Author: Piotr Bronikowski
Date: 0101-01-01T00:00:00+00:00

AIMEIZ

Autor: Piotr Bronikowski

Zima, 2017

www.aimeiz.pl

p.s.bronikowski@gmail.com

Pamiętaj, że:

- historie możesz czytać w dowolnej kolejności,

- każde opowiadanie ma innego bohatera, miejsce i czas,

- wszystkie historie dostępne są w wersji drukowanej.

Wielki Plan

(historia nr 1.01 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Henry stanął przed bramą budynku ANS doszczętnie przemoknięty porannym deszczem. Strugi wody spływały mu po twarzy, ale nie śpieszył się z identyfikacją – wolał tkwić w ulewie, niż spędzić kolejny dzień w przeklętym biurze. Po dziewięciu latach pracy nienawidził Agencji i oszklonego korytarza, którym co ranek wędrował jak więzień. Był pewny, że na stałe włączona przeźroczystość ścian w pokojach pracowników służyła im, by wbijać mu w pierś klin niewymówionych oskarżeń.

– Moje życie to uporządkowany koszmar – mruknął pod nosem, kiedy jego tożsamość została poprawnie zweryfikowana. Po raz kolejny mógł odbyć rytuał wymiany sztucznych uśmiechów z recepcjonistką, ochroniarzem i przypadkowymi pracownikami biura. Wszyscy szukali na korytarzu wymówki, by maksymalnie opóźnić dzień pracy. To ich Henry nie znosił najbardziej, bo w poszukiwaniu dla siebie pretekstów często wpadali na pomysł, by zepsuć mu od rana humor jakąś bezpłciową pogawędką. Gdy tylko mógł, przenikał do swojego pokoju wpatrzony w podłogę, udając w pełni oddanego pilnym sprawom największej wagi. Nie cierpiał swojej pracy, ale nigdy nikomu tego nie powiedział.

– Znowu szedłeś piechotą? – zapytał Fray, jedyna osoba w dziale jeszcze niezaklasyfikowana przez Henry’ego do grona natrętnych. Tymi pustymi słowami jednak, niczym formalnym podaniem, chłopak załatwił sobie miejsce w odpowiedniej szufladce.

– Znowu szedłem piechotą – odpowiedział Henry dokładnie tak, jak zawsze, gdy słyszał to samo, drętwe pytanie.

– Mógłbyś chociaż ubrać coś exo. Nie musiałbyś rozbierać się w pracy prawie do naga.

– No tak, mógłbym, ale nie mam nic przeciwko suszeniu ubrań na poręczy fotela, a poza tym exomateriały drażnią moją skórę – zażartował Henry i szybko dodał: – Wybacz, ale mam pilne dokumenty do wysłania.

Nie miał żadnych pilnych dokumentów do wysłania, ale żwawo ruszył przed siebie korytarzem cierpienia, prezentując wszystkim sztuczny uśmiech. Rankiem było mu znacznie trudniej ukryć swoją prawdziwą twarz człowieka z obrzydzeniem patrzącego na świat. Później, gdy już oswoi się z biegiem kolejnego, nudnego dnia, bez problemu będzie przykrywał sarkazmem i zwinnymi żartami awersję do współpracowników i tego, co sobą reprezentują.

Humor był do tego idealny. Henry posługiwał się nim jak maską, skuteczną, ale znienawidzoną, bo daną mu na wieki przez złośliwą naturę. Wyglądał po prostu niedojrzale. Duże rozstawione uszy, jasne włosy, niebieskie oczy i ułożone w wieczny uśmiech zmarszczki mimiczne obracały w żart każdą jego poważną wypowiedź. Miał trzydzieści dziewięć lat i szczerze tego nienawidził. Wiedział doskonale, że za śmiechem współpracowników kryje się ciche współczucie. Był pewny, że gardzili nim, bo nie założył rodziny, bo nigdy nic nie osiągnął, bo nie chciał z nimi chodzić do kina, bo mylnie zakładali, że miał skłonności introwertyczne. To ich obarczał winą za wyhodowany w sobie strach przed patrzeniem innym prosto w oczy. Zawsze unikał tego kontaktu, nie potrafiąc utrzymać porozumiewawczego spojrzenia dłużej niż kilka sekund. Coś go wtedy przerażało, dławiło, wręcz dusiło.

W obronie stosował sarkazm, z którego powodu dostawał łatkę pesymisty, choć wcale nie miał takiego nastawienia. Wręcz przeciwnie, był pozytywnym idealistą – wierzył w odrodzenie i ocalenie ludzkości. Do tego gdzieś w głębi czuł, że kiedyś osobiście się do tego przyczyni. O sobie myślał, że jest filozofem. Uwielbiał spędzać czas w fotelu, z kawą, pozornie nic nie robiąc, a jednak w głowie prowadząc dyskursy na największe tematy. Zawsze uważał, że wszyscy tak mają i dopiero niedawno, tuż przed czterdziestką, dotarło do niego, że jest w błędzie. Większość ludzi całkowicie oddawała się swojej pracy lub rodzinie i nigdy nie zawracała sobie głowy wielkimi kwestiami. No chyba, że była mowa o nowych doniesieniach dotyczących dziwnego zachowania Słońca. Wtedy każdy chciał wtrącić swoje trzy grosze. Henry nie miał wyrobionego zdania na ten temat, bo uważał, że ludzie nie są w stanie kontrolować gwiazdy, a prywatnie nie wierzył w pozaziemskie ingerencje. Raczej przychylał się ku teorii o naturalnym pochodzeniu zjawiska pulsacji Słońca.

Z głową pełną przypadkowych myśli dotarł w końcu do swojego biura, gdzie mógł zetrzeć z twarzy uśmiech i przekląć swoich współpracowników. Mokry od deszczu, zaczął się rozbierać, zaczynając od spodni, które wilgotne zawsze go obrzydzały. Gdy już uwolnił jedną nogę, usłyszał pukanie i dźwięk odsuwanych drzwi.

– Henry, słyszałeś, co się stało?! – krzyknęła Helen u progu.

To była jego asystentka lub sekretarka, tego Henry do końca nie wiedział, ale czuł, że w pewien magiczny sposób bez niej Agencja by się dosłownie rozpadła. Zawsze zabiegana, ciągle z jakimś zadaniem, z pośpiechem w głosie i matczynym poganianiem, napędzała biurokratyczne mechanizmy, utrzymując na swoich barkach niemal cały Wielki Plan. Henry nawet nie wiedział, ile ma lat, choć pracował z nią od początku. Jej bujne loki zawsze przypominały mu znienawidzoną nauczycielkę z dzieciństwa, ale Helen lubił. Pracowitością i uprzejmością nadrabiała ignorancję i nie za wysoki iloraz inteligencji. To cenił w niej najbardziej.

– Co się dzieje? – zapytał, kołysząc się na jednej nodze, próbując ściągnąć mokre spodnie.

Kobieta zamarła, oślepiona widokiem gołych ud, i odwróciła wzrok.

– Przepraszam. – Była jednak zbyt podekscytowana, by poczekać, aż jej przełożony się ubierze. – Właśnie podali, że śmigłowiec Nihama Santego się rozbił. Podobno nie żyje! – oznajmiła z mieszanką strachu i zawstydzenia w głosie.

– Niham Sante nie żyje? – odruchowo zapytał Henry i zamarł pochylony ze spodniami przy kostkach. Nigdy nie uważał go, tak jak inni, za wybawiciela ludzkości, ale doskonale wiedział, jak ważny był dla realizacji Wielkiego Planu.

– Tak mówią w sieci. Co będzie teraz z Wielkim Planem? – zawodziła Helen, rozpalona niesprecyzowanymi emocjami, u których podstaw leżała słodka bezmyślność.

– Nie wiem, nie wiem. Zostaw mnie, proszę – polecił Henry, zdejmując w końcu przemoczone spodnie. Gdy się wyprostował, kobiety już nie było. To właśnie w niej lubił: posłuszeństwo do przesady, a czasami nawet ponad nią. – Jak można być aż tak uległym? – mruknął pod nosem, rzucając nasączone wodą ubranie w kąt biura. Z zamaskowanej w ścianie szafy wyciągnął nową parę spodni, przygotowanych na taką sytuację. Włożył je i z oddechem ulgi usiadł w czarnym, klasycznym fotelu. Nareszcie został sam z fascynującym tematem do rozmyślań.

– Sante nie żyje – powtórzył głośno i się odchylił, chwytając wzrokiem niechlujnie pomalowany kawałek sufitu, na którym przebijała sadź pożaru sprzed prawie dwóch lat. Myśli same wskakiwały mu do głowy, napędzając monolog. – To Sante zaplanował budowę Floty, to on wynalazł nowy napęd i doprowadził do współpracy narodów po Kryzysie Słonecznym. Bez niego Wielki Plan nie będzie już tak wielki. Jeśli faktycznie zginął, to cały proces transformacji gospodarczej stoi pod znakiem zapytania. Co będzie z Flotą – debatował nagle rozproszony światłem na biurku, które oznaczało, że czeka go rozmowa. Adler, dyrektor Agencji Nadzoru Sieci, miał dla niego kolejne zadanie. Henry prawie nigdy nie rozmawiał ze swoim szefem i nawet, kiedy ten przekazywał mu polecenia, był to raczej monolog niż jakakolwiek dyskusja. Wziął głęboki oddech, szybkim ruchem przechylił blat biurka w swoją stronę i dotknął dwoma palcami powiadomienia, by uruchomić rozmowę.

– Panie dyrektorze – powiedział i zamilkł, wiedząc, że nic więcej już nie zdąży dodać.

– Spore zadanie, Henry – mówiła wielka, wyświetlona na całej powierzchni blatu głowa. – Słyszałeś o wypadku? Pewnie, że słyszałeś, to gorący news. W każdym razie to czysty przypadek, ale musisz sprawdzić zgłoszone naruszenie prawa w firmie Santlite. Mogą mieć tam spore zamieszanie, ale właśnie dlatego wszystko ma być zgodnie z procedurami. Masz dostęp drugiego poziomu. Reszta jest we wstępnym raporcie. To tyle – zakończył dyrektor i rozłączył się, zanim ostatnie jego słowo zdążyło w pełni wybrzmieć.

Przez głowę Henry’ego przeleciała myśl, że mogła to być wcześniej nagrana wiadomość, a nie telekonferencja na żywo. Szybko jednak skupił uwagę na powierzonym mu zadaniu, które było tak absurdalne, że aż zakrawało na żart.

– Mam przeprowadzić kontrolę w firmie Santego w dniu, w którym zginął? – powiedział na głos, podsumowując, niby kontrolnie, usłyszane słowa. – Do tego dają mi drugi poziom dostępu – stwierdził z przebijającą w głosie dumą, którą szybko zastąpił stres. – No tak, takie zbiegi okoliczności nie mają miejsca. Ewidentnie ktoś mnie wciąga w swoją grę. Tylko dlaczego mnie? Przecież jestem jednym z wielu. Nie wyróżniam się. Może właśnie dlatego? Może szukają kozła ofiarnego? – pytał pusty blat biurka, w myślach mnożąc wątpliwości, a im więcej ich miał, tym większe ogarniało go zdenerwowanie. – A dzień mógł być taki spokojny – stwierdził i westchnął.

Henry pracował w Agencji Nadzoru Sieci, która miała dbać o poprawne wykorzystanie systemów SAPA w dużych firmach. Od 2110 roku wszystkie organizacje posługiwały się tym rozwiązaniem do zarządzania całością swojego zaplecza technologicznego. Jednak w rzeczywistości Henry prowadził głównie sprawy związane z nielegalną dystrybucją materiałów chronionych prawami autorskimi, włamaniami na konta społecznościowe czy nawet pornografią. Czasami trafiał większe afery, jak spór dwóch firm: Galanx przeciw Yui Droan o kradzież projektów architektonicznych wartych pięćset pięćdziesiąt milionów amero. Miał wtedy dostęp na poziomie drugim do sieci tych gigantów i przez chwilę był w centrum uwagi całej Agencji.

Takie sprawy jednak rzadko się zdarzały, dlatego wątpliwości w głowie Henry’ego narastały z każdym kolejnym zdaniem czytanego wstępnego raportu. Chodziło o udostępnienie rządowych danych obcej firmie, Floyd Industries z siedzibą w Europie. Zgłoszenie było anonimowe, a sprawa raczej nie miała dużej wagi. „Po co mi więc dostęp na poziomie drugim?”, pomyślał, ale żadna błyskotliwa odpowiedź nie przyszła mu do głowy. Z tej niepłodnej ciszy wyrwało go pukanie do drzwi. Doskonale wiedział, kto czekał przed jego biurem, bo w całym budynku tylko Helen stosowała ten staroświecki sposób oznajmiania swojej obecności. Henry nigdy nie dowiedział się, dlaczego to robi, ale dziś naszła go ogromna pokusa, by o to zapytać.

– Proszę! – zawołał.

– Mam dla ciebie nowy identyfikator – powiedziała Helen już w progu drzwi, jak gdyby żadne jej zdanie nie mogło poczekać, aż wejdzie do środka.

– Helen, powiedz mi, dlaczego wciąż jeszcze pukasz do drzwi? – zapytał Henry, podnosząc dłoń, na której od nadgarstka do pierwszego stawu palca wskazującego pojawiła się linia zdradzająca wbudowany biomechanizm. Wąska płytka pokryta syntetyczną skórą odskoczyła, ujawniając wyżłobienie w dłoni, gdzie tkwił identyfikator. Henry wyciągnął z otworu starą kartę i oddał ją sekretarce.

– Przecież wiesz, mówiłam ci już dawno temu. Przyzwyczaiłam się do tego, bo tak zostałam nauczona – tłumaczyła kobieta, podając mu nowy egzemplarz identyfikatora. – Czy wolisz, żebym nie pukała? – spytała, zatroskana o wygodę pracy swojego przełożonego.

– Nie, nie, nie – zaprzeczył Henry i wstawił wąski przedmiot w dłoń, delikatnie dociskając płytkę, która wskoczyła na miejsce i zlała się ze skórą. Wszyscy pracownicy posiadali zintegrowane identyfikatory. Tego wymagały przepisy armii, do której formalnie należał każdy inspektor i sekretarka w Agencji. – Przepraszam, nie pamiętałem i nie, nie musisz nic zmieniać. W zasadzie to dobrze, że ktoś jeszcze pamięta o takich tradycjach, nawet jeśli to tylko drobiazgi – mówił, płynnie ruszając palcami, by upewnić się, że dłoń funkcjonuje poprawnie.

– Też tak myślę – z uśmiechem przytaknęła Helen i zaraz zmieniła wyraz twarzy, dodając: – To straszne, co się stało.

– Co mówią w sieci?

– Trudno o konkrety, bo każdy mówi co innego. Ktoś nawet sugerował, że to zamach, ale władze dementują te pogłoski. Przewodniczący ZN właśnie przemawia i słucham go sobie w przerwach. – Kobieta opowiadała z przejęciem, które zdradzało, że już długo szukała kogoś, z kim mogłaby na ten temat porozmawiać.

– A ty co myślisz?

– Nie wiem, wolę o tym nie myśleć. Poczekam, aż zakończą śledztwo. Martwi mnie tylko, co teraz będzie z Wielkim Planem.

– Wiesz, że dostałem zadanie kontroli w Santlite? – oznajmił Henry, ciekawy reakcji prostej kobiety, której słowa był w stanie niemal całymi zdaniami przewidywać.

– Naprawdę? Dzisiaj? To chyba nie najlepszy moment?

– Nic na to nie poradzę. Dali mi zadanie, to je wykonam. Helen, zaplanuj mi lot do Nowego Jorku jak najszybciej.

– Rozumiem – potwierdziła kobieta i zniknęła za drzwiami, zanim Henry zdążył podziękować. W bezwarunkowym posłuszeństwie prawdopodobnie znajdowała stabilność, która pozwalała jej uniknąć przytłaczających umysł dylematów. Prostota była dla niej bronią w walce z niepewnością dnia następnego i wielu oddałoby dużo za taką właśnie cechę.

Henry odwrócił się do szklanej przyciemnionej ściany i dotknął jej dwoma palcami.

– Ekran, natnews – polecił. Na powierzchni wyświetlił się trzydziestocalowy obraz.

Prezenterka telewizji stała naprzeciwko siedziby firmy Santlite, relacjonując katastrofę i walcząc z silnym październikowym wiatrem.

– ...jak zginął. Wiadomo natomiast że to może być potężny cios dla wdrażanego od około roku Wielkiego Planu – recytowała z pamięci wyuczony tekst. – Kto będzie nowym koordynatorem budowy Floty? Kto zasiądzie w fotelu lidera Santlite? W tej chwili trudno odpowiedzieć na te pytania. Na razie wszyscy chcą wiedzieć, jak i dlaczego zginął najpopularniejszy człowiek na Ziemi.

– Jak zawsze nudzą. – Henry przerwał transmisję. Dotknął znowu ściany. – Szukaj; wypowiedzi, fraza; Sante, filtruj; najnowsze. – Na czarnej powierzchni zaczęły pojawiać się urywki z dyskusji, komentarzy i artykułów.

Sante sterował całym ZN, dobrze, że go zabili – wychwytywał wzrokiem przypadkowe fragmenty.

Ja myślę, że zginął, bo za dużo wiedział o projekcie destabilizacji Słońca.

...słyszałem, że to jego asystent go zabił...

Ludzie, wypadki się zdarzają, to nie musiał od razu być zamach...

W końcu go dopadli i pomścili zniszczenie ekspedycji kosmicznej z 2112 roku.

...zabili go Amerykanie, na pewno. Pierdolone...

...pieprzyć go, to pozer był...

...smutno...

Co dalej?

Henry oderwał wzrok od ściany. Odwrócił się w stronę biurka, by znów zajrzeć do raportu z popełnienia przestępstwa przez firmę Santlite. Szybko znalazł interesujący go fragment. Niham Sante przekazywał regularnie tajne dokumenty firmie Floyd Industries, w tym fragmenty raportów z wyprawy amerykańskiej floty poza układ słoneczny – przeczytał i zamknął oczy.

Zbyt wiele faktów, za dużo informacji napływało naraz do jego głowy, zagłuszając to, co było naprawdę istotne. Zdecydował się skupić na przygotowaniach do pracy, a rozmyślania zostawić na czas lotu do Nowego Jorku. Na blacie biurka rozpoczął swoją symfonię poleceń i szybkimi gestami aktualizował pakiet oprogramowania służącego do wykonywania zadań. To było jedyne, co w ANS sprawiało mu jakąkolwiek przyjemność. Tworzenie i praca z botami SI. Te rozumiał, te działały płynnie i efektywnie, a przede wszystkim nie marnowały jego czasu, jak większość ludzi, których na co dzień spotykał. Wraz z informacją o czekającym go locie zakończył przygotowania. Uwielbiał, gdy sprawy się tak układały, dając mu poczucie dobrze wykorzystanego dnia.

Godzinę później wyleciał z New Hampshire, gdzie mieściło się biuro ANS, do Nowego Jorku – miasta siedziby głównej Santlite. W samolocie ściągnął z szyi szal, który był jego podręcznym komputerem, położył go na kolanach, usztywnił i dodał kolejny wpis na bloga. Poza pracą Henry lubił pisać. Publikował głównie rozprawy filozoficzne na tematy tak ogólne, jak moralność społeczna czy etyka wojny. Poruszał też sprawy bieżące, czasami pisał wiersze i miał kilka tysięcy śledzących. Zawsze posługiwał się pseudonimem „Demastos”, dbając o to, by nikt w sieci nie dowiedział się, że to on. Tym razem napisał: Zmierzam ku siedzibie największej firmy na świecie, by poznać prawdę kryjącą się za śmiercią Nihama Santego. Uwielbiał tajemnice i taki sposób komunikowania, bo odzwierciedlało to jego osobowość. Przynajmniej tak uważał. Zanim doleciał do Nowego Jorku, miał już dwustu nowych fanów.

Wprost z samolotu wsiadł do windy magnetycznej, która z lotniska zabrała go do siedziby firmy Santlite w dwadzieścia jeden sekund. Henry wciąż nie mógł przyzwyczaić się do tego dziwnego doznania, które wywoływała różnica między tym, co widzą jego oczy, a tym, co czuje rozpędzone ciało. W środku przeźroczystej tuby miał wrażenie, jakby był astronautą w próżni. W kompletnej ciszy podróżował z prędkością 1500 km/h i obserwował rozmywające się za oknem bezkształtne kolory. Tym środkiem lokomocji niewiele podróżował, bo nigdy mu nie ufał. Wolał go unikać, podobnie jak mnóstwo ludzi, którzy byli święcie przekonani, że to właśnie windy magnetyczne wywołały Kryzys Słoneczny. To była oczywista bzdura, ale plotki rozchodziły się błyskawicznie. Przez długie miesiące po ponownym uruchomieniu tej formy komunikacji nikt z niej nie korzystał. Zaufanie do wszelkiej technologii drastycznie spadło po 2112 roku, gdy Słońce w jednej chwili wypaliło prawie każde urządzenie na planecie, zabijając miliony osób z wszczepionymi biomechanizmami. Oprócz niegroźnej wstawki w dłoni Henry ich nie miał i to uratowało mu życie.

Lekko oszołomiony podróżą, trochę jak po przekroczeniu w jednej chwili kilku stref czasowych, wysiadł z kapsuły. Ta natychmiast ruszyła z maksymalną prędkością, znikając z oczu w magicznym triku załamanych praw fizyki. Henry stał na placu przed siedzibą firmy Santlite. Zanim zdążył się rozejrzeć, usłyszał za plecami chrząknięcie, a potem miły, ciepły, młody głos.

– Witam serdecznie, jak podróż? – zapytał na oko dwudziestokilkuletni mężczyzna z głupkowatym uśmiechem na młodziutkiej twarzy. Stał na baczność, niczym żołnierz na warcie.

– Bez problemów. Proszę mnie zaprowadzić do głównego komputera firmy – zażądał Henry, jak zwykle unikając kontaktu wzrokowego. Zastanawiał się, dlaczego w ogóle ktoś po niego wyszedł. Nie było takiej potrzeby ani wymogów.

– Nie chce pan najpierw porozmawiać o sytuacji? – zapytał mężczyzna, wyraźnie zaskoczony postawą inspektora. Ubrany w standardowy biznesowy garnitur już zdążył znaleźć sobie miejsce na liście ludzi upierdliwych.

Henry nie znosił dress code’ów, zwłaszcza w sferze korporacyjnej. W połączeniu z beztroską miną i formalnym ubiorem towarzysząca mu postać już po chwili irytowała go do granicy nienawiści.

– Pracuję z komputerami, nie z ludźmi. Moim zadaniem jest poznać prawdę, w jaki sposób została wykorzystana sieć. Prawnicy będą rozmawiać później, jeśli zajdzie taka potrzeba – tłumaczył z pełnym profesjonalizmem i dumą inspektora z drugim poziomem dostępu. Mówił pewnie, z nieskrywaną przyjemnością i nie czekał na odpowiedź. Ruszył w stronę panelu powitalnego firmy Santlite mieszczącej się w kompleksie trzech stojących tuż obok siebie wieżowców połączonych jednym wejściem. – Centrum komputerowe – powiedział naprzeciw potężnego bloku, który jak wielka płyta nagrobna sterczał na środku placu. Monolit wyświetlił miłą kobiecą twarz o niebieskich oczach i długich brązowych włosach.

– Drugi budynek, trzydzieste czwarte piętro, sale od siódmej do dwudziestej pierwszej – wyrecytowała informację postać, odwracając się w swoim wirtualnym świecie i wskazując palcem drogę, jak dziecku w szkole. – Wymagany jest dostęp minimum pomarańczowy – dodała i uraczyła Henry’ego uśmiechem, na który ten zareagował najpierw zawstydzeniem, a później parsknięciem pogardy i komentarzem: – Co za głupota. – Podążył za wyświetloną na placu linią prowadzącą do wejścia kompleksu.

Obcy mężczyzna jak cień wędrował tuż za nim, próbując dogonić rozpędzonego inspektora.

– Ja pana zaprowadzę – zaproponował już w środku holu, przy drzwiach windy.

– Kim jesteś? – zapytał Henry, nie mogąc uwolnić się od postaci.

– Wigger Anders, mam trzydzieści jeden lat – odpowiedział mężczyzna. – Wiem, że wyglądam na młodszego – dodał z uśmiechem zakłopotania.

Faktycznie, delikatna twarz chłopca nie zdradzała wieku. Błękitne rozmarzone oczy, blond włosy i brak zarostu sugerowały, że gdzieś w siedzibie ma własną fontannę młodości.

– Po co cię wysłali? – dociekał Henry, ukrywając przed nim zaskoczenie.

– Niham Sante mi kazał – mówił mężczyzna, wchodząc razem z inspektorem do windy.

– Jak to, kiedy?

– Jestem... – zaczął Wigger – to znaczy byłem osobistym asystentem Nihama. Gdy tylko wyszło na jaw, że będzie śledztwo, dostałem od niego polecenie, by przyjąć inspektora osobiście.

– No tak, Sante musiał być ciekawą postacią, jeśli zajmował umysł tak błahymi sprawami – uraczył go sarkazmem Henry. Wzrok skupiał na drzwiach windy i wielkich cyfrach sygnalizujących pokonane piętra.

– To był wyjątkowy człowiek.

– Co myślisz o jego śmierci? Wypadek, zamach?

– Trudno powiedzieć. Na pewno ostatnie tygodnie były znaczące. Niham czuł się zarówno podekscytowany, jak i przerażony. Mówił dużo o Wielkim Planie – opowiadał z przejęciem Wigger.

– Wydarzyło się coś wyjątkowego?

– Nie wiem, może. Teraz myślę, że chyba nie żartował, gdy mówił o wielkim odkryciu, które zmieni świat.

– Wiesz, co to było? – zapytał Henry, budząc w sobie ciekawość.

– Nie, skąd, ale utkwiło mi jedno zdanie, które wypowiedział: „Będziemy panami wszechświata i to szybciej, niż nam się wydaje” – zacytował Wigger. – Myślałem, że to żart, bo był wtedy po paru głębszych i często wygłaszał patetyczne monologi, ale teraz... – Mężczyzna przerwał, bo na drzwiach windy wyświetliła się znana z placu kobieca postać w kwiecistej sukni. Jej lekkość, koloryt i abstrakcyjność nienaturalnie przełamywały odcienie szarości budynku.

– Jesteśmy na trzydziestym czwartym piętrze – oznajmiła z zamiłowaniem do swojej pracy. – Zapraszam do sal komputerowych – dodała, znikając razem z drzwiami i odsłaniając korytarz zakończony wielką błyszczącą chromem śluzą. Potężne wrota rozsunęły się, ujawniając kolejną, żółtą, w połowie przeźroczystą bramę. Ta też ustąpiła. Ciemna sala migała czerwonymi światełkami.

– Chętnie jeszcze z tobą porozmawiam – mówił z oczywistą złośliwością Henry – ale najpierw praca. Kod drugi dostępu pozwala mi bez nadzoru przeglądać zawartość serwerów. Tak więc żegnam – zakończył i ruszył przed siebie, kątem oka obserwując, jak skonfundowany mężczyzna znika za drzwiami windy, mówiąc coś do ściany, na której najpewniej znów wyświetlała się tajemnicza postać.

Salę komputerową wypełniały długie, niepozorne bloki zdradzające aktywność mrugającymi lampkami. Choć Henry widział już takich pomieszczeń tysiące, zawsze przekraczał ich próg z dreszczykiem obaw. Miał wrażenie, że wchodzi do klatki lwa, który uśpiony wciąż jednak czuwał, gotowy w każdej chwili pożreć całą ludzkość. Podczas wielu dyskusji o przyszłości często dochodził do wniosku, że właśnie w tego typu salach kiedyś nastąpi technologiczna osobliwość.

„Praca” – pomyślał, starając się skupić na swoim zadaniu. Szybko znalazł główny panel komunikacyjny, przystawił do niego rękę z identyfikatorem i po chwili przeglądał hologram kontrolny z dostępem do milionów plików zapisanych na dyskach serwerowni. Wreszcie mógł zapuścić boty SI i obserwować wizualizacje bitowych miriadów danych. Samo przygotowanie systemu do kontroli zajęło mu prawie godzinę, ale porządek i poprawność wszystkich czynności były nie tylko wymogiem Agencji, ale też niezbędne dla Henry’ego, który nie znosił bałaganu i wrażenia, że mógł coś pominąć. Po kolejnej godzinie fakty zaczęły się składać.

Santlite prowadziło regularną wymianę plików z firmą Floyd Industries. W przeważającej części były to dokumentacje budowanych okrętów i plany strategiczne dla Floty. Pewną część stanowiły też raporty wojskowe dotyczące uzbrojenia lub personelu. Na wszystkie Santlite miało pozwolenie, ale przy kilku z nich nastąpiło naruszenie niedawno zmienionych zapisów w ustawie o modernizacji i relokacji struktur armii, lotnictwa i floty morskiej. Henry nie do końca wiedział, gdzie kryło się wykroczenie, bo dotyczyło takich niuansów, że gdyby nie boty, nigdy by go nie zauważył. Nie sądził też, że akurat to kompletnie nieistotne naruszenie zapisów mówiących o standardach oznaczeń mundurów mogło być przyczyną otrzymanego przez ANS zgłoszenia.

Szukał dalej, ale przez kolejną godzinę nic nie znalazł. Nie dotarł też do wspomnianych w raporcie informacji rzekomo przekazanych firmie Floyd Industries. Sfrustrowany brakiem rezultatów wrócił do poprzedniego odkrycia i ponownie zaczął przyglądać się przesłanym bez uprawnień raportom wyposażenia wojskowego. Był tak skoncentrowany na szczegółach, że nie dostrzegł najbardziej oczywistej wskazówki. Naruszające ustawę pliki zostały sformatowane w systemie PoST, a wojsko od czasu Kryzysu Słonecznego nie używało takiego rozwiązania. Raporty były więc bardzo stare albo celowo ktoś wykorzystał tę metodę zapisu. Po co? Tego Henry jeszcze nie wiedział, ale nie takie zagadki już rozszyfrowywał prowadzony zawsze do celu ciekawością i wyzwaniem. Z takim podejściem było tylko kwestią czasu, by tajemnica ujrzała światło dzienne.

Trzydzieści minut później Henry był już na zewnątrz wyprowadzony przez miłą wirtualną panią. Nie spotkał Wiggera ani też nikogo innego, kto zechciałby zadać mu jakiekolwiek pytanie o wynik śledztwa. To go ucieszyło, bo wiedział, że nie zdołałby ukryć bladej z przerażenia, trupiej twarzy. Odkrył coś, czego nie chciał dotykać, jak poparzone, żałujące zabawy z ogniem dziecko. Gdyby tylko mógł, wymazałby tego pamięć, ale było już za późno. Odszyfrowana wiadomość wgryzła się w jego umysł jak trucizna, wypełniając krwiobieg strachem. Maszerując przez nieskończony plac przed siedzibą Santlite, powtarzał sobie: – Muszę usunąć historię tego śledztwa, muszę usunąć historię tego śledztwa. – Nie wiedział jednak czy jest to możliwe. Miał oprogramowanie, które wyczyściłoby zapis jego identyfikatora, ale całość i tak jest transmitowana w czasie rzeczywistym do centralnego komputera Agencji. „Jutro Adler zechce sprawdzić przebieg mojego śledztwa” – pomyślał i pobladł jeszcze bardziej.

Był tak przerażony, że powrotna podróż windami nie potrafiła przykryć dyskomfortem jego paniki. Chaotyczne myśli, napędzane wyostrzonymi zmysłami, nie pozwalały mu się skupić na najprostszych czynnościach. Cały czas towarzyszyło mu przerażające uczucie bycia obserwowanym. Miał wrażenie, że za chwilę usłyszy tupot wojskowych butów na lotnisku i poczuje smak betonu, gdy impuls zetnie go z nóg. W głowie tliła mu się już gotowa teoria. Był ofiarą spisku – kozłem ofiarnym wysłanym, by odkryć tajemnicę Santlite w nieznanym mu celu, i teraz, gdy już odegrał swoją rolę, gdy prawda powędrowała do serwerowni Agencji, jest zbędny. Jeśli nie dziś, to jutro zginie w płomieniach mieszkania lub na zawał serca z powodu wady genetycznej, której nigdy nie miał, a która nagle znajdzie się w całej jego medycznej historii. Ewentualnie w wyniku nieszczęśliwego wypadku zostanie zgnieciony przez spadającą ścianę budynku. Nie wiedział jeszcze, jak zginie, ale do tego stopnia był już o tym przekonany, że przez chwilę wyobrażał sobie pocisk, który właśnie dogania jego samolot, by zestrzelić maszynę razem ze wszystkimi pasażerami i na zawsze uciszyć niewygodnego świadka. Układając sposoby swojej śmierci, od najbardziej prawdopodobnych do tych najefektowniejszych i uwzględniając nawet widowiskowość, uruchomił swój podręczny komputer i zapisał na blogu: Czasami prawda jest kłamstwem. Potem ręce mu zamarły i całą drogę siedział w bezruchu, czekając na wybuch.

Ten jednak nie nastąpił, i gdy Henry znalazł się w domu, w pierwszej kolejności przekopiował treść odkrytej wiadomości na prywatny komputer i usunął ją z identyfikatora. Od razu tego pożałował, bo nie miał już możliwości jej przywrócić. Wyświetlił na ścianie rozkodowany przekaz, który był jak dowód największej zbrodni, zakrwawiony nóż w dłoni, przepowiednia mrocznych czasów i okrutna prawda o gnijącym świecie. Od samego patrzenia na te słowa czuł się, jak skazaniec w dniu swego stracenia, żywy trup, który nadmierną ciekawością i mimowolnym odczytaniem paru słów wydał na siebie wyrok.

Henry krążył po całym mieszkaniu, myśląc albo o wiadomości, którą odkrył, albo o tym, w jaki sposób przyjdzie mu umrzeć. Nagle poczuł silne uderzenie serca, bo zrozumiał, że zachował się po amatorsku. Na jednej ze ścian jego domu, niczym krwią napisane, wyświetlone były najstraszliwsze słowa, a on nawet nie zasłonił okien. Szybką komendą „Dom: tryb prywatny” sprawił, że wszystkie szyby sczerniały, a drzwi zostały zaryglowane. Był bezpieczny, ale tylko przed wścibskim wzrokiem sąsiadów. Pogodzony z nieuniknioną zagładą, wykrztusił wiadomość obcym sobie głosem:

– Proces synchronizacji został zakończony. Od teraz Wigger Anders dysponuje mentalnym wiązaniem z artefaktem i ma pełną kontrolę nad zachowaniem Słońca. Proces pulsacji gwiazdy nie został naruszony, a test broni zakończono pomyślnie. Plan trwa.

Gdy tylko skończył czytać, wyostrzył słuch, zamknął oczy i napiął mięśnie gotowy na szturm żołnierzy, którzy już za drzwiami przygotowywali się do ataku. Przez chwilę słyszał delikatne ultradźwięki latającego nad domem szpiegującego drona, a interaktywna sieć budynku, był o tym przekonany, już dawno przesyłała jego obraz do mobilnego centrum dowodzenia sił specjalnych. Mijały kolejne minuty, a cisza grała rytmem wciąż płynącej krwi.

– Czyli jeszcze nie wiedzą – wyszeptał, uruchamiając w głowie lawinę myśli. „Kto wysłał tę wiadomość? Wigger Anders ma kontrolę nad Słońcem? Czy Santlite od początku kontrolowało naszą gwiazdę? Jeśli celowo wywołali Kryzys, to po co, co z tego mają? Dlaczego on? Dlaczego teraz? Czy to Sante wysłał tę wiadomość przed śmiercią, czy wiedział, co dzieje się w jego firmie...”.

Henry podszedł do ściany, gdzie nadal straszyła odkryta wiadomość, i obok niej wywołał dwoma palcami ekran telewizji. Trafił na przemówienie jakiegoś polityka, najpewniej członka Zgromadzenia Narodowego w jednej z tysięcy suborganizacji w nim powstałej. Mężczyznę rozpalało własne przemówienie, bo podnosił głos, jakby był pełen niepotrzebnej i nie wiadomo w kogo wycelowanej nienawiści.

– To, co się dziś stało, nie wpłynie na realizację Planu! – krzyczał polityk, żwawo gestykulując. – Nie zatrzyma go, nawet nie zwolni! Niham Sante był pionierem budowy Floty, to prawda, i naszym liderem, bez wątpienia! Jego śmierć to katastrofa, ale Plan trwa!

Na te słowa Henry aż zadrżał i na chwilę stracił kontakt z rzeczywistością, gubiąc część wypowiedzi mężczyzny, który zdążył zmienić nastawienie. Teraz mówił zimnym, w pełni kontrolowanym tonem tyrana, materialisty, wroga.

– ...ruszy proces relokacji sił pracowniczych kolejnej gałęzi naszej gospodarki. W najbliższych dniach zakończymy przestawianie przemysłu samochodowego na rzecz budowy Floty. Produkcja materiałów potrzebnych do tworzenia wewnętrznego poszycia okrętów wzrośnie o tysiąc dwieście procent. Dzięki temu będziemy mogli wreszcie ruszyć z planem budowy kolejnej frakcji Floty Zachodniej. To niebywałe, ale tak jak zakładaliśmy, kolejne sześćdziesiąt okrętów właśnie opuszcza sale projektowe i rodzi się w halach na całym świecie! Śmierć jednego człowieka nie powstrzyma Planu! – zakończył rozpalonym głosem mężczyzna, znów uwalniając aurę niesprecyzowanej nienawiści. Jego emocje rozeszły się po całej sali obrad, a oklaski i okrzyki zagłuszały dalszą wypowiedź, której Henry nie chciał już słuchać. Wyłączył więc ekran i usiadł w swoim ulubionym, wytartym fotelu na środku salonu. Na przeciwległej ścianie wciąż tkwiła odkryta wiadomość, jakby wyryta dłutem, a nie wyświetlona.

– W jaki sposób Santlite kontroluje Słońce? – zapytał Henry, mocno trzymając się poręczy. – Czym może być artefakt? Czy to jakaś nowa technologia, której twórcą był Sante? Czy wiedział, że zostanie w ten sposób wykorzystana? Nie wierzę, że taki człowiek mógłby być tak zły. Może i był tajemniczy, ale nie żądny władzy, a o to przecież musi chodzić. Jeśli mają kontrolę nad Słońcem i nie chcą przerwać zjawiska pulsacji gwiazdy, która prowadzi do jej zagłady... Dlaczego więc budują Flotę? Po co ratują ludzkość, skoro sami ją niszczą?! Czy chcą zagłady ludzi, czy może jej ocalenia?! – podnosił głos, wciśnięty lękiem w fotel. Ścisnął skronie dłońmi, by zerwać łańcuch myśli, które rozpędzone bez jego kontroli przyprawiały go o dreszcze. Próby ich zahamowania nic jednak nie dały. Ciągnął mroczny monolog zmuszany przez własny mózg, obcą istotę, która nie chciała skupić się na niczym innym. – Oni mają plan. Doskonale wiedzą, co robią, i mają też cel. To była jedna wiadomość z wielu. Muszę wrócić do siedziby Santlite i poznać resztę – postanowił.

Henry poczuł zimny pot spływający mu po czole, jak skumulowany w cieczy lęk. Uderzyło go niepokojące pragnienie, by natychmiast zapisać swoje przemyślenia, bo jeśli już wiedzą o jego odkryciu, to wkrótce zginie. „Mam jeszcze czas” – pomyślał i dotknął podłokietnika, by wyświetlić na nim ekran. Uruchomił swój blog i rozpoczął dyktowanie kolejnego wpisu:

– Jestem jak jaskółka, która pierwsza spogląda na horyzont, wyczuwając nadchodzącą burzę. Nie czuję się wybrańcem, nie jestem nikim ważnym, ale wiem, że moje poświęcenie może zmienić świat, może nawet ocalić ludzkość. Ja, jeden z milionów, odkryłem tajemnicę Santlite. Widzę ich prawdziwą twarz, być może twarz potwora. Wkrótce przejrzę ich złowieszczy plan, a wtedy odkryję to kłamstwo światu, by ocalić nas przed zbliżającą się burzą.

Henry pozwolił, by cisza została odnotowana we wpisie i dodał: – Jeśli tylko mój śpiew będzie wystarczająco głośny. – Przeczytał zanotowany przez komputer tekst i potwierdził jego publikację. Resztę dnia spędził w domu, zgłaszając w pracy chorobowe.

O siódmej rano zadzwonił budzik. Henry zwlókł się z łóżka i ruszył do łazienki. Przemył twarz i wciąż śpiący poszedł do kuchni, gdzie zdążył przygotować sobie kawę, zanim zmroził go atak lęku.

– Na pewno już wiedzą – wymamrotał z drgającym kubkiem w dłoni i spędził kolejne kilka minut, rozważając, czy iść do pracy, czy czekać na nich w domu. Ubrał się z myślą, by dobrze wyglądać na swoim pogrzebie, a potem roześmiał soczyście na myśl, że przecież tacy jak on znikają bez jakiegokolwiek pochówku.

W końcu zrozumiał, że to była tylko chwila słabości, i wpadł w codzienny rytm przygotowań do pracy. Ruszył jak zwykle na pociąg, który zawsze zabierał go do centrum, skąd potem piechotą docierał do biura ANS. Nie lubił kolei, bo siedzący pod ścianami wagonów, równo kołyszący się ludzie wyglądali jak marionetki wiezione do obozów pracy. Ich miny zdradzały wszystko — znużenie, znudzenie i zmęczenie repetytywnością dnia. To symboliczne wspólne i poranne cierpienie zakłócała para nastolatków. Ich śmiechy łamały wyuczony rytuał pogrążenia w apatii mieszkańców New Hampshire, kontrastując go z bezmyślnością następnego pokolenia.

Henry skupił na nich wzrok, przysłuchując się, jak chłopak wychwalał dziewczynie swój nowo kupiony exopłaszcz. Ich głupkowatej wymianie zdań towarzyszyły łomoczące dźwięki, które trudno było nazwać muzyką. Tępe, stukające i poszarpane zgrzyty wraz z piskliwymi głosami paru kobiet obrażały gust każdego inteligentnego człowieka. To był zespół Shiza, który Henry znał, bo przez ostatnie lata ich piosenki opanowały umysł każdego małolata i wcale nie dlatego, że były dobre, a dlatego że nie powstała już żadna inna muzyka. Ta dogorywała, kończąc swoją historię okropną karykaturą sztuki, jaka wypełniała teraz pociąg.

Radośnie bezmyślna rozmowa dzieciaków, przesiąknięta obrzydliwymi stukotami Shiza, irytowała Henry’ego, który pocieszał się faktem, że czternastogodzinny dzień pracy w wielkich robotniczych halach naprostuje ich ignorancję. Było oczywiste, co czeka młodzież za kilka lat. Słyszał już o pomysłach przymusowych robót i przesiedleniach, więc nie zazdrościł im, ale też im nie współczuł.

– Bezmyślne bachory – powiedział cicho i z obrzydzeniem, z całych sił ignorując kołatającą mu z tyłu głowy chęć bliższego poznania z wyjątkowo atrakcyjną dziewczyną.

Henry wysiadł na dworcu głównym i obrał tę samą trasę co zawsze. Opracował ją w każdym kroku, co do pęknięcia w chodniku i ścinanych równo zakrętów. Dzięki temu mógł poświęcić siedemnaście minut i około trzydziestu sekund na wewnętrzny monolog. Dziś jednak męczyła go tylko jedna, oczywista myśl. By się uspokoić, wędrował wzrokiem po nigdy nieodbudowanych wieżowcach i unikał widoku zdewastowanego parku, do którego nikt nie miał odwagi wejść.

Miasta bardzo szybko przywracano do porządku po Kryzysie Słonecznym, reanimując komunikację i odzyskując najistotniejszą infrastrukturę. Były to jednak zabiegi kosmetyczne, trochę na pokaz, by wzbudzić w ludziach wiarę w niezniszczalność ich cywilizacji. Na każdym kroku jej upadek zdradzały prowizoryczne naprawy, które tylko odsuwały agonię świata w czasie. Wszyscy wiedzieli, że Ziemia nie ma przyszłości. Naukowcy potwierdzili najgorsze obawy już ponad rok temu. Liczyła się więc tylko Flota.

Jesienne przemoknięte pejzaże wypełniały Henry’ego depresją wysysającą z niego chęć rozmyślania o czymkolwiek. W pracy był trzy minuty przed czasem.

– Dobrze, że już jesteś – powiedział Adler, łapiąc Henry’ego na korytarzu.

Ten spanikował i co gorsza dał to po sobie poznać.

– Wszystko w porządku? – zapytał dyrektor z wnikliwym spojrzeniem.

– Tak, po prostu spałem niewygodnie – tłumaczył się Henry, uśmiechnięty jak zestresowane dziecko do pierwszego w życiu zdjęcia.

– Twój raport z wczorajszego zadania, chciałbym mieć go jeszcze dziś. Im wcześniej, tym lepiej.

– Rozumiem, będzie niedługo.

– Świetnie – skwitował Adler i ruszył dalej, jak gdyby zupełnie stracił zainteresowanie rozmową.

Niczym strzała Henry pognał do swojego pokoju uradowany tym, że nikt go już więcej nie zaczepiał. Spoczął w fotelu gotowy zanurkować w rozmyślaniach. „Czy jeśli zechcę teraz lecieć znów do siedziby Santlite, to będzie to podejrzane?” – zastanawiał się, zauważając, że jego wczorajsze spodnie leżą porządnie złożone na półce pod ścianą. To musiała być Helen. „Czasami inspektorzy wracają, by wyjaśnić jakieś kwestie wykryte przy raporcie. Nic niezwykłego” – tłumaczył sobie w myślach, by nabrać odwagi. Gdy miał jej już dostatecznie dużo, zawołał asystentkę, która przybyła prawie natychmiast, jakby zmaterializowana zaraz za drzwiami. – Helen, muszę znów lecieć do Nowego Jorku, przygotuj samolot – polecił, odgrywając obojętność, jaką z reguły wykazywał w kontakcie ze współpracownikami.

– Dyrektor ci nie powiedział? – odparła zdziwiona Helen.

– Czego?! – krzyknął Henry, jakby wyrwany z sennego koszmaru.

– Nie masz już dostępu, wczoraj został odwołany.

– Dlaczego?

– Nie wiem, ale chyba nigdy nie zostawiają dostępu na drugim poziomie zbyt długo, prawda?

– No tak – potwierdził Henry wtopiony małym zawałem serca w fotel.

Helen miała rację, tak wysoki poziom uprawnień z reguły był przydzielany na dobę, ale to go nie przekonywało. Wierzył, że w Santlite odkryli już jego tajemnicę. Wyprosił kobietę i zaczął chodzić po pokoju, jak lew w klatce, pogrążając się w myślach. „Jeśli już wiedzą, to dlaczego pozwolili mi przyjść do pracy? Na pewno mają środki, by szybko mnie zlikwidować. Może boją się reakcji Agencji? Czy to możliwe, że ANS już wie o wszystkim? Czy może rząd z nimi współpracuje? Nie, niemożliwe. Santlite zagraża światu, władze muszą z nimi walczyć i może dlatego wysłali mnie do ich siedziby? Tylko co teraz? Może powinienem od razu pójść do Adlera? Wszystko mu powiedzieć?” – konstruował kolejne pytania, podsycając nimi atak paniki.

Rzucany bezwiednie emocjami po całym pomieszczeniu przystanął, nagle dostrzegając w znienawidzonym dyrektorze jedyną spokojną przystań. Jak latarnia na horyzoncie w głowie zaświtał mu blask pewności, że tylko prawdą ocali się od zatonięcia. Decyzja zapadła błyskawicznie. Henry wyskoczył z biura i wbiegł piętro wyżej, gdzie Adler miał swój pokój. Pod jego drzwiami dopadły go nowe emocje i wątpliwości. „A może Adler jest w to zamieszany i chcą mnie wrobić? Nie! O czym ja myślę!” – siłował się ze słabościami, próbując jak okręt na wietrze uniknąć groźnych skał. Machnął dłonią, dając znak, że chce wejść do środka, i zrobił nagły zwrot opętany wrażeniem, że karku dotyka mu zimna lufa karabinu. Już miał krzyczeć, by nie strzelać, gdy zobaczył dyrektora.

– Masz już raport? – dociekał Adler, otwierając szeroko oczy. – Henry, co z tobą? – zapytał, widząc pracownika, który jak kameleon próbuje zlać się z mleczną szybą jego biura.

– Nic, wszystko jest okay! Tylko muszę z panem natychmiast porozmawiać. To pilne!

– W sprawie Santlite?

– Tak!

– Wejdźmy do biura. – Adler wprowadził Henry’ego do pomieszczenia i sam zajął miejsce w przesadnie dużym fotelu z całą masą ulepszeń, którymi uwielbiał się chwalić. Za równie obszernym biurkiem wyglądał jak najważniejsza osoba w całym ZN. – Słucham Henry, o co chodzi? – zapytał, stukając niecierpliwie palcami o drewnianą, zawiniętą jak fala poręcz fotela.

– Panie dyrektorze. Firma Santlite ma sporo tajemnic – oznajmił Henry, czując się przez chwilę jak w kiepskim filmie detektywistycznym. Miał wrażenie, że stoi obok siebie, a głos, który opuszczał jego gardło, wcale do niego nie należał.

– I?

– Oni prowadzą jakieś nielegalne działania! Tak myślę.

– Odkryłeś coś konkretnego?

– Tak jakby – stwierdził Henry. Stał na środku pokoju, a na głowie czuł przeźroczysty kaptur, który zasłaniał mu widok plutonu egzekucyjnego. Oddychał, jakby każda kolejna porcja powietrza mogła być jego ostatnią.

– Co konkretnie? – zapytał Adler. Nie stukał już w poręcz, tylko wpatrywał się w swojego inspektora, jak wysoki sąd w mordercę. Każde mrugnięcie mogło być rozkazem do strzału lub pociągnięciem cyngla.

– Oni mają kontrolę nad Słońcem! – w końcu wykrztusił z siebie Henry, rozpoczynając lawinę słów. – To oni wywołali Kryzys Słoneczny i być może chcą to zrobić ponownie. Trzeba ich natychmiast powstrzymać! Musimy natychmiast działać! Wigger Anders, asystent Nihama Santego, ma jakiś artefakt, urządzenie, którym kontroluje Słońce, i oni mają plan, by przejąć władzę... – przerwał, by nabrać powietrza i komicznym, piskliwym głosem dokończyć – ...nad światem!

Adler podniósł głowę z rozdrażnieniem oderwanego od posiłku zwierza i samym tylko spojrzeniem sprawił, że Henry podkuliłby ogon, gdyby go miał. – Henry, odbieram ci tę sprawę. Nie pisz już raportu – powiedział z wyuczonym spokojem i zasugerował ręką, że chciałby zostać sam.

– Ale jak to?

– Nigdy więcej nie mów o tej sprawie – szybko wtrącił dyrektor. – Zajmij się kolejną, masz już ją przydzieloną. A teraz idź i nic nie mów – rozkazał, a jego słowa wypełniły pomieszczenie ścianą ognia, która wypchnęła inspektora na zewnątrz nieznośnym skwarem.

Zlany potem, rozgrzany jak płynna stal, Henry pobiegł do siebie, zostawiając za sobą smugę strachu, którą każdy mógł dostrzec, gdyby tylko chciał. W biurze bezmyślnie przejrzał doniesienie o nowym przestępstwie, jakie mu przydzielono, a następnie wyszedł z budynku, choć była dopiero dziesiąta. Identyfikator w ręce na pewno to odnotował, ale nikt go nie zatrzymywał, nawet Helen. Szedł piechotą i walczył z myślami, by te zostawiły go w spokoju. Nie chciał ich, bo sprawiały mu niezlokalizowany ból w głowie. Im bardziej jednak próbował je stłamsić, tym mocniej dzwoniły w jego uszach.

„Adler jest w to zamieszany. Santlite ma go w kieszeni, tak jak pewnie całą Agencję. Kto wie, ile państwowych instytucji jest w ich rękach” – myślał, idąc przed siebie prowadzony przyzwyczajeniem do domu. Teorie spiskowe, jak fale, pchały go ku szaleństwu, zamieniając rozsądek w białą pianę pięknego chaosu. Z toni obłędu wyrwał go dopiero piskliwy głos prezentera popularnego talk-show. Henry spojrzał na publiczny ekran, gdzie mężczyzna w jaskrawym, błyskającym obrazami ubraniu gestykulował, jakby atakowało go stado szerszeni. Mówił dziwnym sztucznym dialektem, akcentując prawie każdą sylabę z rozregulowaną intonacją.

– Moi drodzy! Tragiczna śmierć Nihama Santego to był początek szokujących informacji! – dzielił się nowinkami prezenter, próbując wszelkimi sposobami zwrócić na siebie uwagę. – Nie wiem, czy wiecie, ale największa firma na świecie ogłosiła właśnie, że przenosi swoją główną siedzibę i całe zaplecze strategiczne do Europy, by tam skupić się nad budową Floty! To jednak nie wszystko! Kochani, słuchajcie tego. Zgromadzenie Narodowe oddaje do dyspozycji nowego lidera Santlite swoje siły pokojowe, dziewiątą armię świata! Międzynarodowe wojska, które jak wiemy służyły do działań defensywnych, mają przyśpieszyć reorganizację miast, gdzie powstają pola tarasowe do budowy okrętów. To pierwsza firma z własną armią! Już widzę te masowe protesty! Ale poczekajcie, to nie koniec, o nie, moi drodzy! Tu dopiero zaczynają się szokujące informacje! Nowym liderem Santlite jest trzydziestojednoletni Wigger Anders. Czy ktoś w ogóle wie, kto to jest?!

Henry złapał się za serce. Był jak ryba nagle wyjęta z wody. Nie mógł oddychać, ledwo stał i marzył, by już dotrzeć do domu. Sztywno wpatrzony w ziemię maszerował przed siebie, licząc sekundy, które dzieliły go najpierw od dworca, a potem od drzwi wejściowych mieszkania. Dopiero tam zauważył, że zostawił swój płaszcz w Agencji i przez całą drogę marzł. Nie potrafił skupić myśli, nie wiedział, co ma robić, i marzył jedynie o śnie. Położył się na łóżku, nie zdejmując nawet butów, i zasnął jak dziecko z nadzieją, że gdy znów otworzy oczy, wszystko będzie jak dawniej.

Henry zawsze twierdził, że świat daleki jest od ideału. Nie akceptował zmian, nowych technologii, tempa życia i wszechobecnego próżnego nastawienia. Był odizolowany, samotny, nigdy się nie ożenił, a rodzina dawno o nim zapomniała. Nie miał nawet psa, bo wiedział, że praca pochłania mu za dużo czasu, by wziąć pod opiekę jakiekolwiek zwierzę. Zawsze uważał, że jest inny, że jego dar skrupulatnego myślenia, płynnej logiki, budowania teorii to nagroda od sił wyższych i zarazem przekleństwo. Czuł się osaczony i nie mógł znieść podejrzeń, że on, wielki myśliciel, był tylko pionkiem w grze korporacji i rządów. Przecież był pryzmatem społecznym, naturalnym liderem, wybitnym blogerem, który wciąż nieoszlifowany czekał na okazję, by ujawnić swój pełen potencjał.

Dwie godziny później Henry ocknął się ze snu i siedząc w łóżku, oparty o ścianę, wywołał interaktywny ekran na brązowej pościeli. – Wiem, co muszę zrobić, i nie mam wyjścia – stwierdził na głos i otworzył kolejny wpis na swoim blogu, gdzie fanów przybywało w setkach z każdą godziną.

Jestem już pewny, że firma Santlite to prawdziwy wróg. Ich celem jest bezwarunkowa władza. Wykorzystają do tego nawet Słońce, nad którym w jakimś stopniu mają kontrolę. To oni są odpowiedzialni za pulsację naszej gwiazdy i za Kryzys Słoneczny. Jedyne czego nie jestem jeszcze pewien, to jaką rolę w tym wszystkim odgrywa nasz rząd, ale i tego zamierzam wkrótce się dowiedzieć. Oby to nie był mój ostatni wpis. Demastos – zanotował.

Całe popołudnie Henry spędził, wędrując po domu, układając w głowie fakty i co chwilę spoglądając na drzwi, które w jego wyobraźni były już setki razy otwierane, wysadzane, wyważane, by ułatwić siłom specjalnym wejście do budynku. W zasadzie pogodził się już z tym, że któregoś dnia po prostu zniknie. Był też pewny, że Niham Sante zginął w zamachu. „Czy to rząd posunął się do zabójstwa, czy może to Wigger Anders pozbył się poprzednika?” – pytał własne osobowości w trwającej wewnętrznej dyskusji. „Czy to znaczy, że boją się ujawnienia sprawy, czy może Sante chciał powstrzymać zło w jego firmie i dlatego zginął? Może sytuacja jest bardziej skomplikowana albo plany Santlite są tak daleko posunięte, że tylko takimi drastycznymi działaniami rząd może ich powstrzymać? Jedno jest pewne, nie mogę ufać własnej Agencji” – stwierdził, a logika prowadziła go jak artystę po linie ku krawędzi zrozumienia. Był pewny swojego rozumowania. Wszystko się zgadzało. Elementy układanki powoli odsłaniały całość, a myśli, jak nigdy, były płynne i niepodważalne, piękne jak muzyka płynąca z natury istnienia rzeczy wszelkich. Pozostało jedynie pytanie, dlaczego jego dyrektor tak jednoznacznie zareagował na prawdę? „Niedługo się tego dowiem” – pomyślał i wyskoczył z łóżka pełen energii, jakby spał co najmniej tydzień. Odnalazł w szafie exopłaszcz, który dawno temu kupił, ale rzadko nosił i wyszedł z domu, włączając ulubiony zespół o nazwie Retreat. Miał plan i wreszcie odwagę, by go zrealizować.

Idąc przez miasto, dyktował w kołnierz płaszcza nowy wpis na swojego bloga. – Władze od zawsze pragnęły tylko jednego: mieć niezbywalną kontrolę nad światem, ale też zawsze były obserwowane przez swoich obywateli. Istniała więc delikatna równowaga między realizacją woli narodów a władczymi zapędami rządzących. Co innego z firmami. Te, w duchu kapitalizmu, mogą robić, co chcą, a rosnąc w siłę, rozwijają swoją megalomanię i być może dotarliśmy do chwili, w której to one chcą rządzić światem. Różnica jednak polega na tym, że państwa podzielone są granicami i wzajemnie się nimi blokują, uniemożliwiając absolutną hegemonię każdemu z nich. Niham Sante kiedyś powiedział: „My myślimy globalnie, państwa niestety terytorialnie”. Kiedy nie ma granic, marzenie o władzy nad całym światem staje się wyjątkowo realne i całkowicie możliwe do zrealizowania dla takiej firmy jak Santlite. Obywatelu, czy jesteś w stanie oddać wszystkie swoje zabawki, biomechanizmy, exoubrania, by zapobiec dominacji Santlite nad światem? To jest ich zapłata za nasze przyzwolenie. Biorąc ją, zawierasz niepisaną umowę, w której twoje ciało i dusza, i wszystko co sobie zatrzymujesz, co dajesz, czym handlujesz, co kupujesz, wyżebrzesz, pożyczysz lub ukradniesz, i myśli twe, i każdy gest stają się ich na wieki.

Wędrując ulicami New Hampshire, Henry mijał ludzi, którzy wydawali mu się tylko trybikami w kołach zamachowych Wielkiego Planu, ofiarami jeszcze większego spisku i straceńcami na wojnie niewidzialnych sił schowanych za fasadami organizacji, korporacji, władz. – Musimy walczyć, bronić się, odrzucić ich świat – dyktował dalej, próbując zamknąć wpis chwytliwym podsumowaniem – a może wtedy Ziemia nas ocali, zamiast wszystko zniszczyć. I wstanie nowy dzień dla tych, którzy trwali, a lasy rozbrzmią znów śmiechem – zakończył, widząc na kołnierzu migającą liczbę sześć, oznaczającą pozostałe do wykorzystania znaki. Starał się nie przekraczać z góry określonej długości wpisu, bo wyczytał kiedyś, że skupianie uwagi jest już rzadko spotykaną sztuką i nie ma sensu zarzucać ludzi tekstem.

– No tak – mruknął, publikując podyktowaną treść – ludzie są coraz głupsi. To pewnie też zaplanowali w Santlite – stwierdził i roześmiał się na myśl, że za chwilę złamie prawo i wystąpi przeciwko swojemu długoletniemu pracodawcy. Chciał to zrobić już dawno, marzył o tym od lat, ale nigdy tego nie sprecyzował, nie mając okazji, nie znajdując odwagi, pomysłu, czasu. Teraz bez wahania rzucał wyzwanie potężnym wrogom, negował Wielki Plan, sprzeciwiał się ustawionym następstwom rzeczy i był w swej krucjacie zupełnie sam. Niewiele mógł jednak stracić: dom, trochę sprzętu i kilka lat życia. To nic w zamian za możliwość ocalenia ludzkości z rąk tyranów. Zawsze chciał być tym bohaterem, który w cieniu codzienności poświęca się dla ogółu, i z taką wizją maszerował ulicami miasta, uśmiechem zdradzając szaleństwo w akcie tworzenia.

Dotarł do opustoszałej dzielnicy, kiedyś zamieszkiwanej przez bogatszą społeczność New Hampshire, i stanął przed drzwiami starego, ale zadbanego budynku. Właśnie tu, o dziwo tu, miał spotkać dostawcę. Tak nazywano ludzi sprzedających nielegalne oprogramowanie szpiegowskie łamiące zabezpieczenia, destrukcyjne i inne. Henry już kilka razy korzystał z ich dobrodziejstw, by uzyskać dostęp do płatnych usług w sieci, na które nie chciał wydawać pieniędzy. To były drobiazgi, jakich raczej nikt nie ścigał i nie karał, jeśli tylko zachowało się umiar. Tym razem jednak do szpiegowania serwerów Agencji potrzebny był zdecydowanie bardziej skomplikowany i agresywny program, klasyfikowany do grupy narzędzi terroru sieciowego. Za jego posiadanie groziły lata więzienia i Henry o tym doskonale wiedział.

– Kto? – zawołał głos zza czerwonych jednolicie płaskich drzwi budynku.

– To ja, Demastos – odparł Henry, rozejrzał się, jak w szpiegowskich filmach, i wszedł do środka. Ekstremalny snobizm wnętrza, niczym obrzydliwy zapach zgnilizny, wzbudzał w nim chęć zwrócenia jedzenia. Tylko fakt, że już dawno nic nie włożył do ust, powstrzymał go przed zabrudzeniem gładkiej jak lodowisko podłogi. Był to bardzo popularny w latach tuż przed Kryzysem Słonecznym minimalistyczny trend bogatszej części mieszkańców Ameryki. Idea była prosta. Usunąć jak najwięcej mebli, zostawić absolutnie to, co niezbędne, resztę wrzucić w konstrukcję budynku. Oprócz całej elektroniki, która tak jak u Henry’ego była zintegrowana ze ścianami, w podpory sufitu zostały wbudowane wysuwane stoły, krzesła, szafki, lodówka, pralka... Słowem pomieszczenie było kompletnie puste. Nawet światło generowały ściany, na których pełnej powierzchni wyświetlało się kontrastujące z architekturą nowoczesne graffiti, niewątpliwie dodane już przez nowych mieszkańców. Henry miał wrażenie, że jest zamknięty w prostej bryle muzeum z jednym eksponatem: czystością w doskonałej formie. „Jak można tak mieszkać?” – pomyślał z odrazą, przerażony przerostem sztuki nad praktycznością.

– Jak ci się lubi moja siedziba? – zapytał młody chłopak w środku pomieszczenia, pokazując rozłożonymi rękoma gołe ściany. Jego ubiór kompletnie nie pasował do stylu mieszkania. Miał na sobie trzywarstwową różnokolorową kurtkę, dwuwarstwową czapkę i masę elementów ozdobnych na szyi, rękach i twarzy. Wyglądał jak stoisko z drobiazgami, wieszak na biżuterię i bezdomny z całym dobytkiem na sobie.

– Fajna – odparł Henry, próbując zaaklimatyzować się w tym absurdalnym dla niego środowisku.

– E tam, to tylko dziupla. Korzystam, bo właścicieli wywiało – mówił chłopak z głupkowatym uśmiechem. – Już raczej nie wrócą, czaisz? – dodał.

Henry rozumiał. W Ameryce trwała właśnie cicha rewolucja, o której nikt nie mówił. Po wprowadzeniu Wielkiego Planu zamożniejsza warstwa społeczna straciła wszelkie przywileje i stała się kozłem ofiarnym władz, które przymykały oko na liczne samosądy i wypędzenia spontanicznie organizowane przez uboższych mieszkańców. To samo miało miejsce w Europie, i to ze zdwojoną brutalnością. Najbiedniejsi mogli wreszcie zemścić się za swój marny los i jednocześnie ukarać winnych zagłady Ziemi, w ich mniemaniu przynajmniej. ZN nawet nie próbowało powstrzymywać tej krwawej rewolucji, więc co jakiś czas wypływały doniesienia o śmierci lub zaginięciu bogaczy starego świata.

– Tak, czaję – potwierdził Henry, naśladując styl dostawcy. – Czytałem, że ostatnio zabili kogoś z rodu Wistros.

– Szkoda, bo fajne ciuchy robią – odparł młodzieniec z fałszywym wzruszeniem. – W sumie to już nie robią przez ten jebany Plan – dodał, wpisując jakieś komendy na ramieniu kurtki.

– Akurat ten, co zginął, miał firmy z branży samochodowej.

– Wszystko jedno. Jest ładnie, czysto. Chodź na dół.

Henry ruszył za nim, wpatrując się w wyświetlane na kurtce chłopaka graffiti, mimo jego ruchu, tkwiące w miejscu. To sprawiało bardzo dziwne wrażenie. Jakby miał na sobie ogromny, nieruchomo zawieszony w innym wymiarze obraz, którego fragmenty można było zobaczyć tylko przez pęknięcie w czasoprzestrzeni widoczne w materiale jego ubioru.

– Czytam czasami twoje wpisy – powiedział chłopak, dotykając ściany. Podłoga przed nim otworzyła się i odsłoniła schody do piwnicy. – Jak chcesz, mogę ci sprzedać fajny temat do rozpisania.

– Jaki?

– Nasz słodki rząd próbuje wbić się nam do łbów.

– Już od dawna próbują.

– No tak, ale teraz, oprócz srania nam bzdurami w szkołach, chcą jeszcze montować biomechanizmy w naszych czaszkach i to, kurwa, bez naszej wiedzy – zdradzał dostawca, tym razem szczerze przejęty. – Dostałem info, że od lat pracują nad tajnym projektem, czekaj, jak oni to nazywali? – Zamyślił się, stając w połowie drogi na dół. – Miraż czy jakoś tak. To gówno ma notować wszystko, co widzisz, a nawet usuwać ci z pola widzenia to, czego nie chcą, byś zobaczył. Pojebane.

– Nie słyszałem o tym i szczerze mówiąc, nie mam teraz czasu na ten temat rozmawiać.

– Okay, okay, zluzuj, takie tylko ciekawostki sprzedaję. Może to ściema tylko – chłopak niepotrzebnie uspokajał Henry’ego, który uśmiechnął się na widok pokoju antyelektronicznego w podziemiach budynku. Tego typu zabezpieczenie w jego przypadku było wysoce wskazane.

– Mieszkasz tu? – zapytał Henry.

– Co ty, głupi? – wyśmiał klienta dostawca. – To tylko miejscówka do ogarniania biznesów. Mam nadzieję, że identyfikator zostawiłeś w domu? – zapytał.

– Tak.

– Podobno chcesz się włamać do głównego komputera ANS?

– Tak. Podobno masz odpowiednie narzędzia? – przeszedł do sedna Henry.

– A ty podobno masz fizyczny dostęp.

– Zgadza się.

– Tak więc SOL ma dla ciebie prezent, jeśli tylko ty masz pieniądze – oświadczył chłopak, zacierając już ręce na myśl o szybkiej transakcji.

Henry znał ten pseudonim. To nazwa jednego z profesjonalnych programistów rządowych, który wybrał ciemną stronę mocy po ogłoszeniu strategii budowy Floty. Wiedział więc, że kupuje towar najwyższej klasy. Bez zastanawiania wyciągnął w stronę dostawcy rękę i powiedział: – Dziewięćdziesiąt tysięcy amero.

Chłopak wystawił przedramię, by dokonać transakcji. Spojrzał na potwierdzenie przelewu, które zgłaszała mu kurtka, zabłysł uśmiechem i dodał: – Jest okay. Włączam pole blokujące. – Potem wskazał na niewielki panel w środku pomieszczenia i zapytał: – A masz plan na kamerki w środku?

– Nie muszę.

– Niewidzialny jesteś czy jak?

– Nie działają – wyjaśniał Henry. – Padły w 2112 roku razem z innym sprzętem i do tej pory nikt ich nie wymienił. W zasadzie to z zabezpieczeń działają tylko identyfikatory.

– Nikt nie ogarnął? – pytał chłopak skupiony na szybkich komendach, które wykonywał oburącz, krzyżując dłonie na piersi i pracując palcami na ramionach kurtki.

– Oficjalnie wszystko działa. Ludzie się pilnują, włamań nie było – opowiadał Henry, z niesmakiem przyglądając się obecnie modnej wśród nowego pokolenia metodzie pracy na stojąco.

– Do teraz – skwitował dostawca. – A ty skąd wiesz, że nie kamerują?

– Przez przypadek zniszczyłem kiedyś kamerę i nikt nigdy nie przyszedł jej naprawić. W ogóle już nic nie naprawiają. Jak się zepsuje, to zostawiają, bo nie ma na to po prostu pieniędzy. Flota jest ważniejsza.

– To masz, chłopie, farta – stwierdził chłopak. – Dobra, działa. Załaduję do symulatora to cudo. Możesz sprawdzić, jak śmiga – zaproponował, odchodząc od komputera. – Ty, a może chcesz jakieś dragi jeszcze? Co?

– Co?

– No narksy, wiesz. Mam sporo dobrych z DPP. Nic nie uzależniają, a latasz jak smok.

– Każdy narkotyk uzależnia – stwierdził Henry, przeglądając zapuszczony symulator zabezpieczeń.

– Nie no, DPP maskuje się dobrze.

– Może organicznie nie uzależniają, ale psychicznie tak. Na tym polega narkotyk.

– Jak chcesz, nie to nie – dostawca odpuścił, wzruszył barkami i spoglądał na ekran, gdzie zaawansowany program duplikujący wykonywał niepostrzeżenie swoje zadanie. – Widzisz, działa elegancko.

Henry spędził w budynku ponad godzinę, testując i optymalizując pod siebie wirusa, a wychodząc, kurczowo trzymał w kieszeni specjalnie przygotowany dysk. Musiał go tylko podpiąć bezpośrednio do głównego komputera Agencji. Nie bał się. Strach, który przez lata owijał jego umysł i wiązał ręce, teraz prysł w chłodnym jesiennym powietrzu, jakby nigdy nie istniał. „To takie proste” – pomyślał. – „Wystarczyło zrobić pierwszy krok, a klatka wiecznego domniemania słabości otworzyła się na świat nieskończonych możliwości. Nie jestem od nich ani gorszy, ani głupszy, ani bardziej wystraszony. Jestem im równy i wreszcie gotowy”.

I był. Świadczył o tym każdy pewny krok i każda mijana osoba, której Henry spoglądał odważnie w oczy. Wwiercał się w ich źrenice i triumfował, gdyż to oni uciekali wzrokiem.

– To takie proste! – krzyknął, jeszcze bardziej onieśmielając przechodniów. – Każdy skrywa w sobie strach, a bohaterami zostają ci, którzy wiedzą jak go poskromić – podyktował do kołnierza, tworząc kolejny wpis na blogu. – Jeśli takich jest niewielu, zostają męczennikami, ale jeśli jest ich więcej, razem tworzą rewolucję. Wkrótce przyjdzie moment, by każdy podjął decyzję. Czy zostaniesz marionetką władz, czy bojownikiem o wolność, zależy już tylko od ciebie. Ja właśnie wybrałem.

Gdy następnego dnia Henry przebrnął przez korytarz Agencji, który już nie wydawał mu się taki straszny, od razu poprosił Helen do siebie. Ta posłusznie przybiegła, jak zawsze w pozytywnym nastroju.

– Jak zdrowie? – zapytała.

– Dobrze, już dobrze. Słuchaj, potrzebuję nowy identyfikator. Ten sam model – zażądał Henry, wykonując przypadkowe akcje na swoim pulpicie, by stworzyć wrażenie zajętego piętrzącą się od wczoraj pracą. Chciał spojrzeć jej w oczy, pokazać swoją siłę, ale wiedział, że nie powinien tak łatwo zdradzać przemiany.

– A co jest nie tak z obecnym?

– Jest skażony, połączenia nie są stabilne. Wiesz, o co chodzi.

– Rozumiem. Miałam niedawno podobny problem. Zauważyłeś, że jakość urządzeń ostatnio spada? Myślisz, że to przez Wielki Plan? – pytała Helen nieświadoma gry, która właśnie się rozpoczynała.

– Możliwe, w końcu cała gospodarka skupia się na produkcji okrętów.

– Też tak myślę. Ciekawe jak będzie wyglądał świat za te kilka lat, gdy Wielki Plan zdominuje wszystko. Myślisz, że ANS będzie jeszcze istniało? – zastanawiała się kobieta, obserwując swojego przełożonego, który dzielnie walczył z wyimaginowanym zadaniem na biurku.

– Wątpię, bo w planie mają całkowite wyłączenie sieci gdzieś w połowie lat dwudziestych, więc nasza praca byłaby zbędna.

– Co będzie wtedy z nami? – dociekała Helen zmartwiona tak, jakby dopiero teraz dotarło do niej, że świat zaczął kręcić się w drugą stronę. – Nie wyobrażam sobie pracy w hali. Nie znam się na tym i nie wiem, czy potrafiłabym ot tak przestawić się z dnia na dzień. Mam nadzieję, że pozwolą nam dopracować tu w spokoju.

– Nie wiem – zdawkowo odparł Henry, nadal wykonując zaawansowane komendy na biurku.

– Słyszałam też, że Rosjanie budują własną flotę. Niektórzy straszą kolejną wojną, a ja nie wiem, co myśleć.

Henry oderwał wreszcie wzrok od pulpitu i po raz pierwszy w życiu przyjrzał się Helen dokładnie. To niesamowite, jak inna była od tego, co sobie o niej wyobrażał. Słaba, zniszczona pracą, pomarszczona, zdruzgotana, bez wiary, rozbita, zdeptana stała przed nim, jak ofiara wieloletniego maltretowania. Nie była filarem Agencji, nie utrzymywała jej na swoich barkach, wręcz przeciwnie, to ściany budynku dawały Helen schronienie i tak potrzebną stabilność na burzliwych wodach nieakceptowanej Wielkim Planem starości. Niewidzialna hierarchia, w której tkwiła na najniższym szczeblu, dawała jej poczucie złudnego bezpieczeństwa. Do teraz, bo właśnie oplótł ją strach nadchodzących zmian. Nowo narodzona na oczach Henry’ego dołączyła do grona ludzi świadomych sytuacji na Ziemi, dając mu sygnał, że podjął słuszną decyzję. Poczuł się jak bohater, który własnym poświęceniem może ocalić ją i wszystkie inne sekretarki na świecie albo asystentki, jeśli nią była. Henry wciąż tego nie wiedział. Poczęstował ją uśmiechem, po raz pierwszy nawiązując dłuższy kontakt wzrokowy z kobietą.

– Myślę, że niewiele się zmieni. Przekwalifikują nas odrobinę i wszystko będzie po staremu – zapewniał, wywołując na jej ustach uśmiech, który uznał za wyjątkowo ładny i szczery. – Helen, proszę cię, identyfikator. Bez niego nie mogę pracować – poprosił grzecznie.

– No tak, faktycznie. Już idę po nowy.

Ta gra coraz lepiej mu szła. Henry był opanowany, chłodny, inteligentny i jak tajny szpieg podczas którejś z kolei misji. Czekając na asystentkę, włączył telewizję i delektował się informacjami spływającymi z całego świata, dając wgląd w majestatyczny obraz Wielkiego Planu. Kolejne pięć okrętów wchodziło właśnie do służby, następne trzydzieści było na ukończeniu, a w Azji otwarto sześć nowych pól tarasowych. ZN podało, że od następnego tygodnia kursy techniczne dla szkół podstawowych będą przymusowe, a naukowcy potwierdzili nieodwracalne uszkodzenia DNA roślin i rozpoczynają pracę nad zachowaniem genetycznie modyfikowanych pól uprawnych. Z mniej istotnych wydarzeń, jakiś polityk został wyrzucony z którejś suborganizacji ZN za negację istnienia zagrożenia zagładą i będzie sądzony jak za terroryzm.

W głowie Henry’ego, niczym szum spadającej gilotyny, zabrzmiała straszna myśl: „A jeśli Helen jest w to zamieszana? A jeśli ją wysłali, by sprawdziła, czy nie mam wywrotowych poglądów?” – pytał wpatrzony w swoje roztrzęsione dłonie. Niesiony paniką podniósł się z fotela, a jego ciało zadrżało, aż poczuł bolesny skurcz mięśni.

– Co ja robię?! – krzyknął i wpadł plecami na ścianę gotowy wyznać każdą zbrodnię żołnierzom, którzy już za drzwiami przeładowywali broń. – Co ja zrobiłem, co ja zrobiłem – powtarzał, stukając zębami, chowając twarz w dłoniach i płacząc na myśl o torturach, jakie przyjdzie mu znosić za chwilę słabości i zabawę w szpiega. Najbardziej ze wszystkiego bał się tego, że nikt nie przyjdzie na jego pogrzeb. – Ano tak – powiedział, przeradzając rozpacz w śmiech. – Tacy jak ja nie mają pogrzebów – stwierdził i tym absurdalnym faktem uspokoił swoje najstraszliwsze obawy. Serce wciąż dudniło mu w piersi, ale atak minął. Odzyskał spokój sprzed chwili, mówiąc sobie: – To tylko moment słabości, nic się nie stało, nic się nie stało.

Kwadrans później Helen przyniosła nowy identyfikator. Henry pewną ręką wziął od niej urządzenie i powtórzył procedurę sprzed dwóch dni, ale tym razem kichnął albo raczej udał, że kichnął, zakrywając usta dłonią, gdy wciąż miał otwarty w niej biomechanizm.

– Pobrudzisz sobie złącza – przestrzegała Helen, szukając w kieszeni chusteczki.

W tym momencie Henry dokonał podmiany.

– Bez obaw, to porządny biomechanizm, a nie podróbka z Indii – powiedział, nie wiedząc, czy miał to być żart, czy fakt. Na oczach Helen włożył stary identyfikator na miejsce, choć nie domknął płytki, zakrywając to drugą dłonią, a nowy jej oddał. Asystentka schowała urządzenie do pudełka bez spojrzenia na nie i wciąż wdzięczna za słowa otuchy sprzed kilkunastu minut, wyszła z biura.

„Jak zawsze nie sprawdziła numeru seryjnego” – pomyślał Henry. Dumny ze swej spostrzegawczości odliczył kilka sekund, upewnił się, że stary identyfikator jest niepodłączony i szybkim krokiem wyszedł ze swojego biura. Za dziesięć minut Helen zresetuje nowe urządzenie i wtedy podmiana wyjdzie na jaw, ale na razie dzięki tej małej pomyłce Henry mógł niezauważenie wykonać swoje zadanie.

Wjechał na najwyższe piętro, gdzie znajdowała się serwerownia, i jeszcze w windzie wpiął w miejsce identyfikatora mały dysk, który schował we wczoraj przyszytej do marynarki ukrytej kieszeni. Przy bramie sali komputerowej stało dwóch nieruchomych, jak ze stali odlanych strażników. Henry przystawił rękę do czytnika. „Oby się udało” – pomyślał i poczuł dwie pędzące mu po plecach krople potu. Nie powinien tu być. Do serwerowni wchodzili tylko technicy i administratorzy, ale szansa, że pilnujący drzwi mężczyźni ich nie rozpoznawali, była spora. Henry wiedział też, że po tej akcji będzie ścigała go cała Agencja. Ci dwaj na pewno wezmą w tym udział, dlatego spojrzał im odważnie w oczy, jak gdyby chciał powiedzieć, że nie ma w nim już strachu. Nie odpowiedzieli na jego uśmiech.

Drzwi serwerowni, jak komnata pełna skarbów, odsłoniły długie ciągi serwerów, witając inspektora chłodnym powietrzem wentylatorów. Henry ruszył odważnie w stronę panelu zarządzania, a gdy upewnił się, że jest sam, wyjął dysk z dłoni i wpiął go w system.

– Teraz twoja kolej, SOL – powiedział wpatrzony w trzy wężowe głowy tworzące na panelu czerwone logo. Po trzydziestu sekundach wyjął urządzenie, schował je do kieszeni i wyszedł, pamiętając o ponownym włożeniu identyfikatora w dłoń. Programy były załadowane i teraz potrzebowały około sześciu godzin, by pozyskać dla niego pełny dostęp do wszystkich plików Agencji.

Henry pośpiesznie wrócił do biura, gdzie już czekali na niego agent ochrony i Helen. „Minęło dziewięć minut” – pomyślał, patrząc na ich twarze.

– Panie Skimmer, komputer wykrył brak sygnału z pana identyfikatora. Proszę pokazać dłoń – rozkazał ochroniarz w czarnym wojskowym mundurze. Henry wyciągnął grzecznie rękę, udając zaskoczonego, a mężczyzna przyłożył do niej mały kontroler.

– Biopołączenie nie jest aktywne – stwierdził.

– Ale jak? Przecież to nowy identyfikator! – wołał oburzony Henry, klepiąc się po dłoni, próbując tradycyjną metodą wstrząsów poprawić urządzenie. Identyfikator wskoczył na miejsce, generując właściwy sygnał.

– To na pewno przez to, że kichnąłeś sobie w gniazdo – zwróciła uwagę Helen pouczającym, wręcz nauczycielskim tonem.

Ochroniarz spojrzał na kobietę, później na Henry’ego i na swoje urządzenie.

– Numer identyfikacyjny się nie zgadza – powiedział, oczekując wyjaśnień od przerażonych pracowników.

– Jak to?! – krzyknęła Helen, czując, że to może być jej wina.

– Widzę stary, zdezaktywowany, a nowy, śledzony przez system został wyczyszczony.

– Pomyliliśmy identyfikatory! Bardzo przepraszam, to moja wina. Powinnam była to sprawdzić – tłumaczyła się gęsto kobieta, racząc ochroniarza wzrokiem zbitego psa.

Henry wtórował jej, odgrywając równie zaskoczonego i zdenerwowanego. To drugie uczucie akurat odtwarzał wyjątkowo naturalnie, czując na piersi parzący skórę dysk, którego odkrycie zależało jedynie od decyzji strażnika, by go przeszukać.

– Panie Skimmer, przez dziewięć minut nie był pan w ogóle monitorowany – mówił agent ochrony, wywołując w głowie Henry’ego myśl, że nienawidzi swojego nazwiska. – To jest naruszenie protokołu i będę musiał to zgłosić.

– Proszę więc zgłosić, że byłem w łazience oczyścić nos i się wysikać, w odwrotnej kolejności. Wszystko jest na kamerach, może pan sprawdzić – zapewniał Henry, pokazując palcem sufit, a potem ścieżkę swojej wizyty do toalety.

– Rozumiem, odnotuję to. Niech pana sekretarka przygotuje nowy identyfikator. Tym razem proszę upewnić się, że biopołączenie będzie poprawne. Tymczasowo przywracam śledzenie starego identyfikatora.

Henry kiwnął głową na znak, że zrozumiał. Agent wyszedł, a za nim Helen, zostawiając go na słomianych nogach, które odmówiły posłuszeństwa, gdy tylko opadł na fotel. Wtedy ogarnęła go nieopanowana radość, jakby zdobył najwyższy szczyt świata. Już prawie ich pokonał, musiał tylko odczekać sześć godzin, a wtedy zwycięży. Nie miał zamiaru już pracować, nie dla nich, więc z zaangażowaniem oglądał pojedynki w strategiczną grę StarCraft IV i grał w różne znalezione w sieci strzelanki.

Przez cały dzień nic się nie działo. Adler nie pisał, Helen wpadła tylko na chwilę przekazać mu nowy identyfikator, a gdy przyszedł czas, Henry wyciągnął dysk szpiegowski i zobaczył na nim migające zielone światełko. Miał już dostęp do najlepiej zabezpieczonych plików Agencji. Spokojnie włożył płaszcz, rozejrzał się po biurze, jak pracownik, który już tu nie pracuje, i wyszedł z uśmiechem wolnego, odmienionego człowieka. Po drodze, jak nigdy, mówił wszystkim „do widzenia”.

Rozdroże

(historia nr 1.02 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Była późna jesień, kiedy do baru Rozdroże, ubrane w lekkie tradycyjne płaszcze, weszły Lumen i Silla Sereday. Lumen skończyła trzydzieści pięć lat, a Silla dwanaście. Łączyły je już na pierwszy rzut oka widoczne więzy rodzinne. Obie, oprócz świadomie dopasowanych ubrań, miały podobne proste blond włosy i niebieskie jak czyste letnie niebo oczy. Lumen, matka Silli, nosiła czarne okulary, które wzbudzały powszechne zainteresowanie. Była obarczona dość rzadką wadą genetyczną: monochromatyzmem, w związku z czym widziała świat głównie w odcieniach szarości. Dzięki okularom mogła cieszyć się pełną paletą barw odbieraną przez oprawki i bezpośrednio przesyłaną do mózgu połączeniami neurologicznymi umieszczonymi na zausznikach. Widziała więc świat w dwójnasób, co traktowała jako wyróżnienie.

Już przy drzwiach baru dało się wyczuć panującą w środku atmosferę domu pogrzebowego. Zebrani w lokalu goście rozmawiali ciszej niż zazwyczaj, a ich spojrzeniom nie towarzyszyły uśmiechy, tak jak kiedyś. Rozdroże wkrótce miało zostać zlikwidowane, razem z pozostałymi zbędnymi dla Wielkiego Planu lokalami w mieście. To była dyrektywa Zgromadzenia Narodowego, którą teraz MRRG wdrażało w życie, brutalnie i bez wyjątków. Kluby, puby i restauracje musiały zostać zamknięte, a ich właściciele otrzymywali nowe przydziały pracy. Powoli, ale skutecznie wygaszano kolejne segmenty życia społecznego. Szczególnie odczuły to branże rozrywkowe, prywatna gastronomia i edukacja. Upadały biznesy, z dnia na dzień ludzie tracili dobytek życia, a cała klasa średnia społeczeństwa straciła sens istnienia. Ci, którzy się sprzeciwiali, byli doprowadzani do porządku – tak to oficjalnie nazywano – przez pracujące warstwy społeczne. Nikt tego nie kontrolował. Ludzie znikali, ginęli w ulicznych samosądach zawistnego tłumu, budynki płonęły niegaszone, a krzyki niesprawiedliwości były ignorowane przez media, które skupiały się na statystykach budowy Floty.

Lumen bez problemu mogła odczytać otaczające ją w barze ponure miny. Dla niej Rozdroże też było miejscem wielu przyjemnych historii, które teraz wywoływało słodko-gorzką nostalgię. Gdyby nie córka, przywdziałaby te same szaty żałoby, dołączając się do nieoficjalnego pożegnania tego wspaniałego miejsca. Nie kojarzyła żadnej twarzy, ale nie musiała nikogo znać, by wiedzieć, że wszyscy zebrani, tak jak ona, zdzierali kiedyś gardła, śpiewając po pijaku najgłupsze piosenki. Te rozhulane noce i ciężkie poranki łączyły ich, tak jak świadomość, że nowe wartości nieubłaganie zastępują stare.

Lumen czuła się jak na uroczystości zakończenia nauki. Wtedy oficjalnie odebrano jej dzieciństwo, zastępując je obowiązkami, odpowiedzialnością i pracą. Coś bezpowrotnie znikało w cieniu potrzeb ludzkości. Dziś więc potulnie, bez narzekania, z trochę wymuszonym uśmiechem przed córką wypije już ostatnią filiżankę kawy w swoim ulubionym barze. Silla była za młoda, by rozumieć magię tej wizyty zamykającej pewien rozdział w życiu. Lumen poniekąd zazdrościła jej, bo kto nie znał starego świata, nie będzie za nim tęsknił. Ale wiedziała, że rozpisana z góry Wielkim Planem przyszłość jest wyjałowiona z marzeń i niepewna. Targana ambiwalentnymi uczuciami, które przyjmowała z uległością i świadomością, że nawet jeśli są one podszyte smutkiem, to już nigdy nie będzie ich w ten sposób doznawała, Lumen podążyła za córką do wybranego przez nią stolika.

Silla upatrzyła miejsce przy szklanej ścianie lokalu, gdzie Słońce świeciło najmocniej. Obie rozebrały się, wykonując podobne ruchy, jeszcze bardziej zdradzając więzy rodzinne. Dziewczynka usiadła na środku dużej czerwonej sofy, a Lumen – po drugiej stronie stolika w równie krwistym fotelu. Niemal jednocześnie odwróciły twarze w stronę ostatnich, ciepłych promieni słonecznych. Tę małą przyjemność nielicznej rodziny Sereday zakłóciła kelnerka, przywiewając złą aurę marazmu i niechęci. Ona też jutro znajdzie się w zupełnie innym miejscu, prawdopodobnie naprzeciw taśmy produkcyjnej jakiegoś elementu statku. Będzie spędzać przy nim czternaście godzin dziennie, codziennie, do końca życia. Opuści dom, znajdzie pryczę w robotniczych halach i pozna kilka osób. Potem przez trzydzieści, może czterdzieści lat nie zamieni z nimi słowa, bo po co, jeśli wszystko, czego będą od niej oczekiwać, to stemplowanie, stukanie albo przepinanie kabli.

– Mają panie talony? – zapytała kobieta wpatrzona w szklaną ścianę baru. Marzyła o magicznej krainie, gdzie Słońce nie gaśnie, Ziemia nie umiera, a alkohol płynie górskimi strumieniami.

Lumen wyciągnęła z płaszcza pięć kartoników oznaczonych dużym czerwonym napisem produkty spożywcze – dodatkowe i z przesadnie przyjaznym uśmiechem wręczyła je kobiecie.

Kelnerka wcisnęła talony do kieszeni brudnej spódnicy i zerknęła na Lumen, prawie natychmiast odwracając wzrok. Uśmiech najwyraźniej ją drażnił.

– Z ciast jest już tylko wiśniowe – powiedziała z milczącą złością, nabierając powietrza, które rozdymało nienaturalnie jej pierś.

– Kawa dla mnie – zamawiała Lumen – herbata dla tej młodej damy, a ciasto może być wiśniowe. Poprosimy dwa kawałki.

– I lody! – dodała Silla z uśmiechem słodkiej dziewczynki, testując nowo nabytą zdolność wykorzystywania mimiki to realizowania własnych celów.

– Lody. Coś jeszcze?

– Dziękujemy – powiedziała Lumen i odzyskała dwa pomięte talony.

– Wystarczą trzy – stwierdziła kelnerka i ruszyła ociężale z powrotem za bar.

– Niemiła ta pani – wyraziła swoją opinię Silla i posłała w jej stronę złowrogie spojrzenie, które mogłoby rozgonić w popłochu najodważniejszą armię. W arsenale wypracowanych charakterów miała niewinne zagubienie bezbronnego dziecka i demoniczną, mrożącą krew w żyłach twarz opętanej złem dziewczynki. Była naturalną, świadomą swej siły aktorką.

– Pewnie jest zła, że zamykają Rozdroże – tłumaczyła Lumen z silnym postanowieniem, że nic nie zepsuje jej tej ostatniej, pożegnalnej wizyty w barze. Nawet niegrzeczna zabawa w głupie miny Silli. Za niecałe dwie godziny miała wyjechać koleją podoceaniczną do Ameryki i choć oficjalnie nie było żadnych przeszkód, by do Europy wrócić, to czuła, że już nigdy Kalisto nie zobaczy. Po drugiej stronie świata czekał na nią projekt Arki. Tu nie mogła go już kontynuować. W zamian oferowano jej nowy dom z pakietem przywilejów dla osób ważnych w walce o przetrwanie ludzkości. Prawa te dawały szansę na jeszcze parę lat normalnego życia, ale zabierały wolność wyboru, bo praca dla amerykańskiego rządu oznaczała dożywotnią lojalność. Mimo gromadzonej w rękach Andersa władzy światowej konflikt między Ameryką a Europą rozgrzewał się razem ze Słońcem, a to tylko pieczętowało losy rodziny Sereday.

– Przepraszam! – rozbrzmiał śpiewny głos obcej im dziewczyny, która jak duch zawisła nad stołem, przyciągając uwagę Lumen. – Może spodoba się pani któraś bransoletka? – pytała, wyciągając rękę przed jej oczy i potrząsając biżuterią jak grzechotką. – A może tej młodej damie przypadnie jakaś błyskotka do gustu? – zaproponowała i klęknęła przed stołem, by zrównać się wzrokiem z dziewczynką.

– Ta jest ładna – powiedziała Silla, pokazując palcem łańcuszek złączonych daszkami liter „z”.

– Świetny wybór!

– Wymienia je pani za talony? – zapytała Lumen, mierząc wzrokiem dwudziestoletnią dziewczynę o długich brązowych włosach, ubraną w kolorowe szaty, jak Cyganka.

– Jeśli jakieś pani ma. Wezmę cokolwiek – mówiła kobieta z uśmiechem, który jak otwarta książka zdradzał głód. – Ale to może być prezent, jak nic pani nie ma. Taka piękna młoda dama zasługuje na najlepszą biżuterię – zwróciła się do Silli, zdejmując dla niej wybraną bransoletkę.

– Naprawdę ładna – powiedziała Lumen, wyciągając pomięty przez kelnerkę talon. – Proszę, starczy?

– O tak, oczywiście! – ucieszyła się dziewczyna i niczym skarb schowała kartonik pod sukienkę. – I jak? Pasuje? – zapytała Sillę, która walczyła z zapięciem. – Pomogę ci, dobrze? Jak masz na imię?

– Silla.

– Popatrz, tu masz taki mały przycisk. O już – mówiła kobieta, zapinając bransoletkę na nadgarstku dziewczynki. – Dokąd jedziecie? – zapytała jej mamę.

– A to tak widać, że gdzieś jedziemy?

– Tu wszyscy dokądś jadą.

– W sumie trudno zaprzeczyć. My udajemy się do Ameryki, prawda Silla?

– Tak – dziewczynka potwierdziła zaaferowana prezentem, jakby dostała go na Gwiazdkę.

– Ameryka! – jęknęła z rozmarzeniem kobieta. – Mówią, że tam jeszcze świat nie oszalał. Pewnie jedziecie koleją? – zapytała.

– Tak, za dwie godziny mamy pociąg – odpowiedziała Lumen.

– Życzę więc powodzenia, szczególnie tej młodej, pięknej damie! – mówiła kobieta, odgarniając dziewczynce długie blond włosy, by zwrócić na siebie uwagę.

– Silla! – zawołała ją matka. – Co się mówi?

– Dziękuję – dziewczynka wysylabizowała, jak w szkole na lekcji języka, trochę szczerze, trochę z wymuszenia. Potem grzecznie pożegnała swojego darczyńcę, której imienia nie zdążyła poznać.

Ten drobny gest dobroci rozchmurzył Lumen i pozwolił zapomnieć o problemach, które w oczach bezdomnych, jaką niewątpliwie była tajemnicza dziewczyna, musiały brzmieć jak błahostka. Mogła znów spędzić miłe chwile w barze, miejscu jej najcieplejszych wspomnień sprzed lat, nie martwiąc się o dobrobyt, dach nad głową, jedzenie.

– Gdy studiowałam, to tu właśnie przychodziłam przed każdym egzaminem – powiedziała. – Uważałam, że kawa tutaj przynosiła mi szczęście. Wiem, to głupie, ale takie myślenie pozwalało mi zapomnieć o stresie. Szkoda, że zamykają to miejsce – stwierdziła z nostalgią, rozglądając się po lokalu, jakby szukała bodźców, które przywołają związane z nimi emocje.

Rozdroże było urządzone w starym stylu sprzed stu lat, bez automatyzacji, która według Lumen zabijała przyjemność wizytowania takich miejsc. Przestrzeń, goły beton na podłodze, duże szklane witryny i wystające wszędzie żeliwne rury budowały w barze industrialny klimat. Kiedy Lumen wspominała studenckie lata, Silla gniotła prawdziwą papierową kartę dań i nie zwracała uwagi na słowa matki. Rozkołysana na boki, odtwarzając w głowie jakiś zasłyszany przebój, zapytała, wyrywając Lumen z podróży w przeszłość:

– A czy tam będą mieli dla mnie części do aparatu?

– Co, kochanie?

– Czy będą tam mieli dla mnie części do aparatu? – powtórzyła dziewczynka, dając każdym słowem do zrozumienia, że w żaden sposób nie podziela dobrego humoru mamy.

– Tak, będziemy mieli tam pełną obsługę techniczną dla ciebie. Nie bój się, wszystko już zorganizowałam – zapewniła Lumen.

Silla niemal od urodzenia posiadała implant w uchu, który korygował wadę słuchu. Poza tym urządzenie miało funkcję zapisu i odtwarzania dźwięków, a także wyostrzało zmysły.

– Dlaczego w ogóle musimy lecieć? Nie możesz pracować nad Arką tutaj? – zapytała dziewczynka, wcielając się w rolę okrutnie pokrzywdzonej ofiary spisku na jej dziecięcą swobodę.

– To nie jest takie proste, Silla. W Ameryce mam zespół, sprzęt i laboratorium. Przecież mówiłam ci, że tam będzie mi łatwiej pracować, a to, co robię, jest bardzo ważne. Nie przejmuj się, będzie nam tam dobrze, zobaczysz – po raz kolejny Lumen cierpliwie tłumaczyła córce sytuację.

– Ale tam nie będę miała koleżanek.

– Mnóstwo dzieci tam leci, również z naszego miasta. Zobaczysz, poznasz dużo nowych, fajnych osób.

– Ale Béatrice nie leci – stwierdziła dziewczynka, po czym przeszyła mrocznym wzrokiem swoją matkę, jak gdyby chciała rzucić na nią zły urok.

– Silla – z miłością poprosiła Lumen, próbując załagodzić gniew córki. Doskonale rozumiała jej żal. Sama też w podobnym wieku musiała się przeprowadzić, zostawiając wszystko za sobą, również przyjaciół. Nie potrafiła wtedy zaakceptować własnej tragedii, więc nie oczekiwała, że Silla będzie bardziej niż ona wyrozumiała. – Nie rób takich min, to straszne. Posłuchaj mnie. Wiem, że będziesz tęsknić za nią i jej braćmi. Wiem, że nie będzie nam łatwo się przystosować do nowych warunków, ale to minie. Poznamy nowe osoby, zobaczymy ciekawe miejsca i z każdym dniem będzie nam lżej – obiecała, wyciągając do córki dłoń na zgodę.

– Nie chcę lecieć – zażądała Silla, niczym księżniczka, i urwała dyskusję, rozglądając się po kawiarni w poszukiwaniu ciekawych rozmów do podsłuchania.

Kelnerka przyniosła kawę, herbatę i ciasto, stukając nieprzyjemnie naczyniami o szklany blat stołu. Tego dziewczynka nie mogła jej wybaczyć, dlatego w podzięce obdarzyła ją szarlatańskim spojrzeniem zdolnym doprowadzić kobietę do samozapłonu, gdyby ta tylko zechciała zwrócić na to uwagę. Zapach biszkoptu i wirująca nad filiżankami para złagodziły gniew Silli i wywołały uśmiech na twarzy jej matki. W ciszy obie oddały się przyjemności rozgrzewających napojów i ciasta, poszukując dookoła czegoś, co byłoby warte skomentowania.

Uwagę Lumen zwrócił wielki plakat wiszący na ceglanej ścianie za plecami córki, przywołujący wyjątkowe wspomnienia sprzed lat. Identyczny portret tego dość popularnego artysty XX wieku widziała w jednym z barów Nowego Jorku dekadę temu, gdy wbrew swej woli zabawiała prawie najbogatszego człowieka na Ziemi. Znów ogarnęło ją to słodko-gorzkie uczucie niespełnienia, jakby gdzieś w konstrukcji własnej osobowości zabrakło jej jakiegoś elementu i przez to nie mogła być sobą.

– Ciekawe, dlaczego akurat to zdjęcie tak chętnie wieszają w barach? – rzuciła w powietrze Lumen, chcąc zawrócić myśli z nieprzyjemnego kursu.

Dziewczynka odwróciła się, podążając za wzrokiem matki, i spojrzała na zdjęcie mężczyzny w żółtej, pełnej błyskotek kurtce, z dłonią uniesioną w geście zwycięstwa. Nie znalazła w nim nic ciekawego, może poza wąsami, które na twarzy postaci wyglądały komicznie. Wzruszyła ramionami z chłodną obojętnością.

– Mamo – zwróciła jej uwagę.

– Tak, kochanie?

– Co to jest Aimeiz?

– Skąd to pytanie? – zdziwiła się Lumen, podnosząc na widelcu ogromny kawałek ciasta.

– Tamci panowie – szeptała jak w filmie szpiegowskim Silla, wskazując kiwnięciem głowy stolik w kącie kawiarni – mówią, że wydostali Aimeiz ze skał.

– Silla, ile razy ci mówiłam, żebyś nie podsłuchiwała innych. Nie wolno tak – pouczała ją Lumen, próbując balansować rozdygotanym biszkoptem na widelcu.

– Ale oni mówią coś o nas.

– Mówią, bo na nich patrzysz. Przestań podsłuchiwać! – matka zbeształa córkę, mając dość jej wścibstwa. – Przepraszam. Zjedz ciasto, bo dobre – dodała, uspokajając głos i próbując udobruchać znów złorzeczące spojrzenie Silli. Sama w końcu połknęła to, co miała na widelcu.

– Ale ja nie lubię wiśni.

– Jak to? Przecież lubiłaś wiśnie?

– Ale nie te – narzekała dziewczynka, szukając zwady w każdym zdaniu.

– To nie jedz – powiedziała Lumen, uwalniając skrywany gniew. – Tylko pamiętaj, że może już nigdy nie będziesz miała okazji takiego ciasta zjeść – groziła z widelcem w powietrzu, natychmiast żałując chwili słabości i gorzkich słów. Nie tak miał wyglądać ten dzień. Mroczne myśli i niepokojące uczucia zaczęły przytłaczać radosne wspomnienia, szczelnie wypełniając przestrzeń między matką a córką. Lumen się myliła. To nie był ostatni dzień wspaniałego dla niej okresu – ten już dawno przepadł wraz z milionami ofiar Kryzysu Słonecznego. Rozdroże nie przypominało swojej legendy sprzed lat. Straciło urok, a niegdyś emanująca ze ścian radość starła się i rozpierzchła w zimnym listopadowym powietrzu. – To taki idealny dzień – odezwała się Lumen z melodią w głosie. – Cieszę się, że spędzam go z tobą – niemal śpiewała, walcząc o uśmiech córki.

– Nie lubię, jak mówisz do mnie piosenkami – oświadczyła chłodno Silla. Odporna na urok matki, uciekła wzrokiem za okno, gdzie trzy niemal martwe drzewa kołysały się na wietrze, a ludzie gonili za własnym obłąkaniem w nieprzerwanym marszu marionetek.

– Oj, Silla, przecież wiesz, że cię kocham, wiesz? – zapytała zalotnie Lumen, wyciągając w jej stronę pojednawczą dłoń. – Jesteś moim najwspanialszym skarbem – zapewniła, próbując pogłaskać córkę po policzku. – Nie oddałabym cię nikomu!

– Nikomu?

– Nikomu przez najbliższe dwadzieścia pięć tysięcy lat! – zawołała Lumen, nie bojąc się reakcji zebranych w lokalu osób.

– A potem?

– Potem to by już nas raczej nie było, ale do tego czasu będę cię trzymać przy sobie. Każdego dnia!

– A jak nie dotrzymasz słowa? – dociekała dziewczynka, szukając dziury w misternym planie matki.

– Choćby wrzucili mnie do najgłębszej jaskini bez wyjścia, wydrapię się i wrócę do ciebie.

– Nie wierzę!

– Choćby zamknęli mnie głodną w ciastkarni, to nie zjem nic a nic, dopóki mi cię nie oddadzą! – obiecała Lumen, pokazując rękoma górę wyimaginowanych słodkości, których nigdy nie wzięłaby do ust.

Silla natychmiast podchwyciła jej wesoły humor.

– A gdyby to były ciasta wiśniowe? – zapytała, mrużąc oczy, jak detektyw wypatrujący kłamstwa.

– To byłoby ciężko, oj bardzo ciężko – zawahała się Lumen z grymasem niepewności na twarzy, który wywołał błyskawiczną reakcję zdruzgotanej tymi wątpliwościami jej córki.

– Mamo!

– Oczywiście, że nie zjadłabym ich, choćby mi siłą je do buzi ładowali! – zarzekała się Lumen z podniesionymi palcami, jak na przysiędze.

Ich synchroniczny śmiech wypełnił lokal, przysypując wszystko co wkoło smutne i ponure. Nie czuły już przytłaczającej atmosfery baru, chłodnej jesieni za oknem i przez chwilę nawet niestraszna im była podróż podoceaniczną koleją. Niezniszczalna aura radości, jaką tylko matka z córką potrafią wytworzyć, rosła, wywołując skrajną niechęć i zazdrość wśród zebranych w barze gości. Czas leciał, podsłuchiwani przez Sillę mężczyźni wyszli w pośpiechu, a ich miejsce zajęło kilka młodych głośnych osób. Lumen zajrzała do kieszeni płaszcza.

– Został mi jeden talon. Chcesz coś do picia? – zapytała Sillę. – Chyba jeszcze mają sok pomarańczowy.

– Nie chcę. Nie lubię soku pomarańczowego.

– Też? – zdziwiła się Lumen zaskoczona obcymi jej upodobaniami córki. – Nie wiedziałam.

– Bo mnie nigdy nie słuchasz.

– Oczywiście, że cię słucham.

– To dlaczego pokłóciłam się z Béatrice wczoraj? – zapytała Silla, niemal wyskakując z sofy w oczekiwaniu na odpowiedź.

– Nie wiem, mówiłaś mi?

– Tak! Mówiłam, ale nie słuchałaś!

– Przepraszam, od tej pory będę uważniej słuchać – przysięgła Lumen, w sercu oddając temu zobowiązaniu całą swoją wolę. Rozumiała, że jest winna okropnej w oczach córki zbrodni.

– Bo ona kłamała, że w testach Dumana trzeba grać w jakąś grę, a to nieprawda.

– Rozmawiałyście o testach do akademii? Chyba jesteście trochę na to za młode?

– Ale ona mówiła, że każdy może je zrobić – zarzekała się Silla, z zaaferowania nie zauważając, że wkłada włosy do rozmemłanego ciasta. – I mówiła, że wystarczy dobrze grać w gry, żeby zdać.

– Pobrudzisz sobie włosy – powiedziała Lumen i odgarnęła długi ich pęk dziewczynce z talerza, przy okazji głaszcząc ją po głowie. – Po części miała rację. W teście jest gra strategiczna, ale to tylko jedno z zadań.

– Ale po co?

– Akademia jest dla przyszłych oficerów Floty, a taka gra sprawdza twoją umiejętność podejmowania szybkich decyzji, myślenie strategiczne, zdolność planowania i przewidywania. To istotne cechy każdego oficera – wyjaśniała Lumen.

– Grałaś w nią?

– Grałam w komercyjną wersję, na której ta w testach Dumana jest oparta. Możesz się pochwalić Béatrice, że wiesz, co to za gra. To Starcraft.

– Ale przecież już nigdy jej nie zobaczę – niemal z płaczem wydukała Silla, zatapiając wzrok w pustej szklance po herbacie.

– Przepraszam! – próbowała ratować sytuację Lumen, gryząc się w język. – Zjedz jeszcze ciasta. Jest naprawdę dobre – prosiła, walcząc z nieprzyjemną ciszą ściskającą jej serce.

Dziewczynka wzięła duży kawałek do ust, mlaskając na złość matce, a potem pokazała wypchane policzki kelnerce, która przyniosła puchar lodów.

– Mamo, a Béatrice mówiła, że niedługo nie będzie można już jeść lodów, bo przestaną je robić. To prawda? – dociekała długą łyżką dziabiąc kolorowe gałki.

– Tak bardzo lubisz lody? – zapytała Lumen i nie czekając na urażone miny córki, mówiła. – Widzisz, lody zaliczono do towarów ekskluzywnych, a te mają w planach wycofać w ciągu roku lub dwóch lat.

– Nie rozumiem, dlaczego nie będzie można ich już dostać?

– To skomplikowane, Silla.

– W ogóle nie rozumiem tych talonów na jedzenie. Dlaczego musimy ich używać? – nalegała na odpowiedź dziewczynka.

– Okay, spróbuję ci to wytłumaczyć – powiedziała Lumen i przez chwilę trwała w zamyśleniu, wydając z siebie cichy, monotonny dźwięk „m”. – Posłuchaj. Kiedy wszystkie narody zgodziły się wprowadzić Wielki Plan, to wspólnie postanowiono, że powoli trzeba będzie eliminować zbędne dla ludzi produkty, bo szkoda na nie materiałów i pracy.

– Takie jak lody?

– Takie jak lody, niektóre sprzęty elektroniczne, samochody, biżuteria, luksusowe produkty w ogóle, a także sztuka, niestety. Jest tego cała lista. Nie możemy ich już produkować, bo gdy przyjdzie nam się wyprowadzić z planety, to będą one zbędne – wyjaśniała Lumen, wpatrzona w córkę jak w obrazek, radując się na widok jej rozpromienionych policzków i zakopanych w lodowych górach oczach. Opowiadała dalej. – Takich produktów, których się już nie robi, jest coraz więcej, i choć można je jeszcze znaleźć w różnych marketach, czasami nielegalnych, to musimy się przyzwyczajać do korzystania tylko z tego, co jest niezbędne. W ten sposób zwiększymy swoje szanse na przetrwanie.

– A dlaczego talony są papierowe?

– Kompozytowe. Złożone z bardzo różnych materiałów, zwykle odpadów.

– Ale dlaczego nie można ich mieć elektronicznie? – pytała Silla, zakopując łyżkę w lodowej gałce.

– Bo systemy finansowe, działające w sieci, nie są już użyteczne – wyjaśniła Lumen. – Świat się zmienia, Silla. Krok po kroku wszystko zmierza w kierunku jednego celu: budowy floty okrętów, które pozwolą nam opuścić Ziemię, gdy ta przestanie być już dla nas odpowiednia do życia. Sieć i te wszystkie luksusy nam w tym nie pomogą, dlatego Zgromadzenie chce, by każdy pracował na rzecz Wielkiego Planu i za tę pracę otrzymywał tylko niezbędne do przeżycia środki – tłumaczyła, próbując przedstawić córce ogromne społeczne, gospodarcze i kulturowe zmiany w jak najprostszy sposób.

– Mówisz, jakby to było złe – zauważyła Silla, wywołując szeroki uśmiech na twarzy Lumen.

Mimo młodego wieku dziewczynka była niezwykle bystra i nawet najdrobniejsze zawirowania w głosie, zdradzające emocje, nie umykały jej uwadze. Dla niej prawda, jak Słońce na niebie, przebijała promieniami chmury niedomówień.

– Widzisz, Silla, cel jest ten sam, ale może się okazać, że nie wszyscy chcą obrać tę samą drogę do niego – Lumen próbowała zobrazować problem.

– Ktoś chce wykorzystać Wielki Plan w złym celu?

– Tacy są ludzie, że szukają okazji, by coś dla siebie zdobyć, ale nie mamy innego wyjścia. Musimy wprowadzić Wielki Plan w życie. Czasu jest niewiele, a zadanie ogromne. Nie możemy sobie pozwolić na jedzenie lodów, dlatego wcinaj swoje – Lumen poganiała córkę z przyjaznym uśmiechem. Jej uwagę odwróciła grupa kilku młodych mężczyzn w czarnych mundurach, którzy rozmawiali o swoich przydziałach wojskowych, chwaląc się nimi na cały głos, tak że trudno było ich nie słuchać.

– Mamy przydział! Jedziemy do hali w Arten! – wołał żołnierz, dobiegając do stojących przy barze kolegów.

– To na wschodzie? – zapytał jeden z młodzieńców z butelką piwa w ręku.

– Nie wiem, chyba. Słyszeliście, że Wasiv też dostał się do DARPA?

– Aldon? Ten, co się poszczał ze strachu na oczach wszystkich? – nabijał się drugi z grupki niedojrzałych mężczyzn.

– No on.

– Wzięli go? Po co?

– Pewnie żeby zabawiał innych co noc moczonym łóżkiem – wymyślił jeden z chłopaków, rozśmieszając kompanię kolegów.

– Ale tak poważnie go wzięli? Przecież to psychopata.

– Oni takich potrzebują, bo tacy najlepiej zaganiają ludzi do roboty – powiedział najwyższy z całego towarzystwa chłopak. Niedojrzałym śmiechem drażnił Sillę i martwił Lumen, która wiedziała, że młodzieńcze żarty wkrótce obrócą się w koszmarną prawdę, a niegroźna radość wykluje brutalną przemoc.

– Dlaczego tak na nich patrzysz? – zapytała dziewczynka, dostrzegając w oczach matki niechęć do żołnierzy.

– Widzisz, Silla, historia lubi się powtarzać.

– Nie rozumiem.

– Kiedyś, dawno temu, podobni młodzi chłopcy wkładali już czarne mundury. Myśleli, że znaleźli świetne zajęcie i że robią coś dobrego dla świata. – Lumen nie odrywała wzroku od grupki kadetów, prawdopodobnie świeżo po przysięgach.

– Jak dawno?

– Dawno, nieważne – urwała temat Lumen. – Jedz te lody, bo ci wyparują – poprosiła, odciągając uwagę dziewczynki od hałaśliwych chłopaków przy barze.

– No przecież jem – zaprotestowała Silla, jak każde dziecko nie lubiąc poganiana.

Do baru wchodziły kolejne osoby. Byli wśród nich ludzie starsi, którzy w ciszy zajmowali najmniej wyeksponowane miejsca, i młodzi, którzy zachowywali się, jakby zdobyli szczyt świata. Lumen rozumiała tych pierwszych i miała świadomość ignorancji tych drugich. Ignorancji, która zaprowadzi ich w ślepy zaułek. Tak uważała, tego była pewna dziś tak, jak nigdy przedtem.

– Mamo! – Silla zwróciła jej uwagę. – Powiedz mi coś więcej o tej Arce. Co tam będziesz robić? – zapytała, wyrywając ją z potoku mrocznych myśli, które rozpędzone lawiną rozczarowania nie dawały się łatwo zatrzymać.

– To proste, kochanie – oświadczyła Lumen, rozganiając ciemne chmury w głowie. – Będę badała zwierzęta, wyciągała z nich esencję kodu genetycznego, a potem to wszystko zamknę w bezpiecznej kapsule dla przyszłych pokoleń, by ludzie mogli odtworzyć ziemską faunę na nowej planecie – opowiadała z kolorytem w głosie.

– To tak się da?

– Jeśli tylko będziemy posiadali odpowiednią technologię, to tak – odpowiedziała Lumen. – Ale to nie jest jedyne zadanie dla mnie i mojego zespołu. Równie ważne jest przygotowanie roślin i zwierząt do życia w przestrzeni kosmicznej – pouczyła, ściągając na chwilę okulary ze zmęczonego ich noszeniem nosa. Jej świat błyskawicznie przybrał jednolite jasnoszare odcienie, jakby znalazła się w klasycznym filmie z ery kina niemego. Utrata barw nie była jednak tak uciążliwa, jak nieprzyjemne uczucie, które zainstalowany w oprawkach Tyranit powodował. Urządzenie wysysało energię bezpośrednio z jej ciała. Nie było to groźne, ale wytwarzające się przy tym ciepło po dłuższym czasie irytowało Lumen. Masując dłońmi skronie, czekała na kolejne, oczywiste pytanie córki.

– Ale po co?

– Widzisz, nie wystarczy zbudować wielkiej floty statków. Trzeba jeszcze zadbać, by ludzie na ich pokładach mieli co jeść i czym oddychać. Do tego potrzebne nam są zwierzęta i rośliny.

– Czy to znaczy, że jak Słońce wybuchnie, to będziemy żyć na statkach kosmicznych?

– Być może – cierpliwie odpowiadała Lumen. – Kiedy opuścimy Ziemię, skierujemy się w stronę najbliższej planety, która będzie w stanie nas utrzymać. Taka podróż na pewno potrwa długo, więc spędzimy trochę czasu na statkach.

– To będzie bardzo nudne – zauważyła Silla i jęknęła z przejedzenia, gotowa resztę życia spędzić bez słodyczy.

Lumen roześmiała się i pogłaskała swoją ukochaną, mądralińską córkę po głowie.

– Powinnyśmy już iść. Przed wyjazdem zajdziemy jeszcze w jedno miejsce, dobrze? – Nałożyła z powrotem okulary na nos i odsunęła pustą filiżankę po kawie.

Silla zdążyła jeszcze z łakomstwa wylizać długą łyżeczkę do lodów, zanim podniosła się i jak Lumen identycznym ruchem włożyła płaszcz. Robiły to świadomie, pielęgnując w ten sposób niewidzialną obcym okiem więź matki z córką. Podziękowały i wyszły przed bar, gdzie Silla z piskiem skryła twarz w piersi matki, gdy wokół chodnik wypełniły czarne mundury i tupot ciężkich butów. Żołnierze, jak wilki na polowaniu, otoczyli jakiegoś mężczyznę, powalając go na ziemię i siadając mu na plecach.

– Gdzie jest Kastrimo, gnoju?! Mów! – krzyczał jeden z nich, gdy Lumen objęła córkę i niezatrzymywana poprowadziła ją jak najdalej od tej okropnej sceny. Próbowała nie słuchać bestialskich okrzyków watahy żołnierzy i dźwięków katowanego na ziemi człowieka, ale wiedziała, że implant Silli wszystko nagrywa.

Silla

Silla naprawdę próbowała usiedzieć spokojnie na twardym, niewygodnym krześle dla interesantów ośrodka badawczego, gdzie do niedawna jej matka pracowała nad Arką. Po prawej miała wypolerowane drzwi do pokoju dyrektora, po lewej – otwartą recepcję. Starsza kobieta o masywnej posturze i pomarańczowych włosach wykonywała tam jakieś, zapewne zbędne, obowiązki.

„Nie chcę z nią tu siedzieć” – pomyślała Silla i w ramach jedynej dostępnej sobie rozrywki wymachiwała nogami na przemian przed siebie, starając się kopnąć jak najwyżej. Próbowała też liczyć literki „z” na swojej nowej bransoletce. Minęło już dziesięć minut, odkąd drzwi pokoju dyrektora trzasnęły, zabierając mamę i zostawiając Sillę samą. Miała siedzieć grzecznie, co skrupulatnie robiła, ale przecież za chwilę czekała ją podróż do Ameryki. Może nie zdążą, może odwołają pociąg i przełożą wyjazd do jutra? „Gdybym miała jeszcze jeden dzień, mogłabym się pogodzić z Béatrice” – myślała, kręcąc loki z włosów, które otulały jej twarz słonecznym płótnem. Błękitnym spojrzeniem wędrowała po suficie, przybierając różne grymasy twarzy, jakby rozgrzewała mięśnie przed wielkim wystąpieniem.

– Chcesz coś do picia, młoda damo? – zapytała sekretarka niepostrzeżenie, mimo swojej rażącej postury i alarmujących włosów, zawisając nad Sillą, jak ciemne chmury. Kobieta nie dość, że była gruba, to jeszcze jej zapach uderzał mieszanką sztucznych perfum i potu. Do tego posługiwała się fałszywą uprzejmością, którą dziewczynka rozpoznawała z daleka. Znała tę postawę bardzo dobrze, bo jej ostatnia opiekunka w ten sam sposób, uśmiechami i przesadną kulturą, próbowała zamaskować nienawiść do swojej pracy.

– Nie, dziękuję – grzecznie odpowiedziała Silla, dokładnie tak jak była uczona. Od razu zaczęła bawić się brzegiem własnego płaszcza, by pokazać masywnej kobiecie, że nawet zwykła tkanina jest ciekawsza od rozmowy z nią. Sekretarka szybko zrozumiała aluzję i wróciła na swoje stanowisko za biurkiem recepcji, zostawiając dziewczynkę na katorgę nudnej ciszy. Nadmiar energii i brak możliwości jej rozładowania pchały Sillę w stronę głupich pomysłów, które odpowiednio długo mielone w głowie zaczynały wydawać się całkiem rozsądne. Po chwili zmagań z własną pokorą zdecydowała, że nadszedł czas zemsty na sekretarce za brak szacunku do własnego wizerunku.

– Proszę pani – zwróciła jej uwagę – kiedy moja mama skończy rozmawiać?

– Nie wiem, kochanie. Trudno powiedzieć – odpowiedziała kobieta, prezentując wyuczony uśmiech.

Silla wyczekała chwilę, dając jej szansę skupić się ponownie na pracy, i zawędrowała w podskokach pod recepcję. Stanęła na palcach, by dosięgnąć wysokiego blatu.

– Proszę pani, co pani robi? – zapytała ze słodką miną ciekawskiej dziewczynki, opierając brodę o krawędź stołu w kształcie półksiężyca.

– Wypełniam formularz.

– Ale co dokładnie pani robi?

– Wypełniam formularz pracowniczy, w którym muszę dokładnie wypisać swoje wszystkie umiejętności – odparła sekretarka z przyklejonym do twarzy służbowym uśmiechem.

– Proszę pani – Silla dalej ją męczyła, pochłaniając jak rozety wielkimi oczami sylwetkę kobiety. – Ale co pani robi na co dzień?

– Jestem sekretarką.

– Ale ja pytałam co pani robi na co dzień, żeby schudnąć?

– Co proszę?! – podniosła głos kobieta, w jednej chwili krusząc maskę uprzejmości. – Idź na miejsce – rozkazała, powstrzymując z trudem wybuch gniewu. Pochyliła się groźnie nad blatem i rzuciła piersią cień na wypełniany formularz, który Silla właśnie z uwagą oglądała.

– Chyba pani skłamała w polu masy ciała – zauważyła dziewczynka, próbując wytknąć palcem błąd. Stół był jednak nieco za wysoki, by mogła nad nim swobodnie przenieść rękę.

– Zamknij się już! – krzyknęła sekretarka, wypuszczając tłamszoną od lat nienawiść, jak huragan nieświeżym oddechem rozwiewając długie blond włosy Silli. Lżejsza o całą tę złość dodała już spokojnym głosem: – Przepraszam, usiądź proszę. Zaraz twoja mama wróci. – Gdy dziewczynka potulnie i z uśmiechem odwróciła się, maszerując na swoje miejsce, cicho burknęła: – I zabierze cię ty mały, wredny bachorze.

Silla usłyszała te słowa dzięki biomechanizmowi w uchu i potraktowała je jak fanfary na cześć swojego zwycięstwa. Mogła kontynuować zabawę i doprowadzić kobietę do histerii, ale nie uniknęłaby konsekwencji, dlatego uradowana łatwą wygraną wróciła do zabawy bransoletką i kopaniem powietrza. Lubiła drażnić ludzi, i to wcale nie po to, by ich krzywdzić. Ćwiczyła w ten sposób umiejętność manipulacji. Odkryła ją w sobie przypadkiem, gdy w szkole spostrzegła, że otrzymywane oceny bardziej zależą od tego, jak się zachowuje, niż od samego zadania. Chwila na krześle wystarczyła, by w jej głowie wyrosły następne, odważne i niezbyt mądre pomysły na zabawę. Przez moment nawet miała ochotę przypuścić kolejny atak na sekretarkę, ale odpychająca masa ciała i wspomnienie nieprzyjemnego zapachu kobiety szybko ją zniechęciły.

Dziewczynka wstała i udając, że jest wyjątkowo zainteresowana listwą na ścianie, zaczęła iść w stronę pokoju, gdzie jej mama i obcy mężczyzna rozmawiali już prawie piętnaście minut. Gdy była blisko, odwróciła się, by sprawdzić, czy sekretarka niczego nie podejrzewa. Potem przyłożyła „ulepszone” uchu do drzwi i zaczęła nasłuchiwać dobiegających z wnętrza dźwięków. Mimo implantu trudno było jej wychwycić wyraźne słowa, bo co chwilę z dworu dolatywały okropne hałasy wiercenia lub stukania. Tupnięcia i złowieszcze piski nic jej nie pomagały, więc słyszała tylko pojedyncze, poszarpane zdania.

– Lumen, zrozum, oni nie dadzą ci wyboru, nie masz go, w ogóle – mówił męski, przejęty głos. – Albo polecisz z córką, albo... – tu dźwięk stukania zagłuszył jego słowa – ...za terrorystkę, bo z nim współpracowałaś.

– Ale ja nie mogę... pracy na Ziemi. Tyle lat badań, walki... nie mogę – przekonywała Lumen.

– Posłuchaj – powiedział mężczyzna tak, że Silla aż wcisnęła ucho w drzwi. – Jeśli zostaniesz, to was rozdzielą. On cię już nie potrzebuje, a dla Amerykanów... – dźwięki wiercenia – ...wiesz, co teraz robią z... – dźwięki wiercenia – ...do przysposobieniówki albo może akademii, jak będzie... – dźwięki wiercenia – ...z nią być.

Kolejna długa seria hałasów całkowicie zagłuszyła odbiór rozmowy. Silla gotowała się w środku, wyzywając głośno pracujących za oknem ludzi.

– Silla! Usiądź proszę. Mama na pewno zaraz wyjdzie – zażądała tonem nauczycielki sekretarka.

– Nie – stanowczo odpowiedziała dziewczynka i zignorowała dalsze słowa kobiety, wprawiając ją w osłupienie. Chwila ciszy za oknem pozwoliła wychwycić kilka zdań.

– Aimeiz ma wszystko, czego... – mówił mężczyzna zagłuszany stukaniem. – Ten... – wiercenie – ...jest jak najbardziej możliwy. Teraz... – stukanie – ...jakieś pięć, sześć miesięcy.

– To zabawne – powiedziała ze smutkiem w głosie Lumen. – Nagle wszyscy mnie ścigają za... – stukanie – ...naprawdę wierzyłam, że robię coś... – wiercenie – ...Walkin mógł wykorzystać moją pracę? Ufałam... – stukanie.

Mimo dzielących je grubych drzwi Silla wychwyciła rozpacz w słowach matki i po raz pierwszy poczuła, że ta rozmowa dotyczy też jej.

– Dla niej zrobię wszystko – powiedziała Lumen z siłą przebijającą łoskot młotów za oknem, zmieniając kolana swojej córki w watę. Dziewczynka zachwiała się i oderwała od drzwi ucho przerażona, że może usłyszeć coś, czego nie chce. Wróciła na miejsce i już cierpliwie czekała, wpatrzona w pustą przeciwległą ścianę korytarza, zajmując myśli nowym tematem. „Budynek musi być albo bardzo stary, albo bardzo nowy, że nie ma w nim paneli na ścianach” – stwierdziła w głowie i uspokoiła oddech, postanawiając w przypływie pozytywnej energii, że od tej chwili będzie już grzeczna na zawsze. Ta złożona sobie obietnica dodała jej odwagi, a nawet pozwoliła się rozchmurzyć.

Drzwi pokoju w końcu ustąpiły. Zanim jednak dziewczynka zdążyła wydać z siebie jakikolwiek dźwięk, Lumen klęczała tuż przed nią, obejmując ją, jak nigdy wcześniej.

– Nie pozwolę im nas rozdzielić. Kocham cię – powiedziała jej matka.

Momentalnie oczy Silli zaszkliły się, zalewając policzki łzami, jakby świadomość realnego ryzyka rozstania dotarła szybciej do jej serca niż rozumu. Na chwilę stworzona intymna między nimi aura runęła skruszona szorstką, obcą ręką, która chwyciła Lumen za ramię i szarpała w górę. Jeszcze pocałunek w czoło, jedno kojące spojrzenie i drogocenny uśmiech, a potem wszystko się zmieniło.

Świat przyspieszył, a Silla została porwana z prądem wydarzeń. Widziała sceny, jak na karuzeli, oślepiana rozmytymi obrazami i odurzona powietrzem pełnym nieznanych zapachów. Najpierw długi korytarz, odmierzany głośnymi krokami mężczyzny przed nią, a potem schody, których kolejne stopnie zliczały niespokojne oddechy ukochanej matki. Następnie światło dnia i świeży jesienny wiatr, szumem przeplatający się z jej własnym biciem serca. W końcu samochód, jakiego Silla nigdy wcześniej nie widziała, pełny elektroniki i delikatnych materiałów. Usłyszała trzaśnięcie, drugie, mocne, nerwowe, niszczące na chwilę zmysły. Siedziała wciśnięta między metal a matkę. Czuła ciepło jej ciała i energię przyspieszającego auta. Bała się. Trochę mniej po stronie mamy, ciut więcej przy drzwiach, ale najbardziej przerażał ją ten obcy człowiek, starszy, na czarno ubrany, niby przyjaciel, ale o zdradliwych gestach. Jego głos był nieprzyjemny, szorstki, a słowa szybkie i zlane w niejasną całość. Wyglądając zza matczynej piersi, Silla widziała jedynie kolana i ręce mężczyzny, jak węże wijące się w ukropie, kąsające na oślep z pięcioma językami każdy. Wstrząs, niewielki, nieważny. „Na pewno?” – myślała i zaciskała coraz mocniej dłonie na płaszczu matki. Wtulona w nią, wtopiona, znikała w jej wnętrzu, tworząc wspólną z nią całość. Lumen i Silla, jeden organizm, zsynchronizowane drżenie. Poczuła szarpnięcie, dłonie, mama.

– Nie bój się. Wszystko będzie dobrze – zapewniał głos ciepły, jak Słońce na plaży. Spojrzenie oczu niebieskich, dużych, schowanych za szkłem okularów, Silla zapamięta je na zawsze. – Musisz mnie uważnie posłuchać – padły kolejne słowa, które jak na złość rozgoniły jej myśli i zabrały słuch. – Posłuchaj mnie, Silla. To ważne – znów słyszała swoje imię. Lubiła je, bo brzmiało jak piosenka, radosna i o miłości. – Wkrótce ruszymy w podróż, tak jak miałyśmy zaplanowane. Nie bój się o nic. Pojedziemy daleko, daleko stąd – słowa skapywały, jak krople wody z parapetu. Gubiła je w szumie ogólnego deszczu, ale lubiła mżawkę, wilgotny masaż na twarzy i pluskanie w kałużach. – Czeka nas wielka przygoda. Zobaczysz, będziemy szczęśliwe i bezpieczne. Wszystko wkrótce zrozumiesz, ale na razie chciałabym, żebyś była odważna i postępowała tak, jak ci powiem. To ważne, dobrze? – padło jakieś pytanie, zawinięte ładnie głosem mamy w górę, ale jakie? Nie wiedziała.

– Dobrze – powtórzyła mechanicznie.

Naprawdę starała się słuchać, wyłuskiwać słowa, przetwarzać w głowie ich definicje, ale wszystko, co do niej docierało, po chwili przepadało. Zdania, jak śpiew w obcym języku, przestały nieść informację, wypełniając przestrzeń pojazdu melodią strachu i nadziei.

– Bądź dzielna – usłyszała tytuł kompozycji, zanim czerwona kurtyna opadła i rozbrzmiały okrzyki rozentuzjazmowanej publiki.

– Oznaczyli auto! – wydzierał się obcy mężczyzna, rozpoczynając lawinę zewsząd dobiegających słów. Raz mówił on, raz kierowca pojazdu, a czasami do nerwowej rozmowy dołączała Lumen.

– Boję się – Silla cichutko jęknęła w gąszczu czarnych drzew, pobłyskujących poświatą umierającego dnia. Zagubiona i osaczona echem wilczych warknięć, ratunku szukała w dotyku dłoni matki. Próbowała ubłagać własne serce, by tak okropnie nie dudniło. Ktoś ją szarpał. To on, obcy mężczyzna o żmijach zamiast rąk. – Bransoletka! – padło znajome jej słowo, które od teraz na zawsze będzie kojarzyła z bolesnym rozcięciem nadgarstka. Krwawiła? Nie, ale i tak nieprzyjemnie piekło. Błyskotka jak ptak pofrunęła za okno, wolna i szczęśliwa, ach, jak jej zazdrościła. – Odwróć głowę – usłyszała i jęknęła, gdy potylicą trafiła w szybę drzwi. Twarda. Na nic wszystko. Węże oplotły ją swymi jęzorami, prowadzone na smyczach przez obrzydliwego ogra o czerwonej paszczy – ależ był ohydny. – Silla, odwróć, proszę, głowę – znów usłyszała, tym razem z ust matki. Te same słowa, a jednak tak inne, tak delikatne, jak biszkopt ciasta, tak słodkie, jak lody, tak, odwróciła. Zimny dotyk, dreszcze i płacz. Chyba płakała czy może nie? Wołała o pomoc, to na pewno, ale nikt nie słuchał, bo cichego łkania nikt nigdy nie słucha. Znów zimno, węże pchały się do jej ucha, a potem diagnoza, jak u lekarza. Tę, o dziwo, usłyszała wyraźnie. – Namierzyli jej implant i oznaczyli auto. – Zapadła cisza, okropna. Już wolała krzyki. Teraz ryczała na cały głos, ale nie słyszała siebie, dlaczego? Dziwne, dyskusja, o niej? Tak, o niej. Spokój, spokój, nie potrafiła.

– Nie zostawiaj mnie, proszę – zapłakała wprost do ucha matki. Jednak słowa nie miały już żadnego znaczenia. Nie mogły zatrzymać czasu, nic zmienić. Jak w zapisanej opowieści, z góry ustalonym scenariuszem musiały się rozstać. Drzwi ustąpiły i kolejna para obcych rąk szarpała ją. Choć zaciskała pięści na płaszczu matki, to nie miała siły, by dłużej walczyć. Była tak straszliwie bezbronna i słaba, jak listek płynący z prądem rwącej rzeki, szarpany wystającymi z wody skałami.

– Silla – przywołała jej dźwięczne imię Lumen, klęcząc przed dziewczynką na ruchliwej ulicy pod betonowym sklepieniem tunelu. – Spotkamy się na statku już za chwilę. Bądź dzielna i idź z tym panem. Kocham cię – przyrzekła, i choć nie mogła tego wiedzieć, to po raz ostatni rozświetliła jej życie uśmiechem.

Znów szarpnięcie i Silla była w drodze, jak w nowym akcie filmu sensacyjnego. Szła teraz z jakimś mężczyzną. Nie wiedziała dokąd, nie wiedziała po co. Nienawidziła go, jak tego drugiego ogra o wężowych dłoniach. Złością darzyła też matkę za to, że ją zostawiła, porzuciła, oddała obcym, bo była niegrzeczna, niemiła, niewarta jej czasu? Maszerowała, bo takie dostała polecenie, bo nogi same z przyzwyczajenia pracowały, bo cóż mogła zrobić. Trzymana za rękę, wpatrzona w podłogę, czuła jego owłosioną, wielką dłoń, spoconą i zaciśniętą zbyt mocno. Wyszli na jakiś korytarz, biały i pełen ludzi, którzy poruszali się w dwóch kierunkach. Silla miała wrażenie, że tylko ona idzie pod prąd. Mężczyzna skręcił, ona za nim, po raz kolejny szarpnięta. Zaczął mówić.

– Zaraz wejdziemy do pewnego pokoju, gdzie jeden pan wyłączy twój implant. To ważne, żebyś pozwoliła mu działać. Nie będzie boleć. Potem pojedziemy do portu, gdzie spotkasz swoją matkę i razem... – przerwał, stając w miejscu, jakby nagle zmienił zdanie.

Silla zatrzymała się krok dalej, wciąż trzymana silnym uściskiem mężczyzny, który z wielkim zaskoczeniem patrzył na coś w oddali. Próbowała dostrzec to, co go tak interesowało, a gdy wędrowała wzrokiem po korytarzu, upadł. Teraz to ona ściskała mocno jego dłoń.

– Proszę pana? – zapytała, potrząsając jak na powitanie luźną rękę leżącego na ziemi człowieka. Bez efektu.

– Silla, chodź ze mną, proszę – powiedział wysoki mężczyzna, kolejny mężczyzna w ładnym, czarnym mundurze. Już dziś taki widziała. Był szczupły i jak drzewo wysoki. – Jestem sierżant Stanston. Miło mi cię poznać – przedstawił się, oślepiając ją bielszym od ścian uśmiechem. Wyciągnął w jej stronę otwartą dłoń. – Puść go, proszę. Ten mężczyzna już nie żyje – dodał i cierpliwie czekał na reakcję dziewczynki.

Silla zmierzyła wzrokiem leżącego właściciela trzymanej przez nią ręki, potem spojrzała na sierżanta i znów na martwego człowieka. Rozluźniła w końcu uścisk, a obumarła kończyna opadła bezwolnie na podłogę. Teraz ściskała dłoń Stanstona, ciepłą, żywą, delikatną, gładką i wreszcie poczuła, że nie jest już szarpana.

– Chodź ze mną, młoda damo – powiedział oficer i poprowadził ją dalej, jak gdyby cel jej podróży w ogóle się nie zmienił.

Silla nie protestowała, nie walczyła, nie próbowała nawet zrozumieć, tylko szła tam, gdzie wskazywał mężczyzna, bez słów, bez burzliwych emocji. Opanował ją obcy, ale przyjemny spokój. Umysł miała świeży, jak po burzy, a zmysły wyostrzone. Już bez strachu uważnie słuchała.

– To, co się teraz stanie, zależy tylko od ciebie – powiedział Stanston. – Trafisz albo do hali, albo do akademii. Będziesz zwykłym robotnikiem albo przywódcą. Najbliższe dni okażą się najważniejsze w twoim życiu. Jeśli dobrze wybierzesz, poprowadzisz ludzi do nowego świata, kiedy ja i twoja matka będziemy już tylko wspomnieniem. To w młodych, takich jak ty, kryje się nadzieja i cała szansa na przetrwanie ludzkości. Pamiętaj o tym, a teraz chodźmy, bo na pewno jesteś zmęczona tą całą szarpaniną.

Zamach

(historia nr 1.04 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Góra Le Mans była niegdyś atrakcją turystyczna w centralnej Europie, pełną ośrodków hotelarskich i tras wycieczkowych. Kilkanaście lat temu porośnięta drzewami i krzewami, teraz straszyła martwymi połaciami jałowego gruntu. To efekt słonecznej radiacji, która po 2112 roku systematycznie niszczyła środowisko skuteczniej i szybciej niż ludzka cywilizacja wcześniej. Sztucznie podtrzymywana roślinność bujnie kwitła tylko w okolicznych rezydencjach dygnitarzy, kontrastując ze szkieletami drzew i dogorywającymi krzewami. Ta odmierzana płotami wojna trwała na całej planecie i wszędzie ofiarą padała natura.

Oprócz politycznych dygnitarzy i wysokich stopniem wojskowych, przyganianych wspomnieniem świetności ich letnich kurortów, nikt już nie odwiedzał tych rejonów. Zamknięci w halach pracownicy nie myśleli o urlopach, wycieczkach i turystyce – Wielki Plan dawno wpisał je na listę rzeczy utraconych. U podnóża góry, w dawno zapomnianych wioskach, wciąż jednak egzystowali pozostawieni sobie ludzie, głównie starsi. Nikt o nich nie pamiętał, bo niedołężność w świetle zmian była równoznaczna z bezużytecznością.

Na tym wrogim człowiekowi pustkowiu, wypełnionym przerażającą ciszą i ponurą aurą porzucenia, straszył zasypany śmieciami parking. Jeszcze kilkanaście lat temu służył tym, którzy marzyli o zdobyciu wierzchołka Le Mans, ale nie mieli ochoty zaczynać od zera. Położony na wysokości jednej czwartej góry, mógł pomieścić trzysta aut, ale dziś miejsce zajmował na nim tylko jeden pojazd: stara, pordzewiała, od lat nieużywana furgonetka z gumowymi oponami i klasycznym silnikiem spalinowym. Odkopana ze złomowiska i częściowo odremontowana, teraz służyła organizacji „Odwróceni”. W jej środku dwóch mężczyzn skupiało wzrok na rozpadającej się desce rozdzielczej, gdzie zamontowany ekran wyświetlał obraz majestatycznego budynku jednej z rezydencji. Wewnątrz auto wyglądało jeszcze gorzej niż na zewnątrz. Fotele były poobdzierane z materiału i pokryte grubą warstwą brudu, w podłodze prześwitywały dziury wyżarte rdzą. Wszędzie wystawały kable i rogi na wpół wyrwanych elementów, których przeznaczenia nikt już nie pamiętał. To jednak nie przeszkadzało mężczyznom. Oboje w kompletnej ciszy obserwowali interesujący ich budynek na ekranie krzywo ustawionego monitora. Byli znudzeni, ale skoncentrowani, a regularne spojrzenia na prawie statyczny obraz zdradzały, że cicha rezydencja wkrótce znajdzie się w centrum wydarzeń.

– Cel się jeszcze nie pojawił – zgłaszał przez ukryty w uchu komunikator starszy z mężczyzn.

– Kastrimo się niecierpliwi? – zapytał chłopak zajmujący miejsce pasażera, próbując poprawić przekrzywiony ekran, który jak na złość cały czas wracał do poprzedniej pozycji. Mocująca go taśma była po prostu za słaba.

– Niecierpliwi się, bo to ważna misja – odpowiedział ten za kierownicą.

– Musi mu bardzo zależeć na śmierci tego gościa – stwierdził Helin i zawisł na desce rozdzielczej, która pod jego ciężarem zajęczała nieprzyjemnie dla ucha. Miał dwadzieścia dwa lata i dopiero dołączył do odwróconych, a to była jego pierwsza prawdziwa misja. Już nią znudzony wiercił się w aucie, denerwując swojego dowódcę.

– Tobie też powinno – odparł Kelvin, starszy o siedem lat weteran organizacji.

– Co on właściwie wam zrobił? Przecież to nie on strzelał.

– Ale to on wydał rozkaz, by strzelać do bezbronnych ludzi.

– I za to chcemy go załatwić?

– To mało? – zapytał Kelvin, nie po raz pierwszy spoglądając z niechęcią na świeżego rekruta „Odwróconych”. – Co byś jeszcze chciał?

– Nie wiem. Nie było mnie wtedy w mieście – stwierdził Helin, prostując plecy z grymasem bólu na twarzy. – Do tego krążą różne plotki i nikt nie chce o tym gadać, wiesz sam – dodał i uciekł wzrokiem za okno, gdzie zbocza były pokryte czarnymi plamami zgnilizny. – To trochę jak z rokiem, o którym nikt nie mówi.

– Właśnie dlatego nikt o nim nie mówi – zbył rozmowę Kelvin. – Status? – zapytał przez komunikator snajpera.

– Cisza – odpowiedział im zachrypnięty niski głos.

– Jak działko?

– Gotowe, choć warto by je przetestować.

– Panel pokazuje jakieś problemy? – zapytał Kelvin, wyglądając przez okno w stronę pozycji strzelca, którego i tak nie mógł zobaczyć, bo znajdował się dwieście metrów dalej, na skalnej półce poniżej krawędzi skarpy.

– Nie, ale będziemy mieli tylko jeden strzał, a nikt jeszcze tej broni nie używał. Musimy mieć pewność, że zadziała.

– Jak chciałbyś to przetestować? Broń działa tylko na ludzi – pytał Kelvin, czując, że propozycja mu się nie spodoba.

– Dziewięćdziesiąt stopni w prawo widzę dom – zgłosił snajper, a zamontowany w aucie ekran wyświetlił mały, biały i w połowie rozsypany budynek. W fotelu na jego werandzie siedział starszy człowiek od pasa w dół przykryty kocem.

– Chcesz strzelać do niewinnych ludzi? – wtrącił się Helin.

– Nie miałem na myśli człowieka – wyjaśnił strzelec poirytowany zbędną dyskusją – tylko psa obok. Jeśli mam wykonać zadanie, muszę mieć pewność, że broń działa – wyjaśniał.

Kelvin podniósł rękę, hamując odpowiedź Helina.

– Nie ma zgody – przekazał snajperowi. – To tylko zwróciłoby na nas uwagę, a generał może nie pojawić się jeszcze parę godzin. Poza tym jeśli trafilibyśmy na losowe pole detekcyjne, to od razu by nas namierzyli – podsumował, dając wszystkim do zrozumienia, że to rozkaz. Był jednym z dwunastu dowódców w armii „Odwróconych” i bliskim towarzyszem Kastrimo, więc władzę miał niemal bezwzględną.

– Jak chcesz – odparł snajper i zamilkł.

W furgonetce również zapadła cisza, a mężczyźni wrócili do spoglądania na przemian w monitor i za okno. Na ekranie dominowała soczysta zieleń przyciętej trawy przed budynkiem, a na zewnątrz postapokaliptyczny obraz dogorywającej natury. Bezczynność wyraźnie nudziła Helina, zafascynowanego starym niedziałającym radiem.

– Patrz jaka technologia, jeszcze z pokrętłami – stwierdził, kręcąc wielkimi gałkami i próbując zainteresować Kelvina fascynującym odkryciem. – Nie mogliśmy wziąć nowszego auta z wbudowanym hologramem, żeby chociaż pograć w jakieś gry? – zapytał, coraz bardziej rozbawiony i nieświadomy tego, że swoim zachowaniem zaczyna irytować lidera.

– Nikt ci nie powiedział, że wszystkie nowe auta można łatwo namierzyć? – rzucił Kelvin, spoglądając groźnie na pasażera.

– Wiem. Tak tylko sobie żartuję – odparł Helin i na chwilę zamilkł. – Nigdy nie miałem auta. Nie umiem jeździć i nawet nie wiem, do czego to służy – powiedział po chwili, popychając drążek skrzyni biegów. – Śmieszna gałka. Wygląda jak stojak na kapelusze – wymyślał, by rozchmurzyć atmosferę i nawiązać jakąkolwiek konwersację. Niestety wszystkie jego starania rozbijały się o ścianę obojętności Kelvina, więc westchnął w akcie ostatecznej kapitulacji i znów wygiął obolałe siedzeniem plecy w łuk.

Oboje byli ubrani w ciemnozielone skórzane kurtki pełne kieszeni oraz luźne spodnie moro, jakie nosili wszyscy członkowie organizacji. Nie mieli żadnej wszytej w ubiór elektroniki z obawy, że tę można łatwo namierzyć i wykorzystać przeciwko nim. Choć różnili się wiekiem, łączyły ich krótkie i niedokładnie ścięte ciemne włosy oraz twarze pokryte naturalnym kilkudniowym zarostem. Mimo to  Kelvin budził większy respekt i nie dlatego, że tuż pod jego okiem błyszczała biała blizna w kształcie gwiazdy. Od kilku lat walczył z siłami DARPA, a bitewne doświadczenie, jak szlachetna rdza, pokrywało mu strudzeniem skórę, emanując autorytetem i egzekwując szacunek. Helin był niedojrzały, wciąż delikatny, zaczesany bardziej do tyłu i obok Kelvina wyglądał jak młodsza jego wersja. Różnił się jednak zachowaniem. Nie potrafił usiedzieć w miejscu, zostawić wyposażenia pojazdu w spokoju i wciąż szukał tematów do obgadania.

– Słyszałeś? – zaczął podżegany nieznośną dla niego ciszą. – MRRG wciska wszystkim kit, że wywozimy ludzi w kosmos – próbował żartować. – Podobno mamy jakąś tajną pozaziemską bazę. To prawda?

– Nie. To bzdury.

– Wiesz, rozmawiałem z jednym z odwróconych. Taki śmieszny gość, nie pamiętam imienia, bo w sumie co chwilę każą mi gadać z kimś innym i ciężko spamiętać wszystkich. Myślisz, że celowo tak robią? – zapytał Helin i powrócił do opowieści, nie widząc reakcji towarzysza. – W każdym razie on mi mówił, że ci kretyni w rządzie poważnie boją się, że ewakuujemy ludzi w kosmos i szkolimy tam terrorystów.

– Bzdury.

– Też tak myślę. Po co uciekać z planety, żeby szkolić terrorystów. Możemy to całkiem dobrze robić na Ziemi, prawda? – szukał aprobaty Helin, ale wciąż jej nie znajdował, natrafiając tylko na poniżającą obojętność swojego lidera. Ustąpił i zamilkł, poszukując kolejnej rozrywki dla niespokojnych rąk.

– Coś podjeżdża – zgłosił snajper, głosem jak budzikiem wyrywając Kelvina z letargu.

– Nie strzelaj, dopóki nie potwierdzisz celu – rozkazał lider i pochylił się nad ekranem, próbując prześwietlić wzrokiem czarne szyby limuzyny krążącej po parkingu przed budynkiem. Pojazd jak sęp zataczał z wolna równe kręgi, szukając miejsca, by się zatrzymać.

– Co oni robią? – zapytał Helin.

– Pewnie czekają na koniec skanowania – stwierdził snajper. – Niepotrzebnie, bo i tak nas nie wykryją – dodał głosem tak obojętnym, że budzącym grozę.

– Zaraz wysiądą – powiedział Kelvin i wstrzymał oddech, samą siłą spojrzenia zatrzymując auto w miejscu. Ze środka wyłoniła się ubrana na galowo para, prowadząc żywą i radosną rozmowę. – To nie on – oznajmił rozczarowany.

– To nie on – potwierdził snajper.

– Możemy go zidentyfikować? – zapytał Helin tonem ucznia, który szuka uznania swojego nauczyciela.

– Nie będę ryzykował połączenia z siecią – odparł Kelvin. – Poza tym nie ma znaczenia, kto to. Ważne, że goście zaczynają się zjeżdżać.

– Skąd wiesz? – odważnie dopytywał Helin.

– Co wiem?

– Że to goście.

– Chłopie, mam oczy, to widzę, tak? – mówił zdenerwowany Kelvin. – Są odświętnie ubrani i witają się w drzwiach. Pewnie szykują jakąś imprezę czy coś – dodał i uciekł rozdrażnionym spojrzeniem za okno.

– Okay, okay, nie musisz się irytować. Tak tylko pytam – łagodził sytuację Helin. – To moja pierwsza misja i chcę się jak najwięcej nauczyć, ale spoko, będę siedział cicho. Z tym, że on może jeszcze długo nie przyjechać, a dookoła syf, że żal patrzeć, więc możemy siedzieć cicho albo...

– Kurwa – Kelvin wtrącił mu w połowie zdania. – Gdybyś chociaż pytał o jakieś normalne rzeczy.

– No to właśnie chciałem zapytać.

– O co?

– O Demastosa – powiedział Helin i trafił na zdziwione spojrzenie lidera. – Słyszałem, że po Błękitnej zniknął, bo się wkurzył. Wiesz gdzie jest?

– Nie mam pojęcia.

– Myślisz, że się złamał?

– Myślę, że zasługuje na nasz szacunek – pouczył chłopaka Kelvin.

– Nigdy go nie spotkałem.

– Ja raz.

– Wiesz o nim coś więcej? – Helin dopytywał z nadzieją, że uda mu się wyciągnąć od swojego lidera choć jedno dłuższe zdanie.

– To on stworzył organizację „Odwróceni” i zbudował fundamenty naszego ruchu oporu. Jego blog obudził ducha walki w ludziach i dzięki niemu teraz tu jesteśmy. W ogóle czytałeś jego blog?

– Fragmenty – powiedział chłopak, w oczywisty sposób kłamiąc.

– To przeczytaj całość – stwierdził Kelvin i pogroził mu spojrzeniem. – To on wyznaczył nam cel, a jego słowa mobilizują ludzi do działania. Bez Demastosa bylibyśmy bandą obdartusów bawiących się w wojenkę. Gdyby nie jego odkrycia, ludzie dalej wierzyliby w kłamstwa ZN.

– Nie wiedziałem. Ty, a jakie tajemnice odkrył?

– Jakie? – odpowiedział pytaniem Kelvin, wzdychając tak, by było oczywiste, że z trudem akceptuje obecność chłopaka na misji. – Tajny projekt inwigilacji władz amerykańskich – zdradził, szukając piękna w powalonym obok auta pniu martwego drzewa, które kiedyś bujną zielenią swojej korony dawało turystom schronienie przed rozgrzanym Słońcem.

– No nie gadaj – żartował Helin, trafiając na nietkniętą humorem twarz Kelvina.

– Słyszałeś o Eye Mirage?

– Nie.

– To się ciesz, że nie mieszkasz w Ameryce. Podobno połowę społeczeństwa podpięli pod ten system. Nie pytaj, jak działa, bo nie wiem, ale podobno dzięki niemu władze widzą wszystko to, co widzą obywatele.

– Jak? – zapytał głupkowato Helin.

– Kurwa, no jak, oczami, a jak inaczej? – drwił z niego Kelvin, uderzając dłońmi w kierownicę. – Demastos tylko musnął ten temat w serwerach Amerykanów, a ci o mało go nie wypalili specjalnie przygotowanym wirusem.

– Kurde, nieźle. Nie dziwię się, że uciekał.

– Poza tym odkrył też, że Niham Sante żyje.

– Kto? – zapytał chłopak, zupełnie nie przejmując się swoją niewiedzą.

– Niham Sante. To on wymyślił cały Wielki Plan i budowę Floty. Nie znasz gościa?

– To ten, co zginął dawno temu?

– Nie zginął, tylko wyleciał w kosmos – zrugał go Kelvin, jak ucznia przy tablicy.

– Poważnie? – nie dowierzał Helin, kiwając głową z nadmiaru szokujących informacji. – Czyli jednak jest jakaś tajna baza kosmiczna?

– Podobno jest i Niham Sante się na niej znajduje.

– Mówiłeś, że to bzdury.

– Mówiłem, że nasza tajna baza w kosmosie to bzdury – sprostował Kelvin, pulsując ze złości jak Słońce.

– Okay, rozumiem już – powiedział chłopak i przeczesał dłonią włosy, biorąc głęboki wdech. – Kurde, ile tajemnic. Ten gość musiał mieć jaja ze stali, żeby tak podskakiwać ZN i DARPA. Prawdziwy bohater z niego, nie? Jak ten no, czekaj, czytałem ostatnio taki komiks... – szukał nazwy, pstrykając palcami nad uchem lidera.

– To ty umiesz czytać? – zapytał Kelvin i po raz pierwszy zabłysnął przed nim zębami.

– No pewnie. Trochę umiem, bo podstaw uczyli w przysposobieniówce – Helin chwalił się wykształceniem. – Czekaj, czekaj, to był ten, no... – walczył z pamięcią, wyciągając z niej wszystkie możliwe skojarzenia, by tylko odzyskać tytuł komiksu. – Tam coś było z Ameryką. Już wiem! To był Kapitan Ameryka. Śmieszny gość w gaciach i z taką mocną tarczą. Czytałeś?

– Nie czytam bajek.

– Ale to nie bajka, to komiks. Tylko nie rozumiem dlaczego nie dali mu żadnej broni i tylko z tą tarczą biega, jak jakiś głupi. Mogliby mu dać jakiś miecz do tego albo coś, bo wszyscy tam mają jakąś broń.

– Właśnie dlatego on jej nie ma – powiedział Kelvin, przyciągając uwagę chłopaka, jak miód wabił niegdyś pszczoły. – Dali mu tylko tarczę, bo to propaganda amerykańska. Chcieli pokazać, że on się tylko broni i nie atakuje, a jeśli już, to tarczą, czyli w samoobronie, rozumiesz? Dlatego nazywają go kapitan Ameryka, dlatego tylko on ma tarczę i dlatego gdy Amerykanie wjechali do Olten z siłami specjalnymi w 2073 roku, to tłumaczyli się, że tylko bronili światowej sprawiedliwości czy jakoś tak.

– Kurde...

– Poza tym – kontynuował z satysfakcją lider – Kapitan Ameryka został rozerwany na kawałki. Teraz jest dworskim błaznem ze złamanym sercem.

– Błaznem?

– Nieważne, to tylko taki żart. Nie zrozumiesz – Kelvin drwił z chłopaka z satysfakcją starszego brata.

– Sześć minut do następnego planowanego skanu – zgłosił snajper, likwidując chłodnym raportem luźną atmosferę w pojeździe.

– Rozumiem. Za chwilę przechodzimy w tryb uśpienia – odpowiedział mu lider i natychmiast odwrócił się w stronę chłopaka. – Demastos był bohaterem – mówił już zupełnie poważnie, wytykając Helina palcem – ale to słowo tak naprawdę nic nie znaczy, bo każdy, kto miałby choć trochę odwagi i możliwości, zrobiłby to, co on. Wyróżniła go tylko okazja, którą chwycił jako pierwszy. Prawda jest taka, że ludzie zdecydowali się walczyć, bo mieli dość zamiatania nimi podłóg, tak jak wtedy, gdy zrodziła się Armia Wyzwolenia. Demastos wskazał nam tylko kierunek, zjednoczył wspólny wysiłek, a reszta to wiara i zwykła odwaga. Nazywając go bohaterem, mówisz tak, jakby był inny, jakbyś sam nigdy nie mógł zrobić tego, co on. A o to przecież chodzi, żeby podnieść dupę i postawić się władzy. W sumie, to jeśli tu ze mną siedzisz, to siebie też możesz nazwać bohaterem, zwłaszcza że w każdej chwili mogą nas wysadzić w powietrze – straszył Kelvin, pokazując dłońmi rozchodzącą się falę ognia. – A nic tak nie robi z człowieka bohatera, jak nagłe jego rozczłonkowanie przez eksplozję – zakpił i już nic więcej nie musiał mówić.

Helin zdębiał i szybko uciekł wzrokiem za okno, gdzie z czarnego zbocza góry spływał mu do głowy koszmar możliwych konsekwencji zabójstwa jednego z generałów DARPA. Już rozumiał sens ponurej miny Kelvina i jego nasyconej obojętnością postawy. Lider przywdziewał ją na misje niczym garnitur żałobny. Był gotów w każdej chwili oddać życie, jakby wcale go nie chciał, jakby tylko na chwilę pożyczał oddech i z tęsknotą wyczekiwał dnia ostatniego. Wolał nicość niż obłędny świat, obdarty z jego wizji sprawiedliwości.

– A jak wyglądała twoja pierwsza misja? – przygnieciony ciszą, w której rosły koszmary, Helin zadał pytanie.

– Co?

– Chciałbym wiedzieć, jak się tu znalazłeś – chłopak rozwijał myśl, z przyjemnością znów wypełniając słowami przestrzeń. – Wiesz, chodzi o to, dlaczego robisz to, co robisz. To zemsta czy może ideologia? Ja uciekłem z hali w Sans. To niedaleko Kalisto. Traktowali mnie tam jak śmiecia, a jak doszło do wypadku, to pomyślałem, że to bezsensu i zwiałem – opowiadał.

– Jakiego wypadku?

– Kazali nam pracować przy konstrukcji tarasów, kiedy mało kto miał w tym doświadczenie. Pewnego dnia wszystko zwyczajnie runęło, zabijając kilkanaście osób, także moich znajomych. Potem powiedzieli mi, że nie ma co się przejmować i powinienem wracać do pracy, a to naprawdę byli moi dobrzy przyjaciele. No to uciekłem i chowałem się po różnych takich zaułkach, trochę w Kalisto, trochę w okolicy. Kradłem żarcie i ciuchy, a po Błękitnej stwierdziłem, że trzeba coś z tym zrobić i przypadkiem trafiłem na paru chłopaków od was.

– Czyli robisz to z zemsty.

– Czy ja wiem – zastanawiał się głośno Helin. – Raczej wkurza mnie to, jak się porobiło, i chciałbym to zmienić.

– To tak, jak ja – krótko orzekł Kelvin i sięgnął do tyłu po torbę, z której wyciągnął małe opakowanie foliowe.

– I to tyle?

– Tak – odparł lider i uśmiechnął się do woreczka. – Wyłącz komunikator – rozkazał, a potem zgłosił snajperowi: – Przechodzimy w tryb uśpienia. Kontakt za pięć minut.

– A jak w tym czasie pojawi się cel? – dociekał Helin.

– Strzelec wie, co ma robić, bez obaw.

– Okay. Co to? – zapytał chłopak, nie mogąc oderwać oczu od błyszczącej paczuszki w dłoniach lidera.

– Siedzimy tu już dwie godziny, a ja muszę coś zjeść.

– Co masz?

– Kanapkę. Pewnie chcesz wiedzieć z czym?

– Okay, okay, spoko – Helin łagodził irytację lidera, wiercąc się w miejscu i grzebiąc po kieszeniach kurtki. Przejrzał wszystko dwa razy, ale nie znalazł, czego szukał, i w końcu dał za wygraną, zastygając oparty łokciem o drzwi. Przez chwilę tkwił wpatrzony w najdalszy możliwy punkt na horyzoncie, próbując odtworzyć w myślach bujną zieleń góry Le Mans, ale nie wytrzymał tak długo. – Możesz przestać mlaskać? – poprosił wyjątkowo grzecznie, ale z płonącą w głosie groźbą.

– A ty co, moja matka?

– Po prostu przestań, proszę – domagał się Helin, ściskając z całych sił uchwyt drzwi.

– Pierdol się – odpowiedział Kelvin i ugryzł kanapkę, mlaszcząc tak głośno, jak to tylko możliwe.

– Wiesz co to mizofonia? – zapytał chłopak, ujawniając swój tik nerwowy skaczącego w górę i w dół kolana.

– Nie, co to?

– To taka choroba, w sumie psychiczna, ale nie do końca. Nie wiem, w sumie.

– I co to ma do rzeczy?

– To, że przez nią jestem cholernie wrażliwy na pewne dźwięki, które doprowadzają mnie do szału i tak się, kurwa, składa, że twoje mlaskanie sprawia, że mam ochotę strzelić ci w ryj i nic na to nie poradzę.

– Chcesz się bić? – Kelvin zapytał z pełnymi ustami.

– Nie chcę, ale przez tę cholerną chorobę kusi mnie mocno, więc przestań – prosił przez zaciśnięte zęby chłopak.

– Nie chcesz słuchać, jak jem, to wypad z auta – doradził mu lider wpatrzony z zaciekawieniem w chodzącą nerwowo jego nogę.

– Nie mogę, misja...

– Kurwa, dobra, jak chcesz – Kelvin ustąpił i odłożył nadgryzioną kanapkę na deskę rozdzielczą, dodając: – I tak mi nie smakuje.

– Dzięki – powiedział Helin, natychmiast odzyskując spokój.

– Przejebane żyć z taką chorobą.

– Ma swoje plusy, bo na przykład niektóre dźwięki sprawiają mi wielką przyjemność.

– Brzmi jak jakieś zboczenie – stwierdził Kelvin i poprosił snajpera o status. – Możesz już włączyć komunikator – rzucił w stronę chłopaka.

– Cisza – zgłosił mężczyzna na stanowisku strzeleckim.

– Żadne zboczenie, tylko jakaś pojebana wada mózgu – wyjaśniał Helin. – To tak, jakby...

– Nie wiem, nie chcę wiedzieć, wisi mi to, dopóki nie będziesz mi szaleć na misji.

– Nie ma problemu – zgłosił chłopak i zażartował: – Rzadko na misjach ktoś wcina kanapki. – Znów otoczony ciszą, jak chłodem nieubłaganie powracającej co rok jesieni, wyjrzał za okno, wystukując palcami na podłokietniku jakąś melodię. Rytmiczne wibracje poluzowanych elementów oddawały jego niezadowolenie i narastającą nudę. Nagle wyrwany ze stanu odrętwienia zaczął przeglądać po raz trzeci kieszenie w poszukiwaniu batonika, którego zostawił sobie na później. Oklepując spodnie i kurtkę, jakby gasił pożar, jęczał z niezadowolenia.

– Chcesz kanapkę? – Kelvin proponował chłopakowi, obserwując jego akrobacje w rozpadającym się fotelu.

– Nie, dzięki. Wytrzymam, aż tak głody nie jestem. Bywało gorzej. A ty brałeś udział w Błękitnej rewolucji?

– Chcesz rozmawiać o tej masakrze?

– Ta szrama na twarzy to pamiątka tych wydarzeń?

– Nie, to inna historia – odparł Kelvin, zastanawiając się, jak szybko doświadczenie w organizacji wytrzebi w chłopaku beztroskę – ale byłem wtedy w mieście i widziałem tę rzeź.

– Podobno zginęło osiem tysięcy ludzi.

– Może więcej, może mniej, kto by to liczył. Najgorsze, że poległo mnóstwo młodzieży, dzieciaków, które nic nikomu nie zrobiły.

– Naprawdę wojsko strzelało do uczniów? – pytał z niedowierzaniem Helin, natychmiast trafiając na przenikliwe spojrzenie lidera, które już samym odbitym od jego źrenic światłem karało chłopaka za karygodne zwątpienie. – Chcę znać prawdę, bo słyszałem tyle plotek i wersji, że trudno złapać, o co w tym wszystkim chodzi – tłumaczył się jak złodziej schwytany na gorącym uczynku.

– Tak – potwierdził Kelvin. – Najpierw pozamykali dzieciaki, które protestowały tylko przeciwko likwidacji szkół i zniesieniu wakacji. Potraktowali ich jak kryminalistów, terrorystów – powiedział, oplatając słowa w nienawiść do wroga. – Potem, jak rodzice zażądali zwolnienia tych dzieciaków, do akcji weszło wojsko i użyło siły, żeby ich rozpędzić. Ludzie oczywiście walczyli o swoje, więc ten skurwysyn, który wtedy dowodził DARPA, pozwolił użyć żołnierzom ostrej amunicji – mówił tak, jakby samą opowieścią chciał przywrócić sprawiedliwość na świecie. – Widziałem, jak dzieci padały dziesiątkami, zabijane i rozjeżdżane przez pojazdy opancerzone wojska, więc tak, jak najbardziej gość zasługuje na śmierć – potwierdził i przeklął pod nosem. – Definitywnie gnój zasługuje na śmierć – powtórzył niemal jak klątwę.

– Wcale tego nie podważam – zapewnił Helin, podnosząc dłonie, by dodatkowo przekonać lidera do swoich intencji. – Trzeba go sprzątnąć, to fakt. Szkoda, że nie możemy też załatwić żołnierzy, którzy brali w tym udział, i tych skurwieli, którzy potem prowadzili czystki w mieście – rzekł rozczarowany, odtwarzając gniew Kelvina. – Słyszałem, że straciłeś w tych walkach najlepszego przyjaciela.

– Straciłem wtedy wielu przyjaciół.

– Rozumiem. Też przez tę rewolucję straciłem bliską mi osobę – przyznał Helin i opuścił głowę, ciężką od nagłych przebłysków wspomnień.

– Kto to był?

– Miała na imię Béatrice – wyznał chłopak z uśmiechem marzyciela. – Cudowna dziewczyna, młodziutka jak kwiat i bardzo mądra. Zakochałem się po uszy i wiedziałem, że to ta jedyna. Wiesz jak to jest.

– Zginęła z rąk żołnierzy?

– Przeżyła, ale zginęli jej bracia, a później rodzice – powiedział Helin i zgubił aurę zachwytu sprzed chwili.

– A ona? – dopytywał Kelvin wsłuchany w jego słowa.

– Wyjechała do Ameryki do pracy w jakiejś hali. Nie wiem, nie mam z nią teraz żadnego kontaktu. Chciałem jechać z nią, ale nie pozwolili mi, kurwa, bo nie miałem kwalifikacji – chłopak przeklinał swój okrutny los i wszystkich temu winnych. – Co za bzdura. Jebany system. Naprawdę ją kochałem i ona mnie też, ale gdy zginęła jej cała rodzina i to nie tylko w walkach, ale później z głodu i prześladowań, to się załamała. Kurwa, zniszczyli ją – powiedział i uderzył pięścią w drzwi, próbując utrzymać gniew w ryzach. – Nawet nie miałem jak się pożegnać, bo nic już do niej nie docierało. Rozumiesz to? Mówiłem jej, że możemy uciec, schować się gdzieś na wsi, gdziekolwiek, nie wiem, ale ona tylko powtarzała, że musi jechać, że musi jechać do Ameryki – relacjonował rozpędzony słowami, które poganiał buzujący w głowie szał. – Nie potrafiła wykrztusić nic innego, a jak patrzyłem w jej oczy przed wyjazdem, to nic nie widziałem, pusto. A ona była taka żywa, radosna i miała tak piękne fioletowe oczy, jak takie kamienie, ametysty. Specjalnie dla niej nawet poszukałem jednego i tak się cieszyła, bo nigdy nie miała żadnej ozdoby, i tak się śmiała wspaniale, tak błyszczała przed tym wszystkim, kochałem ją – powiedział i urwał historię, jakby zabrakło mu tchu w ściśniętym gniewem gardle. – Kurwa – przeklął i wziął głębszy wdech, którym zdławił w oczach łzy. – Wiesz, zawsze wierzyłem, że kiedyś spotkam tę jedyną. Mówili mi, że skąd będę wiedział i że nigdy niczego nie można być pewnym, bo dziś czujesz miłość, a jutro możesz zwątpić i tak jest ze wszystkim, ale nie w tym przypadku. Nie wiem, jak to wytłumaczyć, ale wiedziałem, po prostu wiedziałem, że to ona, że to jest taka stała rzecz, której się nie wyprę zaraz. To jest jak Słońce, które codziennie wstaje, i jesteś tego pewny, bo ono tak naprawdę nigdy nie zachodzi, nie gaśnie, rozumiesz? – próbował opisać to wspaniałe uczucie, które grało mu na strunach głosowych wzruszającą melodię. – Nie odpuszczę – przyrzekł sobie. – Jak tylko znajdę jakiś sposób, by dostać się do Ameryki, to znajdę ją i jeszcze odzyskam, choćby mi, kurwa, nogi ucięli, to doczołgam się na brzuchu, ale będę z nią, rozumiesz?

Znów zapadła cisza, ale tym razem to dla Kelvina nieznośna. Rozumiał chłopaka, toczącą go nienawiść i rozczarowanie światem, który bezmyślnie deptał ostatnie piękno. Sam skrywał podobny smutek i pod tym względem obaj byli weteranami.

– Nazywał się Filin – powiedział lider, ciągle patrząc przez okno, ale już nie z nudów, a ze strachu przed spojrzeniem chłopaka i odbiciem własnej słabości w jego oczach. – W zasadzie to pseudonim, bo jego pełne imię to Filiano, ale jakoś tak przyjęło się krócej. Nieważne. On nie był moim przyjacielem – stwierdził obojętnie i pociągnął nosem, jakby szukając wymówki, by nie dokończyć myśli – tylko ukochanym – zdradził i zaraz dodał: – Dobrze byłoby, gdybyś o tym nie gadał, okay?

Helin przytaknął i zacisnął usta, by przez przypadek nie powiedzieć czegoś głupiego. W tej krótkiej chwili, gdy lider spojrzał mu w twarz, zdążył odkryć ludzką w nim postać, a nie posąg wykuty w kamieniu na postrach rekrutów.

Snajper zgłosił kolejny ruch w pobliżu rezydencji.

– Widzimy – odpowiedział Kelvin i zamarł pochylony nad ekranem, gdzie z rozłożonego jak kwiat pojazdu wysiadły trzy kobiety i bez pośpiechu wędrowały w stronę rezydencji. – Kurwa, znowu nie on.

– Trzy osoby, nie widzę celu – potwierdził strzelec zautomatyzowanym głosem zimnego zabójcy.

– Ile ich tam jeszcze się zmieści? – zapytał żartem Helin.

– Nie wiem – odparł Kelvin, opierając się w fotelu – ale imprezy i tak nie będzie. – Ziewnął i wrócił wzrokiem do obserwowania terenu wokół auta.

Wysypany kamieniami parking i otaczająca go goła ziemia odpychały wrażeniem pobojowiska, gdzie poległa natura. Był początek kwietnia i typowa wczesnowiosenna pogoda. Zimny wiatr spierał się o porę roku ze sporadycznymi jeszcze ciepłymi promieniami Słońca, a masywne, białe chmury dawały chłodny cień, który przykrywał zbocza góry płachtą żałoby po utraconej na zawsze zieleni.

– Ile mamy czasu? – zapytał Helin.

Kelvin rozpiął kurtkę i spojrzał na zamontowany pod nią mały ekranik.

– Godzina coś – powiedział.

– To pewne?

– Obserwujemy wszystkie satelity szpiegowskie. Najbliższy jest ponad godzinę stąd.

– Oby.

– Nie bój się. Po Kryzysie Słonecznym nadzór agencji rządowych praktycznie się skończył – stwierdził lider i zajrzał do torby, z której wcześniej wydobył kanapkę.

– Ty tak mówisz.

– Wiem, co mówię – odpowiedział Kelvin, wyciągając mały worek z zawartością jakichś suszonych liści, które wyłożył na otwartej dłoni. – Większość agencji zlikwidowano po Kryzysie, kilka przekształcono na potrzeby Wielkiego Planu, a DARPA wyżywa się w halach. Ogólnie teraz każdy skupia się na budowie Floty i dlatego łatwiej nam ich wszystkich pozabijać – okrutnie żartował, rozgniatając żółtawe rośliny okrężnym ruchem kciuka.

– Brzmisz jak terrorysta – stwierdził Helin i otworzył schowek pod deską rozdzielczą, szukając dla siebie zajęcia. Nie zwracając uwagi na śmiech lidera i grzebiąc w otwartej skrytce, mówił dalej. – To, że teraz wszystkie siły wchodzą w skład DARPA lub Floty, nie znaczy, że Amerykanie zrezygnowali ze szpiegowania. Tyle lat nie odpuszczali, to teraz jakieś Słońce ma ich powstrzymać? Na bank zachowali sobie najważniejsze siatki szpiegowskie. Sam mówiłeś o tym projekcie, gdzie zrobili z ludzi chodzące kamery – dyskutował, nie kryjąc w głosie pogardy do wszelkiej formy władzy. Ze schowka wyciągnął jakieś stare rękawiczki i śrubokręt, obejrzał je dokładnie i wyrzucił za siebie.

– Chcesz powiedzieć, że Amerykanie nas obserwują? – zapytał Kelvin skupiony na rozgniataniu liści, które zamieniły się w rozgrzaną maź i wypełniły furgonetkę ziołowym aromatem.

– Nie, nie wiem. Kurwa, może – powiedział chłopak, uświadamiając sobie potencjalne zagrożenie.

– Nie panikuj. Eye Mirage już jest nieaktywne. W ostatnich latach przerwali ten projekt. Tak słyszałem.

– Nawet jeśli, to mają inne sztuczki, na przykład pola detekcyjne. Co z nimi? Podobno pokrywają sześćdziesiąt procent Europy?

– Spokojnie. Sześćdziesiąt to nie sto. Mamy więc czterdzieści procent szans, że nas nie zgarną od razu po zamachu – stwierdził z prześmiewczą satysfakcją Kelvin i zaciągnął nosem rozgniecioną maź. – Poza tym pole nie zawsze jest skuteczne. Może nie wykryć wyładowania energii z naszej broni albo nie aktywować się, bo na przykład kable im zamokną – podpowiadał różne warianty, szczerząc ironicznie zęby. – A tak w ogóle, jakby nas obserwowali, to byśmy już nie żyli – dodał i pokiwał głową w geście niedowierzania, że ma tak niedoświadczonego partnera u boku. Znów przystawił nos do dłoni i poczekał na pierwsze słowa chłopaka, by się zaciągnąć. – Co mówiłeś? – zapytał, drażniąc go dla przyjemności.

– Mówiłem, że oni już dawno przejęli władzę na świecie, więc jakiś tam były generał nic dla nich nie znaczy – powtórzył Helin.

– Kto oni?

– No ci, którzy kierują całością. Mam teorię, że tak naprawdę władzę ma tylko kilka osób, a całe ZN to marionetka Amerykanów.

– Nic nowego – rzucił Kelvin i skupił wzrok na ekranie, gdzie niezakłócony spokój wypełniał teren rezydencji.

– No tak, ale najśmieszniejsze jest to, w jaki sposób przejęli władzę. Kiedyś rozmawiałem z takim profesorem i on mi opowiadał, że Amerykanie zaplanowali cały łańcuszek biurokratycznych i prawniczych przekrętów, rozumiesz to? – Helin próbował zainteresować tematem lidera. Uwielbiał rozmawiać o sprawach politycznych, choć nie miał o nich wielkiego pojęcia.

– Inteligent z ciebie. – Kelvin złośliwie mu słodził, jawnie nabijając się z chłopaka.

– Jesteś w organizacji terrorystycznej, więc powinieneś wiedzieć, kim jest twój wróg.

– ZN i wszystko pod nimi. Tyle mi wystarczy wiedzieć.

– A wiesz, ile tam ludzi siedzi? – zapytał Helin, z obrzydzeniem obserwując, jak jego lider znowu wciąga nosem żółtawą maź. Chłopak jej nie lubił i nie potrzebował, bo był wystarczająco pobudzony, a do tego dotyk klejącej substancji o mocnym orientalnym zapachu odpychał go.

– Dużo?

– Ponad sześćset tysięcy.

– Poważnie?

– A wiesz, ile osób tak naprawdę ma władzę?

– Wszyscy? – zgadywał dla zabawy Kelvin.

– Jedna osoba, Wigger Anders.

– To po co reszta?

– Nie mam pojęcia – odparł Helin, wzruszając ramionami.

– Kurwa, poważnie tak ich tam się namnożyło? – zapytał lider, nagle zainteresowany tematem. Pokiwał głową, wytarł nos i dodał: – To czeka nas sporo roboty.

– To jeszcze nic. Wiesz, że obecnie armią zarządza Związek Wspólnot Bioaktywnego Rolnictwa Zachodniego? – chłopak zdradzał zasłyszane ciekawostki.

– Czego? Rolnictwa?

– Ale tylko w kwestii bielizny. Mogą wymienić siłom specjalnym gacie, ale misje zleca im Urząd do spraw... – Helin poszukiwał nazwy, głośno pstrykając palcami, by szybciej ją sobie przypomnieć. – Czekaj, już wiem. To Urząd Regulacji Prawnych Infrastruktury Międzypaństwowej czy jakoś tak. Ten dorwał się do zarządzania armią, bo jeden minister podpisał nie ten dokument co trzeba – wyznał z dumą.

– To jak oni tam funkcjonują?

– Normalnie. Cała ta gra to tylko pozory, by namieszać nam w głowach. Przynajmniej na początku. Teraz to już nie ma znaczenia. W każdym razie parę ustaw, kilka wytycznych i dyrektyw, mały błąd w statusie dokumentu, wiesz, jakaś decyzja, ugoda, porozumienie, odpowiedni podpis i okazuje się, że każdy rozkaz wydany Flocie i DARPA wymaga zgody Międzynarodowej Rady Restrukturyzacji Gospodarczej.

– Pojebane – skomentował Kelvin i polizał maź na dłoni.

– Ale to nie koniec! – z egzaltacją stwierdził Helin, zagubiony w politycznych rozterkach. Nie zwracał już uwagi na to, co robi lider, i wiercąc się w fotelu, opowiadał dalej. – MRRG to tylko przykrywka. Owszem składa się z setek urzędników i dwunastu radców, a także całej masy doradców, ale liczy się tylko jeden z nich...

– Wigger Anders – dokończył Kelvin, podziwiając majestatyczny spokój obumarłych gór.

– Do-kła-dnie – potwierdził chłopak, akcentując każdą sylabę w tym słowie. – Oczywiście oficjalnie w ogóle nie przynależy do tego organu, ale bez jego podpisu MRRG nie może podjąć żadnej decyzji. Jak Anders dorwał się do takiej władzy, tego nie wiem. Myślisz, że to marionetka Amerykanów?

– Nie wiem, w dupie to mam. Na niego też przyjdzie kolej – stwierdził lider, znudzony już bezwartościowymi odkryciami. Strzepnął resztkę ziół z dłoni i wyprostował w fotelu plecy, zmęczony ciągłym siedzeniem w jednej pozycji.

– Widzę, że interesuje cię tylko zemsta – powiedział chłopak i tak jak on zaczął się gimnastykować.

– Interesuje mnie wiele rzeczy, ale nie lubię dyskutować na tematy, na które nie mam już wpływu – podsumował Kelvin i wytarł ręce w spodnie, zdradzając narastające zdenerwowanie. Miał dość czekania i bezproduktywnych rozmów.

– Pewnie zaraz przyjedzie – uspokajał go Helin. – Wiesz co, muszę się odlać. Zaraz wracam – dodał i wyskoczył z auta, pędząc przez parking, jak sprinter, w stronę najbliższego rowu.

Kelvin skorzystał z okazji i dokończył kanapkę, która rozgrzała się od leżenia w Słońcu. Nim zgniótł torebkę foliową, jego towarzysz był z powrotem, trzaskając drzwiami, jakby uciekał przed martwicą natury i silnym wiatrem niosącym odór jej agonii.

– Smakowała? – zapytał Helin i nie czekał na odpowiedź, bo podczas załatwiania swojej potrzeby, zdążył mu się wykluć kolejny temat do dyskusji. – Ty, a co myślisz o akademiach?

– Co? Teraz chcesz gadać o szkolnictwie? – Kelvin próbował zrozumieć jego zapał do rozmów.

– Nie no, co ty. Pytam, bo podobno planujecie atak na jakąś akademię.

– Był taki pomysł, ale zrezygnowaliśmy.

– Dlaczego? – chłopak dociekał, jak dziecko w szkole.

– Za duże ryzyko. Mieliśmy w Olten swojego człowieka, ale po tym, jak przesłał nam dostępy, DARPA rzuciło w rejon kilka dywizji więcej i Kastrimo stwierdził, że nie ma co ryzykować.

– A co byście zrobili z tą akademią?

– Ty wszystko musisz wiedzieć, co? – irytował się Kelvin z coraz mniejszą tolerancją dla nachalności przydzielonego mu partnera. – Tam trzymają najbystrzejsze umysły, dzieci dygnitarzy i całą śmietankę inteligencką. Tacy zakładnicy są dużo warci.

– Poważnie chcieliście ich wziąć na zakładników? Dzieci?

– Posiedzisz trochę w temacie, to zrozumiesz, że w tej wojnie nie ma dobrych i złych. Są tylko zwycięzcy i przegrani.

– Ale granica gdzieś musi być?

– Oczywiście, że jest. My nie zabijamy dzieci. Nie celowo przynajmniej.

– Okay, rozumiem – Helin próbował zatrzymać temat, ale bezskutecznie, bo Kelvin już wpadł na tory pouczającego monologu.

– Akademia to nie szkoła, nie ma z nią nic wspólnego – tłumaczył lider agresywnym tonem. – To nie jest edukacja taka, jak przed Kryzysem. To pralnia umysłów, w której szkolą dzieciaki tak, by były posłuszne władzy. To gorsze od sił DARPA, bo żołnierzy możemy zabijać, musimy zabijać, bo na tym polega ta wojna. Tylko, że oni robią z wrogów nas samych, z dzieci, z całego pokolenia, i jak zasieją w nim posłuszeństwo, to już nie będzie nikogo, żeby tę wojnę prowadzić – gniewnie recytował rozpędzone myśli, próbując wyłożyć całą ideę, która pobudza go do walki.

– Rozumiem, akademie to dobry cel – przyznał Helin, ale nie oparł się pokusie, by dodać: – O ile niszczymy tylko budynki, a dzieci zostawiamy w spokoju.

– Kiedyś było inaczej – kontynuował lider, zupełnie zatracony we własnej opowieści. Za jego poruszeniem stała osobista historia. – Pamiętam, że kiedyś szkoły były otwarte i publiczne. Każdy mógł się w nich uczyć, nawet był taki przymus – wspominał rozrzewnionym głosem.

– Ja tam nie pamiętam. Chodziłem do jakiejś szkoły chwilę, ale szybko się skończyło.

– Ja miałem okazję trochę się pouczyć, dlatego teraz jestem mądrzejszy od ciebie – zażartował Kelvin, wracając myślami do rzeczywistości.

– Tak? A wielkomowę znasz?

– Uczyłeś się takich śmieci? – zapytał lider z pogardą dla języka używanego przez młodych robotników.

– No pewnie. W hali chłopaki tak mówili, to ja też musiałem. Chcesz lekcję? – zaproponował Helin i od razu zaprezentował swoje lingwistyczne umiejętności. – No więc tak, praca to wachta, a zadania to repki, więc jak mówisz, że idziesz coś zrobić, to będzie tak: hulam wachtać repki. To nietrudne, chłopaki po prostu zamieniają sobie słowa.

– A gramatyka?

– Gramatyka?

– Budowa zdania, funkcje, czasy – wyjaśnił Kelvin.

– A to nie wiem. Ogólnie chodzi o to, że ich nikt nie uczył języka, tylko sami w halach ze słyszenia wszystko biorą. Poza tym to się ciągle zmienia, bo druhy w bajdach sami edzą sobie nowe słowa.

– Co?

– Chłopaki sami wymyślają sobie słownictwo – wytłumaczył Helin, dumny z posiadanej nad liderem przewagi.

– To jak im władze hal dają zadania?

– Nie trzeba. Od tego są filmy instruktażowe. Oglądasz, uczysz się ruchów na pamięć i tyle. Myśleć nie musisz, bo to robią za ciebie złomki, to znaczy maszyny.

– I o tym właśnie mówię – zaznaczył Kelvin, wytykając groźnie palcem chłopaka. – To nie nauka. To wyrabianie nawyków, robienie maszyn z ludzi. W szkołach kiedyś dawali ci wiedzę, która mogła ci się nigdy nie przydać, ale fakt, że ją miałeś, sprawiał, że inaczej myślałeś, że widziałeś wszystko z szerszej perspektywy. Dzięki temu wiedziałeś, jak myśleć, a nie co myśleć. To, co robią teraz w halach, to na odwrót. Zamieniają ludzi w bezmózgie stworzenia, gotowe posłusznie wykonywać jedną pracę całe życie.

– Dlatego to olałem i zwiałem z hali – obojętnie stwierdził Helin – choć dla mnie nauka, taka czy inna, to strata czasu. Wolę z wami działać – dodał beztrosko.

– Bo nie rozumiesz. Bo może nie potrafisz już zrozumieć, właśnie dlatego, że nie miałeś wykształcenia – Kelvin próbował bezskutecznie dogryźć chłopakowi.

– A ty co tak bronisz tych szkół. Nie chcieli cię przyjąć czy jak?

– Nie bronię, tylko krytykuję – prostował lider. – Nie zrozumiałbyś, to długa historia.

– Czyli nie wzięli cię, spoko.

– Nie spoko, tylko długa historia.

– Zajebiście, dawaj – Helin odważnie zachęcał do zwierzeń.

– Z kim ja tu siedzę – narzekał Kelvin, łapiąc się za głowę – ale okay. Może czegoś się nauczysz – westchnął. – Moja młodość przypadła na początek reformy systemu szkolnictwa. Jak miałem szesnaście lat, zaczęli wprowadzać przymusowe kierunki techniczne w szkołach, a że nie chciałem uczyć się skręcania kabli, to mnie wywalili. Potem próbowałem dostać się na uniwersytet...

– Ale cię nie wzięli – wtrącił Helin.

– Kurwa. Zamknij się i słuchaj. Nie wzięli mnie, okay? Nie chcieli mnie wziąć, bo nie podobał im się wybrany przeze mnie kierunek. Chciałem studiować historię sztuki. Potem próbowałem dostać się do akademii na kierunek psychologiczny, bo to też mnie interesowało.

– Ale cię nie wzięli – znów złośliwie przerwał chłopak.

– Ja pierdolę. To może ty opowiesz o swoich szkolnych przeżyciach?

– Nie stresuj się. Nie wzięli cię, bo?

– Bo nie spodobała im się moja orientacja seksualna – Kelvin wypluł słowa jak ślinę i zaraz zapytał: – Nic nie chcesz dodać? Co?

Helin milczał.

– To już rozumiesz – powiedział lider. – Przed Kryzysem takich rzeczy nie było. Każdy mógł się uczyć, czego chciał, a jak weszła ideologia Wielkiego Planu, to nagle do szkół pasowały albo odpowiednio głupie dzieciaki, gotowe całe życie sklejać panele, albo wzorowi społecznie, idealni adepci akademii. Tacy przyszli psychopaci pokroju Andersa. Reszta wypadała na margines – podsumował szybko i z gorącym postanowieniem, że więcej żadnych historii nie będzie już opowiadał.

– Dobrze cię rozumiem – Helin przyznał i zamilkł, skupiając wzrok na monitorze.

– Twoja kolej. Jaką masz historię? – wyciągał zwierzenia Kelvin, nie oczekując niczego odkrywczego. – No śmiało. Chciałeś, żebym ci powiedział, to teraz sam dawaj.

– Nie wiem, młody byłem. Niewiele pamiętam z tych czasów.

– Mówiłeś, że byłeś przez chwilę w szkole?

– Przed Kryzysem chodziłem do jakieś szkoły, ale potem wszystko się zmieniło.

– Co ty taki tajemniczy nagle? – zapytał Kelvin i trafił na spojrzenie, które doskonale znał. Widział je zbyt często u swoich towarzyszy, których doświadczenie przemian Wielkiego Planu zapędziło wprost w objęcia odwróconych. Odarci z godności, zatraceni w koszmarnych przeżyciach, różnie radzili sobie z problemami. Jedni kończyli życie z własnej ręki, inni radośnie oddawali je na polu walki. Niektórzy zamykali się w murach samotności, a nieliczni, jak Helin, nakładali maskę ignorancji, dziecięcej bezmyślności i przyziemnymi żartami opatrywali głębokie rany psychiki.

– Może to zabrzmi śmiesznie – powiedział lider jak przyjaciel, próbując uciąć kąśliwe ich spory – ale żyjemy w czasach, w których nikt nie chce opowiadać o swoich problemach, bo świat się wali i nie ma miejsca w nim na słabości, ale to jest właśnie słabość – tłumaczył pełen powagi. – Ukrywając przeszłość, niszczysz się od środka, to tak jakbyś, no wiesz... – próbował znaleźć porównanie – no wiesz, to tak jakbyś... kurwa, no rozumiesz chyba?

– No tak – potwierdził z uśmiechem Helin. Nie podejrzewał lidera o jakąkolwiek wrażliwość, a tym bardziej romantyzm czy dobroduszność, ale był w błędzie i teraz czuł, że dobrze wybrał, dołączając do organizacji. – Chodziłem jakiś czas do szkoły i to nawet takiej lepszej – otwarcie przyznał bez lęku i wstydu, powoli zatapiając się w czasy dzieciństwa. – Nie pamiętam nazwy tej szkoły, ale była tam taka duża złota brama, przez którą codziennie przejeżdżałem. Też mi dobrze szło. Miałem wysokie oceny, chociaż w wieku dziesięciu lat to chyba wszystkim dawali dobre stopnie. Byłem cholernie młody, ale czułem, że coś się zmienia. Wiesz? – zapytał i zmrużył oczy, jakby dostrzegł coś obrzydliwego w otchłani wspomnień. – To, jak do mnie mówili, to, jak mnie traktowali. W jednej chwili stałem się ich wrogiem. Za cholerę nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego moi nauczyciele pewnego dnia po prostu już się do mnie nie uśmiechali. Już wtedy nie miałem wielu przyjaciół, w sumie w szkole tylko jednego. Denil się nazywał. To mój kuzyn, lubiłem go, bo go też nikt nie lubił, wiesz, jak to jest. Był starszy chyba o pięć lat i powtarzał mi wtedy, że oni nas nienawidzą, bo jak się nie rozumie, skąd przychodzi nieszczęście, to się szuka winnych gdziekolwiek. To było świeżo po Kryzysie, więc wybrali nas na swoje ofiary. On był naprawdę mądry i fajny, szanował mnie, a potem zniknął i nikt nie chciał mi powiedzieć, co się stało. Do dziś w sumie nie wiem, ale to był dopiero początek – powiedział Helin, przeskakując pamięcią do konkretnego dnia. – Z tych wydarzeń pamiętam tylko pożar w sumie. Wracałem właśnie ze szkoły i moja opiekunka nagle zakryła mi oczy. Słyszałem krzyki, uderzenia i dźwięki odbijających się od auta kamieni. Nie rozumiałem, co się dzieje, a ona tylko mówiła, żeby nie patrzeć, to nie patrzyłem, ale wiedziałem, przeczuwałem, że tam byli moi rodzice i siostra – wyznał niespokojnym głosem, przystając co chwilę, by zdławić w gardle żal. – Oni zginęli. Zabili ich w ogrodzie przed domem. Może nic nie widziałem, ale wszystko słyszałem – zdradził i zacisnął mocniej pięść na uchwycie drzwi. – Próbuję to wyrzucić z głowy, ale te krzyki i okropne dźwięki, które potem po nocach mi się śniły, to były ich tortury. Wiem to, jestem tego pewny. Skurwysyny nie mogli ich po prostu zabić, musieli się jeszcze nad nimi znęcać. Też bym pewnie zginął, gdyby nie opiekunka, która wyrwała mnie stamtąd i przygarnęła do siebie. Pytałem ją potem, co się stało, ale ona tylko zamierała spanikowana i zmieniała temat – powiedział, uciekając jak najszybciej od wspomnień. – Nigdy nie szukałem prawdy, ale słyszałem podobne historie i wiem, że to byli zwykli ludzie, którzy z zemsty za to, że moja rodzina była bogata, zabili wszystkich i spalili mój dom. Nikogo to nie obchodziło, władze na to przyzwalały, więc żadnego śledztwa czy sądu nie było. Żyłem potem z opiekunką, która udawała, że jestem jej synem. Przyjąłem jej nazwisko i nawet przekonałem się, że jej rodzina to moja rodzina. To trwało parę lat, a potem trafiłem do przysposobieniówki, skąd zwiałem szybko, jak ci mówiłem. Nigdy nie wróciłem do tej kobiety, w sumie nie wiem czemu, w końcu uratowała mi życie.

– Pamiętasz swoje oryginalne nazwisko? – zapytał Kelvin wyjątkowo cicho i ostrożnie.

– Pierwsze, co moja opiekunka mi powiedziała, gdy znaleźliśmy się w jej domu, to żebym zapomniał swoje nazwisko, ale nie zapomniałem, bo to jedyne co mi pozostało po mojej prawdziwej rodzinie.

– To jak się nazywałeś?

– Wistros.

– Kurwa, poważnie?! – krzyknął lider, podskakując w fotelu.

– Kolejne auto – zgłosił snajper. – Opancerzone, z osłoną – zameldował, skupiając uwagę mężczyzn. – To model wojskowy, SU-12, w nim celu nie trafię. Wyłączam skaner, bo mają detektory – raportował, błyskawicznie zmieniając atmosferę w furgonetce.

Biały masywny samochód z przyciemnianymi szybami przejechał przez bramę rezydencji i stanął na parkingu przed budynkiem. Jedne z drzwi złożyły się w podwoziu, a ze środka wyskoczyła kilkuletnia dziewczynka o czarnych krótkich włosach, traktując krawędź pojazdu jak skocznię narciarską. Lądując, kucnęła w białej sukience i po chwili wstała z rękami w górze w geście małego zwycięstwa. Tuż za nią z auta wyszła ubrana na czarno kobieta, klaszcząc, śmiejąc się i z pewnością wychwalając daleki jej skok.

– To jego żona i córka – oznajmił snajper.

– Kurwa, nie przy dziecku! – krzyknął Helin i chwycił Kelvina za ramię, jakby to jego ręka trzymała broń.

– Jest w aucie i zaraz wysiądzie – zameldował strzelec bezdusznym głosem zawodowca, ale lider nic nie odpowiedział. Wpatrzony w ekran, skupiony i sztywny, nie zwracał uwagi na szarpnięcia chłopaka.

– Kelvin, kurwa, nie przy dziecku. Niech wejdą do środka. Pewnie wyjdzie później pogadać albo odetchnąć, wciągnąć jakieś zioła, cokolwiek. Będzie jeszcze okazja!

– Widzę go. Nie włączam automatycznego namierzania, bo mają detekcję – zgłosił snajper niczym maszyna licząca stany magazynowe. – Będę celował ręcznie.

– Nie rób tego! Nie teraz. Będzie jeszcze okazja! – Helin błagał lidera, zasłaniając mu ręką ekran, na którym starszy mężczyzna w klasycznym czarnym garniturze przyłączył się do oklasków i kucnął przy dziewczynce.

– Przestań! – krzyknął Kelvin i popchnął chłopaka, nie odrywając oczu od monitora. – Kurwa, wziął ją na ręce – dodał i uderzył pięścią w deskę rozdzielczą, na chwilę zakłócając obraz.

– Kurwa, zabijesz ją! – wydarł się Helin do swojego komunikatora. – Nie strzelaj! – rozkazał. –Słyszysz!?!

– Jak zadziała impuls, jeśli go trafisz? – lider spytał snajpera. – Co się z nią stanie?

– Nie wiem – odpowiedział mężczyzna bez skrupułów i wahania, po czym dodał, by uciszyć Helina: – Zamknij się, szczeniaku.

– Jeśli trzyma ją na rękach, to czy broń nie uzna ich za jedno ciało? Czy impuls przejdzie przez ubrania? – dopytywał lider, wciąż przyklejony do ekranu, gdzie ich cel podskakiwał kłusem konia, by rozbawić dziewczynkę.

– Skąd mam to wiedzieć! – krzyknął snajper. – Idą do środka. Zaraz stracimy szansę. Kelvin, cholera, Donovan dał ci dowództwo na tej misji, więc podejmij decyzję! – zażądał, tracąc cierpliwość.

– Miałeś rozkaz zabić generała, a nie niewinne dziecko! – krzyczał z całych sił Helin, wciąż szarpiąc lidera za kurtkę.

– Wiem! – Kelvin ryknął w stronę chłopaka. – Jest szansa, że strzał jej nie zabije – rzucił, a jego głos powoli kruszył się jak nabrzeżna skała, z impetem lądując w morzu wątpliwości. – Weź te łapy, kurwa! – rozkazał i znowu odepchnął Helina.

– Tak, o ile snajper przypadkiem jej nie trafi! – Chłopak napędzał obłęd ich obydwu. – Ciekawe, ile razy strzelał bez automatycznego namierzania! – krzyczał mu prosto do ucha. – Kurwa, człowieku, czy ty wiesz, co ta broń robi z ciałem? Miele wnętrzności, gotuje, zamienia w papkę w ułamku sekundy. Chciałbyś zobaczyć swojego ojca, jak dostaje takim impulsem?!

– Zamknij się! – krzyknął lider, spoglądając na licznik ukryty pod kurtką, a potem na ekran. Generał powoli, tanecznym krokiem walca, obracał się z córką na rękach, prowadząc ją do drzwi.

– Zaraz znikną mi z pola widzenia – zgłosił snajper przez zaciśnięte złością zęby.

Kelvin oparł plecy o fotel i wyjrzał przez okno, jakby miał do dyspozycji cały czas na świecie. Jego usta drgały w delikatnym uśmiechu wymierzonym w przeszłość, młodość, dni, gdy życie okrucieństwa nie znało. Tak tkwił przez chwilę, otulony wspomnieniem miłości, a potem zmazał radość z twarzy, obumierając wszystkim, co było dla niego kiedyś cenne.

– Zabij go – rozkazał.

– Mieliśmy nie zabijać dzieci – Helin przypomniał mu obietnicę, rozdzierając płótno sumienia ich obu.

– Cel trafiony – zgłosił snajper, a cisza doskonale oddawała obraz na ekranie, gdzie generał dywizji Fiodor Lybnitz zamarł w tańcu z córką tak, jakby to była ostatnia klatka filmu z jego życia. Tylko kobieta w czarnej, jakże adekwatnej sukni powoli zbliżała się do prawdy, stawiając kolejne kroki. Matczyny instynkt ją przyciągał, ale kobieca intuicja odpychała.

– Czy dziewczynka żyje? – zapytał Helin.

– Nie wiem. Wyłączam broń i się wycofuję – odpowiedział snajper.

– Poczekaj – rozkazał Kelvin, wciąż wpatrzony w kobietę, która wyrywała swoje dziecko ze skamieniałych rąk męża. Gdy skurcz ustąpił, powalając go bezwiednie, wtuliła córkę w pierś i pobiegła do domu, niemal wchłaniając ją w siebie.

– Żyje? – ponownie zapytał Helin. – Zauważyliście, czy żyje?! – wołał rozwścieczony. – Ruszała się?! Ruszała, prawda?! Widziałeś ją?! – wył z przerażenia, zniszczony koszmarną wizją każdego dnia bez tej wiedzy i bez świadomości czy jest już potworem, czy tylko mordercą.

– Nie wiem. Zwijam się – zgłosił snajper. – Za trzydzieści sekund będę w punkcie zbioru. Lepiej się pospieszcie – ponaglał, a jego słowa przeplatały dźwięki składanej broni.

– Kelvin? – chłopak błagał lidera, szarpiąc jego ramię. – Czy ona żyje? – zapytał.

– Chuj mnie to obchodzi – charknął z agresją mężczyzna, a ryk starego silnika starł w proch wszystko, co ich dziś połączyło. – Jesteśmy terrorystami. Zabijamy z zemsty i nienawiści, nie patrząc kto staje nam na drodze – recytował rozwścieczone myśli przez gniewem zaciśnięte zęby, a pisk opon mu wtórował.

– Co?

– Myślisz, że oni przejęliby się naszą śmiercią?! – krzyczał lider, manewrując autem na placu. – To wojna, tu nikt o nikogo nie dba! Zrozum to, bo kiedyś sam przez to zginiesz!

– Ale dzieci?

– Dzieci, kobiety, kurwa, zabijamy wszystkich! – zawył Kelvin, uderzając pięścią w kierownicę. – Zabijamy ich, oni nas, a po drodze giną niewinni. Proste. Chcesz się bawić w moralność? To, kurwa, pomyliłeś planety! Żyjemy w piekle końca świata, rozumiesz to? – zapytał zamroczonego chłopaka. – To nie III wojna, gdzie wszyscy wiedzieli, że jak padnie ostatni strzał, to trzeba będzie się dogadać i żyć dalej. Dla nas nie ma przyszłości ani dla nich, ani dla żadnych dzieci, bo jak Słońce wybuchnie, to wymaże ludzkość i cały ten jebany syf z nią związany! – krzyknął i przypomniał sobie, że musi zmienić manualnie bieg.

– I dlatego ona musiała zginąć – wyszeptał pod nosem Helin, wchłaniając rozmazane widoki za popękaną szybą rozpędzonego auta. Świat wciąż straszył gołą, martwą ziemią, z której sterczące pnie drzew, jak zamrożone w miejscu trupy, przypominały o legendzie niegdyś pięknych wzgórz. Krajobraz  był taki sam jak trzydzieści minut wcześniej, za to sposób postrzegania go przez chłopaka ukształtował się na nowo. Wreszcie dotarło do niego z impetem pocisku, że z tej gleby, szczerzącej zęby kamieni, nic nigdy już nie wyrośnie do samego końca świata: ani kwiat, ani drzewo, ani nadzieja.

Pierwszy dzień

(historia nr 1.05 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

– Nareszcie! – zawołał Niham, gdy dotychczas niezniszczalne drzwi z lekkością odsłoniły salę, do której załoga okrętu już kilka miesięcy próbowała się dostać.

Białe ściany niewielkiego pomieszczenia skrywały w centrum wysoki na półtora metra i balansujący na ostrzu jednej krawędzi sześcian. Doskonale czarny, pochłaniając światło jak studnia bez dna, mógł być wyrwą w czasoprzestrzeni prowadzącą do mikroświata zamkniętego w innym wymiarze. Na pokładzie Aimeiz żadna teoria nie brzmiała abstrakcyjnie. Osobliwość długo wyczekiwanego odkrycia nie powstrzymała jednak Nihama, by z ciekawością dziecka obmacać bryłę w poszukiwaniu nieziemskich doznań. Przykładając dłoń do powierzchni, miał wrażenie, że to nie materia blokuje jego ruch, ale inny wymiar, którego ludzkie ciało nie mogło spenetrować. Na kontakt tajemniczy obiekt zareagował jasnym, żółtym światłem rozpływającym się po powierzchni, jak strugi farby w wodzie. Ożywające i znikające żyły ognistych prądów były niczym ławice gwiazd i całe galaktyki stwarzane na chwilę przez ciepło rąk Nihama.

– To jest piękne – powiedział, zapraszając do środka Sesanę, Tasajeva i Gorada Browna, lidera załogi i byłego menedżera w firmie Floyd Industries.

– Wcale nie wygląda jak komputer – stwierdził Gorad, jak zwykle pesymistycznie nastawiony. Przechylił głowę, by zobaczyć, w jaki sposób sześcian balansuje na ostrzu krawędzi. – Za wcześnie się ucieszyliśmy.

Splótł ręce za plecami i obszedł tajemniczy obiekt w pustej, białej i poza tym nieciekawej sali. Gorad był liderem tylko z nazwy. Nie posiadał charyzmy ani silnej osobowości, a jego gesty, w tym dłonie połączone ze sobą z tyłu, służyły budowie wizerunku człowieka odpowiedzialnego i tym samym godnego funkcji, jaką pełnił. Miał czterdzieści jeden ziemskich lat, ale wyglądał na starszego, głównie przez brodę, która była częścią jego skrupulatnie kreowanego wizerunku lidera. Przyciągał wzrok ogromnymi uszami, których nie próbował już ukrywać, i brązowymi oczyma chowającymi się pod gęstym zarostem nigdy nieprzycinanych brwi.

– Wcale nie musi wyglądać jak komputer, żeby nim być – stwierdziła Sesana, jak zwykle optymistycznie nastawiona. Na pokładzie przebywała prawie dwa lata, ale wciąż każdego dnia budziła się z poczuciem czekającej ją nowej przygody. Rozpromieniona, wiecznie radosna, szczera uśmiechem i przyjazna do przesady była przeciwwagą dla Gorada i źródłem dobrego humory dla sporej, głównie męskiej, części załogi. – Wszystkie moje analizy wskazują właśnie na to pomieszczenie – mówiła dwudziestotrzyletnia programistka. – Jeśli ściany okrętu niosą informację jak rzeki, to tu powinno być ich źródło – dodała, potwierdzając wyniki na rękawie swojego roboczego kombinezonu z metalicznym połyskiem. Obcisły w biodrach, luźny w ramionach zaburzał prawdziwe proporcje jej sylwetki, ale dokładnie tak musiał wyglądać, by najlepiej integrować się z powierzchnią okrętu. Strój w całości był inwencją Sesany, i choć nie wyglądał zachwycająco, zwiększał szansę na pozytywny odbiór komend przez kapryśny statek. – Trochę pracy i zdobędziemy kontrolę – oświadczyła z uśmiechem małolaty o krótko ściętych, brązowych włosach.

– Trochę? – zdziwił się Tasajev, jak zwykle sceptycznie nastawiony. – Przecież nawet nie znamy materiałów, z których to monstrum jest skonstruowane – powiedział z irytującą szczerością, krążąc wokół sześcianu, jak sęp nad ofiarą. Na okręcie przebywał dopiero jeden dzień i tylko przypadkiem dołączył do grupy odkrywców sali komputerowej Aimeiz. Nie przeszkadzało mu to jednak wygłaszać krytycznych opinii na każdy temat i regularnie uprzykrzać innym życie złośliwymi komentarzami.

– To nie jest istotne – Sesana kontrowała podejście o rok młodszego od niej chłopaka. – Miałam okazję dobrze poznać sposób działania Aimeiz – tłumaczyła z przejęciem. – Wynalazłam nawet materiał, który świetnie integruje się ze ścianami. Jesteśmy w stanie nawiązać z okrętem połączenie, ale większym problemem będzie uzyskanie praw dostępu. Podejrzewam, że system jest świetnie zabezpieczony i bez znajomości jego jądra, języka kodowania i samych haseł nic nie zrobimy – powiedziała, spostrzegając, że nikt jej nie słucha. – Halo? – próbowała zwrócić na siebie uwagę, ale Tasajev, Niham i Gorad skupili się na sześcianie. Jak małe dzieci, ciekawskie znaleziska, co chwilę zbliżali twarze do jego głęboko czarnej powierzchni w nadziei, że dostrzegą coś wyjątkowego, czym będą mogli się pochwalić innym.

– Widzicie?! – zawołał podekscytowany Niham. – Jak dotykam w tym miejscu, sześcian wyświetla żółty krąg wokół mojej dłoni – powiedział i kilkakrotnie zaprezentował odkrycie, chełpiąc się nim mimo trzydziestu dziewięciu lat na karku.

– Może to panel dostępu, gdzie weryfikacja następuje po zeskanowaniu dłoni – wymyślił Gorad, wciąż z zaplecionymi na plecach rękami.

– Myślisz, że obcy mają dłonie? – zapytał Tasajev z szyderczym uśmieszkiem na twarzy, narażając się na srogie spojrzenia Sesany, którą mierzwiło do niemożności aroganckie zachowanie młodszego od niej chłopaka.

– Myślę, że każdy pomysł jest dobry, dopóki rzeczywistość go nie zweryfikuje, panie Krotsky – groźnie odparł Gorad i przyłożył dłoń do sześcianu. – Faktycznie wyświetla trójkąt – dodał, raźnie temu przytakując.

– Jeśli ta technologia jest tak zaawansowana, jak myślimy – przedstawił własną opinię Niham – to wątpię, żeby twórcy Aimeiz używali dłoni czy jakichkolwiek innych części ciała do komunikowania się ze swoimi komputerami – stwierdził, zaglądając pod sześcian, by przyjrzeć się punktowi jego styku z podłogą.

– Myślicie, że oni wciąż tu są? – nagle zapytała Sesana. – W tej sali? – dodała i nieświadomie wypełniła pomieszczenie grozą. – Jeśli są tak zaawansowani, to może w ogóle nie posiadają formy fizycznej. Może nadal są obecni na okręcie, tylko ich nie widzimy – zasugerowała, pogrążając się w niezadowolonych spojrzeniach towarzyszących jej mężczyzn.

– Ludzie są na Aimeiz od kilkunastu lat i nie zauważyli żadnej obecności obcych – wyjaśnił Gorad, gotowy rozwiać wszelkie wątpliwości, jak na lidera przystało.

– Poza relacjami o duchach, które sam widziałeś – wtrącił Niham, wywołując na twarzy długoletniego przyjaciela zakłopotanie.

– To, co widziałem, nie ma znaczenia. To zmęczenie – wytłumaczył Gorad, próbując uciec od nieprzyjemnego wątku.

– Nie słyszałem, żeby zmęczeni ludzie widywali piękne niewiasty chadzające po korytarzach obcych okrętów – z przyjemnością prowokował Tasajev. – Tak, już zdążyłem usłyszeć opowieści o kobietach w kwiecistych sukniach uwodzących serca mężczyzn – rzucił, jak zwykle żartując sobie ze wszystkiego.

– A ja mam teorię, że statek sam w sobie jest żywy – oznajmiła Sesana. – Te wszystkie dziwne zachowania, których doświadczyliśmy, płynne ściany i inne zjawiska sugerują...

– W takim razie – chłopak wgryzł się w zdanie dziewczyny – po co te wszystkie drzwi, korytarze i inne udogodnienia, które wyglądają, jakby ktoś je specjalnie przygotował na nasze przybycie? Poza tym czy to nie dziwne, że tak zaawansowany okręt został porzucony na tym pustkowiu? – zdziwił się.

– Może obcy zbudowali sobie lepszy model? – zażartował Gorad, próbując ośmieszyć napastliwego chłopaka.

– Możliwe – brnął w temat Tasajev, nie zważając na obrażoną Sesanę i poirytowanego lidera. – Może kosmos jest pełen takich okrętów. W zasadzie to nawet pewne, jeśli trafiliśmy na jeden z nich. Pomyślcie, co to oznacza. Nie jesteśmy sami we wszechświecie i co gorsza nie zajmujemy już miejsca na szczycie hierarchii. Biorąc dostępne nam liczby i rachunek prawdopodobieństwa, można łatwo stwierdzić, że wokół nas roi się od obcych, a my jesteśmy tylko insektami pełzającymi po leśnej ściółce, którą depczą gigantyczne stwory.

– Bardzo interesujące – stwierdził Niham, nie dając po sobie poznać, czy dołącza do prześmiewczej koalicji Sesany i Gorada, czy też mówi poważnie.

– Możesz powtórzyć? – poprosiła dziewczyna, nagle zainteresowana dyskusją.

– To do mnie? – zapytał Tasajev, palcem wskazując swoją pierś. – Nie słyszałaś, co powiedziałem? Przedstawiłem teorię...

– Słyszałam, nawet za dużo – przerwała mu Sesana, gubiąc uśmiech, po którym pustkę wypełnił niepokój. Zastygając, szepcząc zapytała: – Słyszycie ten pogłos? Jakby ktoś powtarzał nasze słowa z niewielkim opóźnieniem.

Wszyscy, jak ona, zamarli w połowie oddechu. Słyszeli, ale do tej pory ignorowali ten straszliwy efekt.

– Raz, raz – testował ciszę Niham. – Raz, dwa. Faktycznie. To ten sześcian? – zapytał, a jego powielone obcym szmerem słowa wypełniły salę. Coś je naśladowało szumem odległych głosów, bawiąc się nimi, jak zabawką po drugiej stronie wszechświata.

– Może obcy uczą się naszego języka? – zapytał Tasajev, manipulując intonacją, by w ten sposób zwieść tajemniczego prześmiewcę. W odpowiedzi dostał niemal chichotem odtworzone pytanie, jednak na tyle ciche i stłumione, że nie przekraczało granicy strachu.

Teraz każdy po kolei testował reakcje pomieszczenia, próbując przyzwyczaić się do niezrozumiałego fenomenu. To nie było pierwsze paranormalne zjawisko, na jakie trafili. W zasadzie co dzień spływały relacje o tajemniczych obserwacjach, niezrozumiałych dźwiękach czy osobliwych doświadczeniach, w które obfitowała Aimeiz i planeta, na jakiej statek ugrzązł. Codzienność przyzwyczaiła ich do egzotyki tego miejsca i nauczyła z pokorą akceptować to, czego ich zmysły nie potrafiły pojąć.

– Być może to po prostu akustyka sali naruszona wielowymiarowością sześcianu – szukał odpowiedzi Niham, jako jedyny nietknięty upiorną atmosferą.

– Jeśli sześcian jest w innej czasoprzestrzeni, a wibracje naszego głosu się od niego odbijają, to wszystko jest możliwe – wtórował mu Tasajev. – Być może nawet to brama do innego wymiaru.

– W którym ktoś nas naśladuje? – ze strachem zapytała Sesana, niwecząc próby towarzyszy, by wyjaśnić fenomen.

– Jesteśmy bezpieczni – oświadczył Niham, oglądając bryłę z każdej możliwej strony. Swoją odpornością na wszelkie dziwactwa napełniał odwagą innych. – Na razie okręt nam tylko pomagał. Gdyby chciał nas skrzywdzić, już dawno by to zrobił – dodał, kreśląc wzory palcem po powierzchni sześcianu, jak gdyby ten był płótnem dla gwiazdami malowanych obrazów.

– To nie ma znaczenia – uciął dyskusję Gorad, próbując przywłaszczyć sobie ostatnie słowo. – Niczego się nie dowiemy, debatując w ten sposób. Cała prawda jest ukryta w tym komputerze – oznajmił ze zniesmaczoną miną, a palcem pokazywał sześcian, jak gdyby wytykał jakieś obrzydliwe dziwactwo. – Dopóki nie uzyskamy dostępu, możemy sobie teoretyzować do woli – stwierdził i skierował się do drzwi. Zanim wyszedł, spojrzał raz jeszcze na resztę i powiedział: – Jesteście świadomi, jak ważne jest uzyskanie kontroli nad okrętem. Sesana, to zadanie ma najwyższy priorytet. Skompletuj zespół i zacznijcie pracę. Tasajev ci się przyda, w końcu to specjalista od kosmitów.

– Specjalista od kosmicznych teorii, nie kosmitów. Jestem filozofem nieba – z dumą sprostował chłopak.

– Jak tam chcesz. Wspomożesz na razie pracę Sesany, a potem znajdziemy dla ciebie zajęcie – powiedział Gorad i poszukał wzrokiem Nihama, który nadal dotykał monolitycznego sześcianu na wiele sposobów, grając jak na instrumencie i tworząc kolorystyczne uwertury z matematyczną precyzją. – Już czas na twój plan – zdecydował lider, głaszcząc swoją bródkę tak, jak to miał w zwyczaju, gdy nerwy dawały o sobie znać. – Zobaczymy, czy i tym razem okręt nam pomoże. Idziemy?

– Idziemy – jak echo powtórzył Niham, ale nadal okiem naukowca przyglądał się bryle, każąc liderowi Aimeiz na siebie czekać. Nie robił tego celowo dla rozrywki, jak Tasajev, czy z braku wychowania. Był po prostu ekscentrykiem, od paru lat wykuwając sobie renomę tajemniczego, lekko szalonego naukowca zatopionego w badaniach nie zawsze etycznej natury. Skupiony, cichy, z zapałem do nieustannej pracy imponował Sesanie i wprawiał w zakłopotanie każdego, kto próbował traktować go na równi z innymi. W jednej chwili stracił zainteresowanie bryłą, jak gdyby sześcian nigdy nie istniał, i szybkim krokiem wyszedł. Za nim, niczym zbity pies, ruszył Gorad, próbując odzyskać odrobinę własnej godności.

Gdy tylko obaj zniknęli w drzwiach windy magnetycznej, Sesana podeszła do Tasajeva i bez ostrzeżenia przytuliła go, jak starego dobrego przyjaciela. Ten, zdziwiony i zaskoczony, wyrwał się i odskoczył gotów bronić swojej fizycznej niezależności.

– Co jest? – zapytał.

– Witam na pokładzie – powiedziała dziewczyna uśmiechnięta jak półksiężyc, a potem beztrosko zabrała się do pracy, wykonując serie szybkich poleceń na swoim kombinezonie.

– Wszystkich tak witasz?

– Nie wszystkich, to byłoby niewykonalne – z rozbrajającą szczerością stwierdziła Sesana, skoncentrowana na bryle sześcianu, który wciąż w tle przedrzeźniał szmerem ich głosy.

– Jestem aż tak wyjątkowy?

– Może, nie wiem. Ja taka jestem. Lubię przytulać osoby, które poznaję – wyjaśniała dziewczyna, uśmiechając się niewinnie pod nosem. – Wiem, to dziwne – dodała i przyłożyła do sześcianu rękaw. Od niedawna była główną programistką na pokładzie. Miała dopiero dwadzieścia trzy lata, ale poważnie traktowała swój tytuł, prowadząc wiele autorskich badań i prac mających na celu nawiązanie kontaktu z okrętem.

Tasajev obserwował dziewczynę, poświęcając jej więcej uwagi niż odkrytej sali. Oglądał ją jak eksponat i próbował dostrzec ukrytą pod nieprzyjemnie błyszczącym kombinezonem sylwetkę Sesany. Była dość niska, prawdopodobnie drobna, być może wysportowana, miała w sobie coś z delikatności dziecka, małolaty, która próbuje udawać dorosłą osobę, ścinając krótko włosy na męski wzór. Niestety jej strój niweczył cały urok.

– Wyglądasz jak niskobudżetowy robot – stwierdził chłopak, rozśmieszając ją do łez.

– Wiem, ale inaczej się nie da – odparła Sesana, w pełni odporna na uszczypliwości. – Muszę mieć jak największą powierzchnię tego materiału, bo tylko on reaguje na sygnały okrętu. To skomplikowane – wyznała, częstując chłopaka przyjaznym uśmiechem.

– Jak tu trafiłaś? – dociekał Tasajev.

– Zostałam zwerbowana przez ludzi Nihama, kiedy byłam jeszcze w Akademii.

– Wiedziałaś w ogóle, dokąd lecisz?

– Powiedzieli mi o okręcie, ale niewiele więcej – cierpliwie odpowiedziała Sesana, obserwując raz sześcian, a raz swoje ramię, na którym kombinezon wyświetlał jej zaskakujące dane.

– Nie miałaś wątpliwości?

– Oczywiście, że miałam, i to dużo. Musiałam opuścić Akademię, brata i Ziemię, ale też nie miałam za bardzo wyboru. Gdybym nie poleciała, dostałabym pewnie przydział do pracy w hali. Wiesz, co to znaczy.

– Opuściłaś brata? – Tasajev wychwycił z jej wypowiedzi, jak rekin wyczuwając krew. Uwielbiał to robić, wyrywać ze zdań ciekawe kęsy informacji. Traktował to niczym grę, którą można wygrać tylko poprzez zdemaskowanie głęboko skrytych tajemnic i wycofanych uczuć oponenta.

Sesana pokiwała w milczeniu głową, zdradzając, że trudno jej pojąć nietypowy charakter chłopaka. Zawsze starała się traktować wszystkich z należytym szacunkiem, ale i ona też miała złośliwą stronę. W każdej chwili była gotowa stoczyć bitwę na uszczypliwości, ale nie dla idei dręczenia ludzi ich problemami, ale dla czystej, niegroźnej zabawy.

– Słyszałam o tobie – powiedziała, zwierając szyki do dziecinnej wymiany drwin.

– Poważnie? Nie sądziłem, że moja popularność sięga aż tak daleko.

– Nie, nie w tym sensie. Słyszałam o tobie od Silki, którą wcześniej poznałeś. Wiesz, co mi powiedziała?

– Słucham uważnie.

– Że jesteś narcystycznym palantem – stwierdziła Sesana. Uśmiechnęła się od ucha do ucha, prawie zamykając oczy, by zrobić więcej miejsca na twarzy dla białego rzędu zębów.

– Szybko mnie oceniła. Będę musiał wyprowadzić ją później z błędu – odparował chłopak, niewzruszony ostrzałem, jak twierdza nadal tkwiąc w przekonaniu o swojej wyjątkowości. Czy robił to dla żartów, czy mówił poważnie, trudno było jej to określić.

– I do tego bez poczucia humoru – dodała Sesana, wzdychając nad sześcianem, który dołączył do ich zabawy w uszczypliwości.

– Wręcz przeciwnie! – zawołał wzburzony Tasajev. – Z wyjątkowo wyostrzonym poczuciem humoru, ale dość o mnie. Mówiłaś mi, jak to się stało, że opuściłaś brata, którego zresztą wymieniłaś na drugim miejscu po Akademii.

– Silka miała rację – stwierdziła dziewczyna, zmazując uśmiech z twarzy. – Jesteś narcystycznym palantem.

– Jeśli nie zauważyłaś, to chciałbym porozmawiać o tobie, co zaprzecza chyba tej teorii. Przynajmniej we fragmencie dotyczącym narcyzmu. Prawda?

– A ty jak dostałeś się na Aimeiz? – Sesana odbiła pytanie.

– Jesteś bystra, nie w moim typie, ale bystra.

Dziewczyna parsknęła śmiechem, złożona w pół, trafiona szorstką szczerością chłopaka, jak kulą w brzuch. Teraz rozumiała, co Niham miał na myśli, mówiąc, że ekstrema układają się odwrotnymi biegunami obok siebie. Spojrzała na komika, oczekując zawstydzenia, ale on już dawno zmienił punkt zainteresowania.

– Dlaczego go tak postawili? – zapytał Tasajev, kucając przed sześcianem, który sztywno tkwił na ostrzu swojej krawędzi. – I jak sprawili, że dotykając podłogi na tak niewielkiej powierzchni, utrzymuje równowagę?

– Może mają mocny klej – zażartowała Sesana, do łez rozbawiona jego zachowaniem. – Przepraszam, nie wiem, jak odpowiedzieć na to pytanie – szybko dodała zeskanowana poważnym spojrzeniem młodzieńca.

– Ciekawe, dlaczego jest też cały czarny, kiedy wszystko inne na pokładzie jest białe. Myślisz, że to coś znaczy? – zapytał Tasajev, ale został zignorowany przez dziewczynę, która badała właśnie podłogę przed sześcianem. Podniósł się i dodał: – Pracuj więc i daj mi znać, jak coś jeszcze odkryjesz. Idę obejrzeć oryginalne windy. Zawsze mnie fascynowały.

Sesana zamarła z otwartymi ze zdziwienia ustami. Tak zapatrzonego w siebie, pozbawionego wyczucia człowieka jeszcze nigdy nie widziała.

– Poczekaj, chcesz mnie tu samą zostawić? – zdziwiła się.

– Boisz się być sama?

– Mógłbyś mi choć chwilę potowarzyszyć.

– Rozumiem, boisz się, ale to bez sensu. Jesteś przecież na tym okręcie już od dłuższego czasu, otoczona niezbadaną przestrzenią kosmiczną, na wrogiej życiu planecie. Skoro nie masz żadnych obaw, przemierzając korytarze zbudowane ręką kosmitów, to dlaczego masz się bać tej sali?

– Masz rację – chłodno odpowiedziała Sesana. – Idź sobie – dodała w taki sposób, że każdy inny mężczyzna odebrałby to jak groźbę, ale nie Tasajev.

Chłopak ruszył w stronę wyjścia, gdzie obrócił się na pięcie, przypominając sobie nagle, że chciał coś jeszcze powiedzieć.

– No tak, pytałaś, jak dostałem się na Aimeiz. Jeśli nadal cię to interesuje, to wiedz, że nie miałem wyboru. Na pewno słyszałaś o prześladowaniach i mordach na zamożniejszej warstwie społecznej.

– Słyszałam.

– To wiedz, że tam, skąd pochodzę, dzieją się podobne rzeczy. To, co nam zrobili robotnicy fabryki mojego ojca, wykracza poza ludzkie granice zrozumienia. Gdyby nie moja fascynacja pozaziemską inteligencją, nigdy bym tu nie trafił i prawdopodobnie zginął razem z matką, ojcem i siostrą – powiedział i wyszedł, zostawiając Sesanę jak pień drzewa wrośniętą w podłogę i targaną nawałnicą ambiwalentnych uczuć.

Aimeiz odkryto w 2079 roku, kiedy jedna z wysłanych przez firmę Floyd Industries sond namierzyła gigantyczny czarny obiekt uwięziony w czerwonych skałach planety krążącej wokół gwiazdy oddalonej od Ziemi o pięć lat świetlnych. Wykonane zdjęcia nie pozostawiały złudzeń. Ludzie trafili na obcą technologię, której potencjał mógł całkowicie odmienić oblicze świata. W 2082 roku na Aimeiz wyruszyła pierwsza ekspedycja. Dwustu odważnych badaczy podjęło ryzyko, by spędzić ponad dekadę w przestrzeni kosmicznej, nie mając pewności, co spotka ich na skalistej powierzchni zabójczej planety. Po nich wyruszali następni, wyznaczając początek największym w historii ludzkości badaniom, o których nigdy publicznie nie wspomniano. Teraz na pokładzie Aimeiz było już prawie siedem tysięcy osób, a wśród nich całe rodziny naukowców uciekających z Ziemi przed represjami, pracą w halach i totalitaryzmem Andersa. Tym exodusem inteligencji kierował Niham Sante, naukowy lider okrętu i ojciec budowanej na pokładzie społeczności.

Jego największym wyzwaniem i jak dotąd porażką była misja podniesienia Aimeiz z powierzchni planety. Nie udało mu się uruchomić głównych silników i nie widząc innej możliwości, podjął decyzję, by zastosować najprostsze dostępne rozwiązanie.

– Jedenaście z trzynastu ładunków jest gotowych – zgłosił Nihamowi główny technik w Centrum.

To w tym pomieszczeniu ludzie przygotowali punkt zarządzania Aimeiz. Była to duża owalna sala z wysokim sufitem w kształcie łuku, przypominającym sklepienie katedry. Przestrzeń, niczym halę magazynu, wypełniały potężne bryły komputerów, rozstawione w pozornie chaotycznym szyku. Między nimi, po podłodze, pędziły grube kolorowe kable, miejscami pospinane w prowizoryczne huby, a gdzie indziej rozchodzące się jak gałęzie wyrastające z powalonego drzewa. Ten nieład był efektem wielu lat skrupulatnego planowania. Ściany okrętu jak gąbki wysysały wszelkie sygnały, zmuszając załogę do stawiania ekranów ochronnych i chowania przewodów w grubych osłonach. Poza tym Aimeiz, niczym ocean, posiadała niewidzialne, energetyczne nurty, które miejscami całkowicie blokowały pracę wszelkich maszyn lub przeciwnie, wspomagały i przyśpieszały ich działanie. Lokalizacje i wystąpienia tych niezrozumiałych zjawisk zostały podporządkowane absurdalnie skomplikowanym sekwencjom, które Sesana od miesięcy próbowała rozwikłać, jednak bez skutku. Doszła jedynie do wniosku, że Aimeiz jest jak kot, czasami pozwalając się głaskać po brzuchu, czasami drapiąc pazurami w pozornie identycznej sytuacji.

W Centrum pojawił się Gorad, przemykając między komputerami, jak w jakiejś grze, z dłońmi zaplecionymi na plecach. Wskoczył zwinnie na podest, który w środku pomieszczenia skupiał całą kontrolę załogi nad okrętem, i stanął przy Nihamie. Spojrzał na ekran głównego technika i obraz z robotów montujących ładunki. – Mam nadzieję, że te atomówki nas nie rozsadzą – wyszeptał, by nie zwrócić uwagi dwunastu zarządców, których stanowiska wypełniały w kręgu podest.

– Nawet nie zarysują – głośno stwierdził Niham, niwecząc plan społecznego lidera na dyskretną rozmowę. – Konstrukcja tego statku to prawdziwe arcydzieło. Przetrwała upadek na planetę z prędkością co najmniej kilkunastu kilometrów na sekundę, to przetrwa też parę eksplozji termojądrowych.

– Obyś się nie mylił – odparł Gorad, rytmicznie głaszcząc wygładzoną już do przesady bródkę. – Jak ewakuacja? – zapytał jednego z zarządców w kręgu stanowisk.

– Wszyscy są już na okrętach towarzyszących. Zostali tylko wybrani oficerowie porządkowi – mężczyzna raportował wykręcony nieprzyjemnie do tyłu, by przekazać informację wraz z porozumiewawczym spojrzeniem.

– To co, zaczynamy? – niepewnie zasugerował Gorad.

– Zaczynamy! – z nieskrytą przyjemnością zawołał Niham i zebrał dla siebie całą chwałę.

Oboje zeskoczyli z podestu, by znaleźć dla siebie miejsce w fotelach zainstalowanych pod ścianą. We wspólnej symfonii klików i zatrzaśnięć zapięli się, Niham z ekscytacją, Gorad z przerażeniem.

– Coś mnie ominęło? – zapytał Tasajev, stając w drzwiach z marchewką w dłoni.

– Co pan tu robi? – zwrócił się do niego Gorad wpięty pasami w fotel. – Zresztą, nieważne. Proszę siadać i nie przeszkadzać – polecił, pokazując mu palcem wolne miejsce obok siebie.

– Ładunki założone i sprawdzone – zgłosił główny technik i spojrzał na dwójkę liderów ze wzrokiem skazańca czekającego na własną egzekucję. Jak wszyscy, miał pewne wątpliwości co do możliwych konsekwencji połączenia broni termojądrowej z obcą technologią. Nie chciałby przerwać poszycia okrętu i doświadczyć pogody na planecie, gdzie przez okrągły rok temperatura wynosiła trochę ponad siedemset stopni Celsjusza.

– Słuchajcie! – zawołał Niham, czując się w obowiązku rozwiać wątpliwości załogi. – Nawet jeśli moje wyliczenia są błędne, a mogą być, bo jestem tylko człowiekiem, to wierzę, że gdyby nasz plan był zagrożeniem dla statku, na pewno Aimeiz by nas powstrzymała – powiedział, wywołując panikę wśród zebranych w sali osób.

– Mam nadzieję, że twoja wiara wystarczy, by zapewnić nam przetrwanie detonacji trzynastu głowic atomowych tuż pod naszymi stopami – cichutko wymamrotał Gorad, by nie prowokować losu.

– Termojądrowych, nie atomowych. To spora różnica – poprawił go Tasajev. – A czy przypadkiem tak duży wybuch nie wywoła fali uderzeniowej, która zmiele nam wnętrzności? – zasugerował, chrupiąc marchewkę i wypełniając Centrum dźwiękami łamanych kości.

– Rozpocznijcie odliczanie! – rozkazał Niham z ekscytacją szaleńca, dla którego życie nie mieści się w pierwszej trójce najważniejszych wartości.

Gorad chwycił poręcze fotela i spiął barki, chowając w nich głowę jak jeż. Po prawej miał naukowca – ekscentryka, po lewej filozofa – ignoranta z marchewką w zębach. Bardzo się starał, ale jakoś nie potrafił przypomnieć sobie powodów, dla których podjął decyzję, by w ogóle tu przylecieć.

– Ale tak na poważnie – zaczepił naukowego lidera całej wyprawy – to wyliczenia zrobiłeś poprawne? Co? Nie popełniłeś jakichś głupich błędów? – zapytał z nadzieją.

– My nie popełniamy błędów, my mamy radosne wpadki – sprostował Niham, wysysając z Gorada duszę niczym kostucha i zostawiając tylko nieruchomy po nim szkielet.

Tasajev parsknął śmiechem z drugiej strony rzędu foteli, wchłaniając atmosferę strachu i przetwarzając ją na czystą dla siebie radość. Chrupał z zamiłowaniem marchewkę w oczekiwaniu na koniec ludzkich marzeń o podboju wszechświata.

Plan zakładał rozsadzenie skał dookoła zakopanego ponad dwieście metrów w głąb ziemi okrętu i stworzenie wystarczającej siły nośnej, by wspomagające silniki były w stanie go unieść i rozpędzić.

– Dziesięć sekund – zgłosił główny technik.

– To ciekawe – stwierdził Tasajev, przyciągając wzrok Gorada. – Gdziekolwiek ludzie podążają, zawsze próbują się wysadzać w powietrze, nawet w kosmosie. Co o tym sądzisz? – zapytał lidera o białej twarzy i dwóch księżycach zamiast oczu. Nawet jego broda pobladła w kontraście z otchłanią otwartych ust.

– Trzy sekundy – technik odliczył, zapadając się w fotelu i czekając na wybuch, który nie nastąpił.

– Co się dzieje?! – krzyknął Gorad, prawie tracąc zmysły.

– Nie mam pojęcia, ale chyba się wznosimy – odpowiedział Niham, wyraźnie zadowolony.

Jego słowa potwierdził jeden z zarządców w kręgu stanowisk.

– Mamy dwieście metrów, pięćset! – powiedział.

– Co z silnikami? – zapytał Niham, wypinając się z fotela i kilkoma skokami wracając na podest.

– Nie są włączone – zgłosił główny technik. – W ogóle żaden silnik nie pracuje.

– Ale się wznosimy – potwierdził zarządca, stukając w ekran, na którym obraz z zamontowanych na zewnątrz kamer pokazywał okręt w całej okazałości nad powierzchnią planety.

– Miałem rację – orzekł Niham. – Aimeiz nas słucha, wie, co robimy. Pomaga nam!

– A czy odda nam kontrolę? – zapytał Gorad, z trudem wchodząc na podest i biorąc głębokie wdechy, jakby dopiero co wrócił z joggingu.

– Może. Patrz! – zwrócił jego uwagę Niham. Z bananem na twarzy wskazał ekran zarządcy, gdzie Aimeiz, jak balon, wznosiła się w powietrze, niwelując siły grawitacji. – To takie oczywiste! – krzyczał niesiony rzeką endorfin. – Okręt kontroluje geometrię czasoprzestrzeni. Potrafi ukryć własną masę i nie potrzebuje żadnych silników, by oderwać się od powierzchni!

– Świetnie, ale wolałbym mieć nad tym monstrum kontrolę – z posępną miną skwitował Gorad, powoli odzyskując czerwień cery i pozę społecznego lidera. Jego ręce powędrowały na plecy, a wzrok w stronę Tasajeva.

– Już mi się tu podoba – oświadczył i dokończył marchewkę, ruszając do wyjścia, jakby po zakończonym seansie w kinie. Dla niego to była tylko zabawa.

– Panie i panowie! – zawołał Gorad w poczuciu obowiązku podsumowania misji. – Oto pierwszy dzień naszej prawdziwej podróży! – oświadczył, klepiąc skostniałą dłonią przypadkowych zarządców po barkach. Potem spojrzał na swojego przyjaciela i naukowego lidera. – Jak myślisz – zapytał go szeptem – kiedy okręt odda nam kontrolę?

– Nie wiem – odpowiedział z szyderczym uśmiechem Niham, bo dla niego to też, w gruncie rzeczy, była tylko zabawa.

Tasajev Krotsky przebywał na pokładzie dopiero jeden dzień. Mimo to już zdążył uprzykrzyć życie społeczności i wszcząć kłótnię zakończoną spoliczkowaniem niewinnej osoby. Miał dwadzieścia dwa lata i tak jak wielu przybyszy na Aimeiz uciekał z Ziemi przed zmianami, ciężką pracą w halach i nowymi władzami. O okręcie i możliwości wylotu w kosmos dowiedział się od grupy naukowców firmy Floyd Industries. Został zwerbowany podczas jednego z nielegalnych już wówczas wykładów na uczelni w Draniesku. Władze masowo likwidowały zbędne kierunki studiów i rozwiązywały wszystkie szkoły zgodnie z nowymi wyznacznikami polityki edukacyjnej. Celem było wytworzenie jak najszybciej masy pracującej nad Flotą, która doskonale sprawdzałaby się w swoich zadaniach i niczym więcej. Kto chciał nadal zdobywać wiedzę w dziedzinach nieakceptowanych przez ZN, musiał robić to w ukryciu. Mimo ogromnego ryzyka Tasajev czynnie brał udział w organizowaniu podziemnego szkolnictwa. Po śmierci rodziny i masowych aresztowaniach profesorów, którzy prowadzili jego wykłady, lot na Aimeiz był jedynym wyjściem i szansą, by podążać za swoją fascynacją. Teraz jego wiedza i zapał mogły się wreszcie przydać.

Tasajev przemaszerował już kilkanaście kilometrów pokładami okrętu, chcąc własnymi stopami zmierzyć jego wielkość. Wędrując po pustych, niezagospodarowanych jeszcze przestrzeniach, zrozumiał, jak trudne postawił sobie zadanie. Sto dziesięć pięter, każde o powierzchni małego miasta, dawało ogromny potencjał na rozwój. Nie tylko technologia była dla ludzi nieprzecenionym skarbem, ale też fakt, że statek mógł pomieścić pełną samowystarczalną społeczność. Jego myśli wybiegały już w przyszłość, gdzie wyobrażał sobie Aimeiz jako dom dla doskonałej, skrupulatnie zaplanowanej, sprawiedliwej, pozbawionej wad i ciężarów historii cywilizacji. Przy odrobinie szczęścia mieszkańcy mogliby stworzyć wolną od ziemskich problemów utopię. Szkoda tylko, że Aimeiz nigdy im na to nie pozwoli.

Tak rozmarzony, drwiąc z własnego dziecinnego idealizmu, Tasajev wsiadł do windy magnetycznej. Drzwi zamknęły się i otworzyły jak migawka aparatu, odsłaniając ruchliwy korytarz części mieszkalnej okrętu. Krokiem turysty wymijał biegające jak po bieżni dzieciaki, aż trafił przed drzwi, przy których stała tabliczka z imieniem i nazwiskiem: Niham Sante. Chłopak miał się z nim spotkać pod koniec dnia, by porozmawiać o swoim wkładzie w prace badawcze. Zapukał w staroświeckim stylu i nie czekając na zaproszenie, gestem przesunął drzwi. W środku poczuł się jak w urzędzie, widząc codzienne meble, w tym biurko, które lider naukowy zabrał z Ziemi w dniu swojej sfingowanej śmierci. To był jeden z masowo produkowanych mebli średniej klasy z drobnymi wzorami roślinnymi w drewnopodobnym materiale. Za nim stał ciąg meblowy, podłużny, wąski, z różnego rozmiaru szafkami. Klasyczne rozwiązanie dla osoby, która wyżej ceni pojemność i wygodę od estetyki. Pokój był przestrzenny, ale wizualnie skurczony przez fakt, że nic nie dotykało ścian. Wyglądało to tak, jakby 20 centymetrów wolnego miejsca zostało określone absurdalnym uregulowaniem prawnym. Nie istniały tu rzecz jasna okna, ale mimo to pomieszczenie wypełniała przyjemna, ciepła aura dziennego światła.

– Co daje taki niesamowity efekt oświetlenia? – zapytał Tasajev.

– Dobrze, że jesteś – powiedział Niham, wciąż pracując nad jakimś projektem, który pokrywał cały blat jego biurka. – W ścianach płynie ciecz, o której wiemy tylko tyle, że rozprowadza ciepło i służy jako źródło światła – rozpoczął wywód.

– Ciecz? – powtórzył chłopak, stając naprzeciw jednej ze ścian. – Faktycznie, wydaje się, jakby płynęła – dodał, dotykając jej powierzchni, widząc coś, co przypominało gromadę mikroskopijnych insektów podążających jeden za drugim w oceanie ledwo dostrzegalnego ruchu.

– Tylko nie wpatruj się w nią za długo.

– Nie rozumiem?

– Ściany są w pewnym sensie halucynogenne – oznajmił Niham, zamykając powoli wyświetlone na biurku okna. – Jak będziesz zbyt długo się w nie wpatrywał, zaczniesz widzieć pewne obrazy.

– No co ty, poważnie? – z uśmiechem złoczyńcy zapytał Tasajev i jak można było przewidzieć, wbił wzrok w ścianę. – Fascynujące, mają jeszcze jakieś właściwości?

– Oczywiście. Podejrzewamy, że za ich pomocą okręt przesyła dane i być może nawet się odżywia, bo w pewnym sensie jest biologiczny, choć to tylko oczywiście teoria – zdradził Niham, wstając wreszcie od biurka. – Ten sześcian, który dziś znaleźliśmy, też jest zbudowany z tego materiału.

– Ten komputer?

– Sesana nie mówiła ci?

– Nie widziałem jej od rana – przyznał Tasajev i wytężył wzrok, by przyśpieszyć halucynogenny proces.

– Miałeś jej pomagać.

– Cóż, musi się najpierw do mnie przyzwyczaić.

– Rozumiem – stwierdził Niham i mruknął pod nosem, wyczuwając konflikt osobowości, jaki między nimi dał się łatwo zaobserwować. – Sesana to bardzo inteligentna dziewczyna, ale też wrażliwa i emocjonalna. Nie waha się mówić tego, co myśli. Jest otwarta na dziwactwa, wiem, bo przyzwyczaiła się już do moich, ale jeśli chcesz z nią funkcjonować i uniknąć nieprzyjaznych starć, radzę, przynajmniej na początku, zachować umiar w słowach.

– Zauważyłem też, że lubi się przytulać.

– O tak, też to zauważyłem – z cynizmem potwierdził Niham.

– I gdzie te obrazy? – zapytał chłopak rozczarowany brakiem efektów.

– Tu wszystko zależy od humoru Aimeiz. Wizje czasami pojawiają się po minucie, czasami po piętnastu, a czasami sprawiają, że ludzie wpadają bezpowrotnie w szaleństwo. Chodź, później się pobawisz – Niham zapraszał go na skórzaną białą sofę. – Tę kanapę osobiście wnosiłem na pokład okrętu – z dumą opowiadał, prowadząc gościa w stronę niepozornie wyglądającego mebla ze śladami licznych doświadczeń.

– Jakaś historia się z nią wiąże? – otwarcie zapytał Tasajev, widząc granatową plamę na siedzeniu, najpewniej po winie.

– Mnóstwo, ale przede wszystkim jest bardzo wygodna.

– Faktycznie – przyznał chłopak, opadając na siedzenie i podrygując z radości, jak dziecko.

– Drinka? – zaproponował Niham przy ciągu meblowym, gdzie znajdowała się półka butelek whisky.

– Nie, dziękuję, ale wody bym się napił. Cały dzień chodziłem po pokładach i powiem, że jest co zwiedzać.

– Też na początku dużo spacerowałem – podzielił się wspomnieniami lider naukowy okrętu, przygotowując dla siebie alkohol, a dla gościa wodę. – Nawet musiałem, bo wtedy jeszcze nie mieliśmy pełnej kontroli nad windami. Wyobraź sobie, ile czasu zajęło mi wtarganie tu tych wszystkich mebli! – zażartował, niosąc w stronę sofy dwie szklanki. Podał jedną z nich chłopakowi i opadł obok z udawanym jękiem zmęczenia. – Znam twoją historię – zaczął – tak jak każdej osoby, która trafia na pokład Aimeiz. Przykro mi, że twoja rodzina zginęła, i to w tak okrutnych okolicznościach. Ziemia już dawno przestała być przyjaznym miejscem dla ludzi.

– A będzie jeszcze gorzej – kontynuował myśl Tasajev, skinieniem dziękując za wodę. – Nie wiem, jaki Anders ma plan, ale jeśli likwiduje uczelnie i wprowadza jawną indoktrynację, nie może to być nic dobrego.

Niham wsadził nos do szklanki, a potem zakołysał nią, by przyjrzeć się miedzianym błyskom alkoholu. W końcu wziął pierwszy, jak zawsze najintensywniejszy łyk.

– Co myślisz o Andersie? – zapytał.

– Bardzo dziwna postać. Przybył znikąd, nagle dostał do rąk ogromną władzę i zaczął wszystko zmieniać – rozmyślał chłopak z zaangażowaniem, którego nikt by się po nim nie spodziewał. – Myślę, że to najgorszy typ lidera. Psychopatów i szaleńców było już mnóstwo, a ich cele zawsze wyglądały tak samo. Anders jest inny. To normalny człowiek, być może nawet sprawiedliwy, ale przekonany też o swojej misji. On nie chce zniszczyć świata. Myślę, że raczej chce przebudować go na wzór, jaki ma w chorej głowie. Nie jest jednak świadomy tej manii, więc zrobi wszystko, by swój cel zrealizować. Jeśli nikt go nie zatrzyma, świat będzie skończony, i to wcale nie za sprawą Słońca.

– Bardzo ciekawy pogląd.

– Dziwi mnie tylko, dlaczego pozwoliłeś mu przejąć władzę w firmie? – zapytał Tasajev i wyczekiwał z ciekawością odpowiedzi, zapominając o trzymanej w rękach szklance.

– To nie jest takie proste.

– Domyślam się. Powiedz mi, wiedziałeś, że chcą przekształcić Santlite w MRRG?

– Nie, nie wiedziałem – przyznał się Niham i odpłynął wzrokiem, jakby w poszukiwaniu ukojenia dla zadręczonej duszy. – Prawdę mówiąc, to już tygodnie przed moją upozorowaną śmiercią nie miałem w firmie żadnej władzy. To, co się później stało, to była walka sił w ZN, która rozniosła się na wszystkie duże firmy i mnie już nie dotyczyła, ale mniejsza z tym – próbował przenieść ciężar rozmowy na chłopaka. – Jak wygląda sytuacja na Ziemi? Dostaję oczywiście wiadomości, ale chciałbym wiedzieć, jakie ty masz odczucia.

Tasajev potraktował tę prośbę, jak wyzwanie i test zarazem. Wiedział, że jeśli chce dołączyć do zespołu odkrywców, musi zbudować zaufanie ich lidera. Szanował Nihama, widząc w nim wzór dla siebie. Podziwiał jego oddanie i zazdrościł mu kropli szaleństwa, która jak nić łączyła go z obcym światem Aimeiz.

– Mam wrażenie, że na świecie trwa wojna, ale zwykli ludzie o niej nie wiedzą – wyznał, wciąż nieświadomy trzymanej w dłoniach szklanki. – Floyd Industries zostało rozwiązane trzy tygodnie przed moim odlotem, ale media nawet o tym nie wspomniały. Trzon firmy nadal funkcjonuje i pracuje nad tym najważniejszym projektem, ale jest pod nieustanną groźbą ataku ze strony władz. Natomiast Santlite zostało przetworzone w Międzynarodową Radę Restrukturyzacji Gospodarczej, jakby w akcie wymazania jej historii lub raczej zamaskowania czynów Andersa.

– To nie miało tak wyglądać – mruknął Niham, kołysząc whisky z harmonią ruchu budowaną latami doświadczeń.

– Na górze trwa walka o władzę, a zwykli ludzie pracują i to coraz ciężej. Świat się zmienia – przekonywał Tasajev wciągnięty w wir rozmyślań.

– Jakie są reakcje na MRRG?

– Trudno powiedzieć. Sieć się rozpada, a ludzie mają poważniejsze problemy, niż wygłaszanie swoich opinii. Mnie najbardziej dziwi zakres praw, jaki ten twór otrzymał. Nie wiem, czy to Anders ma taką siłę, czy może gdzieś w cieniu kryje się jakiś potężniejszy spisek, ale cała władza ZN powoli przecieka w granice jurysdykcji MRRG. W zasadzie mają już kontrolę nad całą armią.

– Słyszałem, że tworzą się nowe siły – wtrącił Niham.

– Tak. Z tego, co wiem, to nie ma już klasycznego podziału wojsk. Teraz jest Flota i są siły DARPA. Jedne mają organizować załogę dla budowanych okrętów, drugie pilnować porządku na Ziemi podczas wdrażania Wielkiego Planu w życie. Co gorsza obydwiema siłami zarządza bezpośrednio lub pośrednio Anders.

– Anders – Niham wspomniał dawnego asystenta w nostalgicznym tonie.

– Znałeś go dobrze? – zapytał Tasajev, wyczuwając bliską relację między nimi.

– Nie. Nie znałem go wcale. Słyszałem natomiast, że terroryzm staje się poważnym problemem.

– Nie wiem jak w Ameryce, ale w Europie odwróceni rosną w siłę – kontynuował przemyślenia chłopak, jakby prowadził własny wykład na uczelni. – Trudno się dziwić, bo ich opozycyjne poglądy są powszechne, jak nienawiść do władz. Sporo o nich czytałem w sieci, jak była jeszcze łączność. Podobno wyłonił się nowy lider Kastrimo, choć osobiście uważam, że to tylko nowy pseudonim Demastosa.

– Tego blogera?

– Znasz go?

– Czytałem – krótko stwierdził Niham.

– To on zapoczątkował ten ruch albo ona. Są różne wersje. W każdym razie odwróceni rosną w siłę i w jakiś magiczny sposób unikają zniszczenia przez Andersa, który wszystkich innych terrorystów likwidował szybko i skutecznie – relacjonował Tasajev, coraz agresywniej angażując się w wypowiedź. Wciąż nie wziął nawet łyka wody.

– Myślisz, że odwróceni mają szansę odegrać jakąś istotną rolę w nadchodzących latach? – zapytał Niham, ku uciesze chłopaka.

– Kto wie. Może. Jedno jest pewne, ludzie w Europie jeszcze nie powiedzieli ostatniego słowa. Myślę, że niedługo sytuacja pęknie i masy wyjdą na ulicę, a wtedy...

– A wtedy Anders użyje siły – Niham dokończył za niego, wziął kolejny łyk whisky, jakby wyznaczał nią granice między wątkami, i zmienił temat. – A jak ci się podoba okręt?

Tasajev czuł się niezręcznie i nie wiedział jeszcze dlaczego. Lider był w stosunku do niego chłodny i przyjacielski zarazem, wycofany, choć zainteresowany i przede wszystkim nienaturalnie tajemniczy. To rozpraszało chłopaka i budziło w nim ostrożność. Mimo to szacunek do naukowca i własna wylewność pchały go do dalszej opowieści.

– Na pewno muszę podziękować za możliwość przylotu. To dla mnie doskonała okazja, by podążać za swoją pasją. Poza tym gdybym został na Ziemi, moja przyszłość wyglądałaby marnie.

– Taki jest nasz cel. Chcemy zebrać na Aimeiz największe umysły świata, zarówno te już dojrzałe, jak i młode z potencjałem – rzekł Niham, podnosząc szklankę w stronę Tasajeva, jak gdyby w geście toastu.

– Dziękuję. Okręt na pewno jest wspaniały. Próbowałem dziś zwiedzić choć część, ale to niemożliwe, jest zbyt duży. Przeglądałem też bazę wiedzy i widziałem ten pamiętnik jednego z członków oryginalnej wyprawy. Przerażające. Naprawdę nie wiadomo co się z nimi stało?

– Nie wiadomo – potwierdził Niham. – Poza tym, że jeden z nich poszedł na spacer po powierzchni planety i nie wrócił. Reszta zniknęła razem z wszelkimi zapisami ich pracy. Został tylko ten pamiętnik.

– To budzi pytanie, czy Aimeiz nie jest przypadkiem naszym wrogiem?

– Nie rozumiem.

– Chcę powiedzieć, że jeśli jest tak zaawansowana, a do tego świadoma, to dlaczego pozwala wam tu przebywać? – dociekał chłopak, szukając w sztywnym profilu lidera wskazówek, które pozwoliłby mu odkryć, co tak naprawdę myśli.

– Może wraz z rozwojem inteligencja, nieważne czy ludzka, czy obca, traci gniewny instynkt do wszystkiego, co napotka, i przestaje traktować rzeczy w kategoriach wróg i przyjaciel – teoretyzował Niham, wędrując kolorowymi źrenicami po pokoju i co chwilę delektując się whisky. – To ciekawy temat, ale nie, nie myślałem nigdy, że Aimeiz jest naszym wrogiem. Wręcz przeciwnie, przeczuwam, że nam pomaga.

– Może dlatego okręt jest tak bardzo... – zamyślił się Tasajev w poszukiwaniu słowa – ...ludzki.

– Co masz na myśli?

– Ci, którzy go zbudowali i w nim funkcjonowali, musieli być podobni do nas. Są tu automatyczne drzwi wielkością zbliżone do naszych, korytarze pozwalające przechadzać się po okręcie i pomieszczenia przestronne jak na Ziemi.

– To prawda. Okręt wydaje się do nas dopasowany, jak gdyby był dla nas stworzony.

– Też o tym pomyślałem. Trochę to dziwne, nie sądzisz? – zapytał Tasajev, próbując zdemaskować prawdziwą naturę lidera.

– Nasi antropolodzy stwierdzili, że to nic niezwykłego – przedstawił swój pogląd Niham. – Jeśli gdzieś istnieje życie, to może być ono bardzo do nas podobne. W końcu ewolucja jest uniwersalna, jeśli tylko warunki są adekwatne.

– Pytanie, czy przybyli tutaj z zamiarami pokojowymi, czy odwrotnie.

– Dlaczego uważasz, że przybyli tutaj specjalnie? – dociekał Niham. Szybkim spojrzeniem zmierzył chłopaka, onieśmielając go różnobarwnością swoich źrenic.

– Kosmos jest ogromny, więc fakt, że ich statek doleciał aż tak blisko naszej planety, to nie przypadek. Myślę, że oni zmierzali w stronę Ziemi, ale coś się stało i wylądowali tutaj.

– Ciekawe. Myślisz, że chcieli nas podbić?

– Nie wiem, ale z tak zaawansowaną technologią nie mieliby po co nas podbijać, chyba że dla zabicia czasu – próbował zażartować chłopak nieco zagubiony jednak w swoich zamiarach. – Raczej mieli inny powód. Kto wie, może nawet chodziło o nasze Słońce, które tak dziwnie się zachowuje.

– Jesteś wyjątkowo spostrzegawczy – pochwalił go Niham, jak ucznia w pierwszym dniu szkoły.

– Dziękuję – odparł Tasajev, wreszcie biorąc pierwszy łyk wody.

– Myślisz, że obcy posiadali technologię zdolną uratować nasze Słońce?

– Możliwe. Trudno cokolwiek potwierdzić. Zbyt krótko tu jestem – chłopak podsumował i zamilkł.

– Rozumiem, to dopiero twój pierwszy dzień – zauważył Niham, przyjaznym uśmiechem dziękując mu za rozmowę. – Czekam więc z niecierpliwością na kolejne twoje spostrzeżenia. Tego właśnie oczekuję od ciebie. Chciałbym, żebyś dołączył do zespołu badającego okręt pod kątem poznania pierwszych jego właścicieli. Chcę wiedzieć, kto i dlaczego zbudował ten statek, kiedy i po co, a przede wszystkim co tu robił i dlaczego się rozbił. To będzie twoje zadanie – powiedział, wstając nagle z sofy i sygnalizując koniec spotkania.

– Rozumiem. To będzie dla mnie jak spełnienie marzeń – przyznał Tasajev prowadzony przez lidera do drzwi. – Praca nad prawdziwą obcą technologią i do tego w gronie takich postaci jak doktor Suess czy Hadel Ulcel to coś wspaniałego. Kogo jeszcze tu macie? – zapytał, pokonując kolejne centymetry z prędkością wzrostu rośliny.

– Jest parę ciekawych osób, które pewnie wkrótce poznasz. Tak jak mówiłem, moim celem jest sprowadzić tu śmietankę intelektualną Ziemi.

– Jakieś ciekawe postaci są w planach? – dociekał chłopak, stając oporem do ponaglających gestów lidera.

– Oczywiście. Pracujemy teraz nad pozyskaniem biologów. Chcemy na przykład dotrzeć do Lumen Sereday. Jej wiedza o genetyce roślin bardzo by nam się tu przydała – wyznał Niham z wyciągniętą w stronę drzwi ręką.

– Sporo czytałem o jej pracy nad Arką. Potężny projekt. Masz z nią kontakt?

– Osobiście nie, ale nasi ludzie ją obserwują. – Niham starał się z kulturą odpowiadać, zagarniając chłopaka pod drzwi niczym pług śnieg. Gdy byli już tylko metr od wyjścia, znów padło pytanie.

– Nie boicie się Amerykanów?

– Władze na Ziemi to problem, dlatego wszystko odbywa się w tajemnicy. Zanim do kogoś dotrzemy, sprawdzamy go, a pierwszy kontakt nawiązujemy niebezpośrednio. Wykorzystujemy też własne okręty budowane poza świadomością ZN. Mamy całą do tego utworzoną strukturę. Nie musisz się martwić.

– To fascynujące. Bardzo mi się tu podoba – Tasajev przedłużał rozmowę, już nawet nie dlatego, że miał jakieś pytania, a po prostu z przyzwyczajenia do stawiania oporu. – Prowadzicie badania i do tego budujecie społeczność. Mógłbyś coś o niej jeszcze powiedzieć? – poprosił z całą zebraną w sobie grzecznością.

Niham uśmiechnął się, rozumiejąc intencje chłopaka.

– A co chciałbyś wiedzieć? – zapytał przy otwartych już drzwiach.

– Na przykład, jak podejmujecie decyzje. W końcu słyszałem, że macie już siedem tysięcy ludzi na pokładzie.

– Dobre pytanie – pochwalił go lider, przypominając sobie o szklance w dłoni. Wypił, co miał w niej, i z grymasem kontynuował. – Choć pierwotnie to była misja ściśle naukowa, a nawet trochę militarna, to teraz wszystko obraca się wokół społeczności. Liderem jest Gorad Brown, poznałeś go już. Jest to jeden z najstarszych stażem członków załogi badawczej Aimeiz. Mamy też swoją konstytucję i zbiór zasad funkcjonowania na okręcie. Polecam się z nimi zapoznać – zachęcał, wyrywając chłopakowi szklankę wody z rąk. – Sprawy społeczne rozwiązujemy głosowaniami za pomocą specjalnie skonstruowanego systemu. Wszelkimi działaniami naukowymi kieruję ja, a Gorad podejmuje pozostałe decyzje związane z celem misji. Wszyscy jesteśmy zobowiązani wykonywać jego polecenia. Widzisz, na początku prowadziliśmy jedynie badania, ale teraz mamy na pokładzie całe rodziny, w tym ponad czterysta dzieci. Musieliśmy podzielić swoje obowiązki, utworzyć własną organizację i w ten sposób powstały już trzy przedszkola, siedem stołówek, biblioteki, a nawet salony gier i kilka kin. Zadowolony? – zapytał, w oczywisty sposób grożąc chłopakowi rękoczynami, jeśli zaraz nie opuści jego pokoju.

– Chciałbym brać w tym udział – przedrzeźniał go Tasajev, nie kryjąc złośliwych intencji. Ta zabawa zaczynała mu się podobać. – Chciałbym budować nową społeczność od podstaw, bez fałszywych autorytetów, bez wad starego świata, gdzie kultura jest ceniona, a ignorancja...

– Będziesz miał okazję – Niham wtrącił i wypchnął go na zewnątrz, jak starą sofę.

Drzwi się zamknęły, a chłopak poprawił czarną marynarkę.

– Co za dziwak – skwitował.

Pod koniec dnia Niham stawił się w sali głównego komputera, gdzie Sesana nieprzerwanie pracowała od momentu otwarcia wrót. W środku byli już Tasajev, bezczynnie obserwując jej zmagania, i Gorad Brown, niecierpliwy wszelkich wieści.

Dziewczyna klęczała przed sześcianem na żółtym kocyku w czarno-białe koty, który Tasajev zdążył już wyśmiać. U boku miała mały komputer podpięty do ziemi za pomocą tego samego materiału, jaki tworzył jej kombinezon, a jej mina zdradzała, że nowiny nie będą dobre.

– I jak? Mamy dostęp? – zapytał Gorad z obowiązkowo zaplecionymi z tyłu rękami.

– Niestety nie – odpowiedziała dziewczyna, wstając z jękiem zmęczenia. – To bardzo dziwny system zabezpieczony sekwencją ruchów – dodała i kilkoma gestami przy swoim kombinezonie sprawiła, że tajemniczy sześcian zaczął się obracać, utrzymując jednak stałe położenie środka. Co jakiś czas tylko dotykał ziemi ostrym krańcem, jakby lewitował w powietrzu.

– Wcale nie jest zamocowany do podłogi – Tasajev musiał zwrócić uwagę na ten oczywisty fakt.

– Okay. To mamy dostęp czy nie? – ponowił pytanie Gorad, pełen nadziei i głodny dobrych wieści.

– Tak jak mówiłam, sześcian jest zabezpieczony sekwencją ruchów – cierpliwie wyjaśniała dziewczyna, pokazując, że ma przynajmniej kontrolę nad prędkością obracania się bryły. – Mogę spróbować ją złamać siłowo, ale to nie takie proste – oznajmiła z miną pełną przeprosin.

– Nie ma innego sposobu? – naciskał ją społeczny lider, chodząc od ściany do ściany.

– Bez znajomości sekwencji, nie.

– Może rozbierzmy ten sześcian na części.

– Komputer stanowi całość i nie ma części, które można by odkręcić – odparła Sesana zawstydzona zdradzonym zaufaniem liderów.

– Czyli pozostaje tylko opcja złamania hasła? – upewnił się Gorad.

– Tak. Tylko... – dziewczyna przerwała, bo słowa stanęły jej na chwilę w gardle – ...sekwencja ma dwieście dwanaście pozycji.

– Ile?! – krzyknął Niham, mimowolnie wyładowując swój gniew.

– Dwieście dwanaście, a każda pozycja ma prawie nieograniczony zakres. Możemy próbować siłowo złamać hasło. Bryła nie daje żadnych ograniczeń co do prób i jestem w stanie wykonywać aż pięć sekwencji na sekundę, ale uzyskanie dostępu i tak zajmie kilkadziesiąt lat – oznajmiła Sesana, pędząc słowami, jakby ich obecność w ustach sprawiała jej ból. – W najlepszym przypadku.

– To może odciąć to cholerstwo od statku? – zaproponował Gorad.

– Jak? – zapytał Tasajev, wyczuwając okazję do złośliwości. – Przecież sześcian już lewituje odcięty.

– Wiesz, co mam na myśli – tłumaczył lider, robiąc koło wokół sali.

– Aimeiz by się to nie spodobało – stwierdził Niham.

– Poza tym to bardzo niebezpieczne – przestrzegła Sesana, jako jedyna poważnie traktując propozycję lidera. – Jeśli odetniemy kontrolę, to wszystko padnie: systemy podtrzymywania życia, sztuczna grawitacja i kto wie, co jeszcze.

– To co teraz? – zapytał Gorad i od razu zrozumiał, że jako lider nie powinien wysyłać takich komunikatów.

– Nic. Szukamy dalej – zdecydował Niham i tak jak miał w zwyczaju, bez ostrzeżenia, ruszył do drzwi. Pod maską zamyślenia ukrył rozczarowanie i lęk przed świadomością, że jego plan znów stanął w miejscu.

– Szukamy więc dalej – powtórzył Gorad, robiąc z tych słów polecenie dla Sesany. Jak Niham chciał wyjść, ale coś go zatrzymało przy drzwiach. – Dobra robota – burknął, zagubiony w sytuacji, i dopiero po chwili opuścił salę z poczuciem, że nie zachował się profesjonalnie.

– To oczywiste, że ludzie nie są w stanie kontrolować obcej technologii – przyznał Tasajev, gdy w pomieszczeniu został sam z Sesaną. – To nie jest komputer stworzony przez innych ludzi. To nawet nie jest maszyna w naszym rozumieniu tego słowa, a skoro nie potrafimy jej rozsądnie nazwać, to jakie mamy szanse ją poznać? Ja bym się nie przejmował porażką – na swój sposób podnosił na duchu dziewczynę.

– Czy ty próbujesz mnie pocieszyć?

– Jeśli chcesz, mogę skrytykować twoją bezsilność.

– Nie trzeba, ale dziękuję za tę próbę bycia miłym – odparła Sesana i uśmiechnęła się uroczo. Zmęczona całym dniem pracy, podniosła ręce i zaczęła kołysać biodrami, by rozluźnić mięśnie. Z delikatnym mruczeniem napięła plecy, a potem wypięła brzuch do przodu i wybuchnęła śmiechem, widząc wlepione w nią oczy chłopaka. – Jak tak bardzo chcesz mnie zmierzyć, to polecam udać się jutro rano do lasu Aimeiz. Staram się codziennie biegać. Będziesz miał lepszy widok – oznajmiła szyderczym głosem, robiąc kilka przysiadów. – Chociaż wątpię, żebyś potrafił tak wcześnie wstać – zażartowała.

– Jak czegoś bardzo chcę, to nic mnie powstrzyma – dwuznacznie odpowiedział Tasajev, nie odrywając od niej oczu, jakby chciał pokazać, że nie boi się konsekwencji. – Skoro jesteśmy już przy lesie, to chciałbym go zobaczyć. Mogłabyś mnie tam zaprowadzić? – zapytał.

– Mogłabym.

– A chcesz?

– A co będę miała w zamian? – dociekała Sesana. Bez reszty wciągnęła się w grę uszczypliwości i ukrytych przekazów.

– Moje towarzystwo? – zaproponował retorycznie chłopak, na co w odpowiedzi otrzymał szeroki uśmiech. Sam też nim zabłysł, bo dziewczyna miała w sobie tę tajemniczość, która przyciągała inteligencję, a więc i jego ciekawość. Co gorsza, Sesana była na tyle inteligentna, że doskonale o tej słabości wiedziała, i wiedziała też, że on wie. Oboje czuli się więc związani niepisanym porozumieniem, które poprowadziło ich do najbardziej, jak dotąd, niezwykłego miejsca dla załogi Aimeiz.

– Jesteś wyjątkowo pracowita – Tasajev próbował wywalczyć sobie jej przychylność w drodze do lasu.

– Dzięki, szkoda tylko że moja pracowitość nic nam nie dała.

– Jak to nic? Każda praca coś nam przynosi. Tu, na przykład, dowiedzieliśmy się, że twórcy tego okrętu byli od nas znacznie mądrzejsi. Poza tym wiemy już, że lubią ruchome sześciany. To coś.

– Próbujesz mnie rozśmieszyć czy zdołować? – zapytała Sesana szczera do bólu.

– Próbuję ci powiedzieć, że starałaś się, i to jest najważniejsze – równie otwarcie zapewnił chłopak, dostając w zamian podziękowania.

Winda bezzwłocznie zabrała ich do ogromnych wrót lasu Aimeiz.

– To tu – powiedziała Sesana, pokazując bramę, która na jej gest bez wysiłku ustąpiła. Przed nimi wyrosła ogromna przestrzeń, wyrwana jak kadr z filmu przyrodniczego. Soczyście zielona trawa wylewała się na biały korytarz, a kilkanaście metrów dalej młode drzewa ogradzały ziemistą alejkę prowadzącą w głąb ciemnego lasu. Powiew chłodnego wiatru, jak wspomnienie najwspanialszych dni, obezwładnił chłopaka. Nie sądził, że w kosmosie znajdzie piękniejsze widoki niż na Ziemi.

– Już martwiłam się, że jesteś kompletnie nieczuły na piękno – przyznała dziewczyna, wpatrzona w otwarte z zaskoczenia usta Tasajeva. – Chodź, pokażę ci, jak przyjemnie jest w środku! – zawołała i pociągnęła go za ramię, wskakując jak sarna na zieloną polanę.

Hala była wysoka na sto pięćdziesiąt metrów i nieobliczalnie dla oczu szeroka. Wszędzie rosły drzewa, przy wejściu niskie, niedawno zasadzone, a pod ścianami potężne i bujnie zielone. Dla chłopaka przekroczony próg białego sterylnego korytarza wydawał się przejściem do baśniowej krainy.

– Nigdy czegoś takiego nie widziałem – zachwycał się Tasajev prowadzony przez dziewczynę leśną ścieżką. Pod stopami czuł prawdziwą trawę wyrastającą z miękkiej ziemi, a do uszu napływał szum wierzchołków drzew poruszanych zawirowaniami spokojnego wiatru.

– Las Aimeiz dopiero powstaje – zaczęła Sesana, pokazując połacie niezagospodarowanego jeszcze terenu. – Staramy się sprowadzać rośliny i glebę, by zbudować tu samodzielny ekosystem. Na razie udało nam się przyśpieszyć wzrost roślin, ale wciąż brakuje specjalistów do opieki nad tym projektem. Niham próbuje sprowadzić kilku, którzy pomogą nam stworzyć tu prawdziwy raj. Za kilka lat mamy nadzieję wypełnić całą halę roślinami. To fascynujące, nie sądzisz? – zwróciła się do chłopaka, ale jego wzrok wędrował po suficie, pod którym kumulowały się najprawdziwsze białe chmury.

– Prawie całe życie spędziłem w mieście – wyznał Tasajev – i taki widoki widziałem tylko na filmach, a gdy Kryzys Słoneczny dobił przyrodę, nie wierzyłem, że kiedyś na własne oczy zobaczę jakąkolwiek zieleń. Jakim cudem udało się wam je tu wyhodować? – zapytał, a gdy w skupieniu poszukiwał granic lasu, Sesana zdążyła rozpiąć górną część kombinezonu. Materiał zawisł na jej biodrach, odsłaniając biały bezrękawnik. Teraz pochylona dzielnie walczyła z butami, próbując je ściągnąć, by wreszcie poczuć gołymi stopami chłód trawy.

– Aimeiz w jakiś sposób wytworzyła tu bardzo dobre warunki do hodowli – powiedziała, siłując się z obuwiem. – Podejrzewamy, że przed nami to pomieszczenie pełniło już podobną funkcję i dlatego wszystko rośnie tu jak na... – przerwała, bo zauważyła, że chłopak utknął wzrokiem na jej zgrabnej sylwetce, najpewniej w ogóle nie słuchając. – Uważaj! – krzyknęła, pokazując coś za jego plecami.

Tasajev podskoczył, jak w tańcu, odwracając się i łapiąc wreszcie żart.

– No tak, zagapiłem się – wyjaśnił nieco onieśmielony. Widok piersi dziewczyny zamroził go w bezdechu. Ich doskonały kształt kropli, dobrze przez materiał podkreślony, budził dręczące umysł słodkością pytania o boską ingerencję w formę jej biustu.

– Nie przejmuj się, nie ty pierwszy – z chichotem uspokajała go Sesana, nie mając nic przeciwko łapczywemu zerknięciu czy dwóm.

– Obcy trzymali tu roślinność? – zapytał Tasajev, zmieniając szybko temat i jak ognia unikając wzrokiem dziewczyny. – To niesamowite. Musieli być do nas niezwykle podobni – stwierdził i wziął głęboki oddech. – Gdyby moja siostra mogła to zobaczyć – powiedział nostalgicznym głosem.

– Gdyby mój brat mógł to zobaczyć – odtworzyła jego melancholię Sesana.

– Czy on też nie żyje?

– Żyje i myślę, że ma się całkiem dobrze, ale jest na Ziemi i prawdopodobnie nie będę już miała okazji go zobaczyć i przeprosić. Jak ostatni raz z nim rozmawiałam, padło trochę ostrych słów. Stavros myślał, że celowo go zostawiłam.

– A zrobiłaś to celowo?

– Oczywiście, że nie. Chciałam go zabrać, ale on myślał, że to szaleństwo i wolał zostać.

– Rozumiem. Przynajmniej możesz mieć nadzieję, że kiedyś znów się spotkacie – pocieszał ją Tasajev, próbując z całych sił wymazać złośliwość z rozmowy.

– Przykro mi, że straciłeś rodzinę, i przepraszam za wcześniejsze żarty – powiedziała Sesana i wtuliła się w niego z pokutną miną.

– Nie musisz przepraszać. Żarty są dobre, bo pozwalają uporać się ze smutną rzeczywistością.

– Zgadzam się – natychmiast potwierdziła dziewczyna. Nagle rozchmurzona, jak świeże po burzy niebo, przycisnęła go mocniej, świadomie i z pełną premedytacją. Pozwoliła też zetknąć mu ramię z jej apetyczną piersią. – Wiesz co, ty też nie jesteś w moim typie – dodała, promieniejąc uszczypliwym uśmiechem – ale to nic nie szkodzi.

Tasajev poczuł na skórze próbkę własnej arogancji.

– Pewnie nie podoba ci się moja burzliwa fryzura? – zapytał oczywistym żartem, próbując wolną dłonią uporządkować chaotycznie rosnące, bujne czarne włosy. – A może to broda? – zmienił zdanie i zaczął masować kilkudniowy, wyraźnie widoczny już zarost. – No chyba, że chodzi o te gęste brwi – znów zakpił – i bystre brązowe spojrzenie spod nich płynące? Co? – ciągnął żart. – A może po prostu już z kimś jesteś? – zapytał nagle, zupełnie poważnie.

Sesana eksplodowała śmiechem, niemal padając na kolana.

– Czyżbyś nagle się mną zainteresował? – dociekała z anielskim głosem niewiasty.

– Zawsze lepiej wiedzieć. Poza tym ciężko znoszę odmowy – Tasajev próbował obrócić sytuację w żart, ale tylko odsłonił swoją wrażliwą stronę.

– Czy rozczaruję cię, jeśli powiem, że jestem z kimś związana?

– Z kim? – natychmiast zapytał chłopak.

– Nie mogę powiedzieć, bo to nasza tajemnica – oznajmiła Sesana i znów uraczyła go dwuznacznym uśmiechem. – Poza tym przecież nie jestem w twoim typie, prawda? – drażniła amanta, wbijając ostrze w nagie podbrzusze jego romantycznej duszy.

– Widzę, że trafiłem na godnego przeciwnika – chłopak skapitulował i poczuł mocniejszy uścisk owiniętej wokół ramienia jej dłoni.

– Nie przejmuj się – pocieszyła go Sesana. – Zawsze możesz sobie popatrzeć.

– A dotknąć? – zapytał z nadzieją Tasajev.

– Popatrzeć, jak biegam wokół jeziora – wyjaśniła mu, bez ostrzeżenia wyrwała się i chwyciła buty w dłoń. – Chodź! Las to nie wszystko! – zawołała i pognała w stronę gęstej ściany zieleni.

Tasajev ruszył za nią, wypatrując jej zwinnej sylwetki migającej między pniami drzew. A ona pędziła przed siebie, jak sarna pokonując przeszkody, nie zwalniając, nie tracąc równowagi, zupełnie jakby las stanowił jej dom. On zaś potykał się, przeklinał i znów gubił balans, próbując stawiać stopy między zaroślami. Gdy tracił ją z oczu, wołał, prosząc, by na niego poczekała. Gnał na złamanie karku, aż ściana drzew wypluła go na piaszczystą plażę. Jak okiem sięgnąć, rozciągał się ogromny zbiornik wody, wypełniony tylko przy dnie, ale tak duży, że chłopak miał problemy z dostrzeżeniem drugiego brzegu.

– Popatrz, to nasze jezioro – powiedziała Sesana, stając tuż za nim, świeża i pełna energii, jakby wcale nie biegła.

– Muszę... więcej... trenować – wydukał Tasajev, przeżywając mały zawał serca. – Tak, wiem – próbował sam sobie dociąć – jestem mało wysportowany.

– Ja tego nie powiedziałam! – przysięgała dziewczyna. – Już dobrze? – zapytała, faktycznie zatroskana o ciężko dyszącego chłopaka.

– Już jest okay – zapewnił Tasajev, podnosząc wzrok, by odnaleźć majestatyczny horyzont jeziora.

– Na razie zbyt wiele tu nie ma, ale to się wkrótce zmieni – oznajmiła Sesana. – Już namierzyliśmy kilka źródeł wody w pobliżu i mamy plany, by odtworzyć tu pełny ekosystem. To spory projekt, ale jeśli nam się uda...

– To powstanie idealna, samowystarczalna cywilizacja – dokończył Tasajev, odzyskując równy oddech pod wrażeniem potencjału, jaki stwarzał okręt. – Teraz to widzę. Cel Nihama jest jak najbardziej realny.

– Tak, mając zachowaną faunę i florę, ludzie mogą odbudować świat gdziekolwiek się znajdą – Sesana przedstawiła marzenie siedmiu tysięcy mieszkańców Aimeiz. Znów niepostrzeżenie przytuliła pierś do chłopaka, wpędzając go w niemałe zakłopotanie.

– Czy on nie będzie zazdrosny? – zapytał Tasajev.

– Więc jednak jestem w twoim typie – stwierdziła Sesana i już nic nie mówiąc, pognała wzrokiem po tafli jeziora.

Santlite 75

(historia nr 1.07 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

W 2131 roku na obrzeżach Nowego Chicago w Illinois stanęła największa hala produkcyjna w Ameryce. W jej środku miał zostać skonstruowany okręt flagowy Floty, duma Zjednoczonych Narodów, ostrze i tarcza ludzkości: SS „Santlite 75”. Do jego budowy ściągnięto setki naukowców i specjalistów, zaprzęgnięto dziesiątki tysięcy robotników, sprowadzono najlepsze materiały, sprzęt i technologię. Zrobiono wszystko, by ostatni i zarazem najpotężniejszy projekt na Ziemi stał się na żywo wykuwaną legendą odwagi i woli przetrwania cywilizacji człowieka. Zarządcą, pomysłodawcą i architektem tego gargantuicznego dzieła był Erin Anders, geniusz w swojej specjalności i jedyny na świecie tak doświadczony budowniczy okrętów, dla którego „Santlite 75” stanowił opus vitae. W rękach złożone mu zostały: nadzieja na przetrwanie wszystkich istot żywych i wspólna wiara ludzkości w świetlaną przyszłość. Były to rzeczy tak cenne, tak niezbędne, że każda jego decyzja, słowo, gest i oddech trafiały pod dyskusję członków MRRG i wracały z długą listą adnotacji.

Cztery dni przed egzekucją

Główną przestrzeń do pracy w hali nazywano zatoką. Każdego dnia, w trybie trzyzmianowym, pracowało tu kilkanaście tysięcy ludzi, specjalnie wyselekcjonowanych i na bieżąco kontrolowanych, by zminimalizować ryzyko opóźnień w budowie. Ubrani na biało, krzątali się według powtarzanych co dzień schematów. Nad nimi, na pierwszym piętrze, pozamykani w małych biurach o sprawną realizację planów walczyli technicy i wszelacy specjaliści. Nosząc dumnie niebieskie kombinezony, próbowali skrawać nierealne założenia do fizycznie wykonywalnych form. Wyżej, na drugim piętrze, kierownicy projektu w czerwonych strojach dbali, by absurdalnych wymagań nigdy nie brakowało. Na samej górze, na trzecim poziomie, mieszkał i pracował Erin Anders razem z dwunastką swoich najważniejszych zarządców. Oni dla odmiany nie mieli wyznaczonych kolorów i mogli nosić dowolne ubrania, choć było to bez znaczenia, gdyż nikt z nich nie opuszczał nigdy hali. Za to do dyspozycji oddano im basen z sauną, siłownię, a nawet minikino. Erin rzadko jednak z nich korzystał. Jeśli nie prowadził spotkań strategicznych, spędzał czas, ręcznie rysując plany kolejnych pokładów lub osobiście doglądając budowy, przechadzając się po wszystkich poziomach między mrówczą pracą tysięcy ludzi. Oddany projektowi, w pełni nim pochłonięty, od dzieciństwa marzył, by stworzyć najpotężniejszy okręt świata. Niektórzy nawet porównywali go zapałem i zaangażowaniem do Nihama Santego, ale on doskonale wiedział, że jest zupełnie innym człowiekiem.

Potrafił obiektywnie na siebie spojrzeć i rozumiał, że powołanie do tej pracy jest równocześnie jego ograniczeniem. Nie umiał robić nic innego, nie posiadał dodatkowych zdolności, nie potrafił odnaleźć się w społeczeństwie Wielkiego Planu. W gruncie rzeczy był szczęśliwy, że zamknięty w hali, jak w złotej klatce, może spełniać młodzieńcze marzenia. Miał sześćdziesiąt pięć lat, jedno zainteresowanie i na szczęście wciąż bystre zmysły, znacznie dla niego ważniejsze niż białe na głowie włosy. Siwizna nie spędzała mu snu z pomarszczonych powiek, tak jak wysuszone i popękane policzki, które w dotyku przypominały korę drzew kołyszących się w odległych wspomnieniach jego rodzinnego domu. W oczach odbijał mglistą aurę szarego, zimowego poranka, podkreślonego zaspami śnieżnych i bujnych brwi. Każdego dnia narzekał na strzelające kości i bolące mięśnie, ale o biomechanizmach czy zabiegach odmładzających nie chciał słyszeć. Traktował starcze słabości jak kolejne wyzwanie i świadectwo solidarności z milionami innych osób przed nim, które bez wspomagania dożywały długich lat.

Jak każdego wieczoru dziś też dwunastka zarządców Erina spotkała się na odkrytym tarasie widokowym hali. Wśród nich byli sami mężczyźni w różnym wieku, o skrajnych poglądach, odmiennych specjalnościach i kontrastujących osobowościach. Wiecznie przez to wzniecali zarzewia konfliktów, jakich Erin nie potrafił gasić i w zasadzie nie chciał. Sam rzadko brał udział w dyskusjach, bo wolał słuchać i wyciągać jedynie sobie dostępne wnioski.

Jak zawsze usiadł w fotelu przy samej krawędzi tarasu, odcięty od reszty, tylko kątem oka zerkając na bezmyślnie walczących zarządców. Ubrani w krótkie koszulki i spodenki, których kolory i kroje kłóciły się bardziej niż oni sami, mężczyźni popijali piwo, spoglądając co chwilę w stronę pobliskiego jeziora. Odbite od księżyca promienie tańczyły wszystkimi kolorami na powierzchni toksycznej tafli. Konstruowane przez nich argumenty rozgrzewały i schładzały dyskusję w parabolicznych cyklach, a śmiech wypełniał szczeliny między jedną ostrą wymianą zdań a drugą. Tacy byli główni zarządcy, niezwykle inteligentni indywidualiści, geniusze w swoich dziedzinach i ludzie z personalnymi problemami, których echo pobrzmiewało w wiecznie odżywających konfliktach.

Erin cierpliwie czekał na ciszę, z reguły nasyconą niewypowiedzianym dysonansem poglądów, by przedstawić swój najnowszy pomysł. Nigdy nie wchodził w słowo ani nie przerywał dyskusji, bo uważał to za niegrzeczne.

– Chcę wprowadzić na „Santlite” windy magnetyczne – ogłosił w jednej z przerw w rozmowie.

Jak na dźwięk syreny alarmowej z fotela wyskoczył Solom Gatsbil, jeden z najbliższych przyjaciół Erina i jego prawa ręka.

– Poważnie?! Przecież tę technologię cudem udało się wdrożyć w miastach, a ty chcesz ją umieścić na okręcie? – zapytał w imieniu całego zespołu, który nagle wyrósł za nim murem, zjednoczony w obliczu niewykonalnego zadania.

– Ja nawet nie wiem, jak oni to zrobili, że te windy działają – wtrącił następny zarządca.

– Może w miastach implementacja tego rozwiązania miała sens – przekonywał Salin, trzydziestojednoletni członek zespołu pochodzący z Europy Wschodniej – ale na „Santlite” tylko utrudnimy sobie zadanie – powiedział, zbierając aprobatę towarzyszy. – Co najwyżej skrócimy czas podróży o kilkanaście sekund. Nie warto.

– Te kilkanaście sekund może kiedyś uratować życie wielu oficerom Floty – stwierdził Erin, zdziwiony błyskawicznie zbudowanym murem sprzeciwu.

– Ale jak my to wdrożymy? Przecież nie skopiujemy miejskiej sieci – kolejny zarządca włączył się do dyskusji. Hindelan Stormfendel, specjalista w dziedzinie materiałów promieniochłonnych, masywną sylwetką wyrósł ponad zespół. – Ta technologia nie była nigdy ujawniona, a do tego chyba wszystkie windy zostały rozebrane, więc nawet nie mamy skąd wziąć wzorca – przekonywał.

– Wzorzec udostępnia nam MRRG. Mają wszystkie plany – odpowiadał Erin.

– Przecież to technologia pozaziemska. Ja bym jej nie montował na okręcie – odezwał się Stavros, najmłodszy z zarządców i główny programista projektu.

– Znowu szerzysz te teorie? – odparł mu, jak echo, nieco starszy Mikas. Na okręcie obsługiwał instalacje Tyranitu i wyjątkowo nie lubił arogancji, tępiąc ją na każdym kroku i przy tym wywołując regularne sprzeczki. – Nikt już nie chce słuchać tych głupot – dodał, a szum cichych rozmów wypełnił przestrzeń tarasu znajdującego się dwieście metrów nad ziemią, gdzie apatia i zmęczenie kładły do snu kolejną zmianę pracowników hali.

Miasto zasypiało w mroku nocy i nadchodzących koszmarów płynących znad jeziora Michigan. Niegdyś piękne i czyste, teraz było toksycznym zbiornikiem odpadów powstającej Floty. Opary tego holokaustu natury drapały ściany hali, ale nie docierały do zarządców rozsadzonych wygodnie w kolorowych fotelach na szczycie ich prywatnej wieży. Mężczyźni sączyli luksusowe alkohole, otuleni ciepłym i sztucznym światłem. W dyskusji próbowali utopić wyrzuty sumienia, uciekając spojrzeniami od panoramy gnijącego świata, dla którego byli latarnią nadziei, głównym frontem wojennym i kolebką odrodzenia.

– To tobie powinno zależeć, by tych wind nie montować, w końcu weszłyby w twoje kompetencje – prowokował współpracownika Stavros, brnąc w bagno utarczek słownych.

– W przeciwieństwie do ciebie nie boję się wyzwań – odpowiedział mu Mikas.

– Nie boisz się? A jeśli te windy to specjalnie zamaskowana broń, technologia, która udaje coś, czym nie jest?

– Nie wiem, skąd bierzesz te teorie, ale to bzdury.

– Bzdury? – parsknął Stavros, jak żmija sycząc pogardliwie i wielkimi oczyma pożerając mężczyznę. Wyrazem kościstej twarzy dawał mu jasno do zrozumienia, że darzy go tylko niechęcią. Miał bardzo krótko ścięte włosy, rysy przestępcy, wrogie nastawienie i wiecznie towarzyszącą mu aurę złych intencji, więc nawet gdy żartował, wywoływał kłótnie.

– Miałem okazję badać te windy – wtrącił Kaster, czterdziestotrzyletni zarządca infrastruktury komunikacyjnej – i muszę powiedzieć, że faktycznie nikt nie był w stanie wytłumaczyć, jak funkcjonują. Co nie znaczy, że jest to obca technologia. Możliwe że Sante po prostu odkrył coś, czego nie umiał wyjaśnić, za to potrafił wykorzystać.

– A czy my będziemy w stanie wykorzystać je na pokładzie „Santlite”? – zapytał Solom, pełniąc w grupie niefortunną funkcję pośrednika między idealizmem głównego zarządcy a realiami projektu.

– Mam już wszystko rozrysowane. Nie będzie problemu – krótko stwierdził Erin i dalej obserwował najciemniejszy punkt na horyzoncie, nawet nie spoglądając na rozczarowaną grupę. Siedział przy barierce tarasu, zwrócony ku tafli martwego jeziora, ignorując, być może celowo, podupadające morale zespołu.

Cichy szum niezadowolenia zapoczątkował wśród zarządców wielowątkową dyskusję szybko rozdmuchaną do widowiskowej bitwy na ogniste przemowy, chłodne szyderstwo, obrażone miny i sarkazm podszyty złośliwościami. Erin tylko słuchał, jak dowódca zdemoralizowanej armii, karmiąc obłęd marzeniami o niezrealizowanych jeszcze sukcesach przyszłości. Pół godziny później kłótnie samoczynnie ustały przerwane konsolidującym się poczuciem ich bezcelowości. Mężczyźni ruszyli do swoich pokojów. Na tarasie zostali tylko główny zarządca i jego najlepszy programista.

– Co chcesz? – zapytał Stavros i zawisł na przeźroczystej barierce odgradzającej go od przepaści.

– Widzisz te pobłyskujące w równym rzędzie punkty? – zapytał Erin i pokazał je palcem.

– No, widzę.

– To bastiony. Wczoraj je rozstawili, wiesz po co?

– Bo podnieśli zagrożenie w skali Radiana? – zgadywał Stavros, nie wkładając w dylemat najmniejszego wysiłku.

– Oficjalnie tak, a nieoficjalnie mogą zrównać halę z ziemią jedną salwą z tej kompanii czołgów. Myślę, że to taki drobny dla nas bodziec do działania – zażartował Erin. – Mam dla ciebie zadanie – oświadczył, gdy tylko pogratulował sobie poczucia humoru. – Śmiało, siadaj – dodał, mierząc wzrokiem wychudzonego, niechlujnie ogolonego mężczyznę.

– Oby nic z windami – odparł Stavros i zwalił się bezwiednie na czerwony fotel obok zarządcy.

– Nie, tym zajmę się ja, bez obaw. Chodzi o nowe skafandry dla całej Floty. Dostaliśmy zadanie ich przygotowania.

– Dla całej Floty?

– Tak, chcą, żebyśmy opracowali im uniwersalny wzór. Rozmawiałem już wstępnie z Kasterem i on zbuduje z zespołem powłokę, ale ty musisz przygotować oprogramowanie.

– Przecież wiesz, że siedzę w systemach sterujących i długo z nich nie wyjdę – narzekał Stavros, jak to miał w zwyczaju.

– Wiem, wiem, ale dasz radę. To zadanie ma priorytet, bo oni chcą jak najszybciej je wdrożyć.

– Oni, kto oni?

– No oni, MRRG – tłumaczył Erin, jak zwykle przytłoczony obowiązkiem zlecania zadań, których przydzielanie sprawiało mu większy ból niż zwyrodnienie stawów.

– Może Anders?

– Kto? On? Nie, skąd – odpowiedział główny zarządca wyraźnie zakłopotany. – Jacyś dowódcy DARPA na polecenie MRRG. Zresztą nieważne kto. Dostaliśmy zadanie, musimy je wykonać – mówił skrótami, z tęsknotą w głosie do ciszy i spokoju, jakie znajdował ostatnio tylko w swoim biurze.

– Mamy chociaż jakąś specyfikację?

– Jutro ci ją dostarczą. Myślę, że dasz radę, w końcu tworzyłeś już oprogramowanie dla naszych służb specjalnych.

– Tak, tylko to były mundury dla żołnierzy na Ziemi, nieprzystosowane do kosmicznych warunków.

– Cholera, Stavros – Erin pękł irytacją. – Tu nie ma prostych zadań. Myślisz, że dlaczego ciebie wybrałem? Pomóż mi trochę.

– Spokojnie, nie narzekam. Tylko mówię, że będzie sporo roboty, ale damy radę.

– Świetnie.

– Zajadą nas tu, ale spoko – niepotrzebnie dodał Stavros, skrępowany trudną komunikacją z przełożonym. Tak jak on, nie potrafił rozmawiać z ludźmi, więc razem tkwili w meandrach etykiety i płynności dialogu, niczym dzieci w piaskownicy.

– Świetnie, jutro dokładnie omówimy projekt. Pomyśl, jak chcesz rozłożyć go czasowo, i pogadaj z Kasterem, okay?

– Okay, okay. Damy radę – powtórzył Stavros i wstał z pytaniem: – Coś jeszcze?

– Nie, idź sobie – pogonił go Erin. – Tylko pamiętaj – dodał i zacytował: – Wielki Plan nie potrzebuje kruchych jednostek. Wielki Plan stoi siłą jego pracowników i mądrością jego przywódców.

– Wielki Plan stoi mi wielkim chujem – cicho skomentował Stavros i wyszedł.

Po pracy zarządcy ruszali do baru na piwo lub dwa, a potem zamykali się w pokojach otoczeni luksusem, jakiego nikt na niższych poziomach i w mieście już nie mógł doświadczyć. Mieli wszystko, czego pragnęli: wysokiej klasy sprzęt, najlepsze jedzenie, używki i dostęp do serwerów w Oklahomie z całą zebraną w nich twórczością człowieka. Tylko wolność odbierał im kordon trzech taktycznych dywizji sił DARPA rozmieszczonych wokół hali. Ta niedogodność była jednak niczym w porównaniu z warunkami, jakie towarzyszyły zwykłym robotnikom w zatoce. Ich dzień zaczynał się i kończył w prowizorycznych barakach, a życie płynęło pod znakiem wiecznej optymalizacji pracy, by wyrobić nieosiągalne normy. Adekwatnie do zajmowanych stanowisk pracownicy otrzymywali inne posiłki, mieli inne przerwy, a nawet inną ochronę zgodnie z hierarchią, którą wyznaczał Wielki Plan wartością jednostki przeliczaną na wkład w budowę Floty.

Trzy dni przed egzekucją

O siódmej rano długie korowody ubranych na biało pracowników zastępowały nocną zmianę. W przerażającej ciszy sznury ludzi rozpryskiwały się po całej powierzchni, stając odłamkami każdy przy swoim stanowisku. Ich zadania jednak nie były tak proste i repetytywne, jak przy budowie innych okrętów, które celowo upraszczano do seryjnej produkcji. Na „Santlite 75” robotnicy musieli zainstalować ponad dwanaście tysięcy kilometrów kabli, a samych paneli kontrolnych do wytworzenia czekało osiemdziesiąt tysięcy. Według najnowszych wyliczeń pięciowarstwowe poszycie statku składało się z 19 460 442 elementów, z których ponad połowa wymagała indywidualnych schematów i podobno Erin miał w głowie je wszystkie. Każdego ranka stawał nad zatoką i obserwował mrówczy ruch pracowników, doskonale wiedząc, kto za co był odpowiedzialny. Potrafił dostrzec nawet pojedyncze osoby w niewłaściwym miejscu, w złym czasie, błędnie wykonujące swoje zadania. Jednak za ten dar doskonałej pamięci i geniusz teoretycznej inżynierii zapłacił kompletną bezradnością w obliczu zwykłych ludzkich problemów.

Dla zarządców dzień rozpoczynał się spotkaniem strategicznym, na które Erin przychodził z kanapką wypchaną po brzegi warzywami, serkami i szynką. Mężczyźni zdążyli już zaakceptować mlaskanie jako nieodzowną część raportów. Niektórzy sami zaczęli przynosić jedzenie do sali, absurdalnie zamieniając spotkania we wspólny posiłek poza przeznaczoną do tego jadalnią. Po omówieniu wszystkich kwestii zespół ruszał na niższe piętra, by rozdzielić zadania w podległych sobie grupach specjalistów. Erin natomiast chował się w biurze, gdzie rysował, najczęściej ręcznie, techniczne plany kolejnych elementów okrętu i rozwiązywał problemy konstrukcyjne. Zamknięty w prawie pustej, ogołoconej z mebli przestrzeni, przy wielkim, skierowanym w stronę okna biurku wertował papiery i mówił do siebie. Prowadził długie dyskusje z podziałem na role, czasami dwie, trzy, a niekiedy cały chór. Tak pochłonięty projektem spędzał kolejne dnie, gniewnym spojrzeniem atakując każdego, kto śmiałby mu przeszkodzić w pracy. Dziś na złość już z samego rana naraził się Solom, wchodząc bez zapowiedzi do pokoju. Nie zgłaszał przy drzwiach swojej obecności, bo Erin nigdy nie odpowiadał, licząc na to, że zainteresowany szybko zrezygnuje.

– Nad czym dziś pracujesz? – zapytał zarządca, ignorując niezadowolenie z najścia przełożonego.

– Windy. Próbuję je zmieścić na okręcie.

– Jest szansa?

– Szansa? – Erin nie rozumiał tego słowa. – Będziemy musieli otoczyć je warstwą materiału blokującego prądy grawitacyjne, ale nie wiemy jak grubą, bo nikt tego nie testował – rzekł, stukając archaicznym ołówkiem o blat stołu, którego interaktywnych funkcji chyba nigdy nie uruchomił. Wszystkie obliczenia wolał robić w pamięci lub w przypadku tych wyjątkowo skomplikowanych zlecać je innym.

– Czyli już są problemy – podsumował Solom i zawisł nad biurkiem, rzucając na nie cień. Nie było dla niego fotela, dlatego jak zawsze musiał sterczeć niczym petent w urzędzie. – Słuchaj, Erin. Dostaję raporty z zatoki, że plan zadań się rozsypuje, bo nowi nie wyrabiają – mówił do pobłyskującej łysiny na głowie głównego zarządcy. – Musimy zwolnić, wiesz, dać im czas na dostosowanie się i przeszkolenie, bo inaczej to się źle skończy – przekonywał, z rozczarowaniem obserwując coraz mocniej wygięte w łuk plecy dorosłego mężczyzny, który jak dziecko próbował zniknąć z pola widzenia w natłoku papierów na biurku. – Erin, przerwij na chwilę. To poważna sprawa – poprosił Solom. – Zadań jest coraz więcej, i to trudnych, nowych, do których trzeba się przygotować, przeszkolić ludzi, nawet kierowników. Ja nie narzekam. Ja cię ostrzegam, że z tego mogą wyjść poważne problemy. Słuchasz mnie w ogóle? – spróbował odkleić go od blatu.

W akcie kapitulacji Erin odłożył ołówek i podniósł głowę, chcąc wzrokiem przepędzić zarządcę ze swojego biura.

– Co chcesz, żebym zrobił? – zapytał i oparł się w fotelu, nieprzyjemnym skrzypieniem metalu wypełniając pomieszczenie.

– Zwolnij – doradził Solom.

– Zwolnij? Mam zwolnić? Kogo mam zwolnić, żebyś zrozumiał, że tu terminy to nie coś, co możemy sobie przesuwać do woli – mówił pobudzony Erin, nie kryjąc złości, którą zawsze wyładowywał bez oporów na swoim najbardziej zaufanym zarządcy. – Jeśli zwolnimy, to okręt nie powstanie, a jak nie powstanie, to wszyscy zginiemy. Proste.

– Jak ludzie się wykończą, to okręt też nie powstanie.

– To znajdziemy następnych.

– Erin, tak nie można – błagał Solom głosem wszystkich wykończonych pracowników w hali. – Wiesz, że ludzie zaczynają przyrównywać cię do Wiggera Andersa? Mówią, że chcesz tu wprowadzić obozy pracy jak w Europie.

– Nic na to nie poradzę. Niech mówią, co chcą.

– Wiem, że to nie to samo, bo nikt tu ludziom nie przystawia broni do głów, ale te ciągłe naciski i zwiększanie tempa... Erin, pomyśl o tym, proszę – powtórzył Solom, zabierając papiery sprzed oczu zarządcy, który znów zaczynał się nimi interesować, uciekając od rozmowy.

– Ja nikogo nie naciskam. To Aldon i jego ludzie. Nie mam na nich wpływu – tłumaczył Erin, jak pokrzywdzone dziecko – a o Europie mi nie mów, bo daleko nam do nich.

– Daleko czy nie, to nie jest dobra droga. Erin, przecież ty tu dowodzisz. Rozmawiałeś z nim?

– Ja tu tylko próbuję zbudować okręt. Nie prosiłem o żołnierzy ani o krótkie terminy. Nic nie poradzę.

– Możesz negocjować. Daj ludziom coś w zamian – Solom szukał wyjścia z sytuacji. – Masz prawo wymagać od nich ciężkiej pracy, ale jednocześnie powinieneś im pokazać, że doceniasz ich wkład w budowę i robisz wszystko, by im pomóc. Oni tego nie widzą, bo siedzisz całe dnie w biurze, a jak już wyjdziesz, to kontrolujesz tylko ich robotę i traktujesz jak maszyny albo duchy – otwarcie go krytykował, stawiając zaciśnięte pięści na blacie stołu w formie ostrzeżenia przed konsekwencjami kontynuowania tych praktyk.

– Ty im to powiedz. Wiesz przecież, że ja się do tego nie nadaję – wyznał Erin z błagalnym spojrzeniem zbitego psa.

– Okay, jak chcesz – Solom ustąpił i zabrał ręce z bagna papierów na biurku, po raz kolejny uzmysławiając sobie, że nie jest w stanie wpłynąć na sześćdziesięciopięcioletniego mężczyznę. Wciąż miał jednak nadzieję, że chociaż wzbudzi w nim wolę walki, dlatego jak nieraz już postanowił ubrać w słowa to, co leżało mu na sercu. Był szczery i uczciwy do bólu, bo dobro ogółu cenił ponad własny wizerunek. Za to go szanowali i nienawidzili, ale zawsze słuchali. – Pamiętaj tylko, że czasy się zmieniły – powiedział, zawirowaniem chłodnych słów wywołując ciarki na ciele Erina. – To już nie jest 2112 rok, kiedy ludzie przystępowali do odbudowy miast pełni energii i zapału. Wtedy było jasne, że po tragedii wszyscy muszą ciężko pracować i nie oczekiwać nagrody. Nikt nie musiał ich namawiać i im tego wyjaśniać, dlatego Nowy Jork i inne duże miasta tak szybko podniosły się z gruzów. Teraz, kiedy minęło już prawie dwadzieścia lat od startu Wielkiego Planu, ludzie zaczynają rozumieć, że tych okrętów to oni nie budują dla siebie, tylko dla przyszłego pokolenia. Zderzając się z taką rzeczywistością, można łatwo stracić nadzieję i chęć do pracy. Nie mówię, że jest na to jakieś łatwe rozwiązanie, ale słowa nie kosztują, a zwykłe docenienie ludzi może przynieść niebywałe efekty. Nikt nie oczekuje od nas cudów, ale powinniśmy chociaż zrobić to, co możemy.

– Zróbmy więc, co możemy – odpowiedział główny zarządca, miażdżąc starania Soloma, który jak przebity ostrzem odrzucenia odwrócił się i ruszył do wyjścia. – Myślisz, że nie wiem, jakie są realia?! – krzyknął mu w plecy Erin. – Nie jestem głupi i wiem, jak cholernie świat jest pogmatwany. Wiem, co się dzieje w Europie, i wiem, że nas to też czeka, i nic na to nie poradzę! Nic! – wołał, słowami próbując zdrapać z własnego sumienia poniżające rozczarowanie podwładnego. Chciał jeszcze coś dodać, czując, że wypowiedziane zdania nie odzwierciedlały w pełni jego myśli, ale było już za późno. Został sam ze sztormem nagle wzbudzonych emocji, które raz rozkołysane napędzały się w nieskończone wewnętrzne dyskusje. Dręczyły go same sobie stawiane zarzuty, niepewna wina, żal i złość, a czas płynął, powoli zrównując wzburzone fale w gładką taflę obojętności. Pół godziny później, gdy wreszcie osiągnął równowagę i mógł skupić myśli na pracy, do biura weszła kolejna niezapowiedziana osoba.

To był major Wasiv Aldon, dowódca ochrony hali, ubrany w czarne, na kant wyprasowane spodnie i śnieżnobiałą koszulę z kołnierzykiem. Na prośbę Erina on i jego żołnierze ochraniający budynek nie nosili oficjalnych mundurów, tylko zwykłe ubrania, jak reszta zarządców. Nie zmieniało to oczywiście faktu, że na zewnątrz stacjonowały kilkutysięczne siły DARPA gotowe w każdej chwili utopić we krwi i zdeptać najmniejszy przejaw buntu.

– Panie Anders – mówił dwudziestoośmioletni fanatyczny oficer DARPA o delikatnej twarzy, która jak niewinna maska skrywała bezlitosną brutalność. Wygolony do gładkiej skóry i równo przystrzyżony, budził nieświadomy niepokój, bo zupełnie nie pasował do niechlujnych, zapuszczonych pracowników zatoki czy niedbających o wygląd zarządców. – Jedna z pana pracownic publicznie podważyła sens całego projektu, a gdy zwrócono jej na to uwagę, cóż, kobieta oszalała – poinformował z kamienną miną przykładnego żołnierza.

– Jak to oszalała? – zapytał Erin.

– Nie jestem lekarzem, nie wnikam. W każdym razie dziewczyna wywołała incydent na oczach innych pracowników. Panie Anders, bardzo prosiłbym zaprowadzić porządek w hali. Jeśli coś takiego się powtórzy, będę zmuszony zająć się sprawą osobiście. Przekazałem już tę osobę, zgodnie z naszymi ustaleniami, pana pracownikom odpowiedzialnym za kadry – powiedział Aldon, a każde słowo przesadnie akcentował w innej tonacji. Fałszywym śpiewem chciał przykryć śmiertelną groźbę. Był sztuczny i odpychający, przerysowany i jakby wykąpany w nienawiści emanującej odrażającym odorem z jego irytującej ogłady.

– Ale dlaczego pan mi to mówi?

– Bo to nie pierwszy przypadek. Proszę porozmawiać z pańskim personelem i załatwić sprawę. Miłego dnia – zakończył nieszczerą uprzejmością oficer, skinął głową i zawrócił na pięcie z zadowoleniem udanej reprymendy.

Erin miał ochotę coś krzyknąć, zawołać, pokazać, że się nie boi, ale doświadczenie wieku powstrzymywało go przed wybuchem. Słyszał już wiele historii o Aldonie, jego szaleństwie i barbarzyństwie, więc zacisnął zęby, odczekał chwilę i wyszedł z intencją, by osobiście rozwiązać dziś choć jeden problem. Zjechał windą do zatoki i oblepiony oczyma pracowników ruszył w stronę pokoi rekreacyjnych, gdzie każda zmiana mogła spędzić dziennie piętnaście minut na czynnościach innych niż praca. Z reguły wszyscy od razu padali na ustawione pod ścianą prycze, próbując złapać oddech przed powrotem do zadań. Erin minął straszące kurzem konsole do gier, nigdy nieużywane rowery stacjonarne, przykryty płachtą materiału stół bilardowy i ruszył prosto w stronę Soloma i siedzącej na łóżku dziewczyny.

Nazywała się Béatrice, miała dwadzieścia jeden lat, krótkie, czarne włosy naturalnie otulające twarz, duże oczy o fioletowej poświacie źrenic oraz wymieszaną urodę rosyjsko-japońską. Ewidentnie pochodziła z wielokulturowej rodziny i bez wątpienia uśmiechem mogłaby rozświetlić najmroczniejszą otchłań kosmosu. Lecz nie dziś, nie teraz, nie kiedy smutek i strach oplatały halę, jak pnącza stare ruiny. Chuda i malutka siedziała na krawędzi pryczy, bezruchem próbując zniknąć z powierzchni rzeczywistości.

– Powiedziała cokolwiek? – zapytał Erin zarządcę.

– Tłumaczyła coś, ale... – powiedział Solom wyjątkowo zakłopotany. – Musisz sam ją spytać – zasugerował i stanął obok bezradny.

Erin najpierw pochylił się nad pracownicą, szukając z nią kontaktu, a potem klęknął i długo dobierał słowa.

– Pracujesz w zatoce? – zapytał, nie mając pojęcia, dokąd zmierza.

– Tak – dziewczyna cichutko odpowiedziała, wpatrzona we własne kolana i schowana w forcie skulonych ramion.

– Na jakim stanowisku?

– Składam sieci płyt sterowniczych.

– Składasz płyty? – powtórzył Erin, nie słysząc jej ledwo wypychanych z ust słów. Wygiął się nieprzyjemnie nad nią i zamarł w bezruchu w obawie, że najmniejszym drgnięciem skruszy dziewczynę, jak taflę cienkiego szkła. – Powiesz mi, co się stało? – zapytał szeptem.

– Ja nie chciałam. To on mnie sprowokował. Ja tylko powiedziałam, że jestem zmęczona i że nie potrafię pracować, kiedy stoi za mną żołnierz, i on to usłyszał – opowiadała Béatrice, a jej słowa płynęły jak rzeka, zlewając się w jeden potok krótkich, nerwowo wydychanych zdań. – Przeprosiłam go głośno, by wszyscy usłyszeli, ale on mnie złapał za rękę i powiedział, że takich buntowników jak ja rozstrzeliwują. Wyrwałam się. Krzyknęłam, by mnie zostawił. Głupio powiedziałam też, że nienawidzę takich jak on, ale zaraz przeprosiłam go znowu, tak głośno, żeby nie było, ale on, on... – podnosiła głos, zaciskając pięści na kolanach i zanurzając się głębiej w zadartych ramionach. – Przepraszam! To było złe, poniosło mnie, nie chciałam! Proszę nie zmniejszać mi racji żywnościowej! – krzyknęła, fioletem nagle wynurzonych z oceanu łez oczu wywracając głównego zarządcę na plecy.

Jak wstydem palony Erin błyskawicznie wstał i chwycił Soloma pod ramię, odciągając go na bok.

– Czy my zmniejszamy racje żywnościowe naszym pracownikom? – zapytał wciąż roztrzęsiony, wręcz przerażony.

– Nie, na pewno nie – sprostował mężczyzna. – Ona jest z Europy. Mieszkała w Kalisto w czasie Błękitnej rewolucji i możliwe, że była ofiarą represji władz. Może jej się pomyliły czasy i zdarzenia.

– Myślisz? To było dość dawno. Mogła mieć z piętnaście lat wtedy.

– Nie wiem, Erin – odparł zmęczonym głosem Solom. – To jej historia, zapytaj ją. Proszę, przemyśl też sprawę na poważnie, bo to nie może się powtórzyć.

– Tak, tak. Już mi o tym przypominał Aldon.

– To tym bardziej nie może się powtórzyć.

– Tak, pomyślę o tym. Dajmy jej wolne do końca dnia. Jutro z nią porozmawiam i zobaczę, co z tym zrobić.

– Jak chcesz – odpowiedział Solom bez wiary w obietnice swojego przełożonego. Podszedł do dziewczyny, która potakiwała głową na każde jego słowo, choć jej oczy zdradzały, że wcale nie słuchała. Gdy skończył, szybko podniosła się, ukłoniła, podziękowała i uciekła spłoszona jak sarna w lesie.

Resztę dnia Erin spędził, biegając między pokojami dyrektorów, ciężkimi oddechami mierząc długie korytarze. Nienawidził rozwiązywania problemów logistycznych i kadrowych, a te, jak na złość, uwielbiały wyrastać nagle i grupami, niczym chwasty na polu. Do tego za każdym razem, gdy postęp zadań zwalniał, na karku czuł oddech strażników i szpiegów Aldona, którzy tylko węszyli po kątach, szukając soczystych donosów. Erin zjadł obiad w pośpiechu na korytarzu i w drodze do kolejnego biura, a o kolacji w ogóle zapomniał. Nigdy nie miał też czasu zadbać o właściwą higienę, więc kładł się i wstawał nieogolony, skropiony tylko wodą prysznica, niemal jak bezdomny. Nikt tu jednak nie zwracał uwagi na wygląd, poza oficerami ochrony, którym dni płynęły wolno pod znakiem grania w karty i terroryzowania robotników. O 19.00 praca Erina dobiegła końca. Jeszcze tylko spotkanie podsumowujące, chwila na tarasie i wreszcie spokój. Dzień się skończył i nastała cisza nocna. Erin uciekł do siebie, wziął kilka czerwonych tabletek na dobry sen i niebieskich na okropne myśli, pomasował chwilę obolałe nogi i zniknął pod pościelą. Wdychał ciemność jak truciznę z nadzieją, że zdławi w nim życie na parę godzin.

Dwa dni przed egzekucją

Erin miał swój poranny rytuał. Zaczynał od krótkiej gimnastyki, którą traktował jak lek na całe zło, i toalety, by zmyć z twarzy zmęczenie. Potem szukał czystej koszuli, a przed wyjściem zawsze spoglądał w odbicie w lustrze. Patrzył sobie w oczy, głęboko i długo, by sprawdzić, czy wciąż jest człowiekiem, czy może już bezdusznym potworem. Następnie szedł na spotkanie strategiczne, po drodze zahaczając o jadłodajnię, i wreszcie zasiadał do właściwej pracy w biurze. Jak co dzień, prowadzony przyzwyczajeniem, zapomniał o spotkaniu z Béatrice, na które wczoraj tak nalegał. Koniecznie chciał z nią porozmawiać, bo choć znał historię Błękitnej rewolucji, to tylko w wersji oficjalnej władz i legend rozprowadzanych transferami pracowników. Teraz, gdy tylko Solom przypomniał mu o dziewczynie, miał okazję wysłuchać zeznań naocznego światka. Kulejąc i ciągnąc za sobą zmęczone od wczoraj nogi, wrócił do swojego pokoju.

Béatrice już na niego czekała, siedząc w wygodnym fotelu na korytarzu przed drzwiami. Z otwartymi ustami rozglądała się po ciepłych, naturalnie oświetlonych ścianach i meblach, które w nauczaniu Wielkiego Planu były ogromnym marnotrawstwem. Erin przywitał ją błyskiem uśmiechu i otworzył pokój, ruszając od razu w stronę kuchennego automatu. Duszkiem wypił pierwszą szklankę wody.

– Chcesz coś do picia? – zapytał zdyszany pośpiechem.

– Nie, dziękuję – opowiedziała dziewczyna. Nadal tkwiła przy drzwiach, wpatrzona w potężne jezioro za ogromną szklaną ścianą.

– Podoba ci się ten widok?

– Tak.

– Wiesz, dlaczego ta hala stoi właśnie tu? – zapytał Erin i ręką zaprosił Béatrice na sofę ustawioną tak, by korzystając z jej wygód, móc w pełni podziwiać panoramę jeziora.

– Nie mam pojęcia.

– Bo urodziłem się niedaleko i za młodu pływałem w tym jeziorze prawie codziennie. Chodziłem do parku Shakespeare’a, pewnie nie kojarzysz, i tam z kolegami robiliśmy pikniki. Wiesz w ogóle kto to był Shakespeare? – zapytał Erin, obserwując, jak dziewczyna na polecenie siada we wskazanym miejscu. Robiła to z wyuczonego posłuszeństwa i bez cienia własnej woli, zajmując tylko skraj sofy, by nie zużywać na siebie komfortu mebla.

– Nie wiem – Béatrice odpowiedziała krótko i spolegliwie, ostrożnie ważąc każde słowo, zanim wypuści je z ust. Była przerażona i zdławiona strachem przed wygodami, które od samego ich podziwiania mogły sprowadzić na nią represje.

– To taki pisarz, swego czasu dość znany – tłumaczył Erin bez wiary w sens tej dyskusji. – Może kojarzysz „Romeo i Julię?”.

– Nie, niestety nie. Dawno nie czytałam żadnej książki – odparła dziewczyna z poczuciem winy, że nie spełnia oczekiwań zarządcy. Oczami, lecz nie ruszając głową, wędrowała po widocznej części pokoju, szukając znajomych obrazów, na których mogłaby skupić wzrok. Zdobione meble, wygodne i solidne, tak inne od tych w barakach, peszyły ją, wręcz przerażały obcością i czymś zakazanym. Bała się ich do tego stopnia, że drewnianych, błyszczących lakierem paneli w podłodze dotykała tylko czubkami palców u stóp.

– Nieważne. Słyszałem, że pochodzisz z Europy? – zapytał Erin i usiadł na drugim krańcu sofy, ostrożnie i uważnie, by drganiami nie spłoszyć dziewczyny.

– Tak, z Kalisto.

– Słyszałaś o Błękitnej rewolucji? – dociekał Erin, przez nieuwagę rozdmuchując po pokoju śladowe opary odwagi Béatrice, bez których pracownica zastygła w pozycji zbitego, winnego strasznej zbrodni psa. – Przepraszam – powiedział i zaczął tłumaczyć dziewczynie, po co ją do siebie zaprosił. – Posłuchaj, wezwałem cię tutaj, bo interesuje mnie temat wydarzeń z 2126 roku w Europie. Dużo słyszałem o tej rewolucji, ale to wszystko tylko plotki, a oficjalnymi doniesieniami nawet nie ma co sobie zawracać głowy. Te psy z DARPA karmią nas wszystkich tym samym ścierwem. Nie chcę cię skrzywdzić, chcę tylko usłyszeć prawdę i nic więcej. Obiecuję, że nikomu o tej rozmowie nie powiem – zapewnił, czując, że mówi do ściany, pustej powłoki, ciała, z którego Wielki Plan wyssał krew, zastępując ją posłuszeństwem.

– Ja niewiele widziałam – Béatrice zaczęła pieśń próśb o wybaczenie. – Mama trzymała mnie w domu większość czasu. Poza tym niewiele pamiętam – odpychała wspomnienia, wyrzucając słowa jak fragmenty poszarpanej litanii przeprosin. Najprawdopodobniej wszystkim odpowiadała tą samą, wyuczoną regułką, poinstruowana polityką Wielkiego Planu, by nic nie pamiętać, nie mówić, nie myśleć.

– Rozumiem, spokojnie, bez obaw. Przyleciałaś do Ameryki sama?

– Tak.

– A twoi rodzice, rodzeństwo?

– Przepraszam, nie chcę o tym mówić – załkała Béatrice i próbowała wstać.

Erin chwycił ją i przytrzymał w miejscu, choć zaraz puścił przerażony kościstym chłodem jej roztrzęsionego ciała. Do tej pory nie sądził, że dotykiem można poczuć zniszczenia, jakich dokonuje życie w wiecznym strachu. Jego ciekawość przerosła jednak wrażliwość. Zmienił więc podejście.

– Przecież wiesz, że mogę się tego sam dowiedzieć od oficera DARPA. Na pewno mają twoją historię. Mają nawet moją i każdego innego pracownika w hali. Nie wpuszczają tu terrorystów. Nie jesteś terrorystką, prawda? – zapytał, sugerując okropną odpowiedź.

– Nie! – krzyknęła Béatrice. – Proszę tego nie robić! Proszę ich nie wzywać! Oni zabili moją rodzinę i zabiją też mnie! – błagała, wybuchając lawiną łez.

Zmieszany dumą własnej skuteczności i obrzydzeniem do swojej okropności, Erin nie mógł się już wycofać.

– Spokojnie, nikogo nie wezwę, jeśli tylko usłyszę prawdę. Uspokój się i powiedz mi, jak to było – poprosił na wpół przyjaźnie, wciąż jednak grożąc. Celowo usiadł odrobinę bliżej.

– Ja nie brałam udziału w protestach i nie byłam terrorystką! – zaręczyła dziewczyna znów fioletem oczu, jak kolorowym wodospadem, wgniatając Erina w sofę. – Wolałam zostać w domu, ale moi bracia nie mogli się pogodzić z tym, że odwołano wakacje i wprowadzono nam przymusową pracę. Wyszli na ulice, ale nikomu nie robili nic złego. Na pewno nie mieli broni, jak potem nam wmawiano. Oni też nie byli terrorystami, ale i tak ich zabili i nawet ciał nie oddali! – wyrzucała z siebie wspomnienia, okaleczając się słowami jak żyletkami. Próbowała wstać, ale znów Erin ją przytrzymał, czując wychudzone patyki jej ramion, które mógłby złamać, gdyby tylko mocniej zacisnął dłoń.

– Spokojnie, poczekaj. A co się stało z twoimi rodzicami?

– Moi rodzicie i ja nie wychodziliśmy z domu ani do pracy, ani do składów żywnościowych. Nie wiedzieliśmy, co się dzieje, i tylko słyszeliśmy historie, różne, straszne.

– Jakie historie?

– O rozstrzeliwaniach, o podkładaniu broni dzieciom, o torturach. Proszę mnie puścić! – krzyknęła Béatrice, tym razem agresywnie, wyszarpując ramię z uścisku. Wciąż jednak siedziała, przytrzymywana wyuczonym posłuszeństwem.

– Spokojnie. Jesteś bezpieczna – uspokajał dziewczynę Erin, odsuwając się na sofie na znak dobrych intencji. – Co się potem stało? – kolejnymi pytaniami pchał ją jednak w okrutną opowieść.

– Czekaliśmy, aż będzie bezpiecznie, a gdy walki się skończyły, do domu przyszli żołnierze i powiedzieli, że za pomaganie terrorystom obniżają nam racje żywnościowe. Potem i tak się okazało, że skoro nie chodziliśmy do pracy, to nam się jedzenie nie należy w ogóle. Mama była chora już wcześniej. Zmarła z wycieńczenia, tak myślę, a tata umarł niedługo później. Chodził szukać dla mnie jedzenia, ale w mieście wszędzie było wojsko, które dbało, by nic nie znalazł. Gdy poczuł się gorzej, próbowałam zabrać go do lekarza, ale że nie pracował już, to mu się opieka nie należała. Zmarł na ulicy – mechanicznie opowiadała Béatrice. Wypluwała zdania jak kadry fikcyjnego filmu, próbując odciąć myśli od tego, co mówi. To nie była jej historia, tak sobie wmawiała, tylko wymysł chorego umysłu.

– A ty? – zapytał roztrzęsiony Erin, wchłaniając potok słów, a wraz z nim lęk dziewczyny.

– Przydzielono mi łóżko w fabryce, a dom zburzono. Okazało się, że już dawno chcieli się go pozbyć, bo mieli postawić tam zbiornik retencyjny czy coś innego – kontynuowała Béatrice, a z każdym kolejnym słowem jej głos łagodniał, tracił surowość i zwalniał, jakby wyczerpała wszystkie pokłady strachu. Zanurzała się w katatonicznym stanie, bez emocji, bez życia, jak lalka pusta i nieświadomością szczęśliwa. – Gdy były transfery robotników, udało mi się zapisać na wyjazd do Ameryki i tak tu trafiłam.

– To okropne. Nie wiem co powiedzieć – Erin wykrztusił przez zdławione współczuciem gardło i daremnie szukał dla niej i siebie źródła pocieszenia.

– Mogę już iść czy ty też chcesz mnie zgwałcić?

Erin wstał, wyrwany z miejsca mocniejszym uderzeniem serca. Machnął ręką, by dać jej znać, że może wracać do pracy, a gdy usłyszał dźwięk zamykanych drzwi, opadł bez sił na sofę i zamarł. Patrzył w spokojną taflę wielkiego jeziora, które widziane z zewnątrz trwało niezmiennie od setek lat, lecz w środku powoli pęczniało pompowaną w nie trucizną.

– Mamy problem – oznajmił Solom, wchodząc do pokoju. – Słyszysz? – zapytał, stając przy sofie, wpatrzony w uśmiechniętą twarz głównego zarządcy nucącego coś pod nosem.

– Nie jestem nawet w połowie tym, kim byłem kiedyś – powiedział Erin i odpłynął pamięcią w odległą krainę młodości.

– Mieliśmy wypadek w zatoce – mówił Solom, próbując skupić uwagę przełożonego. – Osiemnaście osób jest rannych, ale nikt nie zginął. Spadł jeden z bloków nośnych – zgłosił sugerując, że to nie koniec złych wieści.

– Co? – Erin wrócił do rzeczywistości. – Jak to blok nośny?

– Zerwał się – powiedział Solom i na chwilę ucichł, budując niepotrzebnie napięcie. – Technicy podejrzewają, że główna kolumna kadłuba jest za słaba i przenosi drgania...

– Jak to? Skąd te wnioski? – przerwał mu z oburzeniem Erin i wyskoczył z sofy gotowy własnoręcznie ukarać winnego.

– Spokojnie, na razie jeszcze nie wiadomo. Jeśli jednak okaże się, że źle ją zaprojektowaliśmy, to będziemy musieli przemyśleć całą konstrukcję okrętu od nowa.

– Jak nie wiadomo, to po co mnie straszysz?! Idź i się dowiedz! – Erin krzyknął mu w twarz, uwalniając złość skumulowaną po rozmowie z Béatrice.

– Okay, spokojnie, zajmę się tym. Może to nic wielkiego, ale jeśli...

– To na co czekasz?

– Stavros cię szuka – powiedział Solom, ustępując głównemu zarządcy. Domyślał się, że to rozmowa z dziewczyną tak go rozjuszyła. – Mówi, że musi pilnie z tobą porozmawiać.

– Gdzie?

– Jest w swoim biurze.

Erin wyszedł z pokoju, jak wystrzelony z katapulty, rozgrzany, pobudzony, myśląc tylko o jednym. Chciał jak najszybciej rzucić się w wir prac i zapomnieć o rozmowie z Béatrice. Żałował, że pytał ją o szczegóły, a jeszcze bardziej żałował sposobu, w jaki to zrobił. W duszy nienawidził dziewczyny za jej bezradność i kompleks ofiary, cechy, które widział też w sobie. Tak jak ona był słaby, beznadziejny, zdany na łaskę żołnierzy, a do tego stary i tchórzliwy. Teraz, jak nigdy, czuł, że jego marzenie o budowie największego okrętu na świecie kosztowało go więcej, niż mógł zapłacić. Co gorsza, tysiące ludzi, a być może miliony pokładały w nim swoje nadzieje, składając życia los w zdławionym, zdeptanym, osaczonym przez żołnierzy, strachliwym starcu, który nie potrafił nawet przemaszerować korytarza bez palpitacji serca.

– Jesteś – powiedział Stavros, gdy Erin wpadł do jego biura, zachowując się jak spłoszone zwierzę w obcym środowisku. Natychmiast wcisnął przełożonemu do rąk ogromny plik papierów, a uwolnione dłonie od razu przystawił do ust. Lubił obgryzać paznokcie, publicznie, bez skrupułów i wykonując przy tym niesamowite akrobacje, by usunąć nadmiar zrogowaciałego naskórka.

Erin stał bezmyślnie wpatrzony w grubą teczkę dokumentów. Nie pamiętał, jak tu dotarł, czy szedł piechotą całą drogę, czy skorzystał z windy. Pogrążony w pełnej narzekań, wewnętrznej dyskusji, zgubił ten wycinek dnia. Teraz automatycznie wertował kartki, próbując zatrzymać wzrok na konkretnym zdaniu.

– Co to jest? – zapytał. – Chciałeś o czymś porozmawiać? W ogóle, po co ktoś to wydrukował? – powiedział, próbując uporządkować myśli.

– Przeczytaj dwieście dwudziesty paragraf na trzydziestej trzeciej stronie – oznajmił zarządca i usiadł przy wielkim interaktywnym biurku, wciąż z dłonią niemal wsadzoną do ust. Teraz jeszcze podrygiwał nerwowo nogą. Nie potrafił ukryć stresu i nie pomagał mu nawet obraz zachodzącego Słońca wyświetlany na całej powierzchni ściany. Komputer sam go uruchomił zgodnie z programem mapującym emocje, który Stavros w wolnej chwili napisał, korzystając z testowanej technologii sterowania myślami.

Erin stał z plikiem kartek w rękach zdziwiony, że ktoś jeszcze oprócz niego używa tak archaicznych i kosztownych materiałów. Wertował dokument, próbując odnaleźć odpowiedni paragraf, a brak możliwości automatycznego wyszukania odpowiedniego miejsca irytował go dziś bardziej, niż powinien. W końcu jednak trafił gdzie trzeba i uważnie wzrokiem śledził tekst. Chwilę mruczał pod nosem, aż w końcu przeczytał na głos: – Oprogramowanie powinno umożliwiać zdalną i masową realizację celu, którym jest eliminacja nosicieli mundurów w sposób niezdradzający zewnętrznej ingerencji, to znaczy za pomocą usterek, błędów oprogramowania i pożądanych w mundurze systemów... – przerwał, bo poczuł ucisk w klatce i szybsze bicie serca. – Co to, kurwa, jest? – zapytał i spojrzał na milczącego Stavrosa, który blady na twarzy stukał nerwowo palcami o blat.

Erin czytał dalej, coraz głośniej i mocniej akcentując zaskoczenie.

– System musi uniemożliwiać nieautoryzowane ściągnięcie munduru, a także tworzyć między mundurami sieć pozwalającą rozpoznać wszystkich członków załogi danego okrętu i wyeliminować ich jednocześnie w sytuacji takiej potrzeby, a także w sytuacji odkrycia przez nich działania ukrytego oprogramowania – skończył i dodał: – To jakiś żart?

– Nie. Wczoraj Aldon przyniósł mi te papiery i powiedział, że to specyfikacja mundurów – Stavros opowiadał z przerażeniem w oczach. – Dopiero teraz przebrnąłem przez nie i w większości są to normalne specyfikacje, ale to... – urwał, pokazując rozdygotanym obgryzionym palcem pakiet kartek w rękach głównego zarządcy. – Oni chcą zainstalować w tych mundurach program do zabijania żołnierzy – powiedział, a słowa jak klej stanęły mu w gardle, odbierając mowę i spokojny oddech.

Erin usiadł na fotelu z drugiej strony wielkiego biurka. Spojrzał na gruby plik dokumentów, potem na twarz roztrzęsionego zarządcy, znów na własne ręce trzymające projekt narzędzia masowego mordu i zrozumiał, że to nie jest żart.

– Ale dlaczego na papierze? – zapytał, nie potrafiąc sformułować innego zdania zdolnego zawrzeć ogrom barbarzyństwa tej zbrodniczej architektury.

– Pewnie nie chcą, bym miał dowód, że taki rozkaz wydali. Wiesz, w komputerze mogę namierzyć pochodzenie wiadomości, poza tym jest uwierzytelnienie i szyfrowanie, a na papierze? Co z tym zrobię? Takie coś każdy może sobie wydrukować, jeśli znajdzie papier. Do tego ten Aldon, psychopata. On zabronił mi o tym mówić, ale pieprzyć go. Pieprzyć ich wszystkich. Nie będę im robił narzędzia masowej zagłady – zarzekał się Stavros i dalej próbował obgryzać zniszczone do krwi już paznokcie.

Zapadła cisza, którą zakłócało regularne stukanie o blat palców drugiej, równie obgryzionej, ręki zarządcy. Erin powrócił myślami do wspomnień Béatrice i jej okrutnej historii. Zadawał sobie kolejne pytania o to, jak nisko może upaść świat, jak obrzydliwy może być człowiek i gdzie jest granica pogardy istnieniem.

– Gdybym miał jakąkolwiek władzę w tej kwestii, gdybym miał cokolwiek do powiedzenia w tej hali – mówił do ściany, na której pełny księżyc rozjaśniał ciemną noc.

– To te gnoje w MRRG z własną armią myślą, że mają cały świat w kieszeni, skurwysyny – Stavros wtórował mu pustą mową w przestrzeń, jak gdyby każdy z nich był w innym pokoju. Siedzieli tuż obok siebie, ale dzieliła ich przeraźliwa samotność i znów ta znienawidzona, wlokąca się wszędzie za nimi bezradność.

– Może mają – wyjąkał bez emocji Erin i z pomrukiem zmęczenia wstał. – W każdym razie, kiedy świat stoczy się do rynsztoka, nas już prawdopodobnie nie będzie. Wracaj do pracy – polecił.

Stavros przerwał nerwowy tik stukania o blat i odprowadził zdezorientowanym wzrokiem głównego zarządcę do drzwi. Nie takich słów oczekiwał, nie ich potrzebował, ale też żadnych innych nie mógł usłyszeć. Obrócił się w fotelu w stronę ściany i jedną komendą myśli włączył grę. W tej prostej strzelance mógł wzrokiem i impulsami elektrycznymi mózgu zabijać bez chwili zawahania żołnierzy DARPA po trzech jednym strzałem z broni.

Wydrążony z wszelkiej woli, wyrwany z biegu dnia, wyniszczony doświadczeniami, Erin udał się na taras. Przygotował sobie martini, usiadł wygodnie w miękkim fotelu tuż przy barierce i włączył ulubioną muzykę. Stary klasyczny rock, o którym zapracowany świat już dawno zapomniał, zabrzmiał w powietrzu świeżością, pozwalając mu wreszcie odetchnąć.

Budowane windy pofrunęły w atmosferę, problemy zatonęły w Michigan, a zatoka była wielkim parkietem pełnym roztańczonych młodych par. Erin rozpoczął wakacje. Ziemia znów lśniła rosą na zielonych liściach w parku nad jeziorem, gdzie unosił się zapach grillowanego kurczaka. Zewsząd dobiegały dźwięki zabawy, zaś Słońce niegroźnie głaskało twarze dzieciaków z sąsiedztwa. Głos matki wołał go z daleka, tak słodki i delikatny jak zapach jabłecznika. Erin gonił i pędził, by go skosztować, spróbować, zanim wystygnie, a tafla jeziora wielkim lustrem oślepiała go, mamiąc chłodem czystej wody, namawiając do skoków i obiecując tajemnicę nieskończonej głębi.

– Tu jesteś. – Solom wkradł się do jego chwili niewinności.

– Nie, nie ma mnie tu – zaprzeczył Erin. – Jestem nad jeziorem, tam daleko – odparł z zamkniętymi oczami, pokazując palcem odległy punkt na horyzoncie.

– Ale wiesz, że to jezioro jest toksyczne?

– Nie jest. W moich czasach nie jest.

– No tak – burknął z uśmiechem Solom, siadając na czerwonej pufie obok przyjaciela i próbując jak on zatonąć w dźwiękach gitary. Kojarzył utwór i ten zapętlony riff, słyszał go już wiele razy w pokoju zarządcy, ale nie rozumiał jego magii. Muzyka nigdy nie była dla niego, tak myślał. Wiązał ją z przywilejem bogatych lub raczej tych, którzy nie musieli pracować. On nigdy nie mógł sobie pozwolić na taką przyjemność.

Urodził się w biednej rodzinie w 2086 roku na południu Ameryki, gdzie kryzys wywołany zmianami gospodarczymi odebrał im wszystko, nawet dom. Pracował od najmłodszych lat, a potem walczył o swoją edukację, by ostatecznie zrezygnować z marzeń o karierze pilota i wziąć na siebie odpowiedzialność za schorowanych rodziców. Nigdy jednak nie narzekał. Zdobył zawód w metalurgii trochę przypadkiem, a potem doszkolił się w dziedzinie osłon radiacyjnych i latami zdobywał niezbędne doświadczenie, by ostatecznie trafić do zespołu Erina i błyskawicznie zyskać sobie jego przyjaźń.

– Wiesz – rozpoczął opowieść Solom, wyciągając przed siebie nogi i tonąc w siedzisku ze sztucznego puchu. – W moim rodzinnym mieście też było jezioro, czyste jak łza i otoczone drzewami, całą ich masą w sumie. Tam zrobili jakąś piaskownię specjalnie dla nas. To znaczy nie dla nas, ale tak wtedy myśleliśmy. Wiesz, jak to dzieci mają. Usypali takie górki z piachu i skakaliśmy jak szaleni nieraz calutki dzień. Nic nas wtedy nie interesowało, poza dobrym skokiem oczywiście, żeby zrobić wrażenie na dziewczynach – mówił, a jego głos akompaniował nostalgicznej muzyce. – Była tam wspaniała dziewczyna – wyszeptał, słowami modelując jej sylwetkę.

– Znam cię już prawie trzy lata, a nie wiem nawet, gdzie się urodziłeś – przyznał Erin i spojrzał na rozmarzonego przyjaciela.

– Calera, to w Alabamie. Nic tam w zasadzie już nie zostało.

– Masz tam wspomnienia. To sporo.

– To fakt – zgodził się Solom i westchnął z delikatnym uśmiechem, który był jak ukłon w stronę świata zachowanego zaklęciem pamięci.

– A twoja rodzina? – pytał Erin, nagle głodny szczegółów.

– Miałem dwóch braci i siostrę. Wszyscy rozjechali się po Ameryce i pracują gdzieś w halach, ale nie wiem, gdzie dokładnie. Nawet gdybym mógł ich odwiedzić, to nie miałbym jak – Solom zdradzał haniebną dla niego prawdę. – Niestety, cena przetrwania jest wysoka – stwierdził i zamilkł. Pozwolił muzyce wypełnić przestrzeń narastającą falą dźwięków. Te, napierając i nagle wypełniając cały taras, pchnęły Erina, by poruszyć temat gnębiący go od wyjścia z biura głównego programisty.

– MRRG chce, by Stavros wdrożył w projektowanych mundurach system do zabijania żołnierzy.

– Poważnie? Są aż takimi szaleńcami?! – krzyknął Solom i zapadł się głębiej w pufie od ciężaru obrzydzenia, które nim nagle targnęło.

– Szaleńcy nie działają z premedytacją. Oni chcą, by można było pozorować śmiertelne wypadki. Myślę, że raczej są psychopatami, którzy nie rozumieją, gdzie jest granica ich władzy.

– To przerażające...

– Stavros mi o tym powiedział – wyznawał ponurym głosem Erin – a ja nie wiedziałem, co zrobić. Patrzył na mnie tym błagalnym wzrokiem, wiesz, kogoś, kto oczekuje pomocy i ma prawo jej ode mnie wymagać, bo w końcu jestem liderem projektu, ale ja stchórzyłem, kazałem mu wrócić do pracy i wyszedłem.

– A co innego mogłeś zrobić?

– Nie wiem – powiedział Erin – ale powinienem móc coś zrobić – dodał, opuszczając głowę.

– A co na to Stavros? – zapytał Solom, zarażony okropną bezradnością, na którą nie było lekarstwa.

– Sprzeciwia się, wiadomo, jak to on. Mam tylko nadzieję, że nie zrobi nic głupiego.

– On nie jest głupi. Nienawidzi rządu i DARPA, ale nie będzie im się stawiał. Wykona zadanie. Jestem tego pewny, bo czytałem jego akta.

– Ja ich nigdy nie czytałem – stwierdził Erin i zastygł, rewidując cały swój system wartości. – Do tej pory uważałem, że najważniejsze są doświadczenie i umiejętności, a reszta to szum.

– Cóż, każdy ma coś na sumieniu. Wiedziałeś, że Stavros miał siostrę?

– Nigdy nic o niej nie mówił.

– To nie jest dziwne – stwierdził Solom. – Podobno jego rodzice zmarli tuż przed Kryzysem Słonecznym w jakimś niewyjaśnionym wypadku. Potem trafił do akademii, tak jak siostra, którą wydał DARPA za działalność spiskową. Nie wiem, jaką, ale to chyba bez znaczenia. Kiedyś go o to zapytałem i powiedział, że uciekła, ale dokąd i jak, tego już nie chciał zdradzić – opowiadał, sztywno wpatrzony w horyzont.

– Wydał własną siostrę?

– Tak było napisane w aktach – potwierdził Solom.

– Krwawe rewolucje, narzędzia masowych mordów, bracia wydający swoje rodzeństwo władzy i niewinność przemielona na posłuszeństwo w machinie ignorancji. W jakich my czasach żyjemy? – zapytał Erin, próbując jeszcze przez chwilę uciec do lasu nad brzegiem jeziora, gdzie echo dziecięcych zabaw unosiło się razem z ptakami.

– Nie wiem, Erin. W trudnych, okrutnych, bezsilnych – wymieniał Solom, nagle pobudzony. – Tyle ludzi już zginęło, tyle z nich bezsensownie, a wiele jeszcze umrze równie niepotrzebnie. To obrzydliwe, ale nic innego nam nie pozostało. Co możemy zrobić? Walczyć? Z kim i o co? To smutne, ale jedyne, co jest w naszych rękach, to budowa okrętu.

– Chcesz powiedzieć, że mam to po prostu zignorować?

– Na tym świecie nie ma już nic dobrego. Są tylko rzeczy skuteczne i marnotrawstwo. Możemy próbować walczyć z nimi, ale wtedy „Santlite 75” nie powstanie. Nawet jeśli wygramy, przegramy, rozumiesz?

– Wielki Plan – powiedział Erin, majestatem słów budując potęgę skrytej za tym określeniem hegemonii. W jej obliczu mógł jedynie polec, i choć serce podpowiadało mu, by walczyć na śmierć i życie, to rozum sugerował, by zapomnieć. Doskonale wiedział, że wybór jest fikcją. Nie było sensu kontynuować wątku i Solom też tak myślał.

– A dziewczyna? – zapytał zarządca, zmieniając temat.

– Mówiła, że w tej rewolucji zabijali uczniów, bo protestowali przeciwko zniesieniu wakacji.

– Coś o tym słyszałem.

– Kiedyś czytałem raporty z tego wydarzenia – wspomniał Erin. – Podobno zginęło wtedy ponad cztery tysiące osób i według DARPA prawie wszyscy to byli terroryści. Tych, których nie mogli tak nazwać, określili mianem ofiar organizacji terrorystycznych. Nawet nie chciało im się wymyślić rozsądnych wyjaśnień – opowiadał, przypominając sobie o kieliszku martini w ręce. – Za absurd! – wygłosił ironiczny toast i wlał w siebie alkohol w nadziei, że pozwoli mu zapomnieć twarz zmaltretowanej i zniszczonej dziewczyny.

– Myślę, że im już nie zależy – stwierdził Solom. – Nie teraz, kiedy mają już władzę w garści. Pewnie nawet chcieli, by ludzie poznali prawdę, bo strach to potężne narzędzie kontroli tłumów – argumentował – a że sieć już praktycznie nie działa, to plotki rozchodzą się od ust do ust i potęgują przerażenie. Ukarałeś ją? – nagle zapytał, ucinając echa śmiechu ganiających po plaży dzieci.

– Ja? – bezmyślnie zapytał lider, wyrwany z półsennych wspomnień. – Myślę, że historia już wystarczająco ukarała tę dziewczynę. Zresztą, nie ją jedną. Pewnie każdy w zatoce ma swoją tragiczną historię, której nikt nigdy nie usłyszy.

– Świat nigdy nie był sprawiedliwy, Erin.

– Tak, wiem.

– Dowiedziałeś się może chociaż, dlaczego tę rewolucję nazywają Błękitną? – dociekał Solom.

– Ciekawe, nie przyszło mi to do głowy. Muszę ją o to później zapytać.

– A co robimy z problemem słabej głównej kolumny?

– Nie wiem jeszcze – zbył problem Erin.

– A myślałeś o poprawie nastrojów w zatoce?

– Nie. Daj mi jeszcze trochę czasu.

– Czasu to akurat za wiele nie mamy – stwierdził Solom i podniósł się z pufy, prostując przy barierce plecy. – Dostaliśmy niełatwe zadanie, ale dlatego do dyspozycji mamy najlepszych specjalistów z całego świata, więc po prostu zróbmy to, co mamy zrobić – poprosił głównego zarządcę, ale Erin już popłynął myślami na brzeg jeziora, gdzie dzień był młody, twarze roześmiane, dorośli daleko, a on wciąż miał dwa małe palce u obu dłoni. Nigdy nikomu nie zdradził, jak je stracił, ale też nigdy nikt nie odważył się o to zapytać.

Resztę poranka Erin spędził na tarasie. Potem zamknął się w biurze, prowadząc grę w chowanego i celowo uciekając przed każdym, kto chciał z nim porozmawiać. Tak dotrwał do wieczoru i po raz pierwszy od lat zasnął bez tabletek.

Dzień przed egzekucją

Kompleks produkcyjny w Illinois był jednym z ostatnich wielkich osiągnięć architektonicznych na Ziemi. Obok wysokiej na trzysta metrów hali, w której trwała mozolna praca nad zaawansowanymi detalami, znajdowały się tarasy, gdzie ogromne maszyny przemieszczały jeszcze większe od siebie elementy budowanego okrętu. Ukończone konstrukcje wystrzeliwano na orbitę za pomocą kilku tysięcy minirakiet, które w powietrzu roiły się i tężały jęzorami białego ognia, dźwigając kompozytowe fragmenty.

Wokół kompleksu powstały farmy i pola z żywnością, otoczone wysokimi płotami i przykryte półprzeźroczystym materiałem chroniącym je przed niszczycielskim działaniem Słońca. Cały teren oplatała sieć kolejek, którą tysiące osób co dzień podróżowało do pracy z baraków ustawionych za halą.

Erin obudził się z nieoczekiwaną dawką energii i od razu wpadł w rytm porannego rytuału: gimnastyka, toaleta, w drodze kanapki i spotkanie strategiczne, na którym zabrakło Stavrosa. Jego nieobecność nie dziwiła, bo często zasypiał lub celowo nie przychodził. Dziś i tak głowy wszystkich konstruktorów zajmował problem głównej kolumny kadłuba. Nagły kryzys, jak wspólny wróg, skupił uwagę zarządców i Erina, dla którego nieokreślona jeszcze wada była niczym ujma i wyzwanie. Dyskusje, badania i niemal detektywistyczne śledztwo, by uchwycić synergię zjawisk prowadzącą do osłabienia materiału, pochłonęły go do reszty, pożerając czas jak czarna dziura. Zamyślony i oddany teoretyzowaniu, wędrował korytarzami od biura do biura. Przy sobie miał próbki kompozytu, z którego powstawał „Santlite 75”, miniaturowy wydruk szkieletu okrętu i na szybko tworzone ręczne rysunki. Do trwającej w jego głowie debaty dołączył nagle obcy, szorstki głos.

– Major Wasiv Aldon chce z panem rozmawiać – powiedział żołnierz, jak mur wyrastając mu na drodze. Twarz miał zasłoniętą przyciemnianą maską, w dłoniach trzymał karabin, a obok stała jego odrobinę niższa kopia.

– To niech do mnie przyjdzie – odpowiedział Erin i ruszył między nimi prześwitem. Na drugą stronę nie dotarł, bo ognisty ból w brzuchu wypalił mu powietrze w płucach, oczy wypełniając łzami.

– Proszę z nami – grzecznie powiedział mężczyzna i podniósł zwiniętego w kłębek zarządcę jak worek brudnego prania.

Dalsza rozmowa nie była już potrzebna. Erin bezwiednie wisiał między żołnierzami, łapczywie chwytając oddechy, niesiony przez wszystkie poziomy hali wprost do pokoju przesłuchań w najbardziej wyeksponowanym miejscu zatoki. Każdy mógł zobaczyć, jak dynda komicznie z przyciśniętym do piersi modelem swojego wymarzonego okrętu. Nikt jednak nie zatrzymał na nim dłużej wzroku. Widocznie scena była codziennością niegodną uwagi lub też strach nie pozwalał robotnikom oderwać oczu od pracy.

To nie miało jednak znaczenia dla Erina, który w końcu stanął na własnych nogach przed drzwiami do pokoju sto jeden. Pchnięty przeleciał przez próg, a gdy odzyskał pion, zobaczył sadystyczny uśmiech Aldona z wypisanym a nie mówiłem na twarzy.

Oficer siedział przy masywnym antycznym biurku z prawdziwego drewna. Ręką pokazał plastikowe krzesło na środku prawie pustego pomieszczenia.

– Dzień dobry panie Anders, proszę usiąść – powiedział i bezceremonialnym gestem ponaglił zarządcę, jakby w kolejce po nim miał do przesłuchania jeszcze kilkadziesiąt osób.

Erin, znów lekko pchnięty przez żołnierzy, podszedł do zmaltretowanego brudnego siedziska i spanikował na widok zaschniętej na nim krwi.

– Gdzie jest Stavros? – zapytał, odwracając się w stronę Aldona kierowany gorącym pragnieniem, by uciec wzrokiem od echa czyichś tortur.

– Tak jest, przejdźmy do rzeczy. Pański zarządca jest chwilowo zatrzymany – wyjaśniał major, uradowany szybkim postępem spraw.

– Dlaczego?

– Nie chce pan usiąść? Ta rozmowa potrwa dłużej.

– Dlaczego?

– Dobrze więc – Aldon ustąpił. – Śpieszę tłumaczyć, że pan Kascadance nie wykonał rozkazu – mówił, kontrolując płynność i wyrazistość zdań bardziej niż ich treść. Ta arogancka dbałość o kulturę mowy i przesadna perfekcja odgrywanych gestów zawsze irytowały Erina. Teraz wręcz doprowadzały go do szału.

– Przecież on nie jest żołnierzem, tylko naukowcem. Nie możecie wydawać mu rozkazów!

– Pan Kascadance nie chce wykonać zadania powierzonego mu przez MRRG, a organ ten stanowi oficjalną władzę i ma pełen nadzór na tym projektem. Dlatego Stavros został przesłuchany w sprawie domniemanego udziału w grupie terrorystycznej i ukarany.

– Czy wy powariowaliście?! Przecież on nic nie zrobił! – wydarł się Erin z młodzieńczą werwą, ale atak kaszlu szybko przypomniał mu o jego wieku.

– Panie Anders, niech się pan cieszy, że jeszcze jest pan wolny – sprowadzał go na ziemię Aldon z życzliwością altruisty. – Wiemy, że Stavros przekazał panu informacje o swoim zadaniu, choć dostał wyraźny rozkaz, by tego nie robić. Pan tego nie zgłosił, a to budzi pytania o naturę pańskiej lojalności – powiedział poirytowany brakiem kultury gościa, który nie chciał skorzystać z przygotowanego dla niego miejsca.

– Czyli teraz jestem szpiegiem czy może już terrorystą?

– Fakt niezgłoszenia złamania przez niego rozkazu podchodzi pod niesubordynację, ale niestety nie zatrzymał się pan na tym. Musiał pan jeszcze zdradzić zawartość tajnych dokumentów swojemu pracownikowi. Panie Anders – zaakcentował Aldon, kołysząc się w skórzanym, czarnym fotelu – takie zachowanie budzi podejrzenia o najgorsze przestępstwo – zaśpiewał głosem i machnął ręką na swoich żołnierzy. Ci w kilku szybkich ruchach posadzili zarządcę na krześle, składając go jak kartonowe pudełko.

– Co zrobiliście ze Stavrosem? – znów zapytał Erin, choć już ugładzonym tonem. – Bez niego ten projekt stanie w miejscu. Potrzebuję go – dodał spokojnie.

– Weźmiemy pod uwagę wkład pana Kascadance’a w pracę zespołu. Jeśli tylko zechce wykonać zadanie, będzie mógł wrócić do siebie cały i zdrowy. Ewentualnie troszkę obity – zażartował oficer i zaciągnął się władzą jak narkotykiem.

Erin spojrzał na zamaskowane twarze żołnierzy warujących po bokach, niczym wytresowane psy, gotowe skoczyć mu do gardła na pstryknięcie palcami. Potem zmierzył widoczne dla niego kąty pomieszczenia: czystego, schludnego, pustego. Od Aldona, jak mur, odgradzało go masywne biurko, a szczególną jego uwagę zwracała antyczna broń leżąca na blacie obok kubka z parującą kawą. Jej istnienie, cel i czarny matowy kolor zaprzątnęły myśli Erina.

– Jest pan bardzo inteligentnym człowiekiem – powiedział major. – Widać, że projekt nie mógł dostać lepszego zarządcy. Problem w tym, że jest pan zbyt wrażliwy. – Odchylił się w fotelu gotowy na dłuższy wywód.

– Czego ode mnie chcecie? – zapytał Erin już na granicy wycieńczenia niebosiężną nonszalancją mężczyzny.

– Chcesz przejść do rzeczy? Nie ma problemu – Aldon zmienił ton, urywając nagle śpiew. – Widzisz, ten okręt musi zostać skończony zgodnie z terminem. Ty masz go zbudować. My natomiast mamy to zagwarantować. To dopiero początek prac, a już widzimy sporo negatywnych sił, które opóźniają powstanie statku.

– To normalne, że na początku są problemy i opóźnienia.

– Chcesz mi mówić, co jest normalne? – szczeknął Aldon, ujawniając agresję psychopaty. Był jak szaleniec, którego leki przestawały działać, i jak morderca głodny kolejnej ofiary.

– Chcę tylko powiedzieć, że zatrzymując moich zarządców, utrudniacie mi pracę – Erin próbował koić budzącą się ze snu i nienasyconą bestię.

– No jasne, w końcu jesteśmy tylko psami z DARPA, prawda?

– Nie wiem, o czym mówisz – bąknął przerażony Erin, w myślach odtwarzając wszystkie swoje wypowiedzi, które teraz, jak wystrzelone w powietrze kule, spadały mu na głowę.

– Myślisz, że jesteśmy idiotami, że nie wiemy, co się dzieje w tej hali?! – Aldon atakował coraz ostrzej. – To my ją zaprojektowaliśmy i zrobiliśmy to tak, żeby każdy wasz ruch i słowo było w naszych archiwach – powiedział i szybkim gestem uruchomił na ścianie za swoimi plecami ekran, a na nim rozmowę głównego zarządcy z Béatrice. – My wiemy wszystko! My jesteśmy wszystkim! Myślałeś, że jeśli nie nosimy mundurów, to nie stanowimy zagrożenia?! – pieklił się z grymasem rozczarowania na twarzy i wstał, robiąc chwilę przerwy w przemowie, by odzyskać spokój i tę melodyjną karykaturę w głosie. – Stavros popełnił ogromny błąd. Chciał zniszczyć główny komputer hali i tym samym opóźnić powstanie okrętu. Słowem Stavros to sabotażysta i my takich zazwyczaj od razu eliminujemy, ale w przeciwieństwie do ciebie znamy realia. Wiemy, jak trudno znaleźć dobrego programistę, dlatego skrzywdzimy go tylko tyle, by mógł wciąż dla nas pracować. Obijemy go trochę, pogrozimy, zamkniemy w pokoju i odbierzemy przywileje, ale kogoś musimy ukarać, prawda?

– Proszę bardzo, możecie mnie zamknąć, pobić i publicznie poniżyć. Nie zależy mi już – odpowiedział Erin, spluwając spojrzeniem.

– Nie, nie, nie. Ciebie ruszyć nie możemy, przynajmniej nie fizycznie. Dlatego ukarzemy bliską ci osobę, ale taką, która może ponieść pełny wymiar kary.

– Nie ma takiej osoby! Wszyscy są mi niezbędni!

– Nie wszyscy – poprawił go Aldon, chodząc po pomieszczeniu, jakby przekuwał agresję w ruch. – Solom Gatsbil na przykład, to bardzo ciekawa postać. Owszem, przykłada się do pracy i jest dość bystry, ale myślę, że znajdziemy dla niego zastępstwo – stwierdził, w myślach już dobierając kandydatów.

Erin wstał, ale ciężkie łapy żołnierzy posadziły go z powrotem.

– Co chcecie z nim zrobić?! – zdenerwował się.

– Powiem ci, co zrobimy – przemówił Aldon i zatrzymał się w miejscu, po raz pierwszy prezentując swoją sylwetkę w pełnej krasie. Był ubrany w czarny mundur oficera, który wyraziście deklarował okrutną jego naturę, do tej pory świetnie maskowaną pod przykrywką białej klasycznej koszuli. – Od teraz DARPA będzie dbała o właściwą jakość prac w tej hali. Taki dostaliśmy rozkaz z góry. Koniec z pobłażaniem, koniec z pogaduszkami na tarasach. Do hali wejdą uzbrojeni strażnicy, którzy zadbają o postępy prac, a każdy przejaw sprzeciwu, niedbalstwa, buntu lub lenistwa będzie natychmiast karany. Osobiście o to zadbam. Dodatkowo, by wyraźnie zaznaczyć tę zmianę polityki, jutro w ramach pierwszej lekcji Solom Gatsbil zostanie publicznie osądzony za terroryzm, a następnie rozstrzelany.

– Ty skurwysynu! – wydarł się z całych sił Erin, przymocowany do krzesła łapami niewzruszonych żołnierzy.

– Ty i Stavros wrócicie do pracy – kontynuował Aldon – i grzecznie wykonacie swoje zadania, bo inaczej sprowadzę wasze rodziny i je także publicznie rozstrzelam. Zrozumiałeś? – zapytał znużonym głosem.

– Pierdol się! Możecie mnie zabić tu i teraz!

– Wrócisz teraz do biura i zajmiesz się swoimi obowiązkami – rozkazał oficer i spojrzał na żołnierzy, którzy równocześnie ustąpili, pozwalając zarządcy wyskoczyć z krzesła jak z bloku startowego.

Oślepiony szałem i ogłuszony walącym sercem Erin doskoczył do biurka, chwycił leżącą na nim broń i wycelował najpierw w gończe psy Aldona, zatrzymane jego rozkazem, a potem w samego majora. Przystawiona do czoła lufa nie robiła na nim jednak większego wrażenia.

– Zabiję cię! – zagroził Erin, popychając go pistoletem.

– Widzisz, jesteś zbyt wrażliwy – odparł bez emocji oficer, jak gdyby całe szaleństwo w sali przeniosło się na Erina. – Myślisz o prawach człowieka, o sprawiedliwości i wydaje ci się, że one nadal mają wartość. Niestety, dziś już nic nie znaczą, bo kiedy świat dobiega końca, liczy się tylko jedno: przetrwanie. MRRG to rozumie, DARPA to rozumie, a ty dalej słuchasz dwudziestowiecznego rocka.

– Nie twoja sprawa, szczeniaku! – Erin pluł przez zaciśnięte zęby. – Wypuścisz Stavrosa, wyjdziemy stąd i pozwolisz nam odejść, albo cię zabiję!

– Nic nie rozumiesz. Nie wyjdziesz z tej hali do końca życia. Po to daliśmy ci te wszystkie luksusy, żebyś nam nie narzekał za bardzo, ale ty chciałbyś więcej. Chciałbyś ocalić wszystkich, nawet zwykłą dziewczynę z zatoki, której jedynym celem w życiu było produkowanie kabli czy co ona tam robiła.

– Nie mieszaj jej do tego – ostrzegał Erin, a pot zalewał mu dłoń, w której trzymany pistolet ciążył jak skała, wyślizgując się z uścisku tylko czterech sprawnych palców.

– Ja? Ja jej do niczego nie mieszałem. Za to ty musiałeś rozdrapać jej rany. Musiałeś ją doprowadzić do granicy wytrzymałości i pchnąć do tego okropieństwa.

– O czym ty mówisz?!

– Ona nie żyje – powiedział Aldon. – Powiesiła się wczoraj, niedługo po waszej małej pogawędce. Przykro mi – oświadczył z ohydnym uśmiechem na parszywej gębie zbrodniarza.

Erin pociągnął za spust, ale zamiast usłyszeć odgłos wystrzału, poczuł kopnięcie prądu, które wyrwało mu pistolet z ręki i zamroziło w miejscu.

– Nie jesteś aż tak inteligentny – stwierdził major i schylił się po swoją broń. – Przecież wiesz, że nasze uzbrojenie posiada personalną aktywację i z obcej ręki nie wypali – tłumaczył jak dziecku, spoglądając na dwójkę posłusznych mu żołnierzy. – Nie sądziłem, chłopaki, że on też da się nabrać na ten numer – z humorem powiedział i wystrzelił w kolano Erina, powalając go z krzykiem bólu na ziemię. Przez chwilę stał, bezmyślnie słuchając płaczliwych jęków dorosłego mężczyzny. Gdy nacieszył oczy widokiem, odchrząknął, by przeczyścić gardło, i powiedział, zaczynając melodyjnie i z perfekcyjną dykcją, a kończąc z szałem rozjuszonego obłąkańca. – Panie Anders, koniec tej zabawy. Jutro, zaraz po egzekucji, zaprowadzę tu porządek, a pan wrócisz do swoich rysunków i spotkań, by zbudować nam największy okręt, jaki widziała Ziemia. A jak dobrze się sprawisz i będziesz grzeczny... to może pozwolę ci żyć, jebany śmieciu, i nigdy więcej nie celuj we mnie z mojej własnej broni!

Zwiadowca

(historia nr 1.08 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

To śmieszne, że mając w rękach losy całej ludzkości i będąc odpowiedzialnym za największą w historii wyprawę naukową, Niham myślał tylko o kobiecie, z którą spędził jeden wieczór wiele lat temu. To niesamowite, jak zawróciła mu w głowie, jak zakorzeniła w myślach, jak każdego dnia echem bajecznych wspomnień nie pozwalała o sobie zapomnieć. Teraz śpiące pod naukowym rozsądkiem marzenia o ponownym jej spotkaniu zapłonęły w sercu Nihama, bo okręt z Lumen na pokładzie właśnie dokował w porcie Aimeiz. Za chwilę, zza białych wrót w długim korytarzu przejściowym, mieli pojawić się nowi przybysze z Ziemi, w tym ona.

Całe szczęście nadzieja nigdy nie umiera. Możną ją zetrzeć w pył, zdusić i zakopać głęboko pod codzienną rutyną, ale zawsze odżyje, gdy zabłyśnie najmniejszy promyk szansy. Niham właśnie stał w jego świetle. Przetrwał już trzydzieści dziewięć lat i wciąż wierzył, że dawno temu w Waszyngtonie spotkał miłość swojego życia, tak jak wierzył, że tragiczne rozstanie Lumen z jej córką nie było jego winą.

Wrota okrętu ustąpiły, by odsłonić ścianę zdezorientowanych i oszołomionych podróżników.

– Witajcie na Aimeiz! – odezwał się Niham z gestem rozpostartych rąk, zapraszając wszystkich do środka. Jego wzbudzony entuzjazm natrafił, jak zwykle, na puste i ostrożne spojrzenia. – Śmiało, zapraszam dalej – poganiał ich, jak pasterz stado owiec. Uważnie wypatrywał wśród tłumu jej złocistych włosów, błękitnych oczu i charakterystycznych okularów, które pozwalały Lumen widzieć świat w kolorach.

– Nareszcie! – wyjęczała Wilsta Rebenaum, polityk z zawodu i humanistka z wykształcenia. – Myślałam, że zwariuję w tej puszce – narzekała, pierwsza przekraczając próg okrętu. Na Ziemi pełniła jakieś mgliste funkcje w jednej z suborganizacji ZN i wcale nie myślała teraz zmieniać swojego powołania.

– Dobrze, że nie brała pani udziału w pierwszej ekspedycji na Aimeiz. Ta trwała prawie dwanaście lat – Niham pocieszał ją ciekawostką, którą zdradzał wszystkim przybyszom, zawsze naciągając na twarz ten sam ułomny uśmiech.

– To musieli być bardzo odważni ludzie – próbowała rozpocząć dyskusję Wilsta, blokując cały korytarz i przejście prawie trzystu osobom. A każdy chciał natychmiast przekroczyć próg łączący okręty, jakby symbolika tego aktu miała wymazać zmęczenie długim lotem. Ci zaś, którzy w końcu dotknęli stopami pokładu Aimeiz, zatrzymywali się niczym zagubione w labiryncie dzieci, tarasując drogę innym.

Niham skanował zdumione twarze, szukając tej jedynej, która miała wynagrodzić mu lata ciężkiej pracy i serię porażek.

– Do przodu! No dalej! – wołał, poganiając podróżnych. – Na końcu korytarza czekają na was przewodnicy. Oni pokażą wam gdzie iść – tłumaczył, machając rękoma, jakby próbował wiatrem napędzać masę ludzką. – Za chwilę wszystko wam wyjaśnimy, a bagaże odbierzecie później –komunikował ze znużeniem w głosie i poirytowaniem niskim czasem reakcji ludzi. Plastikowymi uśmiechami częstował tych, którzy przystawali, by się z nim przywitać. Podawał im rękę i poklepywał po ramionach, sugerując, że teraz nie ma na to czasu. Wciąż jednak nie mógł dostrzec Lumen i wkrótce korytarz opustoszał. Niham spanikował niezdecydowany, czy gonić tłum, czy szukać jej na zadokowanym przy Aimeiz statku. Już miał ruszyć za wycieczką, gdy jej głos stłukł naczynie, w którym od lat zbierał całe swoje zakochanie.

– Cześć – przywitała się Lumen, materializując tuż za nim.

– To ty! – wykrzyczał Niham, zaskoczony i odrobinę rozczarowany brakiem magii ich pierwszego spotkania, które milion razy odtwarzał w ciszy swojego pokoju. – Już myślałem, że zaszła pomyłka –powiedział, tak jak wtedy, bezmyślnie.

– Chciałabym – odparła ze smutnym uśmiechem Lumen, przesuwając palcem po jego koszuli, jak gdyby w nieśmiałym substytucie przytulenia. Miała wciąż podobnie ścięte do szyi blond włosy i nadal czarne, proste okulary, o których pewnie musiała wszystkim po kolei na statku opowiadać.

Wpatrzeni w siebie, próbując wzajemnie i bez słów rozpoznać, czy są tylko przyjaciółmi, może wciąż kochankami, czy jednak zupełnie obcymi sobie ludźmi, zastygli w rozczarowaniu nieudanym spotkaniem.

Niham podniósł rękę, wskazując jedyną możliwą drogę.

– Pozwól, że oprowadzę cię po okręcie – zaproponował, rozumiejąc już, że nadzieja, oprócz tego, że nigdy nie umiera, to kumuluje też nierealne oczekiwania.

– Niham Sante! – zawołał młody chłopak z wielką torbą na plecach, wyłaniając się z komory zadokowanego statku.

– A ty kim jesteś? – zapytał lider. Gniewnym spojrzeniem samca walczącego o swoje terytorium zamroził go tuż za progiem wrót.

– To Lev Stronmo – odpowiedziała za niego Lumen. – Bardzo ciekawy człowiek, skromny, strachliwy, ale inteligentny – dodała.

Chłopak podziękował z oddali, a potem ostrożnym krokiem podszedł do nich, by lepiej się zaprezentować.

– Lev Stronmo, fizyk molekularny, do usług – przedstawił się, sprawiając wrażenie wiecznie zestresowanego.

– Jakich usług? – wprost zapytał Niham, a jego uwagę odwróciła kolejna postać przekraczająca próg okrętu.

– To Grom Wectoren – Lumen dokonała prezentacji pięćdziesięcioletniego mężczyzny, który powoli, bez pośpiechu i szczególnego zainteresowania nowym otoczeniem podszedł do tworzącej się grupki. – Badacz pozaziemskich sygnałów i dusza towarzystwa – dodała, pełniąc funkcję nieformalnego reprezentanta całej trójki.

Niham skapitulował i z niemałym trudem wrócił do roli naukowego lidera Aimeiz.

– Dzień dobry, profesorze – powitał go, podając dłoń najpierw jemu, a potem wciąż zestresowanemu chłopakowi. – Mam nadzieję, że podróż nie była dla was zbyt uciążliwa – mówił, dbając o to, by brzmieć jak najbardziej naturalnie i pozytywnie.

– Nie było tak źle – przyznał Grom. – Mieliśmy bardzo ciekawe towarzystwo, więc było o czym rozmawiać. Zwłaszcza ta pani polityk, Rebenaum, opowiadała wiele interesujących historii – relacjonował podróż z sączącym się ze słów sarkazmem.

– Podejrzewam, że mieliście mnóstwo okazji, by wyczerpująco przedyskutować parę wątków – próbował żartować Niham świadomy, że o trującą atmosferę pośród trzystu osób zamkniętych na małej powierzchni przez kilka miesięcy nietrudno. Sam przez to przechodził. – Zapraszam więc dalej. – Wskazał grupie drogę. – Proponuję najpierw zajrzeć do lasu Aimeiz, by ukoić zmysły po długiej podróży, na pewno nasyconej emocjami – skomentował uwagi profesora i natychmiast poparzył się słowami, przypominając sobie pierwsze raporty z ich lotu. Lumen niemal nie spowodowała katastrofy, próbując zawrócić okręt. – Na pokładzie mamy naturalny las i jezioro – ciągnął w nadziei, że nie spalił jeszcze wszystkich mostów. Potem płynnie przeszedł do opowieści o statku, prowadzonych badaniach i mieszkańcach. Robił to już wiele razy, więc w rezultacie chłodny marsz szybko przybrał znamiona szkolnej wycieczki krajoznawczej.

– Tu jest jak na Ziemi, a nawet lepiej! – radował się Grom Wectoren, biorąc głębokie wdechy i gimnastykując zardzewiałe barki. – Świeże powietrze, jak górskie, do tego ciepłe letnie światło i idealna grawitacja. Nie to, co na naszym statku.

– Aimeiz jest jak Ziemia, tylko w przestrzeni – skomentował Niham, próbując podtrzymywać pozytywny humor przybyszów.

– Ziemia też jest w przestrzeni – zauważył Lev, niechcący wywołując uśmiechy na wszystkich twarzach. By zrzucić z siebie jarzmo przebywania w centrum uwagi, skupił się na badaniach ściany. Jej dotyk sprawiał mu dużą przyjemność. Przesuwał po niej opuszkami palców, próbując wyczuć materiał i fakturę powierzchni.

– Nie radziłbym tak obmacywać ścian – ostrzegł Niham. – Okręt w pewnym stopniu ma własną wolę i czasami dziwnie reaguje na dotyk – powiedział ze złowieszczym uśmiechem, wysysając z chłopaka wszelką chęć do eksperymentów. – Nie ma oczywiście żadnego niebezpieczeństwa, po prostu warto zachować ostrożność – dodał, bo zrobiło mu się żal młodzieńca, niepotrzebnie taszczącego ze sobą wielką torbę.

– Mam wrażenie, że te ściany płyną. Są niby płaskie, ale jakby falują – Lumen próbowała przekuć w słowa swoje obserwacje, ignorując potencjalne ryzyko. Zdjęła nawet okulary, by spojrzeć na białą powierzchnię okrętu z innej perspektywy. Następnie dotknęła materiału, najpierw jednym palcem, kontrolnie, a potem już odważnie całą dłonią. Podobnie zrobił profesor Wectoren i teraz oboje wszystkimi zmysłami poznawali statek, traktując ostrzeżenie lidera jak zaproszenie do badań. Tylko Lev siedział cicho, zmieniając co chwilę zmęczoną noszeniem torby rękę.

– Aimeiz nie jest zwykłym okrętem i nieraz to już udowodniła – z dumą odkrywcy oznajmił Niham. – Z zewnątrz ma twardą, czarną powłokę, a w środku delikatne ściany zbudowane z materiału o właściwościach zarówno cieczy, jak i ciała stałego. Ta materia jest trochę jak plazma w fazie amorficznej, pulsuje i bardzo powoli płynie. Ma biały, lekko przeźroczysty kolor, ale potrafi go dowolnie zmieniać. Regularnie otrzymujemy zgłoszenia o barwnych rewiach pochłaniających często całe korytarze, choć rzadko dzieje się to publicznie.

– Wstydzi się – stwierdził Grom, wąchając chwilę ścianę.

– Poza tym – kontynuował Niham, zostawiając najciekawsze na koniec – mamy też raporty, że zbyt długie wpatrywanie się w jej powierzchnię wywołuje halucynacje. Osobiście jednak sam niczego takiego nie doświadczyłem.

– Może to jej sposób komunikacji? – zapytał profesor, próbując odgadnąć zapach Aimeiz. – Truskawki – stwierdził nieco zaskoczony.

– Truskawki? Ja czuję jakiś ostry cytrusowy zapach – orzekła Lumen, przystawiając nos do powierzchni, a potem nawet ucho i cały policzek.

– To także fascynujące zjawisko – przyznał Niham, wczuwając się w rolę przewodnika. – Zauważyliśmy, że każdy odbiera okręt inaczej. Niektórzy czują jej zapach, inni słyszą dźwięki, a mieliśmy też przypadki osób, które twierdziły, że ściany pulsowały alfabetem Morse’a. Też sądzimy, że w ten właśnie sposób Aimeiz próbuje nawiązać kontakt. Niestety badania idą bardzo powoli, bo trudno o pewne wnioski, kiedy nawet nie możemy spenetrować tego materiału. Ani ogień, ani lasery, ani zwykła siła nie są w stanie go drasnąć. Ściany pochłaniają większość sygnałów i do tego same jakieś generują, utrudniając nam pracę.

– Nie udało się zrobić skanów wielowymiarowych? – zapytał Lev, przypominając o sobie i swoim bagażu, który ciągnął teraz po podłożu, powoli podążając za grupą.

– Byliśmy w stanie zeskanować strukturę kilku elementów, ale niewiele więcej. Okręt wciąż pozostaje dla nas tajemnicą – podsumował dyskusję Niham, stając przy drzwiach windy. – Macie ochotę na przejażdżkę? – zaproponował i uśmiechem spróbował jeszcze raz zawalczyć o względy Lumen. Został jednak brutalnie zignorowany.

– Podobno na pokładzie Aimeiz jest doktor Emanuel Suess. To prawda? – zapytała miłość jego życia.

– Zgadza się. Od paru miesięcy jest z nami. Jego śmierć, tak jak moja, była upozorowana – wyjaśnił Niham, ukrywając rozczarowanie funkcją windziarza, do którego został sprowadzony chłodnym jej spojrzeniem. By otworzyć drzwi, musiał klęknąć przed niewielkim panelem i wpisać komendy.

– Po co tu tyle kabli? – zapytał Grom, zahaczając stopą o jeden z nich.

– No właśnie – Lev dołączył do profesora, zainteresowany ciągnącymi się przez cały korytarz przewodami. – Nie można zastosować transmiterów? Nawet jeśli ściany pochłaniają sygnały, to wystarczy stworzyć sieć punktów transmisji – zasugerował i wzrokiem zmierzył już stanowiska, w których sam by je zainstalował.

– Myślisz, że przez lata prac nikt na to nie wpadł? – Niham docinał chłopakowi, szybko sprowadzając go do roli biernego słuchacza. Gdy skończył pracę przy panelu, podniósł się i przepuścił Lumen w drzwiach. – Próbowaliśmy wszystkiego – powiedział, zapraszając wycieczkę do środka – lecz ściany nie tylko pochłaniają sygnały, ale też, jakby to ująć – szukał odpowiedniego terminu – zakrzywiają czasoprzestrzeń. – Gestem pokazał, że jest to tylko luźny dobór słów. – Podejrzewamy, że okręt jest wielowymiarowy i pełen obcych nam zjawisk, przez co nasze sygnały elektromagnetyczne, świetlne, a nawet promieniowanie dosłownie rozsypują się i giną, jak strzały wystrzelone w wodzie. Tylko specjalnie izolowane kable na krótkich odcinkach są w stanie przenosić stabilnie informacje. Pracujemy nad systemem, który pozwoli ominąć ten problem, ale to nie jest zadanie proste – zakończył swoją wypowiedź i pokazał ręką wyjście. Byli na miejscu.

– Już? – zapytał Grom zasłuchany w opowieść lidera. – Nic nie poczułem – dodał i wywrócił oczami, gdy za drzwiami zobaczył Wilstę Rebenaum.

– Panie Sante, co zamierza pan zrobić z tym okrętem? – domagała się odpowiedzi, demolując miłą atmosferę wycieczki i blokując wyjście z windy.

Niham długo milczał, szukając w myślach powodu, dla którego dawno temu zatwierdził przylot tej strasznej postaci.

– Ja nic, jestem tylko liderem naukowym – westchnął i obojętnie stwierdził. – Decyzje, dokąd okręt leci i co się z nim dzieje, podejmuje lider społeczności Aimeiz i oni sami poprzez głosowania – grzecznie tłumaczył, mając na względzie stojącą obok Lumen. Przy niej, w jakiś magiczny sposób, jego z reguły niepohamowana żądza, by ścinać ludzi sarkazmem, prysła.

– Nie wierzę. Chyba nie po to pan tu przyleciał, żeby tylko badać kosmiczne technologie?

– Chyba nie po to pani tu przyleciała, żeby truć wszystkim dupę? – Lumen zadała jej cios, rozśmieszając Groma do łez i wilczym wzrokiem pożerając kobietę.

– Skoro tę kwestię mamy już wyjaśnioną – natychmiast zabrał głos Niham – pozwólcie, że pokażę wam coś, co pomoże rozluźnić nieco atmosferę. Pani pozwoli – zwrócił się do Wilsty, stając na linii ognia jej drapieżnych spojrzeń. – Mogłaby pani odblokować przejście? – poprosił.

– No właśnie – dodał Grom. – Blokowanie wyjścia jest na pewno niezgodne z przepisami przeciwpożarowymi – docinał jej ubawiony po pachy.

– Tu zaraz obok! – Niham ratował sytuację, jak plastelina przeciskając się między wrytą w ziemię kobietą a krawędzią windy. – O tu! – Skupiał na sobie uwagę, pokazując wielkie, białe wrota. Szybkim gestem otworzył je, odsłaniając soczystą zieleń lasu Aimeiz, w jednej chwili zamieniając negatywne emocje wycieczki w oczarowanie. Jak odurzeni narkotykami i w sennym transie, przybysze z Ziemi wkroczyli na puszysty trawnik. Pochłaniali wszystkimi zmysłami szum wierzchołków drzew, blask wbijanych między nimi w ziemię słonecznych promieni i chłód roztańczonego na polanie wiatru.

– To jest w tej chwili nasz największy projekt – rzekł Niham, rozkładając dłonie, jakby chciał objąć nimi majestatyczność malowanego pejzażu. Zapraszał gości głębiej, prowadząc ich niczym zahipnotyzowanych między pachnące żywicą drzewa i wyścieloną korzeniami ściółkę.

– Czy on tu tak rósł? – zapytała Lumen, z trudem kompilując zdanie i dotykając korę pierwszych napotkanych drzew. Głaskała ją delikatnie, jak poduszkę na dobranoc.

– Nie – odparł Niham pełen dumy i z nadzieją, że uda mu się uszczknąć dla siebie choć odrobinę jej zafascynowania przyrodą. – Wszystko sami stworzyliśmy od podstaw, choć mieliśmy ułatwione zadanie, bo Aimeiz wytwarza tu idealne warunki dla roślinności. Kiedy odkryliśmy to miejsce, była tu nawet gleba – opowiadał, prowadząc grupę przez gęsty las. – To jeszcze nie wszystko. Poczekajcie, aż zobaczycie jezioro! – zawołał do ociągających się z tyłu Stronmo, Wectorena i Wilsty, którzy musieli dotknąć każdego drzewa i źdźbła trawy, jak dzieci w muzeum.

– Jest tu jezioro?! – Lumen nie dowierzała, brnąc przez krzaki za Nihamem. – Na Ziemi przyroda umiera i wszystko ginie mimo modyfikacji genetycznych. Tylko specjalne opryski ratują uprawy – mówiła zdyszana, ale podekscytowana jak na studiach. – To fascynujące jak tu, na obcym statku i w sztucznie wykreowanych warunkach, drzewa kwitną bez... – ucięła i niemal omdlała, odurzona morską bryzą.

Po chwili na brzeg jeziora dotarli Lev, Wilsta i Grom, który z zadyszką wylądował w piachu, potykając się o wystający z ziemi korzeń.

– O matko! – zawołał profesor podnoszony przez wstydliwego, ale pomocnego chłopaka.

– Na razie próbujemy wypełnić zbiornik wodą – Niham kontynuował wyprawę w tajemniczy świat Aimeiz. – Gdy nam się to uda, będziemy chcieli stworzyć tu pełny ekosystem. Dlatego, profesor Sereday, tak o ciebie zabiegałem – powiedział, zwracając się formalnie do Lumen, by nie zburzyć błogości na jej rozmarzonej twarzy. Była piękna jak wtedy, gdy rzucali w siebie śnieżkami na ulicach Waszyngtonu. Dla tej jednej chwili oddałby teraz cały las Aimeiz, poświęcił misję i zapomniał o świecie, gotowy wieczność spędzić w gruzach umierającego miasta.

– Możemy pochodzić po lesie? – zapytał Grom, ucinając chwilę ciszy.

– Tak, oczywiście – odpowiedział Niham. – Możecie poruszać się po całym okręcie do woli.

– W takim razie idę na spacer – zgłosił profesor, jak gdyby był uczniem w klasie, a potem zawrócił w gąszcz drzew i zniknął.

– To ja się przejdę wokół jeziora – oznajmiła Wilsta tonem wyborczej przemowy i ruszyła przed siebie.

Tylko Lev Stronmo nie mógł zdecydować, co ze sobą zrobić. Chwilę stał ogłuszony dylematem, a potem ulotnił się ze wstydu w ścianie lasu, zapewne ruszając na poszukiwania zgubionej gdzieś torby.

– Ten okręt jest prawie jak dom – wyznała Lumen, uwalniając cały zebrany w duszy żal. Mogłaby nim wypełnić po brzegi jezioro.

– Wiele osób tak myśli – Niham rzucił słowa na wiatr, by zaznaczyć tylko swoją obecność.

– Ziemia umiera w okropnej agonii, a tu wszystko kwitnie tak pięknie.

– To prawda.

– Wiem, o czym myślisz. Aimeiz to idealne miejsce dla naukowców, takich jak ja i ty, a ten wspaniały las to prawdziwy skarb dla biologów. Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałabym zostać i badać to miejsce, ale nie mogę i doskonale wiesz dlaczego.

– Lumen...

– Zorganizujesz mój powrót?

Jakim głupcem był Niham, myśląc, że długi lot jest w stanie zatrzeć koszmar rodzinnej rozłąki. Teraz to widział, rozumiał i nie miał już słów na swoją obronę.

– To nie takie proste – starał się zachować pozory naukowego lidera okrętu, zakopując spojrzenie w brzegu jeziora. – Musiałabyś zdobyć jeden z okrętów i pozyskać załogę.

– Zorganizujesz to? – Lumen powtórzyła pytanie.

– Spróbuję przekonać społeczność Aimeiz, ale to potrwa. Tydzień, dwa, trudno powiedzieć.

– Poczekam.

– Powrót na Ziemię to niejedyny problem – przekonywał Niham, zagubiony we własnych uczuciach. – Musisz wiedzieć, że wszyscy, którzy podjęli decyzję tu przylecieć, są określani mianem terrorystów w oczach władz – mówił, słowami jak kamieniami kalecząc gardło. Nie po to ją tu sprowadził i nie takiej reakcji się spodziewał. Marzył o pojednaniu, wyznaniu miłości, odtworzeniu tej bliskości, jaką niegdyś z mroku upadłego miasta wykrzesali.

– Wszyscy, którzy podjęli decyzję tu przylecieć – powtórzyła jego słowa Lumen, rzucając na fale jeziora niesprecyzowane oskarżenie.

– To nie ja wykorzystałem twoje badania. To nie ja chciałem, żebyś pracowała dla rządu w podziemiach tajnych laboratoriów – mówił Niham, z trudem powstrzymując głos przed wybuchem gniewu. – To Onstrom wykorzystał twoją pracę i sprawił, że teraz ścigają cię Amerykanie, DARPA i kto wie jakie agencje jeszcze. To on zabrał ci córkę i sprawił, że może jej już nigdy... – wstrzymał słowa na widok łzy spływającej po policzku Lumen. Czuł się jak morderca z zakrwawionym ostrzem w dłoni. Powiedział za dużo i natychmiast przeprosił, ale lawiny rozpaczy nie potrafił już zatrzymać. Był zły, bardzo, ale na siebie, bo oślepiały go zazdrość i chęć zemsty, które komponowały tragedię jego ukochanej. – Przepraszam – powiedział po raz któryś z kolei i zrobił krok w tył, by oddać jej przestrzeń. – Jeszcze ją zobaczysz, obiecuję ci to.

– Zabierz mnie do niej – poprosiła go Lumen, jak jedynego na świecie przyjaciela. – Ona pewnie myśli, że ją porzuciłam, jeśli w ogóle jeszcze żyje.

– Żyje i ma się dobrze. Jest w Akademii w Olten, cała i zdrowa, tak jak ci pisałem. Sprawdzam codziennie wiadomości z Ziemi i poleciłem naszym ludziom, żeby nadzorowali jej sytuację. Na razie wszystko jest w porządku.

– Na pewno zadbali o to, by myślała, że ma matkę terrorystkę.

– Najważniejsze, że żyje i na pewno ją jeszcze zobaczysz.

– Na pewno mnie już nienawidzi – Lumen pogrążała się w mrocznych przepowiedniach – a profesorowie tej Akademii zadbają, by tego stosunku nie zmieniła. Powinnam była wtedy z nią iść. Jak mogłam...

– Sama była bezpieczniejsza – Niham wciąż walczył. – To na ciebie polowali, i gdybyś z nią poszła, mogłoby się to skończyć znacznie gorzej – tłumaczył, ale nie rozumiał, że rozsądek, choć odkrywa prawdę, nie ma w sobie ukojenia.

Lumen ściągnęła okulary i zakryła oczy dłonią. Nikt nie mógł jej pomóc, bo nic nie jest w stanie uciszyć bólu matki, która musiała rozstać się z dzieckiem.

– Lumen – powiedział cicho Niham, jakby nie chciał wcale wyrywać jej z otchłani smutku – może to nie jest dobry moment, by o tym rozmawiać. Powinnaś odpocząć. Chodź, odprowadzę cię do twojego pokoju. Mamy tu wygody większe niż na Ziemi. Bagaże pewnie już dotarły – zachęcał, sugerując gestem, że pora już iść. Ona jednak nie patrzyła, nie reagowała i dopiero, gdy zbliżył do niej dłoń, podniosła głowę, jak zwierzę wyczuwając zagrożenie.

– Rozumiem, chodźmy – szorstko zgodziła się, w jednej chwili wyłączając wszystkie emocje, od smutku po jakąkolwiek reakcję na rzeczywistość. Była jak skorupa bez wnętrza, manekin bez duszy, zaprogramowany robot, który maszerował przez las, prowadząc Nihama do wyjścia.

Na korytarzu przed halą czekał na nich Gorad Brown, chodząc od ściany do ściany i masując dłonią sztywny kark. Robił to zawsze, gdy dusiło go zdenerwowanie przed trudną konfrontacją.

– Muszę z tobą porozmawiać – zażądał, zachodząc im drogę i łapiąc Nihama za rękę. – Chodź na bok – dodał, odciągając go od Lumen. – Miało być już bez tajemnic. Taką mieliśmy umowę – z irytacją szeptał mu w twarz.

– Nie rozumiem.

– Do kogo wysyłasz wiadomości?

– Jakie wiadomości?

– Nie udawaj idioty! – krzyknął Gorad i sam się wystraszył. – Wiem, że wysyłasz zaszyfrowane wiadomości na Ziemię – znów wyszeptał, gniewem kontrolując skrępowanie.

– Regularnie, do naszych ludzi – odpierał zarzuty Niham, zachowując spokój. Co chwilę zerkał w stronę Lumen, która wciąż tkwiła w miejscu, zatrzaśnięta w innym wymiarze pełnym rozpaczy i wykuwanych sobie zarzutów.

– Tylko, że oni ich nie dostają. Sprawdziłem to! Do kogo są te zaszyfrowane wiadomości? Do Amerykanów? Współpracujesz z nimi?! – oskarżał Gorad, szarpiąc go za delikatny materiał jasnej bawełnianej koszuli.

– Puść mnie – zażądał Niham. – Nigdy więcej nie szpieguj mojej komunikacji z Ziemią – powiedział cicho, ale stanowczo.

– Mieliśmy razem dowodzić tą wyprawą. Oszukałeś mnie, prowadząc swoje tajne testy na artefakcie i teraz regularnie wymieniając informacje z kimś na Ziemi. Nie mogę ci ufać i nie mogę pozwolić, byś dalej był liderem naukowym – Gorad zagroził i zamilkł, bo w korytarzu zgasło światło.

– Co się stało? – zapytała Lumen.

Niham uruchomił oświetlenie w swojej exokoszuli i klęknął przy panelu windy, wywołując Centrum i głównego zarządcę technicznego okrętu.

Po chwili ciszy odezwała się pełniąca tę funkcję Fiona Dernisk.

– Aimeiz wszystko wyłączyła – raportowała, a w tle jej słów było słychać gorącą dyskusję specjalistów. – Uruchamiamy własne zasilanie, ale na razie nic nie działa. Statek nie reaguje.

– Przyczyna? – zwięźle zapytał Niham.

– Nie wiadomo, ale wszystko padło jednocześnie. Zresetowały się komputery i utraciliśmy połączenia. Tylko grawitacja funkcjonuje.

– Czy mamy kontakt z naszą flotą?

– Radiokomunikacja działa i wszystkie okręty zgłaszają gotowość.

– Czy zanotowali coś niezwykłego? – zadawał kolejne pytania Niham.

– Mówią, że Aimeiz zniknęła. Nie widzą jej, w ogóle ani na radarach, ani na własne oczy.

– To znaczy włączyła jakiś kamuflaż, tak?

– Chwila – powiedziała Fiona, a echo jej głosu wypełniło długi, ciemny i przerażający korytarz okrętu. W głośnikach panelu pozostał tylko szum trudnych do zrozumienia, ale goniących rozmów. – Coś się pojawiło – zgłosiła kobieta. – Jakiś obiekt.

– Jak to pojawiło? – nerwowo wyciągał informacje Niham, czując nad sobą oddech Lumen.

– To coś nas okrąża.

– To jakiś obcy statek? – włączył się do rozmowy Gorad, klękając tuż obok Nihama.

– Nie wiem, ja nie mam żadnych odczytów. Są tylko raporty kapitanów statków. Oni zgłaszają, że obiekt...

– Że obiekt co?! – krzyknął Niham, poirytowany zbędnym suspensem.

– Chwila, nie słyszę co mówią – raportowała w natłoku informacji Fiona. – Kapitanowie zgłaszają, że obiekt ich skanuje... oświetla czymś, nie wiem, coś robi.

– Niech nikt nie reaguje! – krzyknął rozkazem Niham i ruszył biegiem przez korytarz, ciągnąc za sobą Gorada i Lumen, wabionych jedynym źródłem światła w okolicy. Pędzili pokładem Aimeiz w ciemności i na oślep, ucząc się na własnej skórze, jak ogromny był to okręt. A przecież las rósł blisko Centrum, zajmując, na szczęście, ten sam poziom. Niham biegł, jak piorun kulisty rozświetlając przyklejonych do ścian przerażonych ludzi, a Lumen mknęła za nim, wreszcie przypominając sobie, że ma w okularach noktowizję. Za nią zmęczony gonił Gorad, powoli odstając, tracąc źródła światła i gubiąc drogę.

Niesiony bezsilnością, zlany potem i zdyszany Niham wpadł do Centrum, uderzając stopą w niedawno przestawiony komputer.

– Sytuacja? – z zaciśniętymi zębami zapytał i wyszukał w półmroku pomieszczenia najważniejszych zarządców.

– Kapitanowie zgłaszają, że obiekt okrążył flotę i odleciał – poinformował jeden z nich z cichą nadzieją w głosie, że kryzys został zażegnany.

Do sali wbiegła Lumen, ciągnąc za rękaw ledwo żywego Gorada. Światło wróciło, na chwilę oślepiając wszystkich w środku, a odzyskane z mroku miny pokazywały łączące załogę zagubienie.

– Chyba już po wszystkim – stwierdziła Fiona. Stała na skraju podestu, gdzie mieściło się dwanaście paneli zarządczych. – Obiekt nic nam nie zrobił, tylko zeskanował parę statków i odlatuje – przekonywała młoda, zdolna, ale nie potrafiąca kłamać dziewczyna. Jak wszyscy wiedziała, że lata pracy i wszelkie próby ujarzmienia okrętu właśnie spełzły na niczym, oddając ich los w ręce obcych im istot.

– Chcę zobaczyć nagrania tego obiektu – zażądał Niham, wchodząc na podest i stając w jego centrum.

Gorad zrobił podobnie, ale wciąż zmęczony, z trudem chwytając powietrze, zniknął w cieniu lidera naukowego i nie śmiał pisnąć nawet słowa. Otaczało ich dwanaście wielkich ekranów, choć nie wszystkie włączone, i dwanaście foteli, część jednak pusta. Tu skupiona była cała posiadana i, jak właśnie odczuli, niewielka władza mieszkańców nad okrętem. Stąd zarządzali infrastrukturą komunikacyjną, flotą towarzyszącą i wszystkimi funkcjami okrętu, które udało im się ujarzmić.

– System wszedł w autodiagnostykę – zgłaszał technik. – Za chwilę powinniśmy otrzymać nagrania z kamer floty – mówił, akcentując element prawdopodobieństwa w zdaniu. Okręt nieraz już udowadniał, że pewność logicznego wywodu nie zawsze ma dla siebie pokrycie. Tym razem jednak sprzęt zadziałał i komputery zabłysły pełnym światłem, pokazując, jak Aimeiz zlewa się z otchłanią kosmosu, a tajemniczy obiekt okrąża flotę.

– Jest jak pszczoła zwrotny – stwierdził Gorad, przełamując śluby milczenia.

– Zatrzymaj obraz. Zbliżenie – polecił Niham i pochylił się nad panelem. – Wygląda jak połączenie pawia z kałamarnicą – zauważył i wskazał długi, metaliczny i wieloczłonowy ogon, który wieńczył smukłą sylwetkę obcej istoty. – Puśćcie dalej.

Na nagraniu obiekt przemknął między okrętami, zatoczył dwie pętle, okrążając flotę z bezpiecznej odległości, i zniknął w przestrzeni, nie znajdując dla siebie nic ciekawego. Spotkanie trwało może dwie minuty i niewiele przypominało znane z literatury scenariusze kontaktu z cywilizacją pozaziemską.

– Zignorował nas? – zapytała Lumen, zaglądając do pierwszego przy krawędzi platformy ekranu.

– Najpierw zeskanował flotę – przypomniał technik – ale Aimeiz pominął. Prawdopodobnie nas nie zauważył.

– I co teraz? – Gorad mruknął w stronę Nihama, jak reszta zarządców z ulgą oddając liderowi naukowemu decyzję.

– Nic.

– Jak to nic?

– No nic – powtórzył Niham i oderwał się od ekranu. – Zupełnie nic. Wracajcie do swoich zadań – polecił i zeskoczył z podestu, chwytając Lumen pod ramię i prowadząc ją do wyjścia, oblepiony spojrzeniami zdumionej załogi.

– Chcesz to tak zostawić? – krzyknął za nim Gorad.

– A ty nie? – zapytał Niham tuż przy progu drzwi. – Aimeiz wolała uniknąć z tym obiektem spotkania, więc my też nie powinniśmy się nim interesować – stwierdził i nie czekając na kolejne uwagi, wyszedł z Centrum, prowadząc Lumen pod rękę.

Na jedenastym piętrze Aimeiz ludzie zorganizowali sobie jadalnie, w których codziennie o podobnej porze zasiadali, by zjeść to, co sami wyhodowali w ogrodach. Te kwitły i rozwijały się, ale wciąż nie wystarczały, by w pełni rozwiązać problem wyżywienia mieszkańców. Nadal więc dostawy z Ziemi uzależniały społeczność. Nie na długo jednak, bo Niham wdrażał już nowe technologie produkcji mięs, które miały zapewnić im samowystarczalność. Na razie skromne potrawy, uzupełniane przez koktajle energetyczne, zapewniały minimum ich potrzeb żywieniowych. Nie był to duży dyskomfort, bo nie brakowało kawy, herbaty i alkoholu pozwalających urozmaicić każdy posiłek i miło spędzić wolny czas.

Niham i Lumen właśnie kończyli obiad, bez słowa odstawiając brudne talerze do dystrybutora na środku okrągłego stołu. Siedzieli w rogu sali, z dala od innych osób, przy stanowisku złożonym z masywnego blatu i siedziska w postaci nieprzerwanego kręgu. Oboje zamówili dla siebie kawę, on zwykłą czarną, ona mocne espresso.

– Profesor Hadel ma ciekawą teorię – powiedział Niham, by podjąć kolejną próbę nawiązania rozmowy z Lumen, która przez prawie cały posiłek milczała, konstruując tylko krótkie, mroczne odpowiedzi. Zmieniła się od czasu ich ostatniego spotkania. Wtedy rozmowna, otwarta, wręcz wylewna, potrafiła przekształcić każde słowo w żart, pytać bezwstydnie, nieustannie zmieniać temat, uśmiechem powalić wszelki argument, a słodkim spojrzeniem zamknąć każdemu usta. To Niham w niej ubóstwiał i tęsknił za tym teraz, jak za krwistym, kruchym argentyńskim stekiem. – Profesor uważa, że Aimeiz potrafi chować się w szczelinach między wymiarami, dlatego ten obiekt nas nie zobaczył – powiedział, popijając słowa gorącą kawą. Ciecz parzyła mniej niż brak zainteresowania jego towarzyszki.

– Świetnie, że musimy chować się przed jakąś obcą formą życia – skwitowała Lumen.

Niham aż zacisnął mocniej palce na uchu filiżanki. Nie mógł już słuchać ponurych i pesymistycznych uwag, którymi miłość jego życia raczyła go przy każdej okazji. Ignorując jej słowa, opowiadał dalej.

– Hadel mówił mi też, że Aimeiz może wykorzystywać zdolność przeskakiwania między wymiarami do poruszania się w przestrzeni. Prawdopodobnie nie ma dla niej ograniczeń prędkości. Rozumiesz, co to oznacza? – zapytał, ale nie otrzymał żadnej odpowiedzi. – Jeśli to prawda, to Aimeiz może zabrać nas na koniec wszechświata i z powrotem jak na wycieczkę do zoo.

– Świetnie – mruknęła Lumen wpatrzona w otchłań kawy.

– Jeśli zdołamy poznać tę technologię, świat będzie dla ludzi podwórkiem. Gwiazdy, planety, odległe galaktyki staną się kurortami wakacyjnymi i adresami gotowymi do zamieszkania! – roztaczał wizję Niham, próbując wzniecić w niej nadzieję na świetlaną przyszłość.

– Jeśli tylko okręt nie postanowi inaczej – ze znudzeniem odparła Lumen, nagradzając jego rozpaczliwe starania obojętnością. – Nadal myślisz, że masz nad nim kontrolę?

– Nadal myślę, że Aimeiz nie chce nas skrzywdzić i daje nam tyle kontroli, ile jesteśmy w stanie udźwignąć.

– Kontrola to złudzenia – skwitowała Lumen, mrożąc ostatnie promyki nadziei na normalną rozmowę. Myślami była gdzie indziej, oderwana, wpatrzona w punkt miliony kilometrów stąd, gdzieś w głębi niedotkniętej kawy. Tu tkwiła tylko opustoszałą skorupą ciała.

Niham potrzebował chwili, by zrozumieć, że nie istnieje na tej samej płaszczyźnie, co ona. Lumen nie słuchała go. Rozmawiała raczej sama ze sobą, wykorzystując tylko jego słowa, by spotęgować własną winę i zbudować sąd nad popełnioną w jej mniemaniu zbrodnią. Nie chciał tego komentować, bo nie czuł się na siłach znów poruszać wątku rozstania matki z córką. Skapitulował i zamilkł; ciszę przerwał dopiero Lev Stronmo. Jak zbity pies stawiał każdy krok, idąc w ich stronę i przepraszając wzrokiem za swoją obecność.

– Mogę się dosiąść? – zapytał chłopak, stając nad ich głowami. W odpowiedzi otrzymał dwojakie spojrzenia: wybawienia i obojętności. Zbliżył się więc do kręgu siedzisk, które rozsunęło się, wyczuwając ruch, i zajął miejsce pomiędzy nimi. Od razu zamówił w dystrybutorze sok. – Rozmawiałem z Tasajevem o tym tajemniczym obiekcie – zaczął rozmowę.

– I co myśli? – dociekał Niham głodny normalnych interakcji.

– Tasajev mówi, że to była obca technologia. To znaczy obca Aimeiz, w sensie inna, rozumiecie?

– Rozumiemy – potwierdziła Lumen, nadal z pełną filiżanką kawy przed sobą. – To była inna rasa.

– Zgadza się! – krzyknął z radości Lev, widząc słomiane, ale wciąż jakieś zainteresowanie jego teorią. – Podłużny, lekko falujący kształt i ta rozgwiazda z tyłu, wyglądająca jak ogon pawia, zupełnie nie przypominają niczego, co widzieliśmy na Aimeiz. To była maszyna, ale...

– Skąd wiesz, że to była maszyna? – wtrąciła Lumen, coraz bardziej angażując się w rozmowę, ku uciesze Nihama.

– No bo była metaliczna?

– Z wyglądu, ale to nic nie znaczy.

– Ciekawe – wtrącił Niham. – Może to forma życia przystosowana do warunków kosmicznych? – zapytał, by podtrzymać dyskusję.

– Może – przyznał Lev. – W każdym razie mamy problem – dodał podekscytowany wspólnymi przemyśleniami. – Podobno już wcześniej zdarzały się takie utraty mocy?

– Tak, parę razy – potwierdził Niham.

– No właśnie. Jeśli to była reakcja na tę samą dziwną istotę co dziś, to znaczy, że okręt celowo się wyłączył.

– Co sugerujesz? – znów spytała Lumen.

– To znaczy, że Aimeiz wolała uniknąć tego spotkania. Pytanie więc, dlaczego – ciągnął chłopak, wędrując od twarzy do twarzy swoich towarzyszy przy stole. – Moim zdaniem to był zwiadowca jakiejś większej floty, a Aimeiz nie chce jej spotkać.

Niham postawił pustą filiżankę na stole, bawiąc się jeszcze przez chwilę jej uchwytem.

– Mamy więc problem – stwierdził i bezradnie patrzył, jak w Lumen gaśnie ostatni promień nadziei.

– No właśnie! – zawołał Lev uradowany aprobatą lidera. – Prawdopodobnie Aimeiz mogłaby zniszczyć ten obiekt bez trudu, więc dlaczego się wyłączyła? – sam sobie stawiał zagadki. – Na pewno gdzieś w kosmosie czeka jakaś potężna flota, która, kto wie, może poluje na nas albo na Aimeiz.

– Cieszy cię to? – zapytał Niham, rozgniewanym wzrokiem karcąc chłopaka.

– Nie, dlaczego?

– Jeśli faktycznie istnieje jakieś zagrożenie dla Aimeiz, to nie możemy lecieć na Ziemię – Lumen sformułowała oczywisty wniosek, po czym wstała i wyszła bez słowa pożegnania. Na stole została nietknięta kawa.

– Panie Sante – zwrócił się do lidera Lev, przyzwyczajony już do dziwnego zachowania kobiety, z którą spędził kilka miesięcy w zamknięciu. – Chciałbym porozmawiać też o artefakcie, jaki odkryliście na pokładzie okrętu.

Niham stanął na baczność, gotowy pobiec za Lumen. Słysząc jednak słowo „artefakt”, zawisł nad chłopakiem, przygniatając go złowrogim pytaniem.

– Skąd o tym wiesz?

– Od Tasajeva. Wspominał, że coś znaleźliście. Coś niezwykłego.

– Z nikim o tym nie rozmawiaj – rozkazał Niham, pogroził mu palcem i ruszył do drzwi. Dogonił Lumen na korytarzu, gdzie zbierały się grupki przyjaciół umówionych na wspólny posiłek. Lawirując między rozgadanymi ludźmi, chwycił jej ramię.

– Pomogę ci wrócić na Ziemię! – przyrzekł.

Lumen wyszarpała rękę i odwróciła się, niczym lwica pożerając go wzrokiem.

– Jak?! – krzyknęła, zwracając na siebie uwagę wszystkich wkoło. – Ścigają nas jakieś maszyny, a na Ziemi jesteśmy terrorystami! Nikt mi nie pomoże!

– Lumen, proszę.

– Ona jest sama w rękach tych bydlaków, a ja utknęłam lata świetlne od Ziemi bez możliwości powrotu! Obiecałam, że nigdy jej nie zostawię, a teraz tkwię na jakimś chorym statku, o którym nie macie zielonego pojęcia! – denerwowała się, a jej słowa wywołały szepty niezadowolenia wśród mieszkańców urażonych tą niepotrzebną uwagą.

Gniew, zrodzony z fuzji rozczarowania i niesłusznych oskarżeń, pochłonął Nihama.

– Porozmawiajmy u mnie – powiedział, chwycił Lumen za rękę, jak rodzic gotowy skarcić dziecko, i zabrał ją w stronę wind. – Nie możesz tak mówić przy ludziach – pouczał, wpisując na panelu cel podróży. – Oni poświęcili lata na ten projekt.

– Chcesz mi teraz robić wykłady wychowawcze? – złośliwie spytała Lumen z sarkastycznym uśmiechem, za którym skwierczała czysta nienawiść. Winda aż pęczniała od wzajemnej niechęci.

– Nie, skąd – odpowiedział Niham i poprowadził ją do swojego pokoju. Gdy tylko zamknął drzwi, złość go opuściła. Jak na karuzeli, z jednej skrajności wpadał w drugą i teraz z wielkim współczuciem szukał słów ukojenia, którymi mógłby ocalić jej zranione serce.

– Posłuchaj, proszę – zaczął głosem pojednania – sprowadziłem cię na Aimeiz, bo to był jedyny sposób, by ci pomóc. Doskonale wiem, co się dzieje na Ziemi: aresztowania, tortury, kompletne bezprawie. Przez Onstroma i jego chory projekt byłaś w niebezpieczeństwie, a ja chciałem ci pomóc i nadal chcę.

– Jesteś pewny? – zapytała Lumen, ukrywając w słowach niewypowiedziane oskarżenie. – A może chodziło o to, że cię zostawiłam wtedy w Waszyngtonie zakochanego i zdradzonego. Może chciałeś się zemścić, zabrać mi córkę, która nie była twoja?

– Lumen, przestań! – błagał Niham, nerwowo chodząc po pokoju, by rozładować emocje. – Ta noc, ta piękna noc, to prawda, zauroczyłaś mnie doszczętnie, ale nigdy nie pomyślałbym, żeby cię skrzywdzić, ukarać czy oderwać od córki. Przecież to dziecko, niczemu niewinne. Plan był taki, by sprowadzić was obie, bezpiecznie i razem!

– Widzisz – zauważyła Lumen, wypełniając pokój chłodem – przynajmniej kanapę udało ci się bezpiecznie sprowadzić. – To był tylko żart z pozoru. – To ta sama, prawda? Poznaję po plamie, której nawet nie wyprałeś – wyśmiewała go z uśmiechem, który ranił bardziej niż szczerość.

Niham spłonął wstydem i wzrokiem winnego spojrzał na bordowe zabarwienie białego siedziska kanapy. Mógł już dawno je wyczyścić, ale tego nie zrobił, traktując mebel jak amulet, materializację wspomnień i źródło szczęścia. Był to też dowód słabości i wrażliwej duszy, który z łatwością ukrywał przed innymi, ale nie przed Lumen.

Ona wiedziała doskonale, jakie znaczenie miał ten przedmiot, i nie wahała się teraz, niczym bronią, nim dzierżyć.

– Zadbałeś o trofeum z tamtej nocy, żeby zaspokajać żądze wspomnieniami, co? – uderzała słowami niczym nożem. – Jesteś żałosny! – ubliżała mu wpatrzona w niego kamiennym wzrokiem kata. – I do tego słaby – dodała, widząc, jak zaciska dłonie. Prowokowała gestem i złowieszczym uśmiechem, a gdy zrobił krok w jej stronę, cofnęła się z obrzydzeniem, gotowa pogardą wyrwać mu serce. – Nawet nie zauważyłeś, że cię wykorzystałam wtedy, i to jeszcze jak! Podwójnie! – mówiła, śmiechem depcząc go jak butem. – Byłeś ślepym cielakiem. Wszyscy jesteście ślepi. Wystarczy się tylko ładnie uśmiechnąć i machacie ogonami, jak szczeniaki przy misce jedzenia! – krzyczała, rozsierdzona, wreszcie uwalniając zebrany w sobie jad. – Mężczyźni! – z odrazą zawołała, jakby nie było na świecie nic od nich gorszego. – Mam tego dość – dodała i odwróciła się w stronę drzwi.

– Poczekaj – poprosił Niham, zagubiony w sztormie rozsierdzonych myśli.

– Na co mam czekać? Co chcesz jeszcze ode mnie? Dostałeś, co chciałeś, i na powtórkę nie licz. Znajdź sobie inną kobietę i sofę.

– Nie ma innej, nigdy nie było.

– Nic mnie to nie obchodzi! – krzyknęła Lumen i odgoniła go jak bezdomnego. – Głuchy jesteś? Niepotrzebnie mnie tu sprowadziłeś. Zabrałeś mi córkę, myśląc tylko o sobie! Jestem tego pewna! Mam cię gdzieś, rozumiesz?! Zrobiłam to wtedy tylko dlatego, że mi się nudziło i byłam po ciężkiej rozmowie z Walkinem. Chciałam odreagować i przy okazji napić się dobrej whisky. A ty, napalony, ślepy osioł skoczyłeś na okazję, jakbyś kobiety nigdy nie widział! Zresztą i tak nie poszło ci za dobrze – upokarzała go, a bezczelność i arogancja, jak kwas, spływały z jej ust wprost na rozszarpane serce rozkochanego w niej mężczyzny.

Niham śmiechem próbował zdławić ból.

– Dlaczego to robisz? Próbuję ci pomóc, a ty mnie odpychasz. – Wyciągnął w jej stronę roztrzęsioną dłoń na pojednanie. Sam go bardziej niż ona potrzebował.

– Próbujesz sobie pomóc, bo nie możesz przeboleć tej jednej nocy i tego, że wybrałam Walkina.

– Każdy popełnia błędy – przekonywał Niham, stawiając kolejny krok w jej stronę.

– Błędy? Co nazywasz błędem? – zapytała Lumen, rozkładając ręce. – Sam nie masz pojęcia, o czym mówisz! Wielki Niham Sante, naukowiec, inteligent i ofiara losu. Onieśmielony przez kobietę, twórca Wielkiego Planu i bezradne dziecko – nabijała się bez granic. – Błędem było to, że pozwoliłam ci siebie dotknąć – wypluła mu w twarz i odepchnęła jego dłoń.

– Przestań – poprosił Niham, opuszczając głowę, przytłoczony ciężarem ciosów.

– Dlaczego? Nie o to ci chodzi? Nie chcesz poznać prawdy? – dociekała Lumen, zaostrzając jeszcze ton, jak rekin krążąc wokół krwawiącej ofiary.

– Nic nie rozumiesz. Gdy tylko cię zobaczyłem, wiedziałem, że jesteś mi pisana! Wiem, że to dziecinnie brzmi, ale całe życie czekałem na ciebie, zrozum. Byłaś pierwszą, którą naprawdę... byłaś pierwszą w ogóle! – Niham z trudem odsłaniał kruchą duszę idealisty, marzyciela, romantyka. Zawsze chował ją za murem cynizmu i inteligencji w obawie przed światem, jego szorstkością, agresją, niszczycielską siłą.

– Pierwszą? – powtórzyła Lumen, udając zaskoczenie. – W tej kwestii też? – dodała, przysuwając się bliżej.

– Nigdy wcześniej nie szukałem kobiety, nie potrzebowałem, nie sądziłem, że ją znajdę. W zasadzie wiedziałem, że nie mam szansy. Dużo pracowałem, praca była...

Lumen wybuchnęła śmiechem, wbijając włócznię poniżenia prosto w jego nagą pierś.

– Jesteś bardziej żałosny, niż myślałam – z agresją rzuciła mu w twarz, stając naprzeciwko, gotowa pięścią uderzyć, gdyby tylko drgnął. – Zasługujesz na najgorsze! Za chciwość, egoizm i za to, co nam zrobiłeś!

– Chciałem was uratować, naprawdę, naprawdę! – zarzekał się Niham, zaciskając dłonie aż do krwi płynącej ze skóry rozciętej paznokciami. Nie miał jednak odwagi spojrzeć Lumen w twarz i jak niewolnik, wpatrzony w jej biodra, wysłuchiwał obelg.

– Nie potrzebowaliśmy ratunku ani ja, ani Silla, ani świat, ani ludzie na tym statku, ani nawet Walkin, któremu nie dorastasz do pięt!

– On jest potworem! Wykorzystał cię!

– Może chciałam, żeby mnie wykorzystał? – zasugerowała Lumen, dociskając wbite mu w pierś ostrze. – Może lubiłam, jak mnie traktował? Nigdy byś tego nie zrozumiał, bo nawet nie jesteś mężczyzną.

– Kocham cię – Niham wyznał ze łzami w oczach i zamilkł.

– Nie, nie, nie mnie. Kochasz siebie, okręt i tę ohydną kanapę, na której pewnie codziennie... – Lumen nie dokończyła, z obrzydzeniem pokazując palcem mebel. – Popatrz na siebie, tak chcesz ratować świat? Myślisz, że jesteś w stanie poprowadzić tych ludzi, ocalić ich? Jesteś jak ślepa owca ciągnąca inne na rzeź. Ile lat już tu siedzisz, ile?! I co osiągnąłeś? – spytała, chwytając jego głowę w swe szpony. – Nie potrafiłeś nawet ocalić mojej córeczki – wyszeptała, lawą nienawiści wypalając mu oczy.

– Próbowałem – równie cicho odpowiedział Niham. W jej spojrzeniu szukał wybaczenia, ale znalazł tylko gniew.

– Pozwoliłeś im ją zabrać! – ryknęła Lumen, szarpiąc jego głowę. – Twoi ludzie, twój plan, twoja wina! – krzyczała w szale, bez opamiętania, aż w końcu pchnęła go z całych sił na biurko. Niham strącił swój ulubiony kubek, roztrzaskując go na podłodze i rozlewając zimną kawę. Odwrócił się i spojrzał na plamę, a potem kawałki naczynia. Na ziemi wciąż kołysał się największy fragment z niepełnym nadrukiem „FRAK”. Gniew, jak żrący kwas, wypełniał jego żyły, wypalając po kolei każdy narząd i powoli, skutecznie, systematycznie niszcząc w nim wszystko, co ludzkie.

– Gdybym mogła cofnąć czas – rzekła Lumen ze spokojem, który tylko śmierć zna – wymazałabym cię ze swojego życia – dokończyła, wykuwając sens tych słów w odsłoniętej potylicy odwróconego do niej plecami Nihama.

– Kropla do kropli zbiera się ocean, życiodajna woda w potop się zamienia.

Te słowa, jak wyrocznia, rozbrzmiały w uszach Lumen, gdy na szyi poczuła uścisk jego dłoni.

– Nienawidzę cię – wypluł przez zęby Niham, powalając ją na ziemię. Zawiść i odraza spływały, jak strugi potu, po jego rękach, wyciskając z jej ust wygięty w spazmie mięśni język. Dysząc i sapiąc, niczym ranny, zgoniony zwierz, podziwiał szeroko otwarte oczy swej miłości. Były piękne, jak niebo przed zachodem Słońca, zalewane łzami czerwieni i fioletu. Gubiły blask, traciły ostrość i pokrywały się szklaną taflą bieli zamarzającego jeziora.

Lumen z trudem wykrztusiła z gardła ostatnie słowa.

– Silla, idę... – Ciszę przerywał już tylko zgrzyt zakleszczonych zębów mordercy.

– Oj Niham, Niham – powiedziała piękna, młoda dziewczyna o brązowych, długich włosach i błękitnych oczach. Stała boso w letniej kwiecistej sukience nad ich splecionymi wrogością ciałami. Lekkim dotykiem pozbawiła oboje jednocześnie przytomności. Żyli i śnili, Lumen o córce, Niham o zapomnianym już dawno barze w Waszyngtonie. – Co ja z wami mam – wzdychała kwiecista dama, stawiając na biurku kubek zimnej kawy, po której na podłodze nie było już śladu.

Stavros

(historia nr 1.11 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Przesłuchanie

Ręce Erina lewitowały w powietrzu, przywiązane do poręczy krzesła linką, która pozwalała mu unieść przedramiona na wysokość dziesięciu centymetrów lub położyć je swobodnie. Tyle tylko, że oparcia parzyły, a powietrze nad nimi przecinał niewidzialny laser zdolny zmienić skórę w popiół. To było autorskie narzędzie tortur Aldona, zaprojektowane tak, żeby wykorzystać słabość przesłuchiwanego przeciwko niemu. Dyskomfort zawieszonych w niewygodnej pozycji kończyn w kombinacji ze zdenerwowaniem w końcu doprowadzał chwilą nieuwagi do błędu. Napędzane odruchami naprzemienne poparzenia pomnożone przez liczbę rąk ofiary dawały oficerowi niemałą satysfakcję.

Fakt, że przed chwilą Erin trzymał w objęciach umierającą osobę, nie pomagał mu utrzymywać nieruchomo w powietrzu dłoni. Siedział zamknięty w pokoju numer sto jeden na parterze hali, w której powstawał okręt flagowy Floty, duma Zjednoczonych Narodów, ostrze i tarcza ludzkości SS „Santlite 75”. Przez ostatnie parę lat stracił trochę białych włosów, zmarszczki spłynęły mu rzekami po twarzy, wysuszając skórę, a jego spojrzenie spowijał mrok bezksiężycowej nocy. Był na skraju wybuchu niekontrolowanej złości. Oddychał ciężko, zaciskał zęby, pocił się i napinał mięśnie zawieszonych rąk, wciąż zapętlając w myślach moment, w którym zginął jego przyjaciel, a cicha robotnicza rewolucja spłonęła w nagłej eksplozji.

Przez uchylone na chwilę drzwi, do stęchlizną śmierdzącego pokoju wpadł hałas siłą dławionych protestów. Przyszedł podpułkownik Wasiv Aldon, a razem z nim pojawiła się aura obrzydliwej zbrodni, która jak zapach zabójczego gazu wzmogła czujność Erina. Ubrany w galowy mundur sił DARPA, oficer przywitał więzionego zarządcę uśmiechem i usiadł naprzeciwko w czystym skórzanym fotelu kremowej barwy. Jak zwykle, mimo krwawo karanej za drzwiami rewolucji, był idealnie ogolony, schludny i z włosami poskromionymi w gładką fryzurę.

– I po co było kłamać – rozpoczął moralizatorskie przemówienie Aldon. – Gdybyście od razu przyznali się do tego zabójstwa, nikomu nic by się nie stało, a tak Stavros uciekł, zatoka stoi zalana krwią, a ty siedzisz tu z napęczniałą miną.

– Nikogo nie zabiliśmy – odpowiedział Erin skoncentrowany na swoich dłoniach.

– Ty nie. Za stary jesteś, żeby tak okrutnie zasztyletować doświadczonego żołnierza, ale Stavros i jego koledzy.

– To nie on.

– Nie on? – zdziwił się Aldon. – Jak nie on, to po co uciekał?

– Uciekł, bo chcieliście go rozstrzelać.

– A tam zaraz rozstrzelać. Tak traktujemy tylko zwierzęta w hali, słyszysz je? – zapytał oficer, nastawiając ucha w kierunku forsowanych wrzaskami drzwi. Kolejni robotnicy byli właśnie przykładnie karani.

– To ludzie! – krzyknął Erin, opuszką palca wskazującego dotykając rozżarzonej powierzchni poręczy.

– To ludzie – powtórzył po nim Aldon i zamilkł. Dźwięk rozpaczliwych jęków zdewaluował za niego wartość człowieka. – To niewolnicy, którzy budują dla ciebie najwspanialszy na świecie okręt – dodał patetycznie.

– Nie dla mnie, tylko dla waszej korporacji.

– Dla ludzkości! – zawołał oficer, przedrzeźniając go. – Nic nie rozumiesz – stwierdził chwilę później, tracąc nastrój do żartów. – Ci ludzie, których tak poważasz, to narzędzia, to środki do osiągnięcia celu. Gdy wykonają swoją pracę, staną się dla nas zbędni – powiedział, zakładając nogę na nogę, odchylony wygodnie w fotelu. – Za długo ludzie pokładali wiarę w to, że są najwyższym dobrem świata, że nic nad nimi nie stoi, że wszystko zostało stworzone dla nich. Skąpani w luksusach bezsensownej produkcji i niepohamowanej konsumpcji utknęli w tym szaleńczym kręgu tworzenia i niszczenia. Byli nim oślepiani przez tyle lat, że teraz trudno im wrócić na swoje miejsce w skorygowanym łańcuchu pokarmowym społeczeństwa. Wiesz, że taki istnieje? – zapytał Erina oficer, ale nie mając nadziei na odpowiedź, ciągnął swój wywód. – Istnieje, choć przez długi czas był zachwiany masami pożerającymi wybitne postacie. To bardzo ciekawe zjawisko, wiesz, bo pokazuje, że w zachowaniu stadnym człowieka funkcjonuje siła zmierzająca ku zatrzymaniu wszelkich zmian, i jest to działanie całkowicie wykluczone ze świadomości jednostki. To fascynujące, że żaden przeciętny człowiek nigdy nie skrytykuje rozwoju jako takiego, choć cały czas będzie dążyć do likwidacji wszelkich odstępstw od normalności, a przecież tylko dzięki nim można zapoczątkować rozwój. Nadążasz? – znów zapytał Aldon, ale nie zdołał oderwać uwagi Erina od lewitujących nad poręczami krzesła rąk. – No tak, to skomplikowane. W każdym razie rozwój zawsze był domeną ludzi inteligentnych, którzy u władzy potrafili budować doskonałe społeczeństwa z zachowaniem właściwej hierarchii, ale niestety potem przyszła demokracja. Co za debilny pomysł, żeby dzielić władzę pomiędzy istoty tak ograniczone, że zrozumienie różnicy między popytem a podażą graniczy u nich z cudem. Jak takie biedne stworzenia, pozbawione jakiejkolwiek wiedzy na temat podziału władzy, międzynarodowych stosunków czy też podstaw paradygmatów makroekonomicznych mają decydować o sprawach państwowych? Przecież ci prości ludzie mieli problemy z rozliczaniem się za zakupy w sklepie! Żadna forma dzielenia władzy nie ma sensu, dopóki dzieli się ją pomiędzy małpy w zoo, no ale to temat na inną dyskusję – podsumował, przez chwilę karmiąc głównego zarządcę nadzieją na szybki koniec tortur. – Wracając jednak do kwestii ludzi pracujących w hali – wznowił monolog Aldon, przyglądając się uważnie dłoniom swojej ofiary, jakby czekał na moment, gdy zmęczone opadną na rozgrzany metal i zaskwierczą wspaniałą dla niego melodią. – Myślę, że budowa tego okrętu to dla nich szansa na zapisanie się w historii nie lada wyczynem. Myślę nawet, że po cichu spełniają tak swoje marzenia, bo tak naprawdę, co innego mogliby teraz robić na tej umierającej planecie? Pisać książki, komu? Malować obrazki, grać? Prowadzić badania bez żadnej edukacji, wiedzy, nawet zdolności płynnej komunikacji? Powiem więcej! – nakręcał się przemyśleniami Aldon. – Myślę, że Kryzys Słoneczny był dla nich swego rodzaju wybawieniem, wiesz, ocaleniem z bezpłodnej egzystencji skoncentrowanej wokół mechanicznej konsumpcji dóbr, kumulowania bogactw, szukania poklasku i bezmyślnego podążania za stadem, którym kierował marketing. Marketing! – podkreślił, dostrzegając nawet najmniejsze drganie zdrętwiałych palców Erina i reagując na nie wyszczerzonymi zębami. – Cóż to za przekleństwo było, rozdmuchane do takich rozmiarów, że ludzie kupowali reklamę zamiast produktu, ale to też temat na inną rozmowę. W każdym razie świat przed rokiem 2112 to było jakieś nieporozumienie.

– Skąd wiesz, jak było przed 2112, skoro wtedy nosiłeś jeszcze pieluchy? – zapytał Erin i zrównał się z nim wzrokiem, po raz pierwszy pozostawiając dłonie bez kontroli oczu.

W odpowiedzi Aldon pokazał wyszczerzone wilcze kły w uśmiechu, który jak cięta rana krwawił urażoną dumą. Potem wziął głęboki oddech, by odzyskać posturę, i pokiwał głową pod wrażeniem odwagi głównego zarządcy.

– Oglądałem materiały z tego okresu – tłumaczył bez zająknięcia. Jego głos, jak zawsze, skakał po całej naturą mu danej tonacji, nadając wypowiedzi muzyczne brzmienie kontrastujące z docierającymi zza drzwi jękami. – Puszczali nam tego sporo w szkole oficerskiej i jeden film szczególnie mocno zapadł mi w pamięci – chwalił się wykształceniem. – Jakiś uniwersytet robił ankietę wśród przypadkowych ludzi na ulicy. Nie pamiętam jaki ani gdzie dokładnie, ale zadawali ludziom pytanie o to, gdzie mieszkają. Pytali o dokładny adres, ulicę, numer, oczywiste rzeczy i wiesz, co się okazało? – zapytał z nadzieją, że tym razem zainteresuje przywiązanego do krzesła rozmówcę. – Nikt, kurwa, nie wiedział gdzie mieszka! – krzyknął i wyskoczył z fotela, chodząc po brudnej sali, ewidentnie rozgoryczony. – Ludzie byli tak uzależnieni od technologii, że nikt już nie kojarzył swojego adresu! Ciekawe co ci idioci robili w dniu awarii, jak wszystkie satelity nawigacyjne padły. Ci, co byli poza domem, pewnie umierali na ulicach! – szydził z obrzydzonej mu wybiórczymi materiałami epoki i wciąż zerkał na Erina okiem mechanika, który nie potrafi dojść do tego, dlaczego jego auto nie odpala. Stanął przed nim zamyślony i mówił dalej. – Ludzie osiągnęli poziom totalnej ignorancji. Wyposażeni przez naturę w najpotężniejszą broń: rozum świadomie decydowali się z niego nie korzystać. Tak było im łatwiej. Podążali za ślepymi trendami, wykonując polecenia, wierząc we wszystkie bzdury, które im się wciskało. Byli jak jakieś zwierzątka w zoo, które w swoich klatkach są w pełni szczęśliwe. Daj im tylko coś do jedzenia, zajęcie do wykonywania i będą się głupio uśmiechać, nie rozumiejąc, że mogłyby żyć inaczej. Kryzys zdradził tę warstwę bezmyślnych stworzeń, przywracając im właściwe miejsce w łańcuchu, o którym mówiłem wcześniej. Teraz już wiemy, że te masy mają potencjał do wykonywania dowolnej pracy, jeśli tylko dostrzegą w niej szlachetny cel. Rosjanie to rozumieją i świetnie wykorzystują. Dla nich człowiek to zwierzę, bydło jak każde inne, rozumiesz, co mówię? – zapytał z zaskoczenia Aldon, trzymając zarządcę w cieniu własnej sylwetki. Przytłaczał go, jak góra budynki u swego podnóża. Czekał cierpliwie, nie zdradzając intencji i chowając wilcze zapędy pod maską myśliciela-amatora, notując jednak najdrobniejsze drżenie dłoni Erina. Skrupulatnie zliczał przejawy zmęczenia, wypatrywał jego słabości, jak hiena, i szukał odsłoniętej krtani. – Wiesz, co to oznacza? – zadał kolejne pytanie pochylony nad poręczą krzesła, dodatkowo torturując zmysły ofiary intensywnym zapachem barbarzyństwa.

Erin nie odpowiadał, w myślach tocząc walkę nie o słowa, ale o centymetry, które liczył między dłonią a mundurem oficera. Chciałby go chwycić, pociągnąć z całych sił, by nadziać na niewidzialny promień lasera i razem z nim spłonąć w bólu. Nie zabiłby go, być może nawet specjalnie nie skrzywdził, ale zniszczenie zadbanego uniformu skurwysyna na pewno dałoby mu satysfakcję wartą każdego cierpienia.

– Gdzie jest Stavros?! – ryknął Aldon, ucinając odważne myśli Erina.

– Nie wiem, majorze.

– Podpułkowniku – poprawił go oficer.

– Przepraszam, nie rozumiem tych zawiłości sił wojskowych i...

– Jeszcze jeden taki żart i wytnę cały twój zarząd – zagroził Aldon. – Myślisz, że mi zależy? Myślisz, że kogoś obchodzi, ilu pracowników zginie w tej hali, zanim okręt zostanie ukończony? – pytał, celowo stając na stopie Erina. Deptał ją w nadziei, że ten nieostrożny dotknie dłonią rozżarzonej poręczy krzesła. – Gdzie jest ten gnojek?! – krzyknął.

– Nie wiem gdzie jest Stavros. Nie mam już prawie żadnego kontaktu z zarządcami – tłumaczył Erin, zaciskając zęby. Czuł, jak napięcie mięśni stopniowo przepływa z rąk na barki, zalewając jego umysł dyskomfortem i powoli odkładając się koszmarnym bólem gdzieś z tyłu głowy.

– Czy zabiłeś porucznika Culina? – zapytał spokojnie oficer, tracąc zainteresowanie torturą i wracając na czysty, wygodny fotel.

– Nie.

– Czy wiesz coś na temat jego śmierci?

– Nie.

– Czy zachęcałeś pracowników hali do buntu?

– Nie.

– Czy zorganizowałeś ten bunt?

– Nie.

– Czy pomogłeś uciec Stavrosowi? – Aldon skreślał kolejne formalności z listy.

– Nie – Erin powtórzył z grymasem bólu na twarzy. Jego dłonie płonęły wyczerpaniem, sprawiając mu nieopisany koszmar wymuszonej bezczynności. – Nie, nie – powtarzał, by przyspieszyć proces.

– Powolutku, nie jesteśmy w zatoce, żeby tak pędzić – wycedził oficer z uśmiechem udanego żartu. – Czy wiesz gdzie on teraz jest?

– Nie wiem, nic nie wiem!

– Rozumiem – stwierdził Aldon, zadowolony z płynnie prowadzonego przesłuchania. – Nic nie szkodzi, bo i tak go złapiemy, zamkniemy w pokoju z komputerem i zmusimy, by poprawił program, o który prosi go Flota.

– Prosi go Flota? – Erin powtórzył słowa, które zadźwięczały mu oburzającym cynizmem.

– Taka jest jego praca. Jakby się zastanowić, to i tak lepsza niż setek innych osób, które w halach sklejają kable po czternaście godzin dziennie.

– Kazaliście mu napisać program do zabijania żołnierzy, a teraz jeszcze chcecie poprawek?!

– Gdy przyjdzie moment ewakuacji, będziesz wdzięczny, że ZN ma pełną kontrolę nad swoimi żołnierzami – przekonywał go Aldon, wierny Flocie, oddany dowództwu, pewny wygłaszanej prawdy i doskonale wytrenowany w zakłamaniu.

– Przecież tę broń mogą wykorzystać terroryści, wróg, przypadkowe osoby, dziecko z odpowiednim sprzętem, ktokolwiek! – Erin próbował przebić się przez mur ignorancji oficera. – Kto będzie prowadził Flotę, jeśli jakiś błąd w systemie zabije wszystkich dowódców? – zapytał, powoli tracąc wiarę w sukces rozsądku w walce z lojalnością. W końcu zduszonym, ale kąśliwym głosem dodał: – Kto będzie terroryzował ludzi, gdy ciebie wyeliminują?

Powietrze w pokoju zastygło, jakby zmrożone w oczekiwaniu na front burzowy. Cisza zbierała w sobie gniew i nienawiść, osiadając pyłem grozy na mundurze Aldona. Mężczyzna wyrwał się z fotela, zostawiając za sobą skorupę wyuczonej ogłady, i ze zwierzęcą żądzą krwi dopadł zarządcę. – Żyjesz tylko dlatego, że ci pozwalam, rozumiesz?! – ujadał, szczerząc białe, wypolerowane zęby i wbijając pazury w jego kolana.

– A ty żyjesz, bo ci Flota pozwala! – odparował Erin, rozjuszony rwącym nerwy odrętwieniem rąk. – Jak przyjdzie moment ewakuacji i okaże się, że dla takich śmieci jak ty nie ma miejsca we Flocie, to się, kurwa, zeszczasz ze strachu!

– Co powiedziałeś?! – ryknął Aldon, a jego oczy spłynęły łzami opętania. Uzbierany gniew wyładował na twarzy zarządcy, łamiąc mu pięściami nos, zalewając krwią, a potem odskakując na widok miotanego poparzeniami ciała.

Erin rzucał się, jak na krześle elektrycznym, paląc ręce raz laserem, raz rozżarzonym metalem, aż pokój wypełnił się dźwiękami skwierczącego mięsa. Gdy w końcu opanował koszmar, przywracając równowagę dłoni nad poręczami, wybuchnął rubinowym śmiechem szaleńca.

– Muszę obawiać się zła, gdyż jestem zaledwie śmiertelnikiem, a śmiertelni mogą najwyżej umrzeć – powiedział zamroczony.

– Chcesz umrzeć? – zapytał Aldon, oglądając zakrwawione pięści. – Za piętnaście minut umrzesz. Twój pluton egzekucyjny już czeka, a Stavrosa złapię sam i zniszczę. Zrobi to, o co prosi go Flota, a potem zginie, tak jak ty – odgrażał się, spluwając na zarządcę w akcie pogardy, na którą ten odpowiedział tylko histerycznym śmiechem. – Tak ci zabawnie? – zapytał oficer i chwycił dłonie Erina, dociskając je do poręczy. Smród spalenizny wypełnił mu nozdrza, a krzyk starca zaczął współgrać z jękami gładzonych za ścianą robotników hali, gdzie powstawał okręt flagowy Floty, duma Zjednoczonych Narodów, ostrze i tarcza ludzkości SS „Santlite 75”.

Polowanie

– To piękny dzień na polowanie – stwierdził pułkownik Windsel, wychylając się ze śmigłowca krążącego nad miastem. Wchłaniając skórą wiatr, jak myśliwy wyczuwając woń ofiary, zapytał: – W jakim stopniu system pokrywa miasto?

– Tylko czterdzieści siedem procent, panie pułkowniku – odpowiedział siedzący obok niego młody oficer.

– Dobrze, dobrze – powtarzał dowódca wpatrzony w sunące pod nim dachy wieżowców. – W takim razie spuście ze smyczy psy – rozkazał i przez chwilę szczerzył zęby do zmęczonego pracą Chicago. – Złapcie go i przyprowadźcie do mnie – dodał, jeszcze bardziej wyginając się w stronę przepaści, jakby za chwilę miał wyskoczyć i dołączyć do grupy uśpionych w mieście żołnierzy.

Całą akcją miało pokierować oddalone o dziewięćset kilometrów Centrum Dowodzenia DARPA. W schronie pod Nowym Jorkiem stu dwudziestu analityków przechwytywało miliony sygnałów z sieci jeszcze funkcjonujących satelitów, naziemnych systemów śledzenia, wież nawigacyjnych, siatek kontrolnych miasta, transmisji telekomunikacyjnych i programów miejskiego monitoringu mikrodronów. Wszystko, by schwytać Stavrosa Kascadance’a, który pięć godzin wcześniej uciekł z hali produkcyjnej SS „Santlite 75”. Tam zamordował jednego z oficerów ochrony i wywołał bunt wśród pracowników, zwiększając w regionie stopień zagrożenia atakami terrorystycznymi na skali Radiana do poziomu ósmego.

We wschodniej części miasta, w jednej z dawno opuszczonych dzielnic, do misji przygotowywała się jednostka specjalna porucznika Kirka Waneguta, mężczyzny o wyglądzie bezwzględnego łowcy z wygoloną głową, szorstkim zarostem na twarzy i oczach zabójcy przed momentem wypuszczonego z więzienia. Na porzuconej i zdewastowanej szabrowaniem ulicy, przy placu zabaw, gdzie huśtawki i drabinki przypominały salę tortur, jego siedmiu żołnierzy czekało na rozkaz.

– Możemy ruszać, poruczniku – zgłosił jeden z nich, a reszta, jak wybudzone ze snu niedźwiedzie, podniosła zakryte białymi maskami twarze. Wszyscy nosili czarne jednolite mundury, przylegające mocno do ich masywnych, zbrojonych biomechanizmami ciał. Silniejsi, szybsi, zwinniejsi i doskonale chronieni przez pola energetyczne zdolne zatrzymać impulsy z większości broni nie przypominali już ludzi. Noszone przez nich maski – białe, płaskie i doskonale gładkie – usuwały to, co z człowieka w nich zostało, dając w zamian siedem rodzajów obrazu i wirtualną rzeczywistość. Jak zaprogramowane roboty likwidowali wrogów Wielkiego Planu, nie zadając pytań i robiąc to, do czego całe życie byli szkoleni.

– Ma być żywy, więc włączcie tłumienie – rozkazał Wanegut i wraz z innymi ustawił swoją broń.

Były to lekkie kompozytowe karabinki modułowe M-89. Żołnierze określali je mianem „świstaków”, bo przy strzale w trybie snajperskim wydawały świst, jak klasyczna broń palna, choć zamiast kul wytwarzały impuls. Wszystkie egzemplarze sprzężono ze sobą i z centralnym systemem ognia, którym kierował dowódca jednostki wspierany mocą obliczeniową komputerów w głównej bazie sił DARPA oddalonej o dziewięćset kilometrów stąd. W takiej konfiguracji, rozbudowanej o nanotechnologię kojarzenia układu nerwowego z trybem celowniczym, prawdopodobieństwo chybienia spadało do dziewięciu setnych procent przy dystansie do stu metrów, niezależnie od warunków i prędkości celu wielkości przeciętnego człowieka.

– Kontrola ognia – zarządził Wanegut i podniósł broń. Wszyscy z drużyny, jak zintegrowane kopie, odtworzyli jego ruch i bez opóźnienia wycelowali w ten sam punkt na zrujnowanej ścianie budynku po drugiej stronie ulicy. Gdy porucznik odwrócił się i wypalił w huśtawkę na placu, żołnierze zrobili to samo, oddając salwę w sekwencji cztery-cztery, czyli cztery jednoczesne strzały, a po nich kolejne cztery skorygowane, z opóźnieniem o trzy setne sekundy.

– Błąd w granicy normy. Zatwierdzam – odezwał się oficer monitorujący akcję w bazie DARPA pod Nowym Jorkiem.

– Zatwierdzam. Ruszamy – rozkazał Wanegut i zerwał się z miejsca.

Za nim żołnierze rozkwitli formacją, utrzymując ją jak jeden organizm, kończyny tego samego ciała, zintegrowane maszyny. Pędzili z nadludzką prędkością, niczym cienie ptaków opływając przeszkody, pokonując puste ulice w niewzruszonej ciszy.

Chicago, jak większość dużych miast, obumierało na obrzeżach i cierpiało na exodus społeczeństw przesiedlanych w pobliże hal. Tylko centra metropolii wciąż tliły się aktywnością pracowników administracyjnych, którzy zdalnie napędzali machinę reorganizacji gospodarczej Wielkiego Planu. Poza nimi ulicami przemykali robotnicy fabryk, porozstawianych między ruinami dawnych domów mieszkalnych. Wpatrzeni w ziemię maszerowali tam, gdzie wskazywał im harmonogram dnia. Ignorowali toczący się w mieście pościg, ale nie dlatego że przywykli do widoku działań wojennych, ale dlatego że po prostu niczego nie widzieli i nie słyszeli.

Mimo Kryzysu Słonecznego i reformacji gospodarczych projekt Eye Mirage był rozwijany jako główny środek inwigilacji społeczeństwa na potrzeby Wielkiego Planu. Każdy nowo narodzony obywatel przechodził rutynowe badania, podczas których wszczepiano mu mikroskopijny moduł w korę mózgową, zdolny zakłócać i nadpisywać dowolne sygnały z oczu i uszu człowieka. Dziewięćdziesiąt pięć procent mieszkańców Ameryki, w tym praktycznie sto procent osób w Chicago, nieświadomie posiadało ten biomechanizm. Dlatego jednostka Waneguta mogła bez przeszkód gnać najruchliwszymi dzielnicami, jak w innym wymiarze, niezauważona przez zamroczonych codziennymi problemami ludzi. Projekt Eye Mirage był tajny, wykorzystywany przez wybrane jednostki wojska i na bezpośredni rozkaz Wiggera Andersa wciąż rozbudowywany.

– Mamy trop, korygujemy trasę – zgłaszał oficer z Centrum Dowodzenia w Nowym Jorku. – Wykryliśmy zaawansowane maskowanie. Zawężam teren – przesyłał kolejne komunikaty zobojętniałym głosem.

– Przyjąłem – odparł Wanegut, jednym skokiem pokonując dwa samochody w ruchu. Pędził już ze średnią prędkością sześćdziesięciu kilometrów na godzinę, prowadzony przez niezwykle zaawansowany program nawigacyjny. Komputer uwzględniał ruch wszystkich ludzi i maszyn w mieście, przewidywał ich kierunek i szybkość, unikał miejsc mogących tworzyć strukturalne pułapki, synchronizował trasy każdego żołnierza w jednostce, wyliczał wszystkie możliwe skróty, ustalając optymalną trajektorię kursu, a także pamiętał o ograniczeniach fizycznych wojskowych, a nawet korygował wskazania o kierunek i siłę wiatru.

– Mam cel – zgłosił jeden z ludzi Waneguta. – Osiemdziesiąt procent.

– Weryfikuję – dodał inny żołnierz. – Prawdopodobieństwo dziewięćdziesiąt procent.

– Potrzebna konfirmacja wizualna – zażądał porucznik i podniósł broń, wywołując ten sam ruch u wszystkich w jednostce. – Cel za dwieście dwadzieścia metrów, sto dziewięćdziesiąt, sto pięćdziesiąt – odliczał, a formacja samoistnie rozłożyła się jak wachlarz i każdy biegł teraz w swoją stronę.

– Brak konfirmacji. Nie widzę celu.

– Brak konfirmacji – zgłaszali po kolei żołnierze. – Mam widmo, namierzam.

– Koryguję położenie – poinformował Wanegut, bez wysiłku wskakując na dach czterometrowego budynku i susami pokonując kolejne barierki. – Używa impulsów duplikujących i próbuje ldosów. Ręcznie odrzucajcie żądania przetworzenia.

– Mam zakłócenia – raportował żołnierz, znikając liderowi z oczu za ścianą wieżowca.

– Atakuje nasze założenia algorytmiczne. System wysyła mnie w drugą stronę, ignoruję.

– Czy ktoś widzi cel?

– Brak konfirmacji...

– Brak konfirmacji...

– Kurwa mać – zaklął pod nosem Wanegut, zatrzymując się w miejscu, które wskazywał mu system. Otoczony przechodniami, jak masą puszczonych w ruch marionetek, skanował wszystkie twarze, ale wiedział już, że celu nie znajdzie. – Centrala, macie go? – zapytał. – Centrala? – wywoływał, ale w uszach słyszał tylko narastający szum. – Kurwa, co wy tam...

– System jest zagrożony. Mam naruszenie protokołów – odpowiedział oficer i uciął komunikację.

– Przegrupuj! – rozkazał drużynie Wanegut i ruszył w stronę ustalonego wcześniej punktu zbiorczego.

– Co jest, kurwa! – krzyknął ktoś na łączu przerywanym szumem.

– Wpiął się nam w system komunikacji!

– Odłączcie mundury!

– Co? – zapytał Wanegut, ale nie usłyszał już odpowiedzi, bo przed oczami wyrosły mu komunikaty ostrzegawcze o próbie włamania. Manewrując między przeszkodami, bezsilnie podziwiał jak dwadzieścia jeden barier, jedna po drugiej, upadały w urzekającej kaskadzie krwistej czerwieni. Po kolei tracił wszystkie funkcje, w tym nawigację, która w czasie rzeczywistym korygowała mu kolejne wektory ruchu. Ślepy i bez wskazań komputera, jak kula armatnia staranował jadące auto, wyrzucając je w powietrze i wbijając w ścianę budynku. Oszołomiony, ale cały, dzięki licznym zbrojeniom w ciele chwycił za mundur na karku i z rykiem wyrwał potężny jego płat, odsłaniając metalowe elementy na plecach.

Wanegut stracił połączenie z siecią i tyranitową baterię, ale ocalił życie. Podniósł się i ruszył truchtem w stronę punktu zbiorczego, niezauważenie przemykając między gapiami plotkującymi o latających autach. Jeden z jego żołnierzy, martwy, leżał na chodniku nieopodal, obok skruszonej ściany, w którą musiał wpaść z rozpędu. Zabił go jednak mundur, a nie uderzenie w betonowy blok. Przechodnie zahaczali o niego, po czym ruszali dalej, prowadzeni silnym impulsem, by zignorować dziwne zjawisko. Młody mężczyzna mimo to zaczął przyglądać się miejscu, jakby było tam coś intrygującego, budzącego ciekawość. Zanim Wanegut do niego dotarł, chłopak leżał już na ziemi nieżywy, powalony zawałem serca wywołanym przez protokół zabezpieczający program Eye Mirage. Porucznik zerwał maskę z twarzy swojego żołnierza i potwierdził śmierć przez porażenie mundurem.

– Kascadance – wysyczał z obietnicą zemsty, a potem zamknął poległemu przyjacielowi oczy, zerknął jeszcze na wykręcone agonią ciało przechodnia i ruszył dalej na spotkanie trzech, pozostałych przy życiu członków jednostki. Wszyscy mieli uszkodzone mundury i nienawiść wymalowaną na twarzach.

– Skurwiel wgrał nam jakiś program niszczący! – krzyczał Granner na krawędzi dachu opuszczonego magazynu. – Kurwa! – ryknął w stronę miasta, gdzie życie sunęło po wyznaczonych Wielkim Planem torach. Był najmłodszy w drużynie, doskonale wyszkolony, inteligentny, ale wciąż porywczy.

– Co z resztą? – zapytał porucznik, dołączając do grupy.

– Widziałem Dumasa – zameldował podporucznik Elkin, druga osoba w łańcuchu dowodzenia. – Nie zdążył odłączyć munduru i dosłownie spłonął. Co z innymi, to nie wiem.

– Nie żyją – poinformowała Hesla, trzymając w dłoni skruszoną maskę. Na jej czole widniała krew, płynąc policzkiem do brody i skapując na spalony, poszarpany mundur. Miała najwyższy stopień cyborgizacji w zespole i najwyraźniej przyjęła atak w pełnym jego wymiarze.

– Inne jednostki? Widzieliście je? – pytał Wanegut.

– Nie, ale wiem, gdzie jest obserwator – powiedział Granner i pokazał palcem słup dymu na horyzoncie, gdzie spadł helikopter pułkownika Windsela. Czarne kłęby, rozdmuchiwane wiosennym wiatrem, skupiły na chwilę uwagę ocalałej czwórki żołnierzy, stając się symbolem ich porażki i pomnikiem poległych towarzyszy.

– A co z Centrum Dowodzenia? – zapytała Hesla, spoglądając na białą maskę z długim pęknięciem podążającym przez sam jej środek. – Ja nie mogłam nawiązać z nimi kontaktu – dodała, gdy dwie krople krwi spadły na porcelanową powierzchnię.

– Ich też wypalił – oznajmił grobowym tonem Elkin, wciąż wpatrzony w czarną chmurę po katastrofie śmigłowca. – Atakujący nas sygnał szedł po łączach od Centrum. Kascadance najpierw zaatakował ich, a potem z pomocą wykradzionych kluczy szyfrujących wypalił nas.

– To dlatego nasze bariery tak szybko padły – stwierdził Wanegut i splunął na ziemię krwią, która aż skwierczała żądzą zemsty.

– Jeśli nas wypalił, to co zrobił z Centrum? – rzuciła Hesla.

– Pewnie wysadził ich w powietrze – Granner dał jej brutalną odpowiedź – a wraz z nimi całe operacyjne dowództwo sił DARPA w Ameryce – dodał, zdradzając więcej, niż chciała. – Kurwa, myślicie, że zostaliśmy tylko my?

– Możliwe – mruknął Wanegut zamyślony.

– Jaki plan? – zapytał go zastępca. – Wycofujemy się?

– Co ty, kurwa – klął Granner. – Gość zajebał naszych, a ty chcesz iść do domu?

– Zamknij się – szczeknął na chłopaka porucznik. – Zrobimy tak – zaczął mówić, szukając w oczach towarzyszy chęci do działania. – Cała przewaga Kascadance’a tkwi w sieci, więc najpierw mu ją zabierzemy. Jeśli ktoś w dowództwie zdążył pomyśleć, to satelity zostały odcięte, więc dostępne są jedynie połączenia naziemne. Z tego, co pamiętam, w Chicago jest tylko jeden hub.

– O ile gość jest jeszcze w mieście – Granner podważał słowa dowódcy.

– Jest. Wszelki transport z miasta i do miasta został odcięty, zanim weszliśmy. Kascadance to programista. Nie zna się na przetrwaniu, nie będzie wiedział, jak się wydostać z Chicago, więc pewnie siedzi tam, gdzie czuje się bezpieczny – porucznik budował dalej plan.

– To jego oczywista słabość – stwierdził Elkin – o której pewnie sam wie.

– Nie mamy już połączenia z siecią, a poza tym dla niego jesteśmy trupami – zauważyła Hesla, zachęcając resztę. – Złapmy gnojka.

– Złapmy skurwysyna – Granner przyłączył się do tego apelu.

– W takim razie koniec dyskusji. Ruszamy do Evanston – rozkazał Wanegut i pierwszy zeskoczył z dachu, prowadząc drużynę w klasycznej formacji, przyjmowanej w razie utraty połączenia z Centrum Dowodzenia.

Pułapka

– Sami tego chcieli – zasyczał z nienawiścią Stavros. Stał przed interaktywną ścianą w kryjówce swojego jedynego przyjaciela w mieście, którego poznał dwa lata temu przy okazji konferencji nad oprogramowaniem inteligentnego oświetlenia dla Floty. – Kazali mi stworzyć tego wirusa, to go stworzyłem i nawet przetestowałem. Może teraz zrozumieją, że to był błąd – przeklinał wrogie siły, wpatrzony w komunikat o utracie połączenia z Centrum Dowodzenia DARPA w Nowym Jorku.

– Wątpię, żeby byli ci wdzięczni za sparaliżowanie ich całej komunikacji i zabicie kilkuset oficerów – stwierdził Kaleb, dwudziestopięcioletni programista, w progu pokoju dawno opuszczonego domu.

– Sami tego chcieli – powtórzył wcześniejszą myśl Stavros, a potem krótką komendą, wydaną zmęczonym gestem, posegregował logi z przejętych wojskowych mundurów. Ułożył je jak dziecko kolorami w dwie grupy, tych potwierdzających śmierć żołnierzy i tych informujących o utracie połączenia. Pusto wpatrzony w okrutne arcydzieło gonił wzrokiem w przyszłość, gdzie duma z posiadanych umiejętności, podświadomym mrowieniem, była przekuwana w jego zgubę rękami popleczników Wielkiego Planu. Bał się ich, ale mając nad nimi przewagę, jeśli tylko zachowa ostrożność, zdoła zniszczyć wroga i może przy okazji zbawi świat. – Myślisz, że teraz odpuszczą? – zapytał, nie oczekując innej niż tej oczywistej odpowiedzi.

– Wręcz przeciwnie, teraz kiedy wiedzą, jak efektywny może być ten wirus, będą chcieli go jeszcze bardziej – stwierdził Kaleb, tkwiąc przy framudze drzwi pokoju. – Oni nigdy nie dadzą za wygraną, znasz ich przecież. To psychopaci, a ja mówiłem ci, jaką mam teorię...

– Nie lubię teorii spiskowych.

– No wiem, wiem, ale to prawda! – przekonywał chłopak, stojąc nadal za progiem pomieszczenia, w którym podłoga przypominała wysypisko. Ubrania, sprzęt, śmieci, torby, przypadkowe książki, a nawet brudne sztućce leżały na podłodze, raz rzucone i zapomniane, jakby po dotknięciu gołego betonu stawały się niewidoczne. To tu, w domach opuszczonych przez bogatsze warstwy społeczne, Kaleb prowadził zabroniony handel ekskluzywnymi towarami. – Oni mają oczywiste intencje. Pełna bezwarunkowa władza nad ludzkością to ich cel – powiedział, odgarniając długie blond włosy z oczu. – Oni wykorzystają każdą sytuację, nawet koniec świata, żeby posunąć do przodu swój plan. Mając pełną kontrolę nad Flotą i ludzkość zmniejszoną do paru milionów, będą mogli odbudować świat gdzie zechcą i w takiej formie, która uniemożliwi jakikolwiek bunt, protesty czy nawet niepoprawną myśl – opowiadał z nieopanowanym, nerwowym gestem dotykania wiecznie zasłaniających mu twarz włosów.

Wszyscy jego bliscy dawno temu wyjechali do pracy w halach lub zaciągnęli się do wojska, on został sam na sam z poglądami rewolucyjnymi, których nigdy w życiu by nie zrealizował. – Jak już osadzą ludzi na jakiejś nowej planecie, to zbudują sobie idealną społeczność niewolników, dla siebie idealną oczywiście, w pełni kontrolowaną i oddaną. To będzie utopia dyktatorów! Zobaczysz! – zapewniał z palcem wycelowanym w stronę swojego gościa.

W głowie Stavrosa zatliły się obrazy cywilizacyjnego ogrodu zoologicznego, gdzie każdy ma swoją klatkę i zadanie, by utrzymywać władców żyjących na koszt ludzi. Przeszył go dreszcz i poczucie pogardy do wszystkiego, czym Wielki Plan był, ale to nie władza go przerażała – tę traktował jak grupę bystrych psychopatów. To zwykłych, normalnych ludzi nienawidził. Gardził ich uległością, poddaństwem, słabością, cechami tak pospolitymi, że widział je nawet w oczach Kaleba. Ledwo go znał, spotkali się kilka razy na konferencjach normalizacji oprogramowania i trochę czatowali przez sieć, ale już zdążył wyczuć w nim te haniebne aspekty, ukrywane pod maską buntownika i biernego obserwatora. Handel wykopanymi z gruzów urządzeniami był dla chłopaka szczytem rewolucji, a pomoc Stavrosowi w realnej walce z żołnierzami sił DARPA nie leżała w granicy jego odwagi, najwyraźniej fizycznie wyznaczonej progiem pokoju, do którego wciąż bał się wejść.

– To jaki masz plan? – zapytał Kaleb.

– Uciekam do Europy, do Xanadu. Już wiem, gdzie jest. Muszę tylko wyczyścić swoje dane z hali, a potem jakoś pokonać ocean.

– Najpierw musisz wyrwać się z miasta.

– To akurat żaden problem. Zamroziłem im wszystkie operacje, więc mam czas – mówił Stavros, masując skronie opuszkami palców i sycząc z bólu. – Łeb mi pęka. Masz jakieś proszki? – zapytał, spoglądając na Kaleba na wpół otwartym okiem.

– Nie bardzo, chyba że chcesz jakieś DPP.

– No co ty, narkotyki chcesz mi dawać?

– Nie mam nic innego. Ty, ale poważnie do Xanadu chcesz uciekać? A to nie legenda jest?

– Nie – jęknął Stavros. – Kurwa, zaraz padnę.

– Chcesz wody? – niemrawo zaproponował Kaleb i prawie wszedł do pokoju.

– Nie chcę.

– Może wódki? – chłopak rozpaczliwie szukał rozwiązania. – Mam tego sporo, bo akurat wpadł mi klient na te sto powłok tyranitowych, o których ci pisałem...

– Wódka? – zdziwił się Stavros. – Dobra, nieważne. Już mi przechodzi – rzekł, zamrożony w jednej pozycji, by ruchem dodatkowo nie pogarszać tortur. – Ostatnio mnie jakieś migreny atakują. Pewnie przez tę jebaną halę i chemikalia z jeziora.

– Jesteś pewny, że żołnierze nie namierzyli połączenia? – zapytał Kaleb z zaniepokojeniem, którego nie zdołał zamaskować w głosie.

– Spokojnie, Centrum Dowodzenia wypaliłem i wysadziłem, a większość żołnierzy nie żyje – relacjonował Stavros, powoli rozluźniając mięśnie i prostując plecy. Z dłonią na karku, kręcił szyją, przeganiając ból i odzyskując przejrzystość myśli. – O, odcięli sieć – zauważył i gestem ręki wyświetlił status łącza, szczerząc do ściany zęby. – Frajerzy.

– Nie ma netu? To chyba niedobrze?

– To bardzo dobrze – stwierdził Stavros. – Nie potrafili mnie namierzyć, więc ucięli dostęp do sieci w całym mieście i pewnie teraz czekają przy hubie. Debile.

– A chcesz tam iść? – zadawał kolejne pytania Kaleb, przerażony konsekwencjami, jakie poniósłby, gdyby wyszło na jaw, że pomaga terroryście. Dotychczas jego rebelia nie wykraczała poza obręb drobnego handlu, na który wszyscy przymykali oko, jeśli tylko nie istniały żadne powiązania z organizacjami przestępczymi. Teraz to się mogło zmienić.

– Muszę, bo potrzebuję dostępu do sieci – wyjaśnił Stavros. – Jeśli jeszcze dziś nie wykasuję swoich danych z hali, to DARPA powieli je, jak tylko postawią serwery na nogi, a wtedy znacznie trudniej będzie mi się zaszyć. Poza tym żołnierze nie odpuszczą mi tak łatwo, a skoro sami zebrali się w jednym miejscu, to czemu mam nie skorzystać z okazji? – zapytał ze spojrzeniem sadysty gotowego na kolejną zbrodnię. – Masz jakąś miejscówkę, gdzie będę mógł się podpiąć?

– No jest jedna pod ziemią, w kanałach – zdradzał Kaleb szczęśliwy, że może pomóc koledze i tym samym przyspieszyć jego wyjście z budynku. Podskokami, jakby beton parzył go przez czerwone tenisówki, doskoczył do interaktywnej ściany, manewrując między wywróconym krzesłem a stertą zgniłych ciuchów. Zamaszystym ruchem wyświetlił mapę miasta i narysował na niej wskazówki, zakreślając palcem wybrane miejsce. – Zejdziesz tym włazem i jak będziesz się trzymać prawej strony, to z daleka zobaczysz port bezpieczeństwa starego typu. Mam tam już nawet wpinki – opowiadał, nagle blednąc na myśl o torturach, które czekają go, gdy żołnierze odkryją, że pomagał terroryście skorzystać z głównego huba w mieście. – Ty, ale może lepiej nie rób tego, to znaczy weź nie korzystaj z moich wpinek, dobra? – poprosił niemal ze łzami w oczach.

– Spoko, jak z nimi skończę, to nie będzie już nikogo, kto mógłby cię ścigać – oświadczył Stavros z impertynencką pewnością. Chwycił gestem zamykanej dłoni informacje ze ściany i ruszył do drzwi, gotowy walczyć ze wszystkimi siłami DARPA i Floty naraz. – Posprzątałbyś tu – poradził, potykając się o jakieś plastikowe pudła. – Co to? – zapytał, trafiony błyskiem srebrnej na ziemi obrączki.

– Co? – jęknął Kaleb, powoli odbudowując odwagę, jak serwer stabilność po restarcie. – Nie wiem, jakiś śmieć pewnie. Jak chcesz, to sobie weź – zaproponował, gotowy nawet oddać mu cały zapas wódki, żeby tylko już wyrzucić intruza.

– A wezmę, bo ładne. Dam jakiejś dziewczynie, jak tylko dotrę do Europy – zażartował Stavros, schował pierścionek do kieszeni i niedbałym krokiem wyszedł, ku uciesze Kaleba, który pognał za nim gotowy ciałem blokować drogę, gdyby ten chciał jeszcze zawrócić. Tak pokonali wąski korytarz, od którego ścian odpadały okruchy farby, i zeszli starymi schodami wprost na porysowane metalowym ostrzem drzwi.

– Nie boisz się ich siatek szpiegowskich? – zapytał chłopak.

– Oni nie mają już siatek szpiegowskich, chociaż jeszcze o tym nie wiedzą – pochwalił się Stavros, depcząc porozrzucane szmaty. – Poza tym strąciłem ich drony w promieniu trzystu kilometrów, więc są ślepi jak szczeniaki po urodzeniu. Zanim ogarną ten bajzel, będę już w Europie – dodał i stanął przy progu wyjścia, czując na plecach oddech Kaleba. – Słuchaj – powiedział, chwytając go za skostniałe strachem ramię. – Dzięki. Bez ciebie nie dałbym rady. Odwdzięczę się kiedyś – złożył mu pustą obietnicę, która chłopakowi zabrzmiała jak groźba.

– Okay, nie ma problemu.

– Pora na mnie – stwierdził Stavros i spojrzał na ulicę, jak na pole minowe pełne pułapek. Odważnie ruszył przed siebie, mówiąc na głos: – Jestem jak jaskółka, która pierwsza spogląda na horyzont, wyczuwając zbliżającą się burzę. – Zapiął pod samą szyję biały kombinezon, bo hala odzwyczaiła go od wiatru, i włożył ręce do kieszeni, by imitować znudzenie innych przechodniów. W robotniczych skafandrach ciągnęli sznurami do pracy lub z powrotem, tworząc jednolicie czerwone, niebieskie lub żółte łańcuchy smutnych figur równo wtłoczonych w układankę Wielkiego Planu.

Choć Stavros szedł z nimi, to parł, jakby pod prąd z głową wyniesioną ponad pułap bezsilności, akompaniując sobie dźwiękami Wojennego Requiem. Jego odtworzenie umożliwiała mu technologia sterowania myślami. Maszerując w rytm orkiestry, sunął wzrokiem po dachach budynków i wyobrażał sobie, że to nierówne ostrza współczesnego świata, wymierzone w słabość cywilizacji człowieka. Te szpice cięły miasta na grupy i kasty, jak kawałki tortu, pożerane przez niewidzialne siły Wielkiego Planu. Za krawędzią tej gilotyny Stavros dostrzegł dym rozbitego śmigłowca i zapłonął wspomnieniem tragedii z dzieciństwa. Kaskady obrazów przeskakiwały mu przed oczami, a każdy slajd był złożony z uczuć ostrych jak przyprawy i ulotnych niczym wiara w dobre intencje władz. Obciążony niechcianym echem katastrofy, w której zginęli jego rodzice, układał w myślach plan, odznaczając sukcesy i notując niebezpieczeństwa na wirtualnej tablicy zadań do wykonania.

Usunął już wszystkie krytyczne o sobie pliki z Centrum Dowodzenia DARPA, głównej serwerowni w Oklahomie i dwunastu zapasowych rozrzuconych po Ameryce. Do całkowitego wyczyszczenia swojej historii brakowało mu tylko dostępu do komputerów hali, gdzie powstawał „Santlite 75”. Schowane pod ziemią, odcięte od sieci, skrywały ostatnie ważne o nim informacje i były jak nóż przyłożony do szyi. Teraz, kiedy znajdował się bezpiecznie na zewnątrz, mógł je doszczętnie zniszczyć za pomocą stacjonujących wokół miasta wyrzutni rakiet penetracyjnych, nad którymi przejął kontrolę, zanim wysadził w powietrze Centrum Dowodzenia DARPA w Nowym Jorku.

Z taką władzą w rękach mógł zniszczyć wszystko i wszystkich, gdyby tylko chciał, dlatego teraz dumnie stawiał kroki z wypiętą piersią, jakby wisiał na niej order odwagi. Szedł w stronę Evanston z nadzieją, że zrównanie hali z ziemią pozwoli mu zaspokoić głód zemsty przed przejściem na zasłużoną emeryturę. Okiem przybysza z cywilizowanego świata, turysty w zacofanym mieście, obserwował, niczym w zoo, codzienne zmagania ludzi zniewolonych marzeniem o budowie własnej kosmicznej klatki, lecz ślepych na zagładę miasta, które dwadzieścia lat po wdrożeniu Wielkiego Planu gniło razem z nimi.

Centrum Chicago przypominało zapętlone przedstawienie, improwizację życia, wieczną próbę generalną, maskaradę pod lufą karabinów i show, w którym publika uczyła się kłamstw jak prawdy, sensu na opak, odwróconej logiki, a wszystko to, by Wielki Plan wciąż odurzał wymarzoną wielkością tak, jak pierwszego dnia. Obdarte z godności, zrujnowane, szczerbate budynki lśniły przykładem gospodarności. Pozamykane muzea, teatry, kina były pomnikami ofiar ludzkości. Tę architektoniczną katastrofę przyozdabiały wszechobecne ekrany z raportami o stanie Floty – pełne wielkich liczb, zasypane procentami, zdobione niezliczonymi zerami, a jednak szare, statyczne, mijane przez ludzi tak samo, jak ruiny, czarne parki i puste place. Na ulicach nikt się nie wyróżniał ani osobowością, ani zachowaniem, ani nawet krokiem. Tylko kombinezony szyte masowo na jeden wzór zdradzały kolorami, że ta smutna ludzka masa jest w ruchu, płynnie płynąc, bez słów i śmiechu, jak ławica ryb dążąc do końca dnia, pożegnania Ziemi, upadku ludzkości, opaski na oczach, strzału w głowę i wymarzonej śmierci.

Ta pożoga cywilizacji i agonia mas irytowały Stavrosa. Z ulgą więc wskoczył do kanału pod zrujnowanym miastem, woląc jego smród niż towarzystwo wypranych z odwagi ludzi. Zapach, jak wrota czasu, zabrał go do domu ciotki, gdzie spędził kilka tygodni po śmierci rodziców i już trzeciego dnia nabroił, odwracając bieg kanalizacji. Miał to być odwet za to, że kobieta zniszczyła jego model Tokyo-3. Tak jak wtedy, tak teraz uśmiechał się szyderczo, niesiony pychą nad gnojem i rozkojarzony przebłyskami wspomnień. Wśród nich, niczym rysa na idealnie gładkim materiale, drażniły go obrazy siostry. Przeganiane, zawsze wracały, przynosząc ze sobą poczucie winy splątane w kłębku przyczynowo-skutkowym z oskarżeniem zdrady. Nie mógł wybaczyć Sesanie tego, że go porzuciła, zostawiła, nie zabrała ze sobą, gdy zniknęła tak nagle i bez porządnego pożegnania. Jednocześnie pamiętał, że sam nie chciał z nią lecieć, rzucając kilka ostrych słów tuż przed ich rozstaniem.

Idąc wzdłuż ściany kanału, raz napinał nerwowo policzki, raz wypuszczał z płuc śmiech, uruchamiając przypadkiem w głowie galerię pamiątkowych zdjęć. Wyrzucone myślową komendą fotografie rodziców, Sesany i wspólnej na dworze zabawy zmroziły mu stawy, zatrzymując na chwilę w miejscu. Już zapomniał, że zapisał te obrazy w swoim implancie, który wciąż był niedopracowany, nieokiełznany i czasami sam reagował na silne emocje. Zanim Stavros zmazał z twarzy ludzkie grymasy i wyłączył galerię, przyjrzał się dokładnie fotografii, na której w wieku kilku lat walczył z siostrą o jej żółty kocyk w czarno-białe kotki. Wtedy wygrał tę szarpaninę, ale teraz już wiedział, że to nie dzięki własnej sile. Ostatnim uśmiechem pożegnał Sesanę i zastąpił jej falujące do ramion włosy mapą kanałów.

Był już blisko celu. Na prawej ścianie, wzdłuż wiszących luźno kabli, których nikt od 2112 roku nie modernizował, stał zardzewiały panel kontroli przepięć z portalami starego typu. Stavros wyciągnął dawno nieużywane łącze z rękawa i z przyjemnością wpiął je w urządzenie, delektując się od dzieciństwa niesłyszanym, jakże satysfakcjonującym klikiem. Materiał kombinezonu na jego przedramieniu natychmiast rozbłysł roztańczonymi kręgami kolorów. Wygenerowane mikroskopijne znaki w długich łańcuchach Stavros pochłaniał wzrokiem, jak czytnikiem, zwracając myślami kolejne komendy.

– Skurwysyny – przeklął. – Uprzedzili mnie – powiedział i zamilkł, wstrzymując oddech, bo nad głową usłyszał ciężkie tąpnięcia, które kojarzył i doskonale pamiętał. To biegli po niego żołnierze w przydziałowych butach z grubej sztucznej skóry doskonale nadającej się do kopania pracowników. Weszli już do tunelu, bo echo lądowania w wodzie ważącego prawie dwieście czterdzieści kilogramów cyborga, niczym wycie wilka rozpoczynającego polowanie, już do niego dotarło.

– No to już po was, śmiecie – Stavros rzucił wyzwanie w otchłań kanału, a potem ruszył do najbliższego wyjścia, spacerując jak na szkolnej wycieczce. Dopiero przy drabince, gdy oburącz chciał ją chwycić, zauważył, że zdążył już obgryźć do krwi wszystkie paznokcie prawej dłoni. Wtedy, jak przebudzony ze snu, usłyszał dudnienie swojego serca, które przeraziło go bardziej niż dźwięki nadbiegających żołnierzy. Strach w niczym mu jednak nie mógł już pomóc, więc uruchomił swój najcenniejszy program i wspiął się do wyjścia, wypychając głaz przeżutymi do mięsa palcami.

– Mam cię, gnoju! – ryknął zwycięsko Wanegut i chwycił Stavrosa jedną ręką za mundur, wyrywając go z kanału, jak chwast. Gdy nasycił oczy pięknym widokiem schwytanej zwierzyny, rzucił nim o ziemię i wycelował broń prosto w jego twarz.

– Macie rozkaz mnie zabić czy tylko schwytać? – zapytał Stavros, dłonią zasłaniając oczy przed promieniami. Uśmiechał się głupio, trochę ze strachu, trochę z oślepienia, ale przede wszystkim z pogardy, jaką darzył swoich oprawców.

– Ani jedno, ani drugie – odpowiedział porucznik i zmazał mu szyderstwo z twarzy twardą kolbą karabinu.

Stavros upadł na plecy i zabulgotał krwią, a potem kaszląc gęstą mazią, odwrócił się na bok i wypluł dwa zęby wprost na swoją dłoń. – Kulwa – powiedział, próbując językiem wybadać zakres strat. – Moje zęby! – krzyknął i z obrzydzeniem odrzucił dwie małe, zbędne już kości. Wrócił do leżenia na plecach, by wygodnie spocząć w ciepłych wiosennych promieniach słonecznych, które nagle zaczęły sprawiać mu ogromną przyjemność. Nie wstawał. Nie chciał dawać żołnierzom powodu do kolejnego uderzenia, zwłaszcza że jego program był załadowany w czterdziestu procentach. Potrzebował kupić jeszcze trochę czasu. – Naprawdę chcecie, bym dokończył pracę nad tym wirusem? – głośno zastanawiał się, połykając gorzką krew.

– Jakim wirusem? – zapytał podporucznik Elkin, wyrastając nad głową powalonego programisty.

– Nie wiecie? No pewnie, że nie wiecie – Stavros bełkotał zza dłoni, która służyła mu jako tymczasowy opatrunek. Wciąż oszołomiony uderzeniem, próbował się podnieść, ale szybko dał za wygraną, obezwładniony nagłą sztywnością ciała. – Nic wam nie mówią, bo jeszcze byście zorganizowali jakiś bunt.

– Nawet nie wiesz jak bardzo mam teraz ochotę zbuntować się przeciw rozkazom – groził Wanegut, zawieszony z karabinem nad człowiekiem, który zabił dziesiątki jego kolegów.

– Okay, rozumiem, spokojnie – dukał Stavros i zakrwawioną ręką zasłaniał czarną otchłań lufy. – Myślicie, że zamordowałem waszych żołnierzy, ale to nie ja – tłumaczył, odpływając na chwilę myślami na odległe plaże Europy. Tam kwitło tajemnicze miasto Xanadu, gdzie mógłby bezczynnie się opalać.

– To kto?! – ryknął Wanegut, wyrywając go odorem stęchłego oddechu z podróży za ocean.

– Co?

– Kurwa – zaklął porucznik i chwycił mamroczącego Stavrosa za spryskany krwią kombinezon. – Mówiłeś coś o wirusie – przypominał – i o naszych żołnierzach, których zamordowałeś – dodał, pokazując kły, jakby się nimi chwalił. – Mów, bo zaraz wyrwę ci język i już nic nigdy nie powiesz.

– No tak, wirus, już pamiętam – związał wątki Stavros, odpowiadając mu czerwonym, szczerbatym uśmiechem. – Dostałem zadanie stworzenia wirusa, który ma was wszystkich wybić. Dziś mieliście próbkę tego, co potrafi – zdradzał im tajemnicę, wracając do rzeczywistości. Jego program był aktywowany już w sześćdziesięciu siedmiu procentach. – Ja go tylko stworzyłem, bo mnie zmusili, ale MRRG chce wykorzystać go do kontrolowania Floty i was – przyznał otwarcie, usilnie próbując nie ubierać słów w szyderstwo.

Wanegut puścił go i zrobił krok w tył. Z ciszy mógł wyczytać wątpliwości swoich towarzyszy.

– Po co? – zapytała Hesla nachylona nad obitym ciałem programisty.

– Głupie pytanie – odparł Stavros i machnął dłonią, by odgonić żołnierza. – Zasłaniasz mi światło. Możesz? – poprosił i grzecznie czekał, aż kobieta się przesunie. – Dziękuję. No więc, MRRG chce mieć nad wami pełną kontrolę – zdradzał, kaszląc co chwilę krwią na boki. – Oni albo raczej on chce zbudować idealną dla siebie utopię, w której będzie miał absolutną niezbywalną władzę. Mając ten program, będzie kontrolował Flotę, a Flota będzie kontrolowała ludzi. Innymi słowy, jesteście psami Andersa. Uśpi was, gdy tylko szczekniecie nie w tę stronę – znów z nich szydził udanym porównaniem, dławiąc się przy tym histerycznym śmiechem. Rozgrzany w Słońcu szaleństwem, odkaszlnął, prawie wypluwając płuca, a potem z wysiłkiem, ociężale, podniósł plecy, by usiąść na ziemi. Opuścił bezwiednie głowę i cicho charczał krwią z ust.

– Dobra, całą historię opowiesz w hali podpułkownikowi Aldonowi. Wstawaj! – rozkazał Wanegut, chwytając jego wychudzone ramię.

– Wasi dowódcy chcą was zabić, a wy jak pieski wykonujecie ich rozkazy?! – wykrzyczał Stavros, szarpiąc wściekle całym ciałem. – Nawet tego nie zauważyliście! Świat umiera! Ludzie budują Flotę, która będzie tylko dla wybranych! Nie dla was! Nie dla mnie! A wy dalej bawicie się w armię?! – ryczał, niemal płacząc i szczekając w twarz zdezorientowanym żołnierzom. – Nic nie rozumiecie! Paru skurwysynów przejęło kontrolę nad Planem i próbują zbudować idealny świat dla siebie, a wy, jak te pieski, skaczecie dookoła, licząc na kolejny kąsek z pańskiego stołu!

– Zamknij ryj! – ryknął Wanegut, a gdy poczuł zmieszaną z krwią ślinę na twarzy, odepchnął szalonego programistę, wymierzył mu karabinem w pierś i wystrzelił, choć nie wypalił. – Co jest?!

– Jesteście idiotami – ze spokojem stwierdził Stavros, gdy po kolei każdy z żołnierzy próbował go bezskutecznie obezwładnić bronią. – Właśnie dlatego teraz zginiecie – dodał i zniknął.

– Gdzie on jest?! – zawył Wanegut, kręcąc się jak karuzela w poszukiwaniu mężczyzny, który przed nimi stał, a teraz prysł niczym bańka mydlana, pozostawiając po sobie tylko nieprzyjemny ból głowy. – Gdzie on jest?! Widzicie go?!

– Co się, kurwa, dzieje?! – krzyknął Elkin i dołączył do żywiołowego tańca towarzyszy, wymachując bezradnie bronią i szukając celu. – Zhakował nam oczy?!

– Ale jak, jesteśmy offline! – przypomniała Hesla.

– Offline jest tylko sieć globalna – uprzejmie wyjaśniał Stavros, włamując się do systemu Eye Mirage. – Wy też macie implanty w mózgach, żebyście przypadkiem nie zobaczyli tego, czego wasi właściciele nie chcą ujawnić. Moduły Eye Mirage potrafią działać offline i zawsze są włączone – opowiadał głosem, który dla żołnierzy wydobywał się z ich własnych głów.

– Zabrałeś nam wzrok, skurwielu! – jak powalony niedźwiedź zaryczał Wanegut, łapami miotając na wszystkie strony.

– Jesteście idiotami – Stavros powtórzył, co o nich myśli. – Koniec świata jest bliski, a was interesuje tylko misja, która wcześniej czy później zaprowadzi was do piachu. W zasadzie to już teraz – stwierdził i wypełnił wokół nich przestrzeń sadystycznym śmiechem. – Wiecie, że mogę rozgrzać wasze implanty do temperatury dwustu dziesięciu stopni? Jak myślicie, co stanie się z waszymi mózgami? – pytał, klucząc między rozszalałymi żołnierzami. – Mogę wam powiedzieć. Ugotują się, jak jajka na twardo – powiedział i upadł na ziemię nieprzytomny.

– Wyglądacie jak dzieci we mgle – chorąży Kasel Duistro skomentował zachowanie towarzyszy, zatrzymując się przed ich grupą.

– Gdzie on jest?! – wciąż ryczał Wanegut. – Pokaż mi go, a zarżnę gnoja!

– Nie trzeba, już jest obezwładniony.

– Widzisz go?

– Leży dwa metry przed panem – ze spokojem odparł dowódca drugiej jednostki, pokazując palcem puste dla porucznika miejsce.

– Nie wypalił was? – zapytała Hesla i jako pierwsza opuściła broń, przyznając się do porażki.

– Nie. Pułkownik Windsel przewidział taką sytuację, dlatego kazał nam, jako jedynym, działać w trybie całkowicie autonomicznym. Mieliśmy obserwować ruchy innych jednostek – tłumaczył chorąży monotonnym, znudzonym głosem, jak gdyby była to dla niego tylko kolejna, typowa misja.

– Pułkownik żyje? – zapytał Wanegut.

– Nie żyje. Rozbił się dziewięćdziesiąt minut temu.

– Rozumiem. Zginął, ale uratował nam życie – przyznał Wanegut i podszedł do miejsca, gdzie rzekomo leżało ciało Stavrosa. Przez chwilę stał wpatrzony w ziemię, wiercąc w niej dziurę wzrokiem i płonąc pragnieniem, by skopać gnojka, ale ostatecznie zrezygnował, bo nie chciał skończyć, jak ten zbyt ciekawski przechodzień.

Strażnicy

(historia nr 1.12 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

– Profesorze Selter, jak miło mi pana w końcu poznać! – powiedział schludnie ubrany, starszy mężczyzna z drewnianą laską w ręce. – Musimy natychmiast porozmawiać – dodał i wstawił stopę w szczelinę niezbyt przyjaźnie uchylonych drzwi biura Wamona Seltera.

– Co pan?! – natychmiast zareagował profesor, blokując ciałem wejście.

– A tak, przepraszam najmocniej! – intruz zaczął tłumaczyć najście. – Zapomniałem o protokole, bo lata już nie te, a i nowych ludzi za dużo nie spotykam – żartował bez skruchy, negując znaczenie naruszonej etykiety gościnności. – Nazywam się Walkin Onstrom i jak już wspomniałem, muszę z panem pilnie porozmawiać, a mam tylko pół godziny.

– Dzień dobry – powoli, jakby restartując rozmowę, przywitał mężczyznę Wamon. W myślach zdążył już rozpisać co najmniej dwanaście scenariuszy, które pozwoliłyby ubranej w biały, tradycyjnie skrojony garnitur postaci wejść na teren pilnie strzeżonego budynku Departamentu Psychologii Ośrodka Badawczego Floty w Draniesku. – W czym mogę panu pomóc? – zapytał z wymuszoną uprzejmością, przyglądając się drewnianej, zdobionej szlachetnymi metalami lasce, którą starzec wymachiwał jak batutą.

– Nie zaprosi mnie pan do środka? – pytaniem zaproponował Onstrom, spoglądając w pusty korytarz, jakby chciał pokazać, że jego obecność w tym miejscu jest co najmniej problematyczna. – Wie pan, nie chciałbym tak publicznie opowiadać o najtajniejszych projektach wojskowych, od których zależy los całego świata – z uśmiechem informował i choć w oczywisty sposób żartował, to równie wyraźnie sugerował, że jest to prawda na tyle absurdalna, że ogólnie głoszona może wzbudzać tylko sceptycyzm.

Profesor westchnął, niegotowy na takie błazeńskie wizyty pod koniec dnia, ale z grzeczności ustąpił i zaprosił mężczyznę do środka.

– Niech pan wejdzie – powiedział, gestem dłoni prezentując przestrzeń swojego biura.

Gość wkroczył w nią, jak żołnierz na defiladzie, gotowy odebrać medal za odwagę i kompletne wyzbycie skromności.

Walkin Onstrom miał siedemdziesiąt lat, aurę narcyzmu rozchodzącą się w powietrzu niczym perfumy zbyt szczodrze nałożone i srebrne, długie, związane w warkocz włosy. Ubrany w jasny garnitur i brązowe buty pod kolor drewnianej laski, krytycznym spojrzeniem zmierzył pokój, a potem ruszył w stronę wydzielonej części mieszkalnej, której granicę wyznaczała wielka, stara szafa.

– Widzę, że próbuje pan oderwać pracę od życia prywatnego – zauważył, bezwstydnie wchodząc w przestrzeń osobistą profesora. – Po tylu latach w ośrodku wciąż utrzymuje pan pozory dawnego stylu życia, kiedy produkcja i konsumpcja były dwoma trybami w tej samej maszynie kapitalizmu. To fascynujące – stwierdził, biorąc z półki jedną z zakurzonych książek. – Czyta pan Orwella – stwierdził nieco zaskoczony. – Nie znam tego tytułu, o czym jest? – zapytał i pokazał okładkę z wielkim tytułem „Keep the Aspidistra Flying”.

– O botanice.

– Poważnie? – zdziwił się Onstrom, z obrzydzeniem odkładając relikt przeszłości na miejsce. – Wie pan, każde uwielbienie powinno mieć granicę, bo nawet najmniej szkodliwe hobby może obrócić się przeciwko nam.

– Nie wiedziałem, że też pan jest psychologiem – skomentował Wamon, blokując ciałem drogę gościowi, który najwyraźniej zamierzał obejść każdy metr pomieszczenia, zanim przejdzie do rzeczy.

– A skąd, nie jestem! Nie znoszę psychologów – wybuchnął oburzeniem Onstrom i zawrócił w stronę gościnnej sofy i niskiego stolika przed nią. Zanim usiadł, sprawdził dłonią, czy aby na pewno stary, przetarty materiał nie pobrudzi jego garnituru, a potem przez dobre kilkadziesiąt sekund szukał oparcia dla swojej laski. Jej złota głowa lwa musiała koniecznie mieć widok na całe mieszkanie.

Bez słowa uwagi Wamon usiadł w fotelu obok kanapy i uśmiechał się obojętnie tak, jak to robią młodsi, by wyrazić wymagany kulturą szacunek starszym od siebie.

– Dobrze, dobrze – dukał nerwowo Onstrom, szukając pożywki dla oczu. – Bardzo tu ładnie. Jestem pod wrażeniem luksusów, jakie pan zgromadził – skłamał, poklepując stary stolik przed sobą. Sprawdzał, czy klej, który go łączy, nie puściłby pod naporem kubka.

– Mówi pan o tych paru meblach starszych ode mnie, jakie z trudem odrestaurowałem?

– Cóż, przeciętni pracownicy hali nie mają nawet własnej bielizny, więc trudno mi tu cokolwiek krytykować.

– Kto szuka, znajduje – stwierdził Wamon, nie ściągając maski uległego ucznia z twarzy.

– Wie pan, że miał pan przyjemność uczyć moją córkę w Akademii? – zapytał z zaskoczenia Onstrom.

– Nie przypominam sobie uczennicy z pańskim nazwiskiem. To było bardzo dawno temu, a ja też zbyt długo nie pracowałem jako nauczyciel.

– No tak, to było dawno temu.

– To o kogo chodzi? – zapytał Wamon, doskonale znając odpowiedź.

– Mówimy o nadzorcy do spraw dystrybucji zasobów ludzkich w Instytucie Nadzoru Ludności, pani Sereday – dumnie oznajmił Onstrom.

– A, tak – bezinteresownie i chłodno potwierdził profesor, w sercu celebrując rozczarowanie gościa swoim brakiem entuzjazmu. Zastanawiał się też nad znaczeniem tak formalnego przedstawienia tej bądź co bądź bliskiej mu kobiety. – Faktycznie, uczyłem ją przez chwilę. To prawda – mówił, z trudem budząc w sobie zainteresowanie tematem.

– I co pan o niej sądzi?

– Mnie pan pyta? To pana córka.

– Nie mamy zbyt udanych kontaktów, niestety – przyznał Onstrom z grymasem na twarzy. – Jednak dobrze sobie poradziła, prawda? Jest kontradmirałem i jedną z ważniejszych osób w strukturach Floty. Oczywiście bez mojej ingerencji aż tak by się nie wybiła, zwłaszcza że jej matka była oskarżona o terroryzm. Bez dwóch zdań to bardzo bystra dziewczyna – oznajmił ze skromnością, która aż kipiała samouwielbieniem. – No, w zasadzie to już kobieta – poprawił uwagę, szukając w zmrożonym uśmiechu profesora jakiejkolwiek reakcji. – Napisała nawet książkę, ale teraz wydać książkę jest niewykonalne. Wie pan jak to jest. Wielki Plan nie szuka marnotrawstwa. Czytałem ją. Jest pięknie napisana, choć pełna dziecięcych fantazji, tak nieadekwatnych w dzisiejszych czasach – mówił, zanurzając się w pogardzie do wrogiej mu powściągliwości.

Wamon nie słuchał, próbując nakreślić listę patologii, jaka zżerała zdeformowaną rodzinę gościa z przerażająco posuniętą manią samouwielbienia.

– W jej sprawie pan przychodzi? – zapytał, przełamując w końcu udawaną uprzejmość.

– Nie, nie. Tak tylko wspomniałem ją, wie pan, jako taki most w rozmowie – tłumaczył z przejęciem Onstrom, spoglądając na swój prawy nadgarstek, na którym nosił klasyczny, od lat niespotykany, zegarek tarczowy. Albo nie mógł znaleźć słów, by przejść do rzeczy, albo coś go mocno irytowało. – Czy wierzy pan w Wielki Plan? – zapytał, ewidentnie niegotowy zdradzić celu swojej wizyty.

– Dziwne pytanie. Zapewne pan wie, że pracuję tu prawie trzydzieści lat nad projektem przystosowania ludzi do wydłużonego pobytu w przestrzeni kosmicznej. To chyba mówi samo za siebie.

– Ale czy pan wierzy w powodzenie Wielkiego Planu? – dopytywał Onstrom, przeszywając profesora spojrzeniem na wylot. Chciał dostrzec najskrytsze jego wątpliwości.

– Tak – odpowiedział Wamon, irytacją maskując zawahanie.

– I myśli pan, że w ten sposób uratujemy świat?

– Pyta pan o to dwa lata przed domniemaną śmiercią Słońca?

– Cóż, faktycznie – Onstrom przyznał z niepewnym uśmiechem, który powoli gasnąc, wypełniał pomieszczenie skrępowaniem. Szukając słów, by wrócić rozmowę na właściwe tory, podskakiwał kolanem i drżącą na nim dłonią, choć nie ze stresu, a z powodu ewidentnej choroby. – Ma pan rację. Wszystkie główne siły na świecie budują floty z nadzieją, że unikną zagłady – mówił. – Nawet Chińczycy, którzy z mordowania się nawzajem zrobili narodowy sport, tworzą własną armadę. To musi coś znaczyć – zakończył z nieprzekonaną miną.

– Pan się z tym nie zgadza?

– Jakby to ująć – nakreślił długi wywód Onstrom, już zmienionym tonem zdradzając niepoprawne poglądy. – Wielki Plan ma bardzo poważną wadę u swych podstaw. Upchanie całej ludzkości na pokładach niewielkiej Floty jest miniaturowym problemem, jeśli spojrzeć na fakt, że ludzkość nie ma gdzie specjalnie się udać. Rozumie pan? Nie znaleźliśmy dotychczas planety, która byłaby w stanie utrzymać pojawienie się na jej powierzchni milionów ludzi. Nie mówiąc już o tym, że budowane statki to fuszerka...

– Fuszerka? – wtrącił Wamon, zaskoczony dawno niesłyszanym słowem.

– Tak, tak. Wiem coś o tym. Chociażby „Santlite 75”, okręt flagowy Floty, duma Zjednoczonych Narodów, ostrze i tarcza ludzkości, kompletna porażka – Onstrom przedrzeźniał tytuły nadawane najważniejszej jednostce we Flocie. – Zbudowany ze specjalnego kompozytu, którego nikt nie przetestował. Gdyby chociaż wystawili ten materiał na działanie kosmicznej radiacji, odkryliby, że ma poważną wadę. Poza tym cała jego konstrukcja to sito, zlepek prowizorycznych łat. Czy pan wie, ilu zarządców pracowało nad tym okrętem? Wie pan? – dopytywał nakręcony przemową. – No właśnie, nikt tego nie wie. Nawet w ZN nie wiedzą, bo każdy kolejny zarządca albo się zabijał, albo go zabijali i w rezultacie nikt nie wie, na czym ten kolos w ogóle stoi. Nie chciałbym być na miejscu jego kapitana. Biedny człowiek, mógł zaakceptować moją propozycję – stwierdził, kiwając z przejęciem głową i roniąc sztuczne łzy współczucia nad błędną decyzją naiwnego przyjaciela.

– Do czego pan dąży? – zapytał Wamon, szukając kontaktu z chronicznie orbitującym wokół sedna mężczyzną.

– Już tłumaczę, niech się pan tak nie niepokoi – Onstrom uspokajał profesora, studzącym gestem dłoni wzburzając w nim fale niepohamowanego gniewu. – Wygląda na to, że ludzie będą musieli spędzić na pokładach tych badziewnych okrętów całkiem sporo czasu, być może wiele lat, kto wie, dekady. Pytanie więc, czy będziemy w stanie to przetrwać?

– I tego chce się pan ode mnie dowiedzieć? – zgadywał Wamon, zaciskając dłonie na poręczach fotela. Był bliski podjęcia decyzji, by wyprowadzić nachalnego gościa siłą. – Dobrze, już rozumiem, do czego pan zmierza. Zgadzam się, wszystkie badania pokazują, że wieloletnie przebywanie w kosmosie nie wyjdzie ludziom na dobre, ale...

– To wiedziałem już czterdzieści lat temu, gdy rozpoczynałem pracę nad swoim projektem –wtargnął mu w zdanie Onstrom. – Ludzie nie zostali stworzeni do lotów kosmicznych i w ogóle do przebywania w kosmosie, no może poza przypadkiem Aimeiz.

– Aimeiz?

– Nie słyszał pan? No tak, to w końcu tajemnica wojskowa – przyznał Onstrom, i zanim zdradził cokolwiek, poprawił oparcie laski, jakby jej wygoda była ważniejsza niż rozmowa. – Tylko niech pan nikomu o tym nie mówi, bo zaraz pana oskarżą o terroryzm, wytargają z biura i przeciągną po całym budynku, żeby się inni dla przykładu napatrzyli – ostrzegał żartem. – Aimeiz to okręt, na który uciekło już kilkadziesiąt tysięcy naukowców z całymi rodzinami – tłumaczył jak dziecku.

– Jak to uciekło?

– Normalnie, przed DARPA, piekłem Ziemi, w poszukiwaniu lepszego życia, nieważne w sumie, bo pomijając tę obcą technologię, nasza teza...

– Obcą?! – krzyknął Wamon i zerwał się z fotela, przez chwilę oszołomiony zawrotem głowy towarzyszącym nagłej zmianie położenia. – Chce pan powiedzieć, że odkryliśmy obcą technologię w kosmosie?!

– Niech pan nie udaje zaskoczonego. Przecież to żadna tajemnica, że ludzie od lat posługują się obcą technologią – zauważył Onstrom i zachęcił profesora do powrotu na miejsce.

Wamon nic jednak nie słyszał, bo stał po pas zanurzony w wartkim strumieniu absurdu, obcesowości i ignorancji, które niespotykaną mieszanką zagłuszały jego rozsądek. Z trudem kontrolując gniew i pogardę dla mężczyzny, próbował przetrawić właśnie pozyskaną informację, decydując, czy chce dowiedzieć się więcej, czy woli wykopać snoba za drzwi.

– Nie chce pan usiąść, to może pan stać. Ma pan jeszcze... – mówił, patrząc na zegarek Onstrom – ...około dziewiętnastu minut na podjęcie decyzji, bo później muszę lecieć. A wracając do dyskusji – kontynuował, biorąc do ręki wcześniej odstawioną laskę z głową lwa, której wierzchołek zdobił wyraźnie odczepiany amulet z motywem gęsto ułożonych liści. – Ludzie nigdy nie byli przystosowani do pobytu w kosmosie, dlatego już czterdzieści lat temu rozpocząłem pracę nad swoim projektem. Tutaj muszę napomnieć, że bez pomocy matki Silli i jej wiedzy, badań, a nawet wyjątkowych zdolności aktorskich niewiele bym zdziałał – przyznawał, odrywając się od brzegu rozmowy w stronę otwartego oceanu wspomnień. – To była wspaniała kobieta i jeszcze przyjdzie czas, gdy jej za to podziękuję, choć raczej już nie osobiście. Natomiast – próbował wrócić do macierzystego portu – po latach zmagań z porażkami, wreszcie jesteśmy blisko sukcesu. Pewnie chciałby pan poznać szczegóły tego projektu, lecz niestety nie mogę ich zdradzić do momentu, aż nie zgodzi się pan do niego dołączyć. Nie usiądzie pan? – zapytał.

– Chce mnie pan zaprosić do projektu, na którego temat nie mogę się nic dowiedzieć? – Wamon próbował zrozumieć cokolwiek, patrząc z góry na gościa. Dziwnie sztywne nogi blokowane niezdecydowaniem, strachem, może obawą przed poczuciem porażki trzymały go w pionie.

– Nie, nie, spokojnie – Onstrom znów próbował ugłaskać gospodarza arogancją, która zburzyłaby każdą spokojem murowaną fortecę. – Oczywiście, że przedstawię panu projekt. Niech pan będzie cierpliwy i usiądzie – poprosił z pasywnie-agresywną grzecznością, zaskoczony posłuchem, z jakim profesor opadł na fotel.

Ściągała go grawitacja kumulującej się w nim odporności na bzdury.

– O, usiadł pan – złośliwie zauważył gość. – W każdym razie, nie przeciągając, projekt SIRA ma na celu przygotowanie rasy ludzkiej do postsłonecznych warunków – rozpoczął jak w audytorium przed grupką pierwszorocznych studentów. – Naszym zadaniem jest uodpornić ludzi na panujące w kosmosie warunki zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Mniej więcej tyle mogę panu powiedzieć.

– Innymi słowy robicie to, co my tutaj.

– Nie, nie, nie – żywiołowo zaprzeczał Onstrom, wyraźnie obrażony tym porównaniem. – Ten ośrodek badawczy to komedia, nie przyszłość. Prowadzone tu zabawy nic do planu przetrwania ludzkości nie wnoszą, a mój projekt, jeśli odniesie sukces, pozwoli nam zasiedlić całą galaktykę.

– A cały wszechświat? – zapytał Wamon z pękającym na ustach uśmieszkiem.

– Rozumiem, myśli pan, że jestem megalomanem. Jednak to mi nie przeszkadza, bo wiem, że w przyszłości ludzie zrozumieją, że ocaliłem ich od zagłady, i to dwa razy.

– A co ja miałbym w tym projekcie robić? – dopytywał profesor, odsiewając przerost ambicji gościa od sedna ich żenującej rozmowy.

– Potrzebujemy wsparcia – stwierdził Onstrom i na chwilę zamilkł zamyślony. – Tak wsparcia, chodzi o wsparcie psychologa przy współpracy z osobami, które biorą udział w projekcie.

– Wsparcia? – powtórzył Wamon i niemal nie wybuchnął śmiechem, gotowy przekleństwem odmówić i wyrzucić upierdliwego gościa za drzwi. Jednak ciekawość ciągnęła go w meandry zuchwałości starca, gdzie żądza rewanżu miała swoje uzasadnienie. – Dobrze, potrzebuje pan psychologa. Tylko dlaczego miałbym chcieć dołączyć do tego projektu, wiedząc jedynie, że ma pan problem ze swoimi obiektami badawczymi? – zapytał i ugrzązł w oniemiałym spojrzeniu mężczyzny, który nie mógł uwierzyć, że tak hojna propozycja może spotkać się z odmową.

– Profesorze – kontynuował Onstrom pochylony w stronę gospodarza – mój projekt rozwija się od czterdziestu lat i po czterech dekadach pracy jesteśmy o krok od stworzenia nowej rasy ludzi, którym obce będą nasze słabości. Starość, podatność na drobne zmiany atmosferyczne, uzależnienie od wody, jedzenia, snu, ograniczenia umysłu, choroby – wymieniał, licząc je na palcach – to wszystko może być wspomnieniem. Proszę sobie wyobrazić, co moglibyśmy zrobić, pozbywając się, na przykład, potrzeby oddychania. Ile światów stałoby się dla nas rajem! To jest sposób na ratunek ludzkości: przejście na wyższy poziom ewolucji, a nie budowa okrętów, które pomogą tylko przedłużyć agonię rasy ludzkiej. Rozumie już pan? Wyznaczyłem ludzkości trudny do zrealizowania cel, ale obrana przeze mnie droga przynosi efekty – stwierdził i zamilkł, licząc na to, że teraz znajdzie w oczach profesora zrozumienie.

Wamon jednak przykładał większą wagę do gestów mężczyzny niż jego słów. Traktował go jak pacjenta z urojeniami i zdegenerowaną osobowością, który zabrnął pod przypadkowe drzwi z wymyśloną po drodze opowieścią.

– Muszę się zastanowić – w końcu powiedział zgodnie z zasadą, by nigdy nie odmawiać osobom niezrównoważonym.

– Zastanowić?! – wybuchnął rozczarowaniem Onstrom, uderzając laską w wykładzinę. – Daję panu szansę na udział w największym projekcie ludzkości, a pan musi się zastanowić?! Jeśli obawia się pan, że pogorszą się pańskie warunki, to proszę się nie martwić. Dostanie pan wszystko, o czym można zamarzyć. Dysponuję możliwościami, których ten zacofany ośrodek nie jest w stanie panu zapewnić! – głosił, jak podirytowany kaznodzieja, grożąc mu złotą głową lwa.

– Mam wszystko, czego potrzebuję.

– Rozumiem już. Boi się pan – orzekł Onstrom.

– Podobno nie jest pan psychologiem?

– Ja? Skąd! Nie muszę nim być, żeby widzieć, że pan po prostu boi się zmiany. Po dwudziestu siedmiu latach siedzenia w tym budynku ogarnia pana strach przed jego opuszczeniem. To normalne.

– To normalne? – dopytywał Wamon, śledząc wzrokiem latającą mu koło twarzy drewnianą laskę.

– Tak, tak, normalne, ale ja daję panu szansę na zmianę i gwarantuję, że pana praca realnie pomoże ocalić ludzkość. Trudno chyba o większą satysfakcję, nie sądzi pan?

– To, co pan mówi, jest bardzo interesujące, ale nie zmienia to faktu, że decyzja ta wymaga przemyślenia, nie sądzi pan? – Wamon naśladował gościa z przekonaniem, że rozmowa dawno przekroczyła próg nieodwracalnej abstrakcji.

W odpowiedzi na cios Onstrom skamieniał na sofie i tylko jego ręka chodziła po wertykalnej osi, odmierzając czas tępymi uderzeniami laski o podłogę. Ostrym płomiennym spojrzeniem mężczyzna zatopił w rywalu obietnicę zemsty, a potem długo obaj ścierali się w pojedynku żelaznych min, jednej wykutej w powadze, drugiej ze śladowym stopem sarkazmu.

– Rozumiem – Onstrom przełamał ciszą splątany pat, spoglądając na zegarek i podnosząc się z sofy. W dłoni, jak miecz, dzierżył swoją laskę, błyskawicznie wracając do obojętnie pogardliwej postawy z początku rozmowy. – Nie uważa pan, że mówię poważnie. Faktycznie, niech pan sobie to przemyśli. Proszę jednak pamiętać, że decyzja już zapadła, nawet jeśli nikt jej głośno wcześniej nie wypowiedział. Wiedza jest zabójczym przyjacielem, kiedy nikt nie ustala reguł – rzekł głosem skruszonego winą przestępcy. – Rozumie pan?

– O czym pan w ogóle mówi?

– Los całej ludzkości, jak widzę, jest w rękach głupców. Rozumie pan? – zapytał Onstrom z nadzieją, że jego teatralna poza nad stolikiem kawowym nadała wystarczającą majestatyczność wygrzebanemu z otchłani doświadczeń cytatowi. – To w naszym obowiązku jest poprowadzić świat. Niech pan to dobrze przemyśli. Równo o dwudziestej dostał pan na pocztę kilka materiałów dotyczących projektu wraz z teczką postaci, którą chciałbym, żeby pan się zajął.

– A jeśli tego nie zrobię?

– Na wszystko jest sposób.

– Grozi mi pan? – natychmiast zareagował Wamon, powoli podnosząc się z miejsca, by tym trikiem aktorskim zbudować postrach chwili.

– Ależ pan jest wrażliwy! – przedrzeźniał jego reakcję Onstrom. – Miałem na myśli to, że jeśli pan się nie zgodzi, to mogę poszukać kogoś innego. Wie pan, poza tym gdybym chciał panu grozić, to wspomniałbym pana wieloletnią współpracę z odwróconymi – przyznał lekkim głosem, jednocześnie gilotyną słów tnąc więzadła w nogach profesora.

Zatopiony z powrotem w fotelu Wamon rozumiał już, dlaczego nieproszony gość tak zuchwale i butnie wkroczył w jego życie. Cały czas miał go w garści i tylko wyczekiwał chwili, kiedy ofiara będzie czuć się najpewniej, by bez ostrzeżenia wbić nóż w jej serce.

Jak zwycięzca, Onstrom stał nad nim, uśmiechnięty i z poczuciem władzy, której Wamon Selter nie mógł mu odmówić.

– Tak więc, reasumując, proszę zapoznać się z dokumentami, a ja zorganizuję panu lot do Rilington pojutrze o dziewiątej rano – gość przekazywał informacje niemal w formie lokalnego obwieszczenia, gdzieniegdzie przemycając w głosie zadowolenie z doskonale wyprowadzonego ciosu. Spojrzał jeszcze na zegarek, przetrzymał nienaturalnie chwilę i mówił dalej. – Przybędzie po pana pewien oficer i proszę się nie martwić, wszystkie formalności już zostały dopełnione. W zasadzie od wczoraj jest pan pracownikiem SIRA, choć oczywiście nie pod taką nazwą. Zresztą sam pan zobaczy – dodał, znów sprawdzając czas. – Pora na mnie, bo wybiła dwudziesta trzydzieści – oświadczył, uderzając laską o blat stolika z hukiem, który jak strzał dobił profesora. – Mam tylko nadzieję, że zderzenie z majorem Marsellasem nie będzie dla pana egzekucją. Trochę byłoby szkoda – zażartował i zaśmiał się, choć skromnie i krótko, by okazać w ten sposób łaskę przegranemu.

– Ale... – Wamon zaczął z nadzieją, że język sam splecie słowa w jego obronie.

– A nawet gdyby, to nie będzie to chyba wielki problem – przerwał mu Onstrom. – Nie ma pan rodziny, przyjaciół, w zasadzie żadnego dobytku. Nic tu pana nie trzyma, nawet kuracja na to swędzenie, co tak pana ostatnio męczy – opowiadał, wyczytując w oczach profesora rodzące się pytanie, na które natychmiast odpowiedział. – Ależ pan mnie rozczarowuje! To oczywiste, że wiem o panu wszystko. Przecież nie zapraszałbym przypadkowych osób. Wiem nawet, kiedy ostatnio pan pił piwo i jak często wychodzi na dach, by popatrzeć na gwiazdy. Dodam, że jest to w ośrodku zabronione – przestrzegał, wytykając laską Wamona. – Choć dla nas to bardzo cenna pańska cecha. To co? Wszystko mamy ustalone? W takim razie do zobaczenia – powiedział, grzecznie się ukłonił i wyszedł, zostawiając profesora, jak znokautowanego rywala na ringu.

Wamon Selter był idealistą, ale twardo stąpał po ziemi, wierzył w doskonałe dobro, ale nie ufał ludziom, marzył o podróżach w błogim zaciszu swojego pokoju i pomagał wszystkim, samemu tonąc w problemach. Nie zdradzał ich, tak jak żadnych innych emocji, które buzowały w nim niczym sztormowe nieposkromione fale. Sprzeczności go wyznaczały, definiowały, pozwalały perfekcyjnie wykonywać swoją pracę i sprawiały, że kompletnie gubił się w relacjach międzyludzkich, jakie rozważał tylko w czysto naukowej sferze. Był doskonałym dawcą, beznadziejnym biorcą i krytykiem świata we własnej głowie. Skończył pięćdziesiąt sześć lat i wciąż nie miał pewności, czy już dorósł, choć czuł, że jest od wszystkich o dekady starszy. Tak rozbity, ale ze skrupulatnie rozrysowanym w wyobraźni wszechświatem, spokojnie płynął przez rzeczywistość, zamaskowany i podziwiany za spokój, wiedzę, mądrość i stabilność podkreślaną przez siwe już na bokach włosy.

Wciąż przystojny, ze spojrzeniem tajemniczego romantyka, milczeniem zdobywał serca, a przyjaznym uśmiechem zaufanie. Był skromny, przynajmniej na zewnątrz, zawsze gotowy, pewny siebie i chwalony za prowadzone badania w zakresie samotności i odosobnienia w warunkach kosmicznych. To te referencje musiały przyciągnąć przedwczoraj do jego biura Walkina Onstroma, a dziś oficera jednostki specjalnej SIRA, który miał zabrać go do Rilington. Wamon nie miał wyboru, został przeniesiony, dokładnie tak jak powiedział mu nieproszony gość, i od teraz pracował dla specjalnej jednostki badawczej pod jurysdykcją pionu Floty Wschodniej, podległej z kolei Komisji Rozwoju i Prac Naukowych w Dywizji Rozwoju Zgromadzenia Narodowego. Nie myśląc nad zagmatwaniem struktur rządowych, spakował walizkę z podstawowymi rzeczami i ruszył za mężczyzną w czarnym kombinezonie o przerażająco białej cerze i twarzy zdradzającej, że wolałby nie wracać tam, skąd przybył. Profesor nie pytał też o towarzyszących mu żołnierzy w piaskowych mundurach i z małą literką „z” w miejscu oznaczenia jednostki. Na pewno nie należeli do sił DARPA, ale w ośrodku badawczym Floty czuli się jak u siebie.

Przez prawie czterdzieści minut lotu helikopterem Wamon przeglądał jeszcze dokumenty, które podesłał mu Onstrom. Szczególną uwagę zwrócił na profil Brada Marsellasa. Z długiej i nudnej jego historii, pełnej bezużytecznych faktów z lat młodzieńczych i pobytu w ośrodkach szkoleniowych, profesor dowiedział się, że był żołnierzem sił DARPA do dnia, w którym poświęcił zdrowie, by ratować kolegów. Raport niewiele podawał szczegółów, poza tym że po tej akcji antyterrorystycznej Marsellas spędził trzy miesiące w szpitalu i nigdy do służby nie wrócił. Wśród zasług wyróżniała go Gwiazda Honoru, a kontrastowała z nią nagana za uderzenie starszego oficera, który według wersji Brada niesłusznie skazał całą drużynę na karę za przewinienie jednej osoby. Znów raport nie zdradzał wielu szczegółów. Mnóstwo informacji wycięto lub przeredagowano tak, że dokument wyglądał jak zlepek słów na siłę wiązanych w spójną całość przez biednego edytora, posadzonego do niewykonalnego zadania.

Helikopter wleciał nad ruiny miasta Rilington we wschodniej Europie, płynąc w powietrzu nad zgliszczami usłaną równiną. Betonowy horyzont i nieskończone fale gruzu wieściły namacalną już przyszłość, dając namiastkę resetu cywilizacji, która wciąż szukała tu schronienia dla swoich najtajniejszych projektów.

Niosąca Wamona maszyna bezgłośnie osiadła na kawałku wysprzątanej ziemi przed jakimś rozsadzonym budynkiem. Jego frontowa ściana zapadła się do środka, odsłaniając przekrój kilku pięter, gdzie wciąż w rzędach stały opuszczone ławki. Być może kiedyś była tu szkoła. Wpatrzony w ten symboliczny obraz profesor wyskoczył z helikoptera. Na chwilę stracił równowagę, trafiony momentem totalnej przejrzystości, której towarzyszyła końska dawka poczucia wolności, skażonej jednak kompletnym wyzbyciem nadziei. Kompozycja pozornie sprzecznych wrażeń wyrwała go na chwilę z rzeczywistości, zamykając w dziecięcym świecie nieskazitelnych marzeń i wyolbrzymionych koszmarów. Jak wahadło przenikał między nocą potworów a baśniowym dniem, czerpiąc przyjemność z przepływających świtem i zmierzchem emocji. Z tego rozkosznego i przerażającego zarazem stanu wyrwała go postać zrodzona z cienia zrujnowanego budynku. Kolejny blady jak ściana oficer mknął przez zalany Słońcem plac, mrużąc oczy i wyginając się pod ciężarem wgniatających go w ziemię, niczym deszcz, promieni.

– Dzień dobry, profesorze. Podpułkownik Dartan Sillesiano – przedstawił się mężczyzna i wyciągnął w jego stronę rękę.

– Dobry – odpowiedział Wamon, wymieniając z nim uścisk dłoni.

– Pewnie zastanawia się pan, po co tutaj pana sprowadziliśmy.

– Chętnie się tego w końcu dowiem.

– Wszystko panu wytłumaczymy w ośrodku. Proszę za mną. Bagaż może pan zostawić – polecił oficer i zawrócił w stronę wyrwy w ścianie budynku, za którą skrupulatnie skrywano zejście do podziemnego kompleksu SIRA.

Wamon przekroczył z cienia uszytą kurtynę betonowej jaskini, gdzie mrok koił oczy i jednocześnie przeszywał ciało dreszczem tragedii, jaka musiała się tu rozegrać. Popękane mury, niczym fizyczny odcisk krzyków dzieci, dawały świadectwo dawno już zapomnianej zbrodni. W odkrytej ziemi tego przeklętego miejsca wyryto wąski otwór, a w nim schowano schody, zapraszając sztucznym światłem do środka. W towarzystwie uzbrojonych żołnierzy, tym razem ubranych w czarne mundury DARPA, Wamon zszedł poziom niżej. Znalazł się w białym korytarzu wyłożonym metalowymi płytami, które szczękającym dźwiękiem zgłaszały różnice w obuwiu noszonym przez osoby wkraczające na teren ośrodka. Wyjście na powierzchnię odciął im betonowy blok, pozostawiając tylko jeden możliwy kierunek ruchu: prosto przed siebie przez trzy grube śluzy. Przy każdej z nich stalowe, okrągłe drzwi rozsuwały się z jękiem zmęczenia i lenistwem nabytej masy, odsłaniając kolejną część tunelu, który prowadził lekko w dół, co Wamon wyczuł ociężale opadającą stopą. Korytarz kończył się bramą z grubych, srebrnych kolumn ściśniętych w pofalowaną taflę metalu.

– Spodziewacie się jakiejś inwazji, czy może trzymacie w środku dinozaury? – zapytał profesor, wywołując uśmiechy na twarzach żołnierzy.

– Zaraz pan sam zobaczy – odpowiedział podpułkownik, budując nastrój wielkiej tajemnicy.

Czerwona poświata zalała korytarz, a połyskująca brama powoli ustępowała, rozdziawiając paszczę, której wirujące kły wkręcały się w sufit i podłogę, odsłaniając wnętrze ukrytego pod ziemią laboratorium. Z klaustrofobicznego kanału Wamon wkroczył w otwartą przestrzeń szklanych ścian i sal pełnych krzeseł i tablic. To tu naukowcy debatowali o strunach rzeczywistości, wymiarach czasu, płaszczyznach grawitacji i innych teoriach odziewających istotę stworzenia i niosących destrukcję w rękach niepoczytalnych osób.

– Czy to o tym mówił Onstrom? – głośno myślał Wamon.

– Proszę? – zapytał podpułkownik, prowadząc gościa głównym holem kompleksu.

– To jedyny poziom? – zmienił temat Wamon, zaglądając w mijane korytarze niczym w pojedyncze kadry innych filmów, gdzie długie, jasne tunele prowadziły do różnorodnych zakończeń historii.

– W ośrodku są cztery poziomy – opowiadał oficer, prąc do przodu, jakby gonił go czas. – Na tym piętrze mamy sale noclegowe i biura, a poniżej jest laboratorium, gdzie odbywają się eksperymenty – mówił wykręcony bokiem do podążającego za nim profesora. – Na trzecim poziomie jest już realizowany projekt, a na samym dole... – przerwał, kończąc podróż przed białymi drzwiami, które zlane ze ścianą były nakreślone tylko delikatną, opływającą je szczeliną. – Reszty dowie się pan od generała – stwierdził z lekką zadyszką i wskazał ręką wejście.

Oślepiony jasnym światłem i ogłupiony labiryntem ośrodka, Wamon mimowolnie wyobraził sobie sylwetkę rosłego mężczyzny, który mówiąc ideologicznie nasączonym językiem, od razu przejdzie do rzeczy, jak ci wszyscy dowódcy w wojennych filmach starej daty. Gotowy zweryfikować ten przebłysk przyszłości i popychany lekko z tyłu, profesor wkroczył do ciemnego zadymionego pokoju, gdzie czekał już na niego generał dywizji Gerald Coverly. Wyglądał dokładnie tak, jak Wamon myślał. Był potężnym mężczyzną o siwych włosach i ogromnych dłoniach, które miażdżyły palce podczas przywitania. W porowatej skórze twarzy skrywał kurz wojennych doświadczeń.

– Przejdźmy do rzeczy, profesorze – oznajmił generał, uwalniając połamaną rękę gościa i wskazując mu proste drewniane krzesło naprzeciw biurka. – Kawy? – zapytał.

– Nie, dziękuję.

– A ja sobie zrobię – oświadczył mężczyzna, podszedł do automatu w rogu pokoju, wcisnął jakiś guzik i usiadł w skórzanym fotelu, nerwowo wpatrzony w profesora, który zdążył już wygodnie zająć przydzielone mu żołnierskim gestem miejsce.

Wamon policzył brudne kubki zepchnięte do rogu stojącego przed nim biurka. Próbował odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego choć świat zmienia się na ich oczach, ludzie wciąż tkwią w sidłach tych samych, obrzydliwych przywar, które on już dawno porzucił. Całe pomieszczenie krzyczało brudem i bałaganem, a chrupanie pod stopami przerażało go nie mniej niż zaciśnięte zęby generała.

– Mamy problem – powiedział dowódca, wykładając otwarte dłonie na blat pełen zaschniętych kręgów z kawy. – Zapoznał się pan z postacią Brada Marsellasa? – wprost zapytał profesora rozkojarzonego nagłą zmianą otoczenia.

Wamon przeciągnął ciszę, próbując na siłę opóźnić start nieprzyjemnej dla niego rozmowy.

– Tak – powiedział wzdychając. – To były żołnierz DARPA, bohater i idealista o silnej potrzebie sprawiedliwości – stwierdził, wyciągając z pamięci historię postaci.

– Idealista – powtórzył generał, przytakując bezsensownie głową.

– Czy mogę się w końcu dowiedzieć, dlaczego zostałem tu sprowadzony? Wiem, że prowadzicie badania o co najmniej mało etycznej naturze, ale do tej pory nikt mi nie chciał wyjaśnić, co dokładnie tu się dzieje. Może już pora?

– Ależ pan niecierpliwy – stwierdził dowódca, jak alarmem dzwoniąc słowami w uszach Wamona. – Już śpieszę tłumaczyć – dodał i odchylił się w fotelu, zbierając w myślach fakty. – Wszystko oficjalnie zaczęło się w 2116 roku. Bez obaw, to nie będzie długi wykład – zapewnił, spoglądając na zegarek zawieszony nad wejściem. – To wtedy kilku członków ZN doszło do wniosku, że plan budowy Floty nie ma szans powodzenia i nie ocali ludzkości. Co najwyżej przedłuży naszą agonię, tylko po co? To Walkin Onstrom przekonał ich, że szanse na znalezienie dla nas nowej planety są znikome, a życie na statkach to nie do końca dobry pomysł. Wtedy właśnie oficjalnie powstał projekt SIRA i dziś, prawie czterdzieści lat później, ponad dwie setki naukowców pracuje nieprzerwanie, by zrealizować pomysł, który wtedy wydawał się absurdalny.

– Mogę prosić wody? – zapytał Wamon z suchością w gardle, jakiej nie pamiętał od czasów pierwszych egzaminów doktoranckich. Tak jak na powierzchni, przed zejściem, znów dopadło go błogie i przerażające wrażenie beznadziejnej swobody, przelewające się skrajnymi temperaturami przez żyły w jego ciele. Zlał go pot, choć w pomieszczeniu było chłodno.

Generał Coverly sięgnął pod stół i wyciągnął butelkę wody, która najwidoczniej czekała tam na tę chwilę. Potem z szafki za plecami wziął szklankę, odsłaniając galerię kolorowych alkoholi w gąsiorach i flaszkach w kształtach wzajemnie się prześcigających w kuriozalności. Na pół opróżnione, więcej mówiły o mężczyźnie niż wszystkie dotychczas jego słowa. Z brzdękiem szkła postawił przed profesorem naczynie pełne wody.

– Tylko niech się pan nie zakrztusi – skomentował z niepasującym do chwili uśmieszkiem.

– Dziękuję.

– Projekt na początku zakładał wypracowanie w człowieku odporności na warunki kosmiczne – kontynuował dowódca.

– Jak to kosmiczne? – wtrącił Wamon, próbując balansować zalaną po brzegi szklanką.

– Odporność na zabójcze promieniowanie, skrajne temperatury i wyeliminowanie potrzeby oddychania.

– Oddychania?! – wykrzyczał profesor, czując, jak zimna woda spływa mu po dłoni.

Coverly nawet nie drgnął, tylko wpatrzony w oczy gościa mówił dalej, jakby chciał wyrzucić z siebie tę historię, zanim wypity przed spotkaniem alkohol przestanie działać.

– By to osiągnąć, człowiek musiał stać się maszyną. Z takim założeniem wyszedł profesor Halladon, który zaproponował, by zastosować metodę zastąpienia komórek ciała człowieka specjalnym materiałem zwanym grenitem, wytwarzanym na bazie grafenu. Udało mu się stworzyć materiał elastyczny i jednocześnie niezwykle wytrzymały, który potrafił przyjmować dowolne kształty, nawet ludzkich komórek, co więcej doskonale naśladował tkankę organiczną.

– To jakiś absurd! Co to za profesor? Nie znam go.

– Zmarł w 2138 roku, a całe życie spędził w tym ośrodku, więc nie mógł go pan znać.

– Chciał podmieniać komórki w ludzkim organizmie grafenem? – dalej pytał Wamon, zapominając o szklance, z której nie wziął ani łyka.

– Nie grafenem, tylko grenitem, to zupełnie co innego. Z tym, że przez lata żadna z prób się nie udała.

– Sugeruje pan, że ktoś odważył się wziąć udział w takim eksperymencie?

– Tak, dokładnie sto dziewięć osób. Dziewięćdziesiąt siedem z nich zmarło – wyliczył generał, zaciskając dłonie na blacie stołu i jak wulkan wstrząsami, zdradzając nadchodzącą erupcję.

Wamon otworzył szeroko oczy i przypomniał sobie o wodzie. Przystawił zesztywniałą dłonią szklankę do ust, ale jej przechylenie wydawało się zadaniem trudniejszym niż wiązanie butów z wyrwanymi ze stawów palcami. Świadomy wzroku generała, wiedział, że ujawnia słabość, ale w tym momencie nic go to już nie obchodziło, bo musiał przepłukać zebrany w gardle szorstki piach lęku.

– Pozostała dwunastka żyje i od około sześciu lat podlega stałej przemianie, komórka po komórce – relacjonował generał. – W tej chwili w najbardziej zaawansowanym stadium jest major Brad Marsellas. Jego ciało w siedemdziesięciu ośmiu procentach to zmodyfikowany grenit.

Wamon podniósł się i stanął jak żołnierz na baczność, zaciskając dłoń na szklance. W jego głowie, niczym pocisk z karabinu, pędził proces logiczny, jakiego nie mógł zatrzymać, a który pchał go w stronę jedynej możliwej konkluzji.

– Stworzyliście ludzi-maszyny, a jeden z nich zwariował i straciliście nad nim kontrolę – wyrecytował epitafium z własnego nagrobka i opadł bez sił na krzesło ze skradającym się na ustach ironicznym uśmieszkiem. – Jak zła jest sytuacja? – zapytał.

– Jest tragiczna – przyznał Coverly, powoli gubiąc generalskie maniery. – Jego możliwości przerosły wszelkie oczekiwania. Posiada niezniszczalne ciało, prawie nie potrzebuje tlenu, jest przynajmniej trzykrotnie szybszy, nie męczy się i nie wymaga w ogóle zewnętrznych źródeł energii – wymieniał jego cechy, mieszając dumę z obawami i tracąc opanowanie, które jak burzony budynek odsłoniło kłęby strachu.

– I się wam zbuntował – dodał martwym głosem Wamon.

– Musi pan zrozumieć, że do testów braliśmy ochotników, którzy wiedzieli, co ich czeka. Wybieraliśmy spośród nich osoby o wysokim poczuciu obowiązku, patriotyzmu i wyraźnym zrozumieniu wartości moralnych – przekonywał mężczyzna, czując się niesłusznie oskarżony. Wstał i zrobił kilka kroków, by uwolnić spięte dreszczami ciało. Był tak samo przerażony jak profesor. – Gdy projekt zaczął działać, gdy modyfikacje zaczęły ich zmieniać, myśleliśmy, że przyspieszyliśmy ewolucję człowieka, że w ten sposób ocalimy siebie! Dzięki temu moglibyśmy żyć w kosmosie, w próżni, na każdej planecie! Niestety, proces przemiany trwa zbyt długo, a czas nam się kończy, dlatego zmieniliśmy plan. Ta dwunastka, która jest już w zaawansowanym stadium przemiany, to mieli być strażnicy. Grupa superludzi, którzy otrzymają zadanie wywiezienia całej genetycznej historii ludzkości w kosmos, znalezienia dla nas nowego domu i odrodzenia ludzkości raz jeszcze, w nowej, lepszej formie! – niemal ryczał generał, wlewając ciekły strach w profesora.

Wbity w fotel przemową, przygnieciony rozmiarem obłąkania rzeczy, Wamon trzymał się szklanki obiema dłońmi, jak ostatniego korzenia nad przepaścią.

– Bardzo jest niebezpieczny? – zapytał.

– To nieistotne – stwierdził Coverly, chwytając w garść swoje lęki. – Istotne jest to, czy będzie pan w stanie go przekonać i przywrócić w nim wiarę w projekt.

– Wiarę w projekt? Jeśli on zwariował, jeśli jego mózg został uszkodzony przez wasz proces przemiany, to ja nic nie poradzę.

– Jego mózg w sporej mierze jest jeszcze nietknięty. Proszę spróbować – powiedział generał głosem podszytym desperacją.

– Będę potrzebował czasu, by się przygotować.

– Miał pan cały dzień.

– Ale nie sądziłem, że będę musiał rozmawiać z maszyną! – krzyknął Wamon i wlał w siebie wszystko, co pozostało mu w szklance. Tracił kontrolę, a tego nienawidził najbardziej na świecie.

– Jak wspomniałem, jego ciało jest syntetyczne, ale mózg wciąż działa jak ludzki – przypomniał Coverly, naśladując starania profesora, by odzyskać spokój. Oboje przez chwilę skupili się na świecie wewnętrznych przeżyć, gdzie prowadzili atomową wojnę absolutnego terroru z kruchą brawurą. Tymczasem na zewnątrz wyglądali niczym dwójka pokłóconych i obrażonych na siebie dzieci.

– Już czas – oznajmił generał, rzucając okiem na zegar nad drzwiami. – Przygotuje się pan w drodze do jego pokoju. Proszę mi wierzyć, że nie wzięliśmy pana z łapanki i jesteśmy pewni, że ma pan do tego zadania odpowiednie kwalifikacje – dodał i zaprosił gościa do wyjścia.

Wamon żył już tylko nadzieją, że za chwilę światło dnia wyrwie go z tego koszmaru. Czekając na przebudzenie, niczym więzień zakuty w łańcuchy, wstał z fotela, by podążyć za generałem w stronę windy, która miała zabrać go na szafot. Rozbity i przegrany, płynął z prądem, a narastający szum zbliżającego się wodospadu konsekwencji zagłuszał sobie w głowie rozhisteryzowanym śmiechem cyrkowego klauna. Jak beznadziejna była sytuacja, mógł wyczytać z twarzy mijanych po drodze naukowców. Ze spuszczonymi głowami, niczym dzieci trawione poczuciem winy, unikali spojrzeń profesora i natychmiast skręcali w dowolny korytarz, by zdążyć na wyimaginowane, pilne spotkania.

Generał zaprosił Wamona do szklanej klatki windy, która opadała w głąb ośrodka niczym przeźroczysta skrzynka pełna pożywienia dla rezydującej w otchłani bestii. Minęli dwa jasne piętra, pełne gorączkowo zajętych swoimi sprawami badaczy, aż dotarli do mrocznego i pustego poziomu, jak symboliczne piekło, będącego ich ostatnim przystankiem w podróży.

– Gdzie oni są? – zapytał profesor, zanim zebrał odwagę, by wyjść z windy.

– Siedzą w swoich pokojach.

– Cały dzień? Nie nudzi się im? – próbował żartować Wamon, w pełni oddany roli klauna, który ze sceny nie widzi w ciemnościach schowanej widowni. Nieskruszona humorem twarz generała szybko jednak wyrwała go z ostatniego bastionu nadziei.

– Oni nie czują nudy, bo żyją w innym świecie. Są nieśmiertelni, więc upływ czasu dla nich nie istnieje. Poza tym ich mózgi pracują bardziej jak komputery, to znaczy nie mają potrzeb jak my, pragnienia, głodu, nudy, rozumie pan – opowiadał Coverly, ciągnąc go za ramię przez pusty korytarz.

– Ale mówił pan, że ich mózgi są wciąż biologiczne.

– Tak, no tak. To tu – powiedział generał i wskazał palcem niepozorne drzwi. – Życzę powodzenia – dodał, poklepał ramię profesora stalową dłonią, z każdym uderzeniem łamiąc mu kolejną kość, i ruszył z powrotem, robiąc ogromne kroki, by jak najszybciej uwolnić się od problemu.

Wamon stał, niczym marmurowy posąg, przed drzwiami do swojej prawdopodobnej zagłady. Otoczony ciszą i wrażeniem zapieczętowanego sarkofagu, myślał nad strategią działania, ale za nic nie potrafił jej w głowie rozpisać. Wiedział jedynie, z jakim rodzajem psychiki miał do czynienia, choć fakt, że mózg Marsellasa po części był już przeobrażony, mógł kompletnie zniwelować tę jedyną przewagę. Jak na równi pochyłej, staczając się w otchłań dławiącego siły witalne lęku, czuł, że jeśli natychmiast nie wejdzie do środka, zamarznie na zewnątrz pokonany.

Gestem ręki przesunął drzwi i nie miał już odwrotu. Wszedł do środka i od razu spostrzegł, że cały wystrój pomieszczenia został bardzo skrupulatnie przygotowany i zaprojektowany, by wzbudzać wrażenie chaosu ukrywającego pewną zagadkę. Na ścianach wisiały dwa specjalne wojskowe mundury, niewątpliwie niegdyś noszone przez Brada. Pod lewą ścianą stało klasyczne łóżko polowe. Na nim rozrzucone walały się ubrania, bielizna i jedna jedyna papierowa książka, położona okładką do dołu i przykryta jakąś koszulą, że Wamon nie mógł nic z niej odczytać. Pod pryczą ustawiono buty, podłogę pokrywały losowe przedmioty, budujące wrażenie sztucznie wytworzonego bałaganu, zaś na skrupulatnie wydzielonej w środku pomieszczenia przestrzeni leżała klasyczna, długa broń palna. Równolegle z jej lufą ułożono dwa naboje. W sali panował półmrok wytwarzany przez niewielką lampę na suficie, która pracowała tylko częścią ogniw świetlnych, a w powietrzu czuć było stęchliznę, jak w długo niewietrzonym, zamkniętym magazynie.

Profesor stał przy drzwiach w obawie, że może naruszyć tę przygotowaną z wysiłkiem scenografię. Jego skanujący pomieszczenie wzrok zatrzymał się na najdalszym kącie pokoju, gdzie skulony siedział Brad. Ubrany w cywilne rzeczy, zniszczone i podarte, tkwił nieruchomo, czekając z pewnością na pierwsze słowa gościa.

Jak artyleryjski pocisk burzący, w głowę Wamona trafiła myśl, że przecież zupełnie nie pasuje do tego zadania. Był psychologiem i posiadał sporą wiedzę ze wszystkich nurtów nauki umysłu, ale ostatnie kilkadziesiąt lat poświęcił badaniom wpływu długotrwałej izolacji na zachowanie człowieka. Nawet z pamięci, której nigdy nie miał dobrej do nazwisk, mógł wymienić dwudziestu lepszych kandydatów na jego miejsce. Przeklinał teraz pod nosem, że wcześniej o to nie zapytał Onstroma ani nawet generała Coverly. Nie było jednak odwrotu. Wszedł bezmyślnie na pole minowe, więc nie pozostało już nic innego, jak zamknąć oczy i iść przed siebie.

– Podobno tożsamość jest zawiłą relacją prostych doświadczeń i nawyków – powiedział i czekał na wybuch, który nie nastąpił.

Skulony w kącie mężczyzna powoli, mozolnie, jakby budząc się ze snu, wstał i zrobił dwa kroki, wchodząc w światło lampy. Jego postać nadal była ludzka, ciało przyjmowało prostą postawę, na głowie błyszczały nieumyte, ciemne włosy, a zarośnięta gęsto twarz zdradzała grymas, który profesor rozpoznał jako niechęć. Instynkt Wamona bił jednak na alarm. Stercząca przed nim kreatura wzbudzała podświadomą, zakodowaną w jądrze istnienia odrazę i sprawiała wrażenie obcej istoty nieudolnie naśladującej formę człowieka. Odbijające się od Marsellasa światło zdradzało jego jakby polakierowaną skórę i oczy o matowym błysku figury woskowej.

– Czy wiesz, czym jestem? – zapytał mężczyzna.

– Człowiekiem, maszyną, eksperymentem – wymieniał Wamon – żołnierzem, bohaterem...

– Potworem – dokończył Brad głosem kojącym, niskim, ale metalicznym i równie osobliwym jak cała jego postać. – Jesteś psychologiem? – zadawał kolejne pytania, stając tuż pod źródłem światła.

– Tak – odpowiedział profesor, robiąc krok w tył i natychmiast łapiąc się na swoim błędzie.

– Najlepszym?

– To ciekawe, że pytasz. Szczerze mówiąc, jest wielu lepszych – przyznał Wamon, naprężając usta w uśmiech i próbując w ten sposób pokazać opanowanie. Nie miał go nawet grama. Z trudem łapał powietrze i ledwo kontrolował drżenie ciała, które odruchowo wyczuwało zagrożenie i samoistnie reagowało wbrew woli umysłu. – W każdym razie jestem tu, żeby ci pomóc albo przynajmniej spróbować – mówił, przełykając ślinę jak kamienie.

– Boisz się?

– Każdy by się bał.

– Nie ma czego – mruknął burzowym łoskotem Brad, spływając po plecach profesora prysznicem ciarek. – Usiądźmy – zasugerował i płynnym gestem pokazał stół pod ścianą. – Mamy tu wszystkie alkohole świata. Może się napijesz? – z blaszaną uprzejmością zaproponował, przełamując skromny uśmiech i odsłaniając zęby białe jak śnieg Arktyki. Jego dłoń wylądowała z delikatnością motyla na plecach gościa, zachęcając subtelnym pchnięciem w stronę wysuniętego już dla niego krzesła.

– Chyba nie powinienem.

– Jak wolisz, ale przy mnie możesz prosić, o co chcesz. Tu spełnią każdą moją zachciankę i nawet nie muszę im specjalnie grozić.

– Groziłeś im?

– Chcesz mnie pouczać? – zapytał Brad, a jego słowa zabrzmiały jak odbezpieczana broń. – To chyba niezbyt rozsądne podejście – zasugerował i stalową prasą ręki wbił profesora w krzesło.

– Na pewno nie po to tu przyszedłem. Właściwie to nikt nie powiedział mi, po co tu przyszedłem i chętnie bym się tego dowiedział – Wamon próbował wykuć z lęku żart, siedząc sztywno w marmurowej pozie, jak plastikowy robot powyginany w zabawie przez dziecko. – Powiesz mi, czego ode mnie chcesz? – zapytał z prośbą w głosie.

– Rozrywki – szczerze odpowiedział Brad i zajął miejsce po drugiej stronie stołu, gdzie czekała butelka czystej wódki i dwie wysokie szklanki. – Pijesz? – znów zaproponował, rozlewając alkohol w idealnie równych proporcjach, jakby miał miarkę w dłoniach. Nie czekając na profesora, wtłoczył w siebie wszystko jednym łykiem i natychmiast przygotował kolejną porcję.

– Nie, dziękuję – wydukał Wamon, przerażony widokiem zmechanizowanej libacji.

– Bez obaw, nie mogę się upić – zapewnił Brad i na odruchowym, choć zbędnym, wydechu przełknął drugą rundę. – Alkohol już nie daje mi tego kopa co kiedyś – narzekał – nie zabiję nim już nawet nudy.

– Zawsze możesz pić dla smaku – skromnie doradził profesor, a syk ostatnich jego sylab zagłuszył huk roztrzaskanej o ścianę szklanki.

– Dla smaku?! – ryknął Brad, wprawiając w drżenie rozsypane na ziemi szkło. – Ci debile z góry spieprzyli moją przemianę i przez to teraz nie czuję żadnego smaku! Nic nie czuję! – zionął szałem i uderzył pięścią w ścianę, która zawyła kruszonym betonem i pokryła się pajęczą siecią pęknięć. Jedna z rys uciekła w sufit, ciągnąc za sobą wzrok przerażonego profesora. – Przepraszam – powiedział żołnierz, oglądając burzącą mury dłoń, jak dobrze wykonane narzędzie i zabójczą broń. Znów opanowany, zagadkowy, ale dumny z siebie, dodał: – Gdyby nie przemiana, połamałbym wszystkie kości.

– Co? – pisnął Wamon.

– Mniejsza z tym. Ważne, że cię przysłali i wreszcie możemy porozmawiać.

– O czym?

– O moich zdolnościach, o tym jak się zmieniłem. Nie chcesz wiedzieć?

– Chcesz się pochwalić? Po to mnie tu ściągnąłeś? – zapytał Wamon, trzymając dłońmi uda, które latały jak galaretka w mikserze. – Możemy porozmawiać o tej broni – zaproponował i stalowymi zębatkami karku odwrócił głowę, by wskazać położony na podłodze karabin i naboje.

– Pewnie myślisz, że to symbol władzy, moja ukryta żądza kontroli, znak dominacji powiązany z czasami, gdy byłem w wojsku – zasugerował Brad.

– Skąd wiesz, co myślę?

– Bo wiem o tobie wszystko.

Serce Wamona zabiło mocniej, a potem stanęło na chwilę, prezentując mu przed oczami serię obrazów z możliwych scenariuszy, gdyby naprawdę zmarł tu i teraz. Zastanawiał się, czy ktoś by mu pomógł i jakie zabrzmiałyby pierwsze słowa nad jego zimnym ciałem. Atak paniki szybko ustąpił, ale pytanie wciąż stało: dlaczego został tu zwabiony i zamknięty w jednym pokoju z potworem, maszyną, postczłowiekiem, pożerającym go bezdusznym, nieludzkim spojrzeniem? Dopiero teraz zauważył, że Brad nie zamyka powiek, nie mruga i nie przeskakuje źrenicami. Jak soczewkami kamer nieustannie śledził każdy grymas, ucieczkę wzrokiem i zawahanie w ruchu warg profesora, któremu wiedza, lata doświadczeń, rozsądek były przeźroczystą z płótna tarczą. Teraz mógł się już tylko kierować instynktem.

– Nie masz pojęcia, co tu robisz, prawda? – zapytał Brad i parsknął śmiechem, trafiając Wamona wybuchem radości jak gradem kul. – Pozwól więc, że opowiem ci trochę o sobie – uprzejmie zaproponował i wstał z krzesła, skrobiąc nim nieprzyjemnie dla uszu podłogę. Potem podszedł do leżącej broni, podniósł ją i przyłożył do piersi. – Widzisz, ja już nie jestem człowiekiem. To twoje pierwsze błędne założenie. Ja nie myślę jak ty, nie widzę świata jak ty, nie ograniczają mnie słabości ślepej ewolucji. Światło jest dla mnie klarowną transmisją danych, przestrzeń to rozgałęzienie możliwości, a czas... – zawiesił głos, pozwalając chwili przepłynąć tuż obok – ...nie istnieje – dokończył i schylił się po jeden z naboi. – Byłeś kiedyś na basenie? Zanurzałeś głowę pod wodą? Otwierałeś pod nią oczy? – pytał, wkładając pocisk do komory. – Może kojarzysz ten tępy szum w uszach i rozmytą mgłę niewyraźnych plam, które zamykają cię w percepcyjnej próżni. Masz wtedy wrażenie, że świat zamyka się wokół kokonem i nic nie istnieje dalej niż na wyciągnięcie ręki, ale gdy w końcu wynurzysz się na powierzchnię, powłoka pęka z hukiem i obrazy wlewają się w twój umysł wodospadem. Wy wciąż tkwicie pod wodą, a ja jestem już nad jej taflą. Choć nie potrzebuję płuc, to mogę wreszcie oddychać, choć nie potrzebuję serca, to po raz pierwszy poczułem, że bije – przyznał Brad. – Oczywiście bije symbolicznie, bo faktycznie to serce dawno wyłączyłem – dodał dumnie i pękł drapieżnym uśmiechem. – To bardzo stary karabin samopowtarzalny. Ludzie zabijali się nim podczas II wojny światowej. Wiesz, skąd go mam?

– Nie – wyznał zza zatrzaśniętych lękiem zębów Wamon niezdolny, by poprawnie wyartykułować najprostsze sylabiczne zlepienia. Nawet nie próbował przejmować kontroli nad sytuacją. Zapięty w fotelu diabelskiej kolejki, mógł tylko wytężyć odwagę, napiąć mięśnie i czekać, aż ciemność tunelu pożre go, przeżuje i wypluje zmielonego razem z metalem wagonu.

– Generał Coverly mi ją dał – przyznał Brad i lepiej chwycił broń, wkładając kolbę pod pachę. – Tak, dokładnie, kazałem mu dostarczyć ten karabin – pochwalił się z wysoko uniesioną brodą. – Generał dostarczył mi tę broń, a teraz dostarczył mi też ciebie – dodał, płynnym ruchem kierując lufę w stronę profesora.

Wamon nie wytrzymał i skoczył do drzwi, niczym sarna przez drogę, ale żadnym gestem nie mógł ich otworzyć. Znów opłynęło go uczucie z powierzchni: zimna pewność zagłady, kojona ciepłem jej nieuchronności. Jak przyjemnie jest znać godzinę własnej śmierci, która nastaje czarnymi chmurami nadchodzącej nocy. Spokojne i majestatyczne obłoki zamykają wtem powieki oczu najpiękniejszym widokiem skłębionych sił cyrkulacji istnienia, bez pośpiechu i osądu, traktując skowronka i pszczołę, lwa, człowieka i rybę na równi.

– Profesorze, nie panikuj. Nic ci nie będzie, jeśli tylko zachowasz zimną krew – zapewniał Brad, opuszczając broń. – Sam dobrze o tym wiesz. W końcu nawet robiłeś szkolenia na ten temat.

– Szkolenia? – Wamon próbował zrozumieć grę, którą major z nim toczył. – Skąd to wiesz?

– To nie jest oczywiste? W głowie mam dostępną całą sieć. Wgrano mi każdą informację, jaką ludzie kiedykolwiek stworzyli: obraz, film, tekst, w tym też wszystkie twoje wykłady z Akademii i szkolenia z ośrodka badawczego.

– Co jeszcze o mnie wiesz? – zapytał Wamon, zatracony w zaklętym kole. Strach napędzał dezorientację, a ta z kolei przeszkadzała się skupić, dezintegrując myśli, które potęgowały przerażenie i zamykały napędzający się krąg szaleńczej dysfunkcji. Uwikłany w niezrozumiałe zasady rozgrywki, szukał stabilności w przekonaniu, że dopóki bierze w tym zwyrodniałym przedstawieniu udział, będzie żył. – Rozumiem, że czegoś ode mnie chcesz, po coś mnie tu sprowadziłeś – powiedział, wertując przestrzeń pokoju jak kartki książki. – Zastanawiam się, jaki jest twój cel. Zemsta? Władza? Może chcesz odzyskać człowieczeństwo? – głośno myślał, mówiąc to, co pierwsze splecie mu z pomysłów język.

– To niemożliwe.

– Nie powiesz mi, co tobą kieruje? Zresztą, nie musisz. To nie jest ważne – coraz pewniej przemawiał profesor. – Czytałem twoje akta i wiem, że jesteś rozczarowany służbą w DARPA. Jeśli faktycznie oglądałeś wszystkie moje szkolenia i wykłady, to powinieneś wiedzieć, że takie uczucia kumulują się i budują potrzebę działania...

– Nareszcie! – zawył Brad, podnosząc broń w geście zwycięstwa. – Teraz będziemy mówić o moich potrzebach, ukrytych pragnieniach i kumulującej się nienawiści do świata – prześmiewczo planował całą terapię. – Zaczniemy od lęków, poszukamy ich źródeł, a potem wspólnie dotrzemy do rozwiązań?

– Doskonale. Wiesz już, o czym chcę rozmawiać! – Wamon podchwycił sarkazm rozmowy, szukając w rozczarowanej inteligencji podstaw porozumienia. Odkleił plecy od drzwi, gotowy stanąć twarzą w twarz z własnym strachem i uzbrojonym mężczyzną w środku pokoju. – Możemy zacząć od twojego dzieciństwa, jeśli chcesz.

– Dzieciństwo miałem płaskie jak końcówka śrubokręta – zażartował Brad. – Lepiej opowiem ci o moim bohaterskim czynie, za który nagrodzili mnie Gwiazdą Honoru. Pamiętam ten wybuch doskonale, bo widzisz po transformacji mój mózg potrafi odtworzyć go jak bardzo realistyczny film ze wszystkimi szczegółami – opowiadał, uderzając palcem w skroń. – I wiesz, co wtedy czułem?

– Strach?

– Ból, kurwa! – wykrzyczał Brad, metalicznym skrzekiem wyciskając z profesora odwagę, jak wodę ze szmaty. – Ale to nic, bo za to nauczyłem się wtedy dwóch istotnych rzeczy. Chcesz wiedzieć jakich? – zapytał. – Po pierwsze, jak wyleje się z ciebie dostateczna ilość krwi, to jesteś odczuwalnie lżejszy. Tak mi powiedział wtedy jeden z chłopaków w drużynie.

– A druga rzecz? – profesor pokazywał niezłomne zainteresowanie.

– Druga jest taka, że odwaga kiepsko łata dziury po odłamkach granatu.

– Zawiodłeś się?

– Czy zawiodłem? Przed wybuchem chciałem być bohaterem, a po nim chciałem pozabijać wszystkich wokół. Jak więc myślisz?

– Dlaczego?

– Nie ma takiej przyjaźni, za którą warto zrobić z brzucha sito.

– Ale przedtem tak nie myślałeś? – zadawał kolejne pytania Wamon, odważnie robiąc krok w przód.

– Przedtem jeszcze nie wiedziałem tych dwóch rzeczy.

– Ale czy to nie ta bohaterska postawa zdecydowała, że przyjęli cię do tego projektu?

– Możliwe.

– Myślisz, że popełnili błąd?

– To ich błąd.

– Nienawidzisz ich? – zapytał Wamon, a wtedy Brad jednym ruchem przystawił sobie lufę karabinu do podbródka i zachowując w oczach znudzoną obojętność, bez ostrzeżenia wypalił. Profesor padł ścięty hukiem i przeczołgał się pod ścianę, w nozdrzach czując proch, a w ustach metal i smak śmiertelnego przerażenia.

– Ja nie jestem już człowiekiem – rzekł major, zautomatyzowanymi słowami wieńcząc echo wystrzału. Potem rzucił na ziemię karabin, który zabrzęczał u stóp profesora. – Dlaczego więc traktujesz mnie, jakbym nim był? – zapytał, nieprzejęty wykonanym właśnie aktem potencjalnego samobójstwa.

Wamon wstał z ziemi i z agresją otrzepał ubrania, uderzeniami karcąc się za chwilę słabości. Miał dość cyrkowych sztuczek.

– Ale wciąż tu jesteś, a ja wciąż żyję. Gdzieś na dnie tego grenitowego mózgu, w tych paru jeszcze nieprzemienionych procentach, coś w tobie z człowieka zostało. Pewne poczucie samotności lub pragnienie kochania, bo przecież innych uczuć tak naprawdę nie ma. W każdym razie jest w tobie coś, co nie daje ci spokoju, bo inaczej cała ta rozmowa nie miałaby sensu! – wykrzyczał bez strachu z zaciśniętymi pięściami.

Jego gniew, niczym wiatr, rozgonił pochmurność na twarzy Brada.

– Mówiłem ci, że sprowadziłem cię tu z nudów i dla zabicia czasu – z uśmiechem powiedział, a potem spojrzał na ścianę za profesorem.

Wamon zrobił piruet i zobaczył kolejny analogowy zegar nad drzwiami. Coś w nim zaskoczyło i wróciło z ulgą na miejsce, jak przesunięty w plecach dysk. Wiedział już, że wpadł w zaprojektowany specjalnie dla niego labirynt zagadek, ale natychmiast postanowił ten fakt ukryć, by zachować swoją jedyną w tej grze przewagę.

– Na co więc czekasz!? – krzyknął, kipiąc udawaną złością. – Po co tu siedzisz?! Mógłbyś równie dobrze bawić się na powierzchni!

– Mój proces przemiany jeszcze się nie skończył. Podobnie moich towarzyszy.

– Czyli czekasz na pełną przemianę, a potem co? Zabijesz wszystkich i przejmiesz władzę nad światem na te ostatnie parę lat? – Wamon pytał z prowokacją w każdym kroku, który zbliżał go do mężczyzny.

– Dlaczego myślisz, że zależy mi na władzy?

– A dlaczego nie? Mogę się mylić, wyprowadź mnie z błędu, ale po tym, co zobaczyłem, to myślę, że jesteś wadliwą maszyną, która straciła kontakt z rzeczywistością i chce wszystko zniszczyć, a najchętniej samą siebie – stwierdził profesor i rozłożył ręce, pokazując, że nic nie może na to poradzić. – Taka jest moja diagnoza – orzekł i dodał: – Kończymy ten cyrk?

– Jeszcze chwila – odpowiedział Brad i zaklaskał w spowolnionym tempie, by wynagrodzić aktorskie starania Wamona. – Jesteś bardzo inteligentny i potrafisz adaptować się do sytuacji. To cenna umiejętność – stwierdził. – To wiesz już, dlaczego cię tu zaprosiłem?

– Nie wiem, nie mam pojęcia.

– Profesorze, pomyśl, zastanów się. Jesteśmy blisko finału – zachęcał go do wysiłku Brad.

– Masz jeszcze jeden nabój, może to dla mnie?

– Oba były dla ciebie.

– Co? – mruknął zdziwiony Wamon i zamarł chwilę w zamyśleniu, z coraz większym łakomstwem przyglądając się sali. Najpierw bez celu, rzucając wzrokiem gdzie poniosła go żądza chwili, a potem z większą uwagą poszukiwał wskazówek i szukał korelacji między przedmiotami. Rozbiegane spojrzenie zatrzymał dopiero na łóżku polowym, gdzie leżała jedyna książką w pokoju.

– Po co ci ta książka, jeśli masz całą sieć w głowie? – zapytał i widząc rozkwitający uśmiech na ustach majora, podążał dalej ścieżką świeżo odkrywanych śladów.

Z wilczym głodem skanował każdy detal, a w myślach pielęgnował bujnie rosnące teorie, krojąc je jak na stole operacyjnym, skrupulatnie ważąc ich znaczenie, mierząc potencjał, porównując między sobą.

– Dwa naboje – głośno myślał. – Dlaczego tylko dwa? – zwrócił się do Brada, który wymowną ciszą napędzał jego śledztwo. – Masz dwa mundury na ścianie, jeden ciężki, zbrojony, drugi lekki do zadań specjalnych. To może symbolizować jakiś proces przemiany lub rozwoju, a ten bałagan na ziemi sugeruje bunt lub może gniew. Jesteś ubrany po cywilnemu, ale materiał jest zniszczony. Czy to tęsknota za czasem służby? – dociekał, węsząc dookoła odpowiedzi, lecz gubiąc się w gąszczu powiązań i zawiłych pomysłów.

– Bez pośpiechu, profesorze. Masz jeszcze czas, możesz wszystko zmienić – zachęcał Brad.

– Mogę zmienić? – jak echo powtórzył Wamon, a przez jego żyły znów popłynęło uczucie słodkiej swobody wymieszanej z widmem zagłady.

Wypełniający powietrze zapach tej niepowtarzalnej mikstury przywrócił mu obraz sprzed wielu lat, gdy cudem oczyszczony z oskarżeń o szpiegostwo i zdradę ocalił skórę, choć był winny. W Akademii i później w ośrodku badawczym przynależał do odwróconych i dwukrotnie uniknął kary, którą za niego ponieśli w najwyższym wymiarze inni. Przez to zrezygnował z walki, ustąpił władzy, odciął się od terrorystów, zamknął na świat, zajął tylko pracą naukową, a wtedy oplotło go to egzotyczne, ambiwalentne uczucie, mieszanka skrajnie emocjonalnych przypraw, bo wreszcie zakończył grę pozorów, zdjął dwustronny płaszcz oszustwem szyty, odzyskał przeciętność, monotonię dnia i tym samym wyrywał sobie z piersi serce. – Zagadka dotyczy mnie, nie ciebie! – krzyknął. – A ten bajzel na ziemi to odtworzenie mojego dawnego pokoju w ośrodku! – spostrzegł, rękami przytrzymując rozsadzane pomysłami skronie.

Brad skinął głową tak delikatnie, że gdyby nie jego mechaniczna natura, można by przypisać ten gest przypadkowemu drżeniu mięśni.

– Nosisz cywilne ubrania, bo jesteś mną! – Wamon odkrywał kolejne części układanki. – Tylko dlaczego są tak podarte? – pytał siebie, poszukując wskazówek jak głodny okruchów. – To musi coś znaczyć, wszystko tu coś znaczy! Broń! Ten strzał w podbródek! – wykrzyczał, jak dźgnięty w plecy lodowym soplem. – Rozumiem, już rozumiem. To dosłowna reprezentacja mojego powiedzenia, że własnymi czynami możemy zrobić sobie największą szkodę. Często to powtarzałem w Akademii i potem w ośrodku, to takie oczywiste! – wył uradowany. – Ale dlaczego dwa naboje? Książka! – zmienił punkt uwagi, pokazując pryczę wyciągniętym palcem. – To też odniesienie do szkoleń, z których uczniowie wyciągnęli wniosek, że najważniejsze w pojedynku psychologicznym to nie dać się przeczytać! A te mundury? – zapytał, teraz wytykając, jak ciekawskie dziecko, wiszące na ścianie wojskowe kombinezony.

– To pamiątki po mojej karierze – zdradził Brad. – Powiesiłem je, żeby nigdy nie zapomnieć swoich błędów – powiedział aksamitnym i delikatnym, jakże podejrzanym, głosem.

Wamon podszedł bliżej do eksponatów z dziwnym przeczuciem, że nie chce już poznać prawdy. Wpatrzony w detale, szwy materiału, małe metalowe akcesoria, poszukiwał ostatniego elementu układanki, fundamentu całej zagadki, odpowiedzi na pytanie, co tu robi. Spojrzał znów na zegar nad drzwiami i zrozumiał, a potem pobladł.

– W ciągu ostatnich dni odtworzyliście dwie moje zbrodnie, za które śmierć przez powieszenie poniosły dwie niewinne osoby – głośno wyrecytował swoją winę i zawiesił wzrok na przeźroczystych, ledwo widocznych żyłkach, które utrzymywały mundury na ścianie. – A wszystko zaczęło się przedwczoraj, równo o dwudziestej, słowami Walkina Onstroma już w drzwiach, kiedy mówił, że zapomniał o protokole. Od tamtego momentu zilustrowaliście ciąg wydarzeń z Akademii i ośrodka badawczego, dbając o to, by zachować prawidłowe, choć skompresowane, odstępy czasowe – wyartykułował apatycznym głosem, wciąż stojąc plecami do mężczyzny, którego jeszcze przed chwilą nazywał potworem, samemu nim będąc. – Nikt nie znał prawdy. Skąd macie te informacje? – zapytał.

– Powiedzmy, że od dnia twoich badań wstępnych w Akademii mamy cię nieustannie na oku.

– Rozumiem. – Wamon stanął twarzą w twarz z majorem. – Tylko po co to całe przedstawienie?

– Wierzę, że jesteś wystarczająco inteligentny, żeby samemu do tego dojść – rzekł Brad i rozłożył ręce, pokazując ogół sali. – Zbrodnie nas nie interesują, sami popełniliśmy ich mnóstwo.

– No tak – mruknął profesor i pokiwał głową. – To takie oczywiste – stwierdził, przełamując na twarzy delikatny uśmiech. – Chcecie, żebym do was dołączył.

– Plan jest prosty – oznajmił Brad. – Przejdziemy metamorfozę i zabierzemy ziarna ludzkości w daleką podróż przez wieczność, nieskończoność i ku wybaczeniu dla nas i dla wszystkich – opowiadał o misji już bez grania, mechanizowania gestów, ukrywania w słowach tajemnic i udawania maszyny. – To jedyna szansa na ocalenie i okazja, żeby zmyć z rąk krew.

– Oddając człowieczeństwo?

– Oddając część człowieczeństwa – sprostował Brad. – Zresztą to nie ma znaczenia, bo przecież, profesorze, ty swoje człowieczeństwo utraciłeś już dawno, prawda? – zasugerował, podchodząc do niego bliżej. – Po tym, jak przez ciebie zginęła druga niewinna osoba, poddałeś się, zrezygnowałeś, umarłeś i czekałeś już tylko na akt zgonu, którego nikt przez lata nie chciał ci wydać – mówił z wyciągniętą przed sobą otwartą dłonią.

Najpierw cicho, jak dzwonienie deszczowych kropli, a potem z hukiem nagłej ulewy śmiech Wamona wypełnił pokój.

– Los całej ludzkości, jak widzę, jest w rękach głupców – zacytował i uścisnął błyszczącą dłoń majora. – Będzie bolało? – zapytał.

– Ani trochę – skłamał Brad i po raz pierwszy normalnie mrugnął.

Wróg

(historia nr 1.13 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Niham wyszedł z sali koncertowej, zanim do końca przebrzmiały oklaski dla najmłodszych adeptów okrętowej szkoły muzycznej. To było wielkie wydarzenie dla rodzin, których pociechy kończyły właśnie pierwszy rok nauki, i marginalnie irrelewantne mgnienie dla otaczającej ich zewsząd martwej próżni. Dryfowali pośród pustki, w każdą stronę obojętnej, wszędzie takiej samej, wiecznej, a mimo to muzyka i udany występ dzieci zajmowały zmysły i umysły ich wszystkich. Szczęśliwi i kompletnie nieświadomi zagrożeń wielkiego kosmosu, cieszyli się każdą nutą i fałszem. To dziwiło i jednocześnie obrzydzało Nihama, ale dziś nie miał ochoty o tym myśleć. Wlekł bagaż depresji po ziemi w stronę ciemnej ciszy pokoju, gdzie w odosobnieniu mógł kontemplować fascynujący proces przemiany niegdyś mu towarzyszącej ambicji w sielską apatię. Oddany analizie poszczególnych etapów jej rozkładu, stanął na środku pustego pomieszczenia i w natłoku rozleniwionych myśli zgubił wątek. Kolejny bezproduktywny dzień dobiegł właśnie końca.

Wszystko przez zaborczą Aimeiz. Sterowanie głównym napędem okrętu, dostęp do uzbrojenia, komputera, a nawet niektórych sal były wciąż tylko w sferze marzeń załogi. Choć każdy dzień na pokładzie obfitował w wyjątkowe odkrycia, nic nie zapowiadało przełomu, na który Niham od lat czekał. A na jego nieszczęście, udany koncert muzyki klasycznej, turniej szachowy, olimpiady sportowe zajmowały umysły mieszkańców bardziej niż naukowe rozterki starzejącego się lidera. Dopóki okręt sprawował nad nimi pieczę, dopóki dzień biegł niezakłócony, dopóty świat poza ścianami Aimeiz dla ludzi nie istniał.

Melancholia pokoju koiła Nihama, bo w samotności zawsze mógł z ulgą zrzucić maskę naukowego lidera, którego już nikt nie słuchał. Bez niej jednak tracił odporność na wplecione w mrok pomieszczenia oskarżenia o zdradę, porzucenie i tchórzliwą ucieczkę. Podjęty przed laty plan, teraz tak nierealny, utknął mu w głowie niedostępną drzazgą, a widmo nadchodzącej porażki zaciskało się liną na jego gardle, każdego dnia coraz mocniej. Zamknął oczy i próbował uspokoić pochmurne myśli, by opanować napływający atak lęku. Tych miał coraz więcej, rosnących w siłę, budzących prawdziwe obawy o zdrowie, straszących niefortunnym, nagłym odejściem w samotności i porzuceniu. Nie miał w sumie nikogo i niczego, nawet zwierząt. Ostały mu się jedynie wspomnienia. Pomyślał o Lumen i zadrżał, gdy na biurku dostrzegł żółtą migającą ikonę nowej wiadomości, najpewniej od Tasajeva, który już ponad rok prowadził ewakuację ludzi z Ziemi.

Niham usiadł w fotelu i delikatnie musnął panel przed sobą, gotowy wysłuchać kolejnych relacji chłopaka. Powiększył widok na cały blat, przechylił go w swoją stronę i zastygł znużony. Zmrużył jeszcze oczy na widok białych ścian niewielkiego pomieszczenia, gdzie został nagrany film.

Tasajev wydoroślał, spoważniał i już nie irytował skrupulatnie ułożoną burzą włosów. Teraz naprawdę miał chaos na głowie, a pod niechlujnie przycinaną brodą skrywał skostniałą rozczarowaniem twarz. Mówił wolno, od niechcenia, ukrywając między słowami przygnębienie, które tak pięknie wpisywało się w nastrój Nihama.

– Nasza stacja kosmiczna nadal jest bezpieczna, tak myślę – relacjonował do kamery Tasajev, zerkając na bok, by sprawdzić, czy wszystko jest nagrywane. – Ale Amerykanie namierzyli już większość kanałów transportu osób. Trudno mi powiedzieć, jak długo jeszcze będziemy w stanie działać. W tym tygodniu postaramy się dotrzeć do profesora Siliana, jeśli tylko Amerykanie nie przejmą go pierwsi. Ogólnie po rewolucji w Kalisto jest gorąco. DARPA nie odpuszcza. Wsadzają wszystkich jak leci, zawsze pod przykrywką udziału w zorganizowanej grupie przestępczej lub za terroryzm. Teraz każdy, kto nie podąża za Wielkim Planem, jest terrorystą. Historia zatacza koło. Znów mamy masowe łapanki jak podczas III wojny. Anders umacnia władzę i wygląda na to, że to kawał skurwysyna. Nie na darmo nazywają go Hegemonem – raportował chłopak, ujawniając natężenie sfrustrowanych przemyśleń. Zawsze takim emanował, ale dziś brzmiał wyjątkowo ponuro. Niham słuchał coraz uważnej, odnotowując drobne gesty, wychwytując przeciąganą ciszę między słowami i rozumiejąc, że zbliżają się złe wieści.

– W każdym razie realizujemy nasz plan – kontynuował Tasajev. – Okręt trzydzieści cztery zero jeden jest w drodze. Załączam dane nawigacyjne, a w przygotowaniu mamy następny z prawdopodobną załogą tysiąca ludzi – zgłaszał zmęczonym głosem. – Jeśli chodzi o artefakt, to bez zmian. Sygnały się nasilają, ale nie potrafimy ich zlokalizować. To wykracza już poza nasze możliwości. Do tego coraz trudniej jest nam działać. Wszędzie stacjonują wojska, jakby cały świat był w stanie wojennym i w sumie może jest. Co poza tym? – zapytał sam siebie, spoglądając na przygotowaną wcześniej notatkę. – No tak, mam wiadomość od twojej wtyki w SIRA. Cytuję: są kolejne trzy ofiary, paru naukowców się wycofało i ogólnie projekt stoi. To tyle, nic więcej nie dostałem. Z innych rzeczy... – odważnie zaczął i zaraz spanikowany wyhamował, wywołując ciszę, która wbiła Nihama w fotel jak przeciążenia podczas startu rakiety.

– Budują windy kosmiczne – w końcu odezwał się Tasajev. – Mówiłem ci o nich ostatnio. Jedną stawiają w Doniesku i wygląda na to, że już mają problemy, bo co w teorii pięknie zaplanowali, rzeczywistość sprowadziła na ziemię, dosłownie – żartował tak nieudolnie, że zamiast śmiechu wzmógł bicie serca Nihama. – Mam złe wieści o Lumen – w końcu wykrztusił, nie widząc nadziei w dalszym przeciąganiu wiadomości. Zamilkł wpatrzony w kamerę, przewidując reakcję lidera, który zawisł nad biurkiem, chwytając rogi blatu, jakby chciał go wyrwać i wytrząsnąć z niego informacje. – Namierzyliśmy więzienie, do którego ją przenieśli – powiedział w żałobnym tonie Tasajev. – Zorganizowaliśmy też już plan, by ją wydostać. Mieliśmy nawet dostępy, ale... – wstrzymał oddech i słowa.

– Mów! – krzyknął Niham z nienawiścią skierowaną do nagrania sprzed kilku miesięcy.

– Ona nie żyje. Zagłodziła się na śmierć – dokończył i opuścił wzrok Tasajev.

Niham opadł na fotel bezwiednie, jakby z ulepionego plasteliną ciała mgnieniem wyrwano życie.

– Podobno odmówiła przyjmowania jedzenia – mówił dalej chłopak, choć nikt go już nie słuchał. – Chcieli ją karmić na siłę, jednak dopięła swego i zmarła z wycieńczenia. Widziałem oficjalny raport, ale pewnie nie chcesz znać szczegółów – sklecał słowa, tracąc powoli wiarę w ich sens. – Nasz człowiek dotarł do jej rzeczy w więzieniu, choć sporo ryzykowaliśmy tą akcją. Przechwyciliśmy list zaadresowany do jej córki. Myślałem, jak go dostarczyć dziewczynie, ale dopóki jest w Akademii, wątpię, żebyśmy mieli okazję. Co chcesz zrobić? – zapytał, mając świadomość, że odpowiedź dostanie dopiero za kilka miesięcy. Mimo to zrobił chwilę przerwy. – Okay, to wszystko. Chciałbym mieć jakieś dobre wieści, ale Ziemia ich już nie dostarcza. Jest źle. Szkolnictwo to teraz wylęgarnia bezmyślnych robotników, polityka to jeden wielki handel władzą, coraz trudniej zdobyć jedzenie, a ludzie znikają bez śladu. Widziałem też raport ZN o tym, że drastycznie spada liczba urodzin. W sumie trudno się dziwić. Idzie koniec, więc kto by chciał sprowadzać dzieci na ten świat. Zresztą to chyba jest im na rękę, bo rodzina przeszkadza pracować. Rodzina to niepotrzebne więzy, rodzina to archaizm dewaluujący Wielki Plan, tak pewnie myślą. Szkoda gadać – stwierdził, wziął głęboki oddech i jakby prowadzony potrzebą zagłuszenia okropnej ciszy po drugiej stronie ekranu, ciągnął. – Poza tym docierają do nas informacje o liczbie ofiar Błękitnej rewolucji. Podobno cztery tysiące ludzi zginęło, w tym mnóstwo młodzieży. Zabili ich, bo chcieli się uczyć, a nie pracować w halach. Nie wiem już, co o tym myśleć, i chyba w ogóle nie chcę o tym myśleć. Okay, wystarczy tych narzekań. Czekam na wiadomość. Do zobaczenia – zakończył, ale zanim wyłączył nagranie dodał: – Przykro mi.

Tasajev zniknął, zabierając ostatni promyk światła w martwym pokoju lidera.

Dłoń Nihama, jakby oderwana od reszty sparaliżowanego ciała, wzniosła się nad pulpit, po czym opadła. Jego kciuk i mały palec zaznaczyły położenie wirtualnej klawiatury. Niczym pianista komponujący najsmutniejszy utwór, bez patrzenia naukowy lider zapisał wiadomość: Ten list musi do niej dotrzeć. Wtedy do jego duszy, studni bez dna, wtargnął gniew, najpierw małym strumykiem, górskim potokiem, potem rzeką, wodospadem, w końcu lawiną, burzą, tornadem i wypełniał pustkę, zalewał próżnię, faszerował i szpikował, aż twarz popękała mu grymasami nienawiści, agresji, szaleństwa, błyskającymi, jak pioruny na nocnym niebie. W końcu ryknął, niczym człowiek pierwotny, wyskoczył z fotela i nadprzyrodzoną siłą rozpaczy pchnął biurko, wywracając je na podłogę. Zabił Lumen słowem, pożądaniem, chciwością i osierocił jej córkę egoizmem, krótkowzrocznością i bezmyślnością. Jego plan pochłonął kolejne ofiary, a on był winny i wolny bez kary. Już spokojny, znów skamieniały, pochylił się nad wywróconym meblem i na wciąż działającym blacie napisał:

Zło w rozliczeniu zabiera bliskich.
Zapłacimy.

Chwilę po wysłaniu tej notki drzwi pokoju rozbłysły napisem: Sesana Kascadance. Możliwość wyświetlania obrazów na powierzchniach okrętu była jednym z ostatnich przejawów postępu, którą liczna grupa naukowców ogłosiła mianem znaczącego przełomu w interakcji z Aimeiz. Jednak poza artystyczną stroną generowania symboli na ścianach Niham nie widział w tym odkryciu żadnego potencjału. Poirytowany najściem, ale spragniony czyjejkolwiek obecności, gestem odblokował drzwi i wpuścił dziewczynę do środka. Sesana stanęła tuż za progiem, próbując rozwikłać zagadkę bałaganu, ciemności i zgarbionej sylwetki lidera.

– Co chcesz? – zapytał Niham, maniakalnie głaszcząc krawędź wywróconego biurka, jakby gładził grzbiet psa.

– Chciałeś mnie widzieć.

– O tej porze?

– Nie mogłam wcześniej. Co tu się stało? – zapytała wprost Sesana gotowa w każdej chwili zawrócić, jeśli słowa Nihama ją zdenerwują. Od śmierci Gorada ich relacje były chłodne jak kosmos, niefizyczne i do bólu formalne. Dziewczyna nigdy nie uwierzyła w jego niewinność i podświadomie skazała lidera na wieczne potępienie. Karała go przy tym na każdym kroku dystansem i oskarżycielskim spojrzeniem, w które teraz dodatkowo wplotła pogardę dla nieuzasadnionego milczenia. Czekając na jakąkolwiek reakcję, zaczęła wzdychać rozsierdzona. – Chciałabym wrócić do swoich zadań – oświadczyła.

– O tej porze? – bezmyślnie powtórzył pytanie Niham. Wciąż wędrował palcem po krawędzi biurka, wyczytując dotykiem z mikroskopijnych rys historię jego powstania.

– Mam wieczorne zajęcia. Rozumiem, że mogę już sobie pójść?

– Czy chciałabyś wziąć udział w przeprogramowaniu głównego komputera? – zapytał lider, monotonią napędzając słowa.

– Przecież wiesz, że w pełni oddałam się nauczaniu w szkole.

– Wiem, ale to twoje oprogramowanie tworzy główny system pośredniczący i...

– Nie chcę – oświadczyła dziewczyna, bezlitośnie ucinając jego wywód. Pokój znów wypełnił się niezręczną ciszą. Gdy napięła mięśnie, by zrobić pierwszy krok ku wyjściu, Niham zatrzymał ją pytaniem.

– Jesteś pewna?

– A ty jesteś pewny, że go nie zabiłeś? – Sesana natychmiast odpłaciła mu ponurym cynizmem, znów wracając do tematu śmierci Gorada, którym raziła lidera, niczym włócznią, przy każdej okazji.

– Nie zabiłem go. Mówiłem ci to już – jak mantrę powtarzał Niham, brocząc irytacją jak krwią.

– Oczywiście, że nie. Śledztwo, które sam prowadziłeś, wykazało, że jesteś niewinny.

– Dobrze wiesz, że nie prowadziłem tego śledztwa.

– Tylko je nadzorowałeś.

– Nie mam zamiaru po raz kolejny wdawać się w tę dyskusję – Niham podnosił głos, w którym jak ciche pomruki odległej burzy brzmiała agresja pędząca na zderzenie czołowe z dziewczyną. Gniew przejmował w nim kontrolę, złość go oślepiała, zemsta wkładała mu do ust słowa. – A już na pewno nie mam zamiaru się przed tobą tłumaczyć!

– A ja nie mam zamiaru dalej siedzieć na tym okręcie. Mam go dość, chcę wracać na Ziemię! – krzyknęła mu w twarz Sesana.

– Chcesz wracać?! – szydził z niej Niham, wybuchając śmiechem. Salwami rozbawienia rozrzucał niepoczytalność po całym pokoju. – To wracaj sobie! Skończysz jak Lumen! Martwa! – krzyknął, parując gniewem z każdego pora skóry.

– Lumen nie żyje?

– Nie żyje.

– Przepraszam – powiedziała dziewczyna, a jej słowa trafiły echem w ścianę, która zaczęła drgać, chaotycznie pulsować, pęcznieć i napinać się, jak mięśnie dźwigające wielki ciężar. Pomieszczenie rozbłysło uderzeniami nierównego światła, napełniając serca Nihama i Sesany lękiem, ale nie ich własnym, a namacalnie przerażonego okrętu. Coś okropnego, nieopisanego czyhało w pobliżu, jeżąc grzbiet Aimeiz, paraliżując ją wonią śmiertelnego zagrożenia i przenikając do umysłów wszystkich na pokładzie. Mieszkańcy nastroszyli uszu, jak zwierzyna w lesie nasłuchując i marząc, by nic nie usłyszeć. Potężny ryk skruszył ich nadzieje, rozdmuchując ciszę i zalewając korytarze wstrząsami płynącymi niczym tsunami przez cały okręt.

Następny huk, uderzenie młota, a po nim kolejny, słabszy. Niham wybiegł z pokoju, goniąc ustępujące odgłosy i zostawiając Sesanę w mosiężnej formie odlanej strachem. Niosła go adrenalina, szumiąc w uszach słomianą odwagą. Słyszał symfonię zagłady, której dźwięki wypalały się w głowach mieszkańców, jak trąby apokalipsy obwieszczając koniec wszystkiego. To musiała być Aimeiz i jej rozpaczliwy śpiew.

Niham gnał korytarzami pośród ludzi wgniecionych strachem w ściany, rozumiejąc, że to tylko oddech przed koszmarem, cisza przed burzą i początek unicestwienia.

– Co się dzieje?! – krzyknął, wpadając do Centrum, wskakując na podest i próbując uchwycić wzrokiem wszystkie panele naraz.

– Nie wiemy – w przewidywalny sposób odpowiedział mu obecny lider Aimeiz, Walerian Dalsimano, który z wykształcenia był fizykiem jądrowym, a o kierowaniu prawie trzydziestotysięczną społecznością w sytuacjach kryzysowych nie miał zielonego pojęcia. Nadrabiał jednak odwagą, pomysłowością i świetnymi umiejętnościami organizacyjnymi. – Sprzęt zwariował i mamy tylko kontakt z flotą towarzyszącą – mówił, zawieszony nad fotelem jednego z zarządców. – Zgłaszają, że Aimeiz zaczęła świecić.

– Jak świecić? – zapytał Niham.

– Sam posłuchaj – zaproponował lider i zwrócił się do Fiony, głównego zarządcy w Centrum. – Włącz ich na głos i zostaw.

W jednej chwili otoczył ich gwar dyskusji pilotów. Wypowiedzi splatały się w ciągłą, kakofoniczną kompozycję strachu, zaskoczenia i zdezorientowania. Jak w przepełnionym barze słowom towarzyszył szum głośnego otoczenia, choć nie ruchem ciał powodowany, a drganiem okrętów reagujących na przemianę Aimeiz. Niedokończone zdania, urywane myśli, wtrącane uwagi, pytania i prośby wspólną pieśnią zapowiadały nadchodzącą burzę.

– Słyszycie nas?!

– To jest niesamowite!

– Czy wy też macie te wibracje? U nas są już bardzo silne!

– Cholera, aż razi w oczy. Świecicie jak Słońce.

– Ten kolor...

– Wpadliśmy w jakieś pole i cały okręt aż skrzypi! Też tak macie? Co robić?!

– Cała podłoga drży, jakbyśmy...

– Aimeiz! Słyszycie nas? Otoczyła was jakaś bardzo gruba i gęsta warstwa materiału jak rozgrzany, płynny metal. Jest cała czerwona, jaskrawoczerwona i...

– Nie mogę zmienić kursu! Coś nas trzyma!

– To wygląda jak jakaś powłoka w agresywnym kolorze, jakby ostrzegawczym... mój...

– Wyłączcie to! – zawył Niham, natchniony koszmarem świadomości kursu wydarzeń. Spojrzał na swoje dłonie: obce, oderwane, bezwiednie przyszyte, a jednak zsynchronizowane z nim strachem. Bał się, naprawdę, po raz pierwszy od dawna bał się o swoje życie, które dotychczas tak bagatelizował, lekceważył, traktował niczym klątwę, a teraz, kiedy bez trudu mogło być mu zabrane, rozumiał jego istotę, jak proste arytmetyczne równanie. Tak nieistotne są problemy dnia pospolitego, gdy tracisz równowagę na linie życia rozwieszonej nad doliną czasu. Niham spadał bezwiednie, ogłuszony bijącym sercem, które goniło, by dotrzeć przed śmiercią do ustalonej odgórnie liczby uderzeń, zanim grunt go ucałuje i przytuli. Właśnie postanowił, że jeśli dziś nie odda tego, co od gwiazd pożyczył, jego droga będzie jasna i przejrzysta. Na razie jednak czarne chmury kłębiły się nad horyzontem myśli, wieszcząc rychły koniec, którego reżyserem mogła być już tylko Aimeiz.

– Słyszałeś? – zapytał Walerian, szturchając go w ramię.

– Co?

– Słyszałeś, jak bardzo się powiększyliśmy? – powtórzył lider. – Masa Aimeiz wzrosła o dziewiętnaście tysięcy procent. Tak pokazują odczyty, ale to chyba niemożliwe? Prawda? – błagał o potwierdzenie swoich wątpliwości.

– Jak masa?

– No masa! Masa!

– Pokaż – rozkazał Niham i zawisł nad zarządcą, który nienaturalnie wygięty w fotelu, uciekał ciałem jak najdalej od panelu, by odciąć się od absurdalnych jego wskaźników.

– To musi być jakaś bzdura – sugerował mężczyzna. – Jakieś złudzenie, przecież skąd okręt miałby nagle wziąć dodatkową masę?

– O jasna cholera – zajęczał Niham, widząc odczyty gęstości otaczającej ich powłoki. – I jeszcze żyjemy? – pomyślał na głos, iskrząc słowami w sali wypełnionej oparami łatwopalnego strachu.

Pozwieszane głowy, wspólny ceremoniał kapitulacji, i cisza, jak nad grobami z epitafium ku własnej czci, połączyły załogę przebudzoną ze snu o potędze, władzy i jakimkolwiek znaczeniu dla międzygwiezdnych roszad i rozgrywek.

– To ich plac zabaw – stwierdził Niham, natchniony wytworzoną wspólnotą bezsilności. – To pole ich rozgrywek – mówił pewnie i głośno. – To maszyny władają przestrzenią, tocząc tu własne wojny o zasoby, władzę i wyższość. My jesteśmy tylko zagubioną w kosmicznym imperium zwierzyną, dla nich archaiczną, banalną, przestarzałą, skazaną na Ziemię i wymarcie – przemówił i chwilą ciszy dał szansę zarządcom i liderowi wchłonąć swoje słowa w przesiąknięte już zwątpieniem dusze. – One wróciły – powiedział, wyrywając na światło najskrytsze, najgłębiej schowane w sercach ich obawy.

– W takim razie – Walerian przyjął na siebie uwagę bezradnych zarządców – jeśli nie mamy żadnej kontroli nad okrętem, puśćcie komunikację floty.

Na jego słowa Centrum znów wypełniło się rozpaczliwymi komunikatami kapitanów towarzyszących im statków. Oni mówili, a zarządcy słuchali. Jedni tkwili uwięzieni w brzuchu bestii, drudzy porzuceni na jej pastwę, wszyscy zaś byli bez wpływu na wyrytą w strunach czasu przepowiednię.

– Aimeiz, do cholery! Słyszycie?!

– Przyciągacie całą flotę! Wszystkich nas ściąga!

– Mam awarię silników! Zaraz na was wpadniemy!

– Coś się pojawiło!

– Widzicie to? Zmienia kurs, zwalnia i pędzi prosto na nas!

– Aimeiz?! Słyszycie nas? Co robić?!

– Rozpada się! Zaraz jego fragmenty nas pochłoną!

– To one! To one!

– To jest piękne... – zabrzmiał ostatni komunikat, a po nim nastała najdłuższa sekunda ciszy.

Komunikacja ustała, a zastąpił ją inny, znacznie bardziej makabryczny odgłos. Stłumiony setkami ścian, wyciszony odległością, budził respekt, paraliżując, wstrząsając umysłami i okrętem jednocześnie z wyczuwalną morderczą intencją. Naszpikowany zgrzytem metalu, nieprzerwany huk walki wypełniał każdy centymetr okrętu, zachodząc pod skórę i ściany, pokrywając obie powierzchnie dreszczami. Odgłosy tak nienaturalne, wydobyte z najdziwaczniejszych zakątków kosmosu, bombardowały umysły załogi śpiewem zagłady, w który były wplątane jęki wszystkich ofiar świata, echa katastrof i wojen, nuty piekielnych kompozycji i ryki nigdy niepoznanych istot żywych i nadnaturalnych. Złowrogie siły naprężały okręt, jak stalową linę, wyginały go niczym wiatr gałęzie, miażdżyły, dławiły, wykręcały w słyszalnym bólu.

– Czy to nasz koniec?! – zapytał Walerian i w odpowiedzi otrzymał potężny huk łamanych kości, który ściął wszystkich z nóg.

Centrum zalały tryskające kolory, eksplodując w powietrzu chaotycznym tańcem namacalnych fizycznych fal. Każdy mógł ich dotknąć, poczuć, przesunąć, ścisnąć, jak gdyby barwa miała sprężyste właściwości, własny ciężar i kto wie, co jeszcze. Przez chwilę wszystko było odwrócone, wywrócone, przekręcone, w tym prawa fizyki, podstawowe zasady świata, jak gdyby dama nimi rządząca przysnęła, zapominając o gotujących się w kotle naturalnych kolejach rzeczy. Dźwięk przeszywał skórę małymi widocznymi igłami, obraz płynął w powietrzu jak ptak, powoli przemierzając przeszłość i przyszłość, a myśli nagle wyparowały w chmury, które każdy mógł odczytać, jak pogodę na niebie. Potem spadł deszcz zapachów i wszyscy mieli okazję popluskać się w kałużach aromatycznych kompozycji. Ta fantazja trwała sekundę, pozwalając mieszkańcom szybko wrócić do świata rozsądku. Tylko Walerian utknął w niej na dłużej.

Widział siebie, swoje plecy, za plecami kolejnej swojej wersji, jak w pętli obrazów, lustrzanym labiryncie. To nie był on, on już nie żył, to takie oczywiste. Obserwował zagładę, koniec świata, upadek człowieka, martwe ciało, błyszczące istoty po nim stąpające, puste domy i ulice, atrapy, pułapki, miasta widma. Patrzył jej w twarz, bosej dziewczynie, znał ją, a ona jego bardziej. W sercu coś mu mieszała, przeplatała, uśmiechała się. Dziwne. Stał na krawędzi błękitnego nieba, oświetlony po trzykroć i zobaczył ostatni oddech wszechświata, lecz nie potrafił go opisać. Może tylko jednym słowem.

– Kaczka – powiedział.

– Kaczka? – zapytał Niham, pomagając wstać liderowi z podłogi. – Jaka kaczka? – dociekał.

– Nie wiem – odparł Walerian, stękając bólem, który rozsadzał mu głowę.

– Jesteś cały?

– Już po wszystkim?

– Tak jakby, przetrwaliśmy, chyba, to znaczy... – próbował słowami znaleźć grunt Niham. – To było dziwne. Przez chwilę cię nie było, to znaczy byłeś, ale w trochę innym skupieniu – mówił, po raz pierwszy w życiu zagubiony w zdaniach, jak w relacjach damsko-męskich. – To było cholernie pogmatwane przeżycie.

– Też tak myślę – odpowiedział Walerian, próbując zachować pozory spokoju. – Wszyscy są cali?

– Na razie nie mamy informacji o poszkodowanych – raportowała Fiona, zaniepokojona faktem, że jej lider jeszcze przed chwilą pływał z kolorami w powietrzu, jak ryba w ławicy. – Aimeiz też wygląda na całą. Chyba zniszczyła maszyny – dodała.

– Flota? – zapytał lider, wpatrzony we własne dłonie, które przez moment wydawały mu się bezkształtnym, powyginanym żelastwem.

– Nie ma – bez wahania odpowiedział Niham. – Wróciliśmy do pierwotnej formy, my i Aimeiz, ale najprawdopodobniej nasza flota została zniszczona. Jesteś pewny, że wszystko w porządku? Przez chwilę...

– Nie chcę wiedzieć – przerwał mu Walerian. – Próbujcie nawiązać z nimi kontakt. Może ktoś ocalał. Wyślijcie też kilka promów transportowych, by sprawdzić, co jest na zewnątrz.

– Czy to bezpieczne? – zapytała Fiona, a jej głos reprezentował wszystkich zarządców w sali.

– Dobrze, niech najpierw wyleci jeden prom z automatycznym pilotem, a później...

– To nie ma sensu – oznajmił Niham, obdzierając prawdę z ochronnej iluzji. – Nikt nie przeżył. Wszyscy zginęli – mówił wolno i wyraźnie z okropną obojętnością. – Nie cofniesz tego. Nie naprawisz też Aimeiz, nawet jeśli została poważnie ranna. Jedyne, co możemy teraz zrobić, to zadbać, by maszyny już więcej tak nas nie zaskoczyły – przekonywał z ogniem szaleństwa w zmęczonych oczach. – Nie ma już wątpliwości. Maszyny chcą nas zniszczyć i albo się przygotujemy, albo dopną swego. To proste. Nie możemy wracać na Ziemię. Musimy walczyć.

– Co ty opowiadasz? – Walerian bezskutecznie próbował go hamować.

– Ten atak to dowód, że istnieje dla naszej planety zagrożenie inne niż Słońce – kontynuował Niham, zamknięty w świecie przesytu absurdalnymi doświadczeniami i emocjami. Mówił jak prelegent na wykładzie do otaczających go zarządców, z których żaden nie odważył się odwrócić, by spojrzeć mu w twarz. – Maszyny chcą nas zniszczyć i wypowiedziały nam wojnę. Jesteśmy bardzo blisko Ziemi i jeśli zaatakowały nas, mogą równie dobrze zaatakować całą ludzkość. Jeśli mamy przetrwać jako gatunek, musimy wykorzystać jedyną nam dostępną broń, Aimeiz – przekonywał, niczym polityk z piedestału zanurzony w gorączce przemowy. Gdy skończył, nagle i zupełnie nieoczekiwanie, zeskoczył z podestu i wyszedł prowadzony snem, z którego nic nie mogło go wyrwać.

– Słuchajcie! – Walerian próbował stłumić pesymistyczną zarazę rozpyloną w powietrzu przez naukowego lidera. – Być może ktoś jeszcze ocalał. Któryś okręt mógł zdążyć uciec i potrzebuje pomocy – powiedział, masując obolałe, rozgrzane od absurdalnych obrazów skronie. – Rozpocznijcie poszukiwania. Sprawdźcie też, czy nikt na Aimeiz nie ucierpiał – polecił i pogonił do wyjścia, ale nie zdążył złapać Nihama przed windą. Sam więc z niej skorzystał. – Poczekaj! – zawołał, zdyszany krótkim, ale intensywnym biegiem.

– Czego chcesz? – groźnie warknął Niham w progu drzwi do swojego pokoju.

– Nie możesz mówić takich rzeczy w Centrum.

– Nie wiem, o co ci chodzi.

– Dobrze wiesz, nie jesteś głupi. Ten atak może wpłynąć na decyzję o powrocie na Ziemię – powiedział Walerian, podążając za nim do środka. Tak jak Sesanę, jego też zaskoczył bałagan i wywrócone biurko. – Co tu się stało? – zapytał.

– Nieważne. Mów, co chcesz, jestem okropnie zmęczony.

– Nie powinieneś tak straszyć ludzi.

– Nie straszę, tylko ostrzegam. Musimy walczyć albo zginąć. Nie mamy wielkiego wyboru – wyjaśnił ze spokojem, nawet obojętnością w głosie Niham. Stał na środku pomieszczenia, zagubiony i niezdecydowany co dalej. Nie potrafił wykrzesać żadnej emocji, współczucia i nie wiedział czy to z wycieńczenia, czy ze skamieliny w piersi.

– O czym ty mówisz? Nie mamy żadnej kontroli nad tym okrętem, a ty chcesz iść na wojnę z obcą rasą maszyn?! – zdziwił się Walerian, pobudzony mrocznymi uczuciami, które zasiały w jego głowie widziane wcześniej obrazy.

– Tak.

– Właśnie straciliśmy, nie wiem, może sto lub dwieście osób! Cholera wie, kto był akurat na pokładach tych statków. To nie pora, żeby myśleć o wojnie!

– To idealna pora.

– Nihamie, co jest z tobą? – zdziwił się Walerian, zmęczony rzucaniem słów w jego plecy. – Od kilku miesięcy nie można z tobą normalnie porozmawiać. Zachowujesz się, jakbyś stracił rozsądek, zresztą sam wiesz. Czy to przez to, że Lumen jest w więzieniu na Ziemi?

– Lumen – powtórzył jej imię Niham i poczuł, jak serce mu pęka i ścieka krwią przez całe ciało, tworząc u stóp kałużę rozlanych nadziei. Kochał ją czy nienawidził? Wykorzystał, zniszczył, a może ona jego? Pytania zgrzytały metalicznym pogłosem w pustym pudełku wyciśniętej już dziś głowy. Nie odwrócił się, tylko zgarbiony, wpatrzony w podłogę, powiedział: – Robię to, co uznaję za słuszne. Będę forsował plan, by odnaleźć i zniszczyć te maszyny. Jeśli masz inne zdanie, możesz walczyć lub zrezygnować.

– Myślisz, że ludzie na to przystaną? – zapytał Walerian, znów rozsierdzony. – To ich decyzja, a nie twoja czy moja! Wątpię, żebyś ich przekonał, by poszli na jakąkolwiek wojnę, a co dopiero z maszynami, o których nic nie wiemy.

– To nasz śmiertelny wróg.

– Skąd wiesz? Może te maszyny atakowały Aimeiz?

– To my byliśmy celem.

– A nie artefakt? – Walerian zawiesił pytanie na ostrzu złośliwości. – Słyszałem plotki o tym przedmiocie i jego właściwościach. Chyba już wszyscy je słyszeli – mówił dalej, tracąc cierpliwość.

– Jakich właściwościach?

– Leczniczych. Podobno uzdrawia rany i leczy wszystkie choroby.

– Co za bzdura – stwierdził Niham, zaszemrał śmiechem i wreszcie ruszył z miejsca, najpierw w stronę łóżka, potem biurka, przy którym przecież nic nie musiał robić, a następnie w kierunku aneksu łazienkowego. Nagle zapragnął odświeżyć twarz chłodną wodą.

– To nie ma znaczenia. – Walerian uważnie śledził go wzrokiem. – Nie wiem, skąd bierzesz swoje przekonania, i nie obchodzi mnie to. Nie będę szukał potyczek z tymi przerażającymi maszynami. Właśnie straciliśmy naszą flotę i pewnie kilkaset osób, a bez statków jesteśmy skazani na Aimeiz.

– To dobrze. Nie mamy już słabych punktów – bezdusznie skwitował Niham i w odpowiedzi otrzymał westchnienie zmęczenia.

– Zmieniłeś się – stwierdził Walerian, słowem jak gestem budując most pojednania.

– Nie. Zawsze byłem taki sam, ale mam już dość czekania. Mamy coraz mniej czasu, a nie robimy żadnych postępów.

– O czym ty mówisz?

– O nich! – krzyknął Niham. Stanął przed społecznym liderem i wytrzeszczał w jego stronę oczy szaleńca.

– Dziwne – stwierdził Walerian, ignorując kolejny wybuch przyjaciela. – Czy twoje prawe oko nie było niebieskie?

– Co?

– Teraz jest na odwrót. Lewe masz niebieskie, a prawe brązowe.

– Jak to? – zdziwił się Niham i pognał do lustra. – Faktycznie – powiedział zza ścianki oddzielającej aneks łazienkowy.

– Myślisz, że Aimeiz coś nam zrobiła? – zapytał Walerian, wchodząc głębiej do pokoju. – Może to te maszyny? Wiesz, ja widziałem cholernie dziwne rzeczy. Ta dziewczyna, o której wszyscy mówią, ta co chadza boso, widziałem ją i nie tylko ją. Ten błękit, wszędzie błękit i gwiazdy trzy, a potem kaczka...

– Kaczka? – powtórzył Niham, wciąż skupiony na pozamienianych źrenicach.

– Wiem, to głupie. Może to nie do końca była kaczka, coś dużego, żółtego...

– Żywa?

– Nie wiem, może. To nie był już zwykły obraz, raczej idea, coś jakby uczucie, wspomnienie. Cholera, nie wiem. Nieważne. Myślisz, że nic nam się nie stało? – poważnie zapytał Walerian, próbując opanować rozpuszczone po najokropniejszych scenariuszach myśli.

– Nie mam pojęcia – odparł Niham, palcami odsuwając powieki, by poszukać szkieł kontaktowych lub śladów operacji, które mogłyby wytłumaczyć zamianę kolorów jego spojówek. Niczego nie znalazł.

Walerian podszedł bliżej i stanął za pochylonymi plecami lidera naukowego, by przyjrzeć się zmaganiom przyjaciela, ale szybko stracił zainteresowanie.

– Wracam do Centrum – oznajmił i wyszedł, pogodzony z porażką rozsądku w tej nierównej walce.

To był dziwny dzień i Niham nawet nie próbował go zrozumieć. Wziął szybki prysznic i nie znajdując dla straconych dziś ludzi współczucia, zniknął pod kołdrą, zwinięty w kłębek, natychmiast zasypiając. Śnił o psach, dzikich, agresywnych, opętanych szaleństwem, i o płachcie materiału między nimi, którą zwierzęta szarpały zaciekle, konkurując brutalnością. Słyszał dźwięk rozrywanego płótna i prutych kłami bestii nici. Widział rozrzucone wokół obślinione skrawki, a każdy z nich napawał go wstrętem, tak jak rozgrzane cielska psów płonące szałem bezcelowej agresji. Każdy zacisk ich szczęk miażdżył mu mięśnie, każde rozdarcie materiału obdzierało go ze skóry, a krew tryskała fontannami.

– Co się dzieje?! – zawył Niham wyrwany ze snu paniką i przeczuciem, że ktoś jest w pobliżu. Spocony i zdyszany, jak po długim biegu, najpierw dostrzegł sylwetkę Sesany, a dopiero po chwili jego umysł ją rozpoznał. To było dziwne uczucie, jakby światło przeganiało świadomość. Błyskawicznie zapomniał o koszmarze, po którym zostało jedynie wzmożone bicie serca i mokra koszula.

– Zły sen? – zapytała dziewczyna, siedząc na skraju łóżka. Ubrana w strój do biegania, wpatrzona w białą ścianę, czekała na pobudkę Nihama. Była znużona i znudzona, jak woda, która płynie tam, gdzie prowadzi ją nurt.

– Nie. Jak tu weszłaś?

– Normalnie, przez drzwi.

– Ale przecież...

– Nauczyłam się oszukiwać system – wyjaśniła Sesana. – Aimeiz czyta nasze intencje i otwiera drzwi zależnie od relacji mieszkańców. To fascynujące. Wiedziałeś o tym? – zapytała, ale nie po to, by usłyszeć odpowiedź. – W pewnym sensie nawiązałam umowę z okrętem i wchodzę gdzie chcę – relacjonowała bez emocji, trochę od niechcenia, wciąż wpatrzona w próżnię. Zanim Niham zdążył w pełni odebrać znaczenie jej słów, dziewczyna poprawiła się, dodając: – Prawie wszędzie gdzie chcę.

– Chcesz powiedzieć, że masz kontakt z Aimeiz?

– Nie, nie do końca. Jak odkryłam, że okręt czyta nasze myśli, zaczęłam za ich pomocą testować różne zachowania i zauważyłam, że mogę czasami wywalczyć coś, czego wcześniej nie byłam w stanie osiągnąć. To trochę jak modlitwa do Aimeiz – Sesana zbudowała porównanie i dumna z własnej kreatywności zaśmiała się cichutko i krótko, szybko wracając do żałobnego nastroju. – Sto siedemdziesiąt sześć osób – powiedziała.

– Co? – pytał Niham, przecierając oczy i podnosząc obolałe plecy.

– Zginęło sto siedemdziesiąt sześć osób.

– Przykro mi.

– Nie jest ci przykro – poprawiła go Sesana i westchnęła, znużona dyskusją na temat, który jeszcze się w ogóle nie pojawił. – Emanuel był we flocie – dodała, zmieniając wątek.

– Doktor Suess? – wciąż półprzytomny Niham próbował skojarzyć pary imion i nazwisk. – To okropne, naprawdę jest mi...

– Chciałam pobiegać – zaczęła opowiadać dziewczyna, ignorując jego słowa – jak zawsze rano, ale nie mogę, nie chcę, nie mam ochoty, siły, nie wiem – mówiła, pogrążona w oczywistej traumie. – Jak zginęła? – nagle zapytała, wgniatając go spojrzeniem w łóżko i blokując wyjście.

Niham zwlekł się z drugiej strony i jęcząc z bólu, wyprostował plecy. Były sztywne, dziwnie obolałe i sprawiały wrażenie, jakby ktoś je wykręcił, złamał, naprostował i skleił.

– Samobójstwo – powiedział chrząkając, by przeczyścić suche gardło.

– Dlaczego to zrobiła?

– Nie wiem, skąd mam wiedzieć. Może ją zmusili, może nie miała wyjścia albo nie mogła już tego znieść.

– Tasajev nie miał jej wyciągnąć?

– Nie zdążył.

– To okropne – powiedziała Sesana i podążyła wzrokiem za Nihamem, który skierował pierwsze kroki nowego dnia w stronę barku z alkoholem. – Będziesz teraz pił?

– Muszę przepłukać gardło.

– Whisky?

– Whisky.

– Kochałeś ją? – zapytała dziewczyna i dwoma słowami zmroziła go w miejscu. – Kochałeś ją, a ona zostawiła cię, i to dwa razy – stwierdziła, bacznie obserwując w stali odlane plecy Nihama, który powoli odtajał, sięgając do barku po szklankę. – Pewnie obwiniasz siebie o jej śmierć. Pewnie myślisz, że przyczyniłeś się do niej. Nie znałam jej dobrze, ale zdążyłam wyczuć, że rozstanie z córką ją zniszczyło. Chciała do niej wrócić za wszelką cenę, a skoro nie mogła, poddała się. Tak jak ty teraz.

– Aha! – zawołał Niham, już rozumiejąc intencje dziewczyny. Teraz mógł hojnie nalać sobie alkoholu i wziąć pierwszy łyk, który jak zawsze, poparzył język i wykręcił mu usta. To było konieczne, jak strojenie instrumentów przed wielkim koncertem.

– Gnębiło ją poczucie winy – mówiła Sesana. – Porzuciła córkę i to musiało powoli ją zżerać, niszczyć od środka, aż nie wytrzymała i... – nie dokończyła. – Ciebie też pogrąża poczucie winy, prawda?

– Tak – wykrztusił szorstkim głosem Niham, zaprawionym zbyt dużym łykiem whisky. – Tak właśnie myślałem, że po to tu przyszłaś. Nie zabiłem go – powiedział po raz setny, przewracając oczami na znak, że ma już dość tego samego pytania zapętlonego w szaleńczej między nimi grze.

– Nie o to pytałam. Ja wiem, że go zabiłeś – stwierdziła Sesana, napuszona pewnością siebie – i w ogóle się tym nie przejąłeś, tak jak teraz nie rusza cię śmierć tych stu siedemdziesięciu sześciu osób – oskarżyła go, przepełniając czarę goryczy, która pękła, jak prawie pełna butelka alkoholu roztrzaskana przez Nihama o ścianę. Huk uderzenia przyćmił jego ryk, a gdy kawałki szkła opadły na podłogę, dziewczyna wstała przekonana o swoim zwycięstwie. – Jesteś szalony i Gorad to wiedział, dlatego go zabiłeś. Tego jestem pewna. – Chciała wyjść, ale drzwi nie reagowały na jej intencje.

– Czyżby Aimeiz nie chciała cię wypuścić? – zapytał z szyderczym uśmiechem Niham. – Widocznie stwierdziła, że nasza rozmowa nie jest jeszcze skończona. Może usiądziesz i skosztujesz dobrego alkoholu? – zaproponował, wyciągając kolejną butelkę z barku. – Mam ich całe mnóstwo – dodał żartem.

– Whisky z rana? Jeszcze tak nisko nie upadłam.

– W kosmosie nie ma rana! – wykrzyczał Niham i parsknął śmiechem, jak dziecko. Dobrze się bawił kosztem dziewczyny i własnego zdrowia psychicznego. Z uniesioną w powietrzu butelką, którą prezentował niczym trofeum, powędrował w stronę sofy. – Jak nie chcesz pić, nie musisz. Będzie więcej dla mnie – mówił rozbawiony, pobudzony i gotowy na wszystko. – Mam wrażenie, że Aimeiz też chciałaby usłyszeć moją historię, choć pewnie już ją dawno wyszperała z tego, co tkwi mi w głowie. Pytałaś o Lumen – rozpoczął opowieść i opadł na kanapę tuż obok ciemnej plamy po winie, która była jak pamiątka pięknej nocy i wspomnienie od tamtej pory nieprzerwanego koszmaru.

Niham zaprosił Sesanę zamaszystym gestem, pokazując miejsce obok, ale ona wolała stać przy drzwiach z umierającą nadzieją na ucieczkę. – Nie zmuszam, możesz tam sterczeć, jak chcesz – nabijał się, rozsadzony na sofie, niczym pan i król na złotym tronie. Niewyspany, ale pełen energii płynącej z obłędu i zawieszonej w powietrzu woni alkoholu, kontynuował historię. – Widzisz, kiedy spotkałem Lumen, byłem młody i przekonany o wielkich, pięknych wartościach, jak ty teraz. Wierzyłem nawet w miłość! Tak jest. Wierzyłem w wielką miłość i po części przez to teraz jestem wrakiem. Ciebie też to czeka, bez obaw – przepowiadał dziewczynie przyszłość z uniesioną szklanką w dłoni. – Ale do rzeczy! – zawołał, czując, że tą opowieścią zrzuca spory bagaż emocji. – Sprowadziłem Lumen na okręt, bo chciałem ją ocalić. Jej praca od samego początku była wykorzystywana przez Walkina Onstroma. Człowieka niegdyś bogatego jak ja, niezwykle inteligentnego, ale pozbawionego samokrytyki. On ją wykorzystał tak brutalnie, jak mężczyzna potrafi tylko wykorzystać kobietę. Przez to stała się celem Amerykanów, i gdyby nie moja interwencja, trafiłaby do ich więzienia dużo wcześniej. Niestety, rozstanie z córką zmusiło ją do powrotu na Ziemię i w rezultacie... – Niham zrobił przerwę na łyk whisky – ...poniosła śmierć – dokończył i na chwilę zamilkł, przywdziewając minę wcielonej zagłady.

– Do czego zmierzasz? – zapytała Sesana, nadal w głowie próbując przekonać Aimeiz do otwarcia drzwi.

– Mamy cały czas na świecie – wygłosił z teatralnym wdziękiem Niham. – Wprowadzenie jest potrzebne, żebyś zrozumiała w pełni moją historię. Widzisz, kiedy Amerykanie ją przechwycili i uwięzili, sam przez chwilę chciałem lecieć na Ziemię, by ją ratować. Nawet myślałem, by przekonać do tego załogę i w starym dobrym stylu odbić Lumen siłą. Niestety, plan jest ważniejszy.

– Plan, jaki plan? – zapytała dziewczyna, napierając plecami na drzwi, jakby obawa przed prawdą, której być może wolałaby nie słyszeć, miała ją wypchnąć na zewnątrz.

– Plan, który Gorad odkrył i któremu zagrażał.

– Zabiłeś go! – wykrzyczała Sesana, dając upust przerażeniu. Rozpędzona myślami, blokowana drzwiami i pogrążona w żalu, że podjęła tak nierozważną decyzję, by tu w ogóle przyjść, walczyła z Aimeiz, która w akcie złośliwości nie chciała jej wypuścić z pokoju.

– Jak już wspomniałem – mówił Niham, zarzucając szaleńczy sarkazm i przy tym markotniejąc – kochałem ją i zrobiłbym dla niej wszystko, ale dla planu poświęciłbym Lumen każdego dnia, codziennie, do końca świata. Plan jest ważniejszy, bo od niego zależą losy ludzkości – oświadczył, kolejnym łykiem whisky wypalając słabość zadurzonego w kobiecie serca. – Pewnie słyszałaś plotki o tym, że zachowanie Słońca nie było spowodowane naturalną koleją rzeczy. Sporo osób podejrzewało spisek władz lub tajnych organizacji.

– Artefakt – wyłuskała z głowy Sesana.

– Może artefakt, może inne głupio nazwane urządzenie. Tego do końca nie wiemy. W każdym razie upadek ludzkości był skrupulatnie zaplanowany przez... – Niham zrobił przerwę, by podręczyć jeszcze trochę wdrapującą się na drzwi dziewczynę – ...przez maszyny – w końcu zdradził. – Potężne, istniejące znacznie dłużej od nas, zdolne manipulować gwiazdami i jak sama wczoraj widziałaś, budować zabójcze armady.

– Skąd to wiesz?

– Na krótko przed III wojną światową pewna archeolog, Elizabeth Risner, podczas wykopalisk w Mongolii trafiła na bardzo ciekawy obiekt: doskonale zamkniętą, szczelną kapsułę ze stopu metali, które znaliśmy tylko w teorii. W środku znajdowały się obce nam urządzenia i zakodowana wiadomość, jakiej nie potrafiliśmy odczytać przez dobre kilkadziesiąt lat. Przesłanie napisano w języku zupełnie nam nieznanym, ale za pomocą wskazówek, które sama kapsuła zawierała, w końcu poznaliśmy jego treść. To było ostrzeżenie Irnasa, człowieka z poprzedniego cyklu.

– Cykle! – krzyknęła Sesana, układając urywki faktów w całość.

– Cykle – powtórzył Niham, znów unosząc w stronę dziewczyny szklankę. Był zadowolony z jej reakcji, która przypominała mu własne przerażenie, gdy sam poznał prawdę. – Wiadomość mówiła, że ta epoka nie jest pierwszą historią ludzkości, a Ziemia też nie jest pierwszą naszą planetą. Przed nami były inne, ale wszystkie zostały zniszczone. Irnas odkrył, że gdy każda kolejna cywilizacja zbliżała się do pewnego stopnia rozwoju, prawdopodobnie związanego z możliwościami kosmicznych podróży, maszyny uruchamiały proces zagłady i w jakiś sposób przenosiły ludzi do nowego układu gwiezdnego.

– Dlaczego to robią? – zapytała Sesana, krusząc głos jak suche liście pod stopami.

– Kto wie, dla zabawy albo eksperymentów? W każdym razie znasz już prawdę – oznajmił Niham, rozgrzewając się alkoholem i widokiem roztrzęsionej dziewczyny. Traktował swoją opowieść jak prywatną zemstę za wszystkie złośliwości z jej strony. – Mój plan jest prosty: powstrzymać je przed zniszczeniem Ziemi – powiedział i wzniósł toast za ten cel. – A do tego potrzebuję technologii Aimeiz – dodał i zmierzył wzrokiem sufit z nadzieją, że wyznaniem prawdy skruszy obojętność okrętu.

Sesana potrzebowała chwili, by przetworzyć nieobliczalne informacje. To było dla niej zbyt surrealistyczne przeżycie, niemożliwe do okiełznania tak od razu. Zadawała sobie kolejne pytania, próbując poprowadzić ciąg przyczynowo-skutkowy, układając fakty i wiedzę w całość. Ciągle jednak gubiła wątek i zaczynała od nowa.

– On też nie mógł na początku tego pojąć – rzekł po chwili niewygodnej ciszy Niham. – A gdy w końcu doszedł do siebie, chciał natychmiast wszystkim o tym powiedzieć. Znałaś go, jego podejście. On nigdy nie lubił tajemnic. Nie chciał mnie posłuchać, zrozumieć, dlaczego nie możemy ujawnić światu istnienia maszyn. Wyrywał się, szarpał, to był wypadek.

– Dlaczego? – zapytała Sesana wtulona w siebie, samotna, wciąż przy zamkniętych drzwiach. – Dlaczego nie chcesz powiedzieć tego ludziom?

– Bo to oznaczałoby naszą zagładę – odpowiedział Niham, mrocznym tonem nakreślając fatalną przyszłość. – One obserwują Ziemię, tak pisał Irnas, i gdyby ich obecność wyszła na jaw, przyspieszyłyby cykl lub po prostu nas zniszczyły. Być może takich ludzkich kolonii mają setki, tysiące, kto wie, i jedna mniej to żaden dla nich problem. Gorad chciał tę informację ujawnić, a to za duże ryzyko. Musiałem coś zrobić – tłumaczył, szukając wybaczenia w złotym trunku. – Plan jest najważniejszy. Przetrwanie ludzkości jest najważniejsze – przekonywał zakrzywione światłem dno szklanki.

– Kto jeszcze wie?

– Tylko ja.

– Chcesz sam zbawić ludzkość? – zapytała Sesana, przywołując sarkazm w głosie.

– Nikt więcej nie musi wiedzieć. Wystarczy, że będziecie robić swoje. Odkryjemy tajemnice okrętu, zdobędziemy technologię i stworzymy flotę, która zdoła przeciwstawić się obcym.

– Jak chcesz to niby zrobić?

– Statki już powstają na Ziemi. Musimy tylko je wyposażyć, uzbroić i usprawnić. Widziałaś, co Aimeiz potrafi, jaką siłą dysponuje. Sama jest w stanie stawić czoła ich milionom! – Niham głosił peany na cześć okrętu. – Gdybyśmy mieli jej technologię, gdybyśmy mogli wdrożyć ją jak windy, gdybyśmy...

– I dlatego Gorad musiał zginąć – Sesana przerwała to alkoholowe delirium pijanego lidera. Osunęła się na ziemię, plecami wciąż oparta o drzwi. Zwinięta w sprężysty kłębek, płakała cicho, schowana przed światem i jego straszną konsekwencją.

– Dlatego musiał zginąć – głośno przyznał Niham, biorąc spory haust whisky w hołdzie dla starego przyjaciela. Gdy skończyli razem pić, wstał i podszedł do dziewczyny.

– Ja już nie mogę – westchnęła Sesana, schowana we własnym uścisku, dukając stłamszonymi słowami. – Nie wiem, co mam myśleć. Tego jest za dużo – płacząc, zdradzała. – Wczoraj z nim rozmawiałam, dziś nie żyje. Mówił, że odkrył coś, coś strasznego, ale nie chciał powiedzieć, co to było...

– Doktor Suess? – pytał Niham, stojąc nad nią ze szklanką w ręce.

– On był przerażony i mówił, że chce wracać na Ziemię, bo tu nie jest bezpiecznie, a potem zginął we flocie. To było okropne, dlaczego? To przypadek? – dziewczyna pytała własnymi rękami stworzoną otchłań. – I te straszne obrazy – dodała, ściskając ramionami skronie i miażdżąc zaklinowane w głowie wspomnienia. – Czy ty też je widziałeś? – zapytała.

Niham klęknął przy niej i ostrożnie odstawił whisky, by nie spłoszyć Sesany tępym uderzeniem szkła. Przez chwilę milczał, rozczulony losem rannego ptaka, który przyfrunął do jego jaskini. – Myślę, że wszyscy wczoraj doświadczyli jakichś wizji – powiedział i położył rękę na jej ramieniu, gotowy oddać dziewczynie wszelką nadzieję, każdy gram szczęścia, ostatnią uncję krwi, życie, byle tylko ją rozchmurzyć, byle tylko uśmiechem na powrót wypełniła pokłady i serca mieszkańców, jak co dzień, od samego początku ich podróży, nic w zamian nie biorąc. – Jeśli chcesz, możesz mi opowiedzieć, co widziałaś.

– To było okropne – wydusiła Sesana, odsłaniając załzawione oczy. – Ich twarze, te zniszczone twarze i zdarte, brudne, suche usta, spojrzenia zmęczone, ale nie przerażone, bo strach to życie. Oni go nie chcieli, a nad nimi niebo złote, całe złote i miliony ptaków – plotła, gubiąc sens i rozum. – Oni tkwili w tej piwnicy, tam pod ziemią i ja byłam z nimi, nie wiem dlaczego, a potem umarli, potem ja zginęłam, potem nic nie zostało, a pieśni grały i złoto spadło na ciała. Nie potrafię tego opisać! Oni wsiąkli w ziemię i obojętność została, a z nią obrzydzenie do życia, okropna samotność i ona, wszędzie ona, za nią tęsknota!

– Jesteś bezpieczna, nie bój się – Niham uspokajał Sesanę, przytrzymując drżące jej ramiona. Lecz ona łkała tak delikatna, wrażliwa, bezbronna, jak dziecko czuła na ból i podatna na rany, wciąż niewinna, niedojrzała, wspaniała. Łzy w końcu spłynęły policzkami, a bliskość wchłonęła lęk, zamieniając dzielącą ich pustkę w namiętną czułość. Dziewczyna dłonią przylgnęła do piersi Nihama, wędrując po szyi, głaszcząc jego zarośniętą twarz i masując mu skroń. Odzyskała bezwzględny spokój i blask, niczym niebo po wiosennej burzy.

– Co oni zrobili z twoimi oczami? – zapytała z nieskalaną ciekawością.

Miłość

(historia nr 1.19 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Na biurku Siddaya leżała płachta materiału, kiedyś prześcieradło, teraz mapa, na której czerwonymi kręgami chłopak zaznaczył trzy możliwe lokalizacje na nowy magazyn dla grupy. Nie mógł jednak podjąć decyzji, bo wciąż rozpraszały go zmartwienia o losy Synogi. Miał dopiero szesnaście lat i już był odpowiedzialny za ponad dwieście osób. Musiał je wykarmić, ubrać, zorganizować im nocleg, zadania, hierarchię, a teraz jeszcze doszedł mu dylemat: czy wybrać gorsze miejsce na magazyn, ale bliższe dworca Rosowo, skąd musi w ciągu trzech dni jakoś przetransportować cztery tony towaru, czy lepiej wyznaczyć dobrze ukrytą miejscówkę, ale z drugiej strony miasta?

Rozkojarzony, trochę zmęczony, Sidday kreślił długopisem kółka wokół potencjalnych lokalizacji. Coraz bardziej pochylał się nad biurkiem w pokoju na piątym piętrze zaadaptowanego na siedzibę organizacji budynku w dzielnicy Welmond zwanej Fort Suzew. To była ruina, którą zwolennicy Synogi samodzielnie urządzili i wyremontowali w sposób, który porażał brakiem spójności, ale za to idealnie odpowiadał ich potrzebom. Mieli tu wszystko, od sypialni po prowizoryczne łazienki i piwnicę pełną zapasów. Przygotowali nawet scenę z widownią, by odtwarzać przeżyte historie, te zabawne z ulicy i smutne z hal, nasycając je przerysowanymi emocjami i humorem. Tworzyli w ten sposób własny, amatorski teatr życiem pisany. Tak urozmaicali sobie coraz chłodniejsze wieczory i koili stres dni pełnych pracy.

Do stałych obowiązków zwolenników Synogi należały: obserwacja budowanego portu i dróg wjazdowych do miasta, utrzymywanie kontaktu ze zwolennikami w siłach DARPA i przeszukiwanie opuszczonych dzielnic. Jednak to handel stanowił prawdziwą ich siłę. Wymieniając się dobrami, prowadząc własne targi, tworząc od podstaw nowy, barterowy rynek w mieście, a także wykonując drobne zlecenia, naprawy czy oferując ochronę, zbudowali sieć zależności i siatkę znajomości, które pozwalały im przetrwać i zapewnić sobie istotną pozycję w Welmond.

Tupot kilku wbiegających po schodach osób wyrwał Siddaya z bezowocnych rozmyślań. Po tępych odgłosach, jakie wydawały betonowe skruszone stopnie, domyślał się wagi niesionej wiadomości. Wpatrzony w drzwi czekał, aż do środka, jak zwykle bez pukania, wpadnie gromadka chłopaków. Chwilę później byli już w środku, lądując sobie wzajemnie na plecach i głupkowatym śmiechem wypełniając pokój lidera.

– Warzyście rombić – przypomniał Sidday.

– A no tak! – zawył chłopak w pierwszym rzędzie i stuknął się otwartą dłonią w czoło, dając przykład innym i zapoczątkowując koncert nieprzyjemnych dla ucha plasknięć.

– Gdybyj kogo scaliśmy w stadninie za siedlem! – krzyknął drugi nastolatek, wciąż wisząc na plecach swojego towarzysza z przodu.

Sidday nie odpowiadał. Nie lubił zgadywać, a poza tym obrał sobie za cel uczyć przykładem członków Synogi poważnego podejścia do swoich obowiązków. Czekał więc cierpliwie, aż któryś z zaaferowanych wciąż nieujawnioną wiadomością chłopaków zauważy jego wysiłek edukacyjny.

– Scaliśmy pirkę Andersa! – zdradził posłaniec, który dopiero teraz przepchał się do przodu. To był „Stary”, jeden z nielicznych siedemnastolatków w Synodze.

– Co?! – ryknął Sidday i wyrósł zza biurka.

– Skrzypnęliśmy ją na Raszynie, leżyła w życzy stadninie! – opowiadał chłopak w pierwszym rzędzie, na którego mówiono w grupie „Luźny”.

– Dać jarzycie, że to ona?

– Bońki z Rusina tak cytrają, a Kasmir uszył dać sama się poznała – tłumaczył Luźny.

– Gnierała też idkę Hegemona! – dodał Stary. – To na pewno pirka Andersa!

– To nie wigo – stwierdził Sidday i spojrzał za okno, by chwilę pomyśleć. – Lada Anders ją ugania i zoczy cyp, to wyśle czarnych z całej Europy – pogroził i spojrzał na pobladłe twarze chłopaków.

– To dać działamy? – zapytał Luźny.

– Hulamy tam – rozkazał lider i włożył czarną skórzaną marynarkę, którą znalazł w jednym z opuszczonych magazynów i nosił jako symbol władzy, nawet w najgorsze upały. Z tyłu miała namalowaną białą literę „Y” z szeroką poziomą linią u podstawy. Znak ten symbolizował Synogę, a powstał z rysunków najmłodszych członków grupy, którym wyjątkowo spodobała się obietnica Siddaya, że jak złapie Andersa, to posadzi go łbem w gruncie jak słup.

Chłopcy mieli bujną wyobraźnię, o czym świadczyły liczne opowiadane z ust do ust legendy, a najpopularniejsza z nich dotyczyła szram na ręce Siddaya – pamiątce po walce z tygrysem na przedmieściach Welmond. Skąd się tam wziął taki zwierz, nikt nie wiedział, ale krążyły słuchy, że drapieżników było tak naprawdę kilka, w tym na pewno niedźwiedź. Mitów dotyczących lidera Synogi powstało więcej. Niektórzy wierzyli, że zrodziła go żyzna ziemia, bo miał włosy jak zboże jasne i długie do ramion. Mówiono też, że jest niezniszczalny, bo przetrwał wybuch hali w Tynan, po którym pozostało mu skupisko piegów, niczym blizn, w okolicy nosa. Istniała też teoria, dlaczego mrużył oczy, dlaczego były tak niebieskie i dlaczego w ogóle założył Synogę. W skrócie dzieci uwielbiały zmyślać i nikomu to nie przeszkadzało.

Drużyna Siddaya dotarła do stadniny koni w czterdzieści minut, część drogi pokonując pod powierzchnią, kanałami, żeby ominąć najcięższe posterunki sił DARPA. Minęli stare, zniszczone lotnisko i kilka ulic pełnych rozsypujących się, dawno temu splądrowanych domów. Przy bramie kompleksu porzuconych stajni, służących Synodze jako punkt wypadowy na południe Welmond, czekał już chłopak z drużyny Kasmira, dowódcy tego rejonu. Z palcem, jak wskazówką kompasu, wyciągniętym przed siebie nastolatek poprowadził ich do właściwego budynku, co chwilę z ekscytacji podbiegając i zaraz zwalniając, by nie zgubić spokojnie idącego za nim lidera.

– To cyp! – powiedział przed jedną ze stajni i pierwszy wszedł do środka, dołączając do grupki chłopaków zebranych przy najdalszym z boksów dla koni, których dawno tu nie było.

– Bocznij! – krzyknął Sidday, manewrując w tłumie dzieciaków wpatrzonych w nagą i brudem oblepioną dziewczynę. Zwinięta w kłębek, zaszczuta, posiniaczona siedziała wciśnięta w róg przegrody.

– Golaj co zoczyłem! – pochwalił się trzynastoletni Kasmir i chwycił ją za kostkę, ciągnąc na środek stajni. Śmiechem przedrzeźniał jej niecelne kopniaki i nieskuteczną szarpaninę.

– Wiraj ją – rozkazał Sidday, przerywając salwy śmiechu zebranych w budynku dzieciaków. – No już, ruskaj ją!

– Ale to ja ją skrzypnąłem! – zaprotestował Kasmir, oczekując pochwały, a nie poniżenia. Przetrzymał chwilę groźne spojrzenie lidera i w końcu z sykiem niezadowolenia puścił dziewczynę, która natychmiast wczołgała się z powrotem do bloku.

– I ty ją obdarzyłeś?

– No, w kupie z bajdą, ale to pirka Hegemona!

– No właśnie! – huknął Sidday. – To pirka Andersa, a ty ją bulisz? Taki z ciebie odważny?!

– Ale...

– Bocznij! – rozkazał lider, odepchnął mniejszego o głowę chłopaka i wszedł do bloku, gdzie skulona w kącie siedziała jego ofiara, chowając twarz w kolanach i skrywając ją dodatkowo brudnymi od błota włosami. – To prawda, że jesteś pirką Andersa? – zapytał i klęknął przy niej. – Prawda? – powtórzył głośniej.

– Córką? Tak – cicho odpowiedziała zza swej zasłony dziewczyna.

– Dać się mienisz?

– Nie rozumiem.

– Jak się nazywasz? – Sidday powtórzył bliższym jej językiem.

– Lena Anders. Jesteś liderem Synogi? – zapytała dziewczyna, wciąż drżąc cała, zabarykadowana za murem nagiego ciała.

– Tak. Mienie się, to znaczy nazywam, Sidday Solomoy.

– Proszę, nie wrzucaj mnie do wilka. Ja chcę się do was przyłączyć! – błagała Lena, wznosząc zza muru kolan dwa, łzami połyskujące, szmaragdowe kryształy, których nagły wschód przyćmił błota szpetną naturę, nagiął prawa fizyki światła, sprał mrok z płachty istnienia i skradł fundament ziemi wprost spod stóp chłopaka.

Sidday ocknął się z tyłkiem zamoczonym w błocie i głową wirującą w przestworzach. Nie mógł pojąć jak to możliwe, że oczy miała tak malachitowe, a włosy tak czerwone, choć grubo brudem pokryte. Wstał, walcząc z sercem o równowagę, i prawie padł, postrzelony bezbarwnością wszystkiego i zgnębiony wolą niczego.

– Cytraliście jej, że pstrykniecie ją do wilka? – z niedowierzaniem zapytał stojących wkoło chłopaków, a tęsknotę momentalnie przekuł w złość. – Nikt jej nie ryśnie! Jarzycie to?! – wściekle wył, opętany echem mistycznych doświadczeń. – Gdzie są jej wyrki?!

– Luzneliśmy, bo były zroszczone – przyznał Kasmir, oszołomiony zachowaniem lidera. Miał trzynaście lat i kierował już wszystkimi działaniami Synogi na południu miasta, a swój sukces zawdzięczał porywczości, brutalności i niepohamowanej agresji, która dyktowała mu czyny częściej niż rozum.

– Dać luznąłeś, to teraz zoczysz jej wigo wyrki. Buczne! Jarzysz?! – żądał lider, depcząc go spojrzeniem.

– Ale kąd? To pirka Hegemona, ciurzy ją...

– Utnij, bo spadniesz!

– Co ty? – jęknął Kasmir i spojrzał na kolegów, szukając wsparcia.

– Co ja? To pirka Andersa! – znów ryknął Sidday, wskazując dziewczynę palcem. – On ją na pewno ugania! Warasz, żeby ją zoczył u życzy?! Gołą i zbuloną? A co lada ona wyrała z budy i jest dać my? Nie taka jest Synoga! – krzyknął i zaczął rozpychać chłopaków przy boksie. – Zoczcie jej te wyry! – zażądał, niecelnymi kopniakami poganiając drużynę Kasmira i wyganiając prawie wszystkich ze stajni. Potem, zdyszany aktem waleczności, odwrócił się do Leny i zgasił gniew w rzece jej krystalicznie czystych oczu. Tak wpatrzeni w siebie, on zanurzony w bezkresie wieczności, ona po prostu z ciekawości, tkwili chwilę.

– Czy mogę prosić o coś do picia? – cicho zapytała dziewczyna.

– No jasne – odpowiedział Sidday i machnął dłonią na Starego, który nie czekał na rozkaz, tylko od razu poszedł go wykonać.

– Pewnie chcesz wiedzieć, co tu robię – zgadywała Lena, wciąż skulona, ale jakby pewniejsza siebie.

– Wyrałaś z budy, tak?

– Śmieszny macie język – stwierdziła, próbując uśmiechem skruszyć zaschnięte na twarzy błoto – ale domyślam się, o co pytasz. Tak, uciekłam z rezydencji mojego ojca.

– Hulałaś tu z Kintel?

– Tak, ale po drodze zgubiłam się i straciłam wszystkie rzeczy – przyznała Lena i wygięła usta wstydem, odgarniając z oczu sklejone włosy, ale wciąż pobłyskujące karmazynowym zachodem.

Teraz Sidday pękł skromnym uśmiechem, bo jej słowa, jak zapalnik bomby, rozsadziły mu głowę wspomnieniami i dźwiękiem rozsypanych na ziemi korali. Stracił je razem z jedzeniem, wodą i pewnością siebie na dworcu w Vesteren.

– Warasz być z nami? – zapytał.

– Chciałabym dołączyć do Synogi, bo dużo o was słyszałam. Na pewno się przydam!

– Dać Anders jarzy pala jesteś?

– Proszę?

– No, czy wie.. – próbował wyjaśniać Sidday.

– Nie! – przysięgła Lena. – Miałam lokalizator w naszyjniku, ale wrzuciłam go do innego pociągu. Na pewno nie wie, że tu jestem! Przyjmiecie mnie? Proszę! – błagała, mocniej wtulając się w kolana, jakby ciało było wszystkim, co miała. – Nie mam już dokąd iść – ostatkiem sił przyznała, w głosie pobrzmiewając nadziei spustoszeniem, które chłopak dobrze znał, pamiętał, przeżywał, gdy ludzkość go zdradzała, porzucała i deptała w chwili największej potrzeby. – On nie będzie mnie szukał – dziewczyna dalej przekonywała. – On się mną nie interesuje, nie obchodzę go, a poza tym teraz ma ważniejsze problemy na głowie i chorobę.

– Moruje?

– Choruje, tak, nieuleczalnie. Umrze niedługo, mam nadzieję.

– Nie mirasz... to znaczy, nie lubisz go?

– Nienawidzę! – krzyknęła Lena, a potem cicho jęknęła, bo każde drgnienie posiniaczonego ciała wywoływało piekącą falę bolesnych dreszczy.

– A gono warasz być z nami?

– Mógłbyś poprosić ich, by nie oblepiali mnie tak wzrokiem? – mruknęła dziewczyna, wciskając się bardziej w róg boksu, by uciec przed wścibskimi spojrzeniami stojących przed blokiem chłopaków.

Sidday natychmiast warknął rozkazem, przeganiając posłuszne, choć rozczarowane dzieciaki.

– Życzy bajda cię nie ryśnie – obiecał i oblał się rumieńcami w blasku jej dziękczynnego uśmiechu.

– Naprawdę jesteś ich przywódcą – przyznała Lena, zatapiając mu w sercu kotwicę do siebie uwielbienia i rozkwitając przed nim, jak kwiat pąkiem, przy okazji odsłaniając na czole niewielkie zakrwawione rozcięcie. Lider nieroztropnie chciał go dotknąć. – Nic mi nie jest! – krzyknęła, zatrzaskując na powrót bramę obdartych kolan.

– Warać tylko ogolić...

– Nic mi nie jest – powtórzyła Lena, zatrzaśnięta w fizycznej kapsule. Mogła rozsypać się w pył i zniknąć na dźwięk złego słowa lub dreszcz muśnięcia, tak delikatna była w oczach chłopaka.

Drastycznie odcięty, za próg wyrzucony, Sidday zawisł pomiędzy pragnieniem pomocy i awersją do krzywdy, które wytworzyły próżnię sprzeczności obcą mu, jak sama przestrzeń kosmiczna. Nie miał nigdy wcześniej do czynienia z takim problemem. Do tej pory dziewczyny w ogóle nie były w kręgu jego zainteresowań ani nawet w obrębie realnych relacji, gdyż Wielki Plan uważnie segregował pracowników płcią, eliminując wszelkie okazje do spotkań.

– Chciałam zobaczyć, jak to jest – przyznała Lena, wyłaniając się powoli zza kurtyny strachu.

– Co zobaczyć? – Sidday dociekał trochę zapomnianym językiem.

– Zobaczyć, jak to jest żyć. Całe dzieciństwo spędziłam zamknięta w rezydencjach ojca, a jego samego nigdy nie widziałam, z wyjątkiem urodzin i czasami, gdy akurat w mieście miał ważne sprawy do załatwienia. Nigdy też nie mogłam wyjść sama do miasta, a większość czasu i tak siedziałam w ogrodach. Chciałam wreszcie zobaczyć prawdziwy świat.

– I co? – Sidday zapytał, natychmiast żałując nieprzemyślanych słów.

Lena tylko spojrzała na niego odrobinę złowieszczo i agresywnie, a potem oparła brodę na kolanach i wpatrywała się w ziemię bez skazy zainteresowania. Z każdą chwilą pogrążała chłopaka w torturach komunikacyjnej klęski i zmartwień utraconych szans na zaimponowanie jej.

– A co spacasz? – lider szukał ratunku w formalnościach.

– Nie rozumiem.

– No dać masz space, te no, co wachtasz na gładze – gorączkowo tłumaczył.

– Przepraszam, ale nie rozumiem – dziewczyna przyznała z zakłopotanym na twarzy uśmiechem, który kwitł nawadniany jego rozpaczliwymi próbami wyjaśnień. Mrużyła przy tym oczy, prawie je zamykając, i wznosiła mimowolnie białe ramiona, odsłaniając skrytą pod błotem wspaniałą naturę przyjaznej, radosnej osoby nieszkodliwie rozbawionej sytuacją. – Przepraszam, przepraszam! – powtarzała zawstydzona wzmagającym się chichotem.

– Nieważne – Sidday ustąpił, zdruzgotany swą nieporadnością, ale pocieszony faktem, że z jego nieobycia dziewczyna czerpała pocieszenie.

– Nie poddawaj się, proszę! – zachęcała go do starań Lena. – Chcę się nauczyć waszej mowy, naprawdę! Mogę potem wam pomagać tłumaczyć przechwytywane wiadomości. Na pewno się przydam!

– Nie.

– Nie?

– Ja waram, żebyś ty edziła mnie, to znaczy, uczyła mowy przodków.

– Przodków?

– No jarzysz, starszych, dorosłych – tłumaczył Sidday, wertując pamięć w poszukiwaniu zagubionych lekcji Henry’ego.

– Oczywiście, że mogę was uczyć – ochoczo potwierdziła Lena i wyciągnęła w jego stronę rękę. – No śmiało, mamy umowę! – radośnie ponaglała. – Chcesz, bym robiła coś jeszcze?

– No... – chłopak chwilę myślał – blata nie – rzekł, wpatrzony w energicznie przez nią potrząsane dwie splecione ich dłonie. – A spacasz szachy? – zapytał z nadzieją, że znalazł partnera do swojej ulubionej gry.

– Szachy? Tak! Uwielbiam grać w szachy – przyznała Lena i zmrużyła tajemniczo oczy. – Rozumiem już, spacać znaczy umieć. Chciałeś wiedzieć, co potrafię. Widzisz? Już wiem więcej – pochwaliła się i znów skryła za murem obdartych kolan, znad których kocimi oczyma bacznie obserwowała wchodzącą do stajni drużynę Kasmira.

Hałas rozgadanej gromady rozgrzał krew Siddaya.

– Gnieracie wyrki? – zapytał, jak lew stając w obronie swej zdobyczy.

– No tak. Zoczyliśmy w trapie taką szmatkę dla pirek – odpowiedział jeden z chłopaków, podając liderowi zieloną sukienkę z ramiączkami, lekko podartą na gęstych fałdach poniżej pasa. Z pewnością była za mała na Lenę.

– I to zwał?! A trepki, pajty?!

– Nie gnieramy wyrków dla pirek – wysyczał z zaciśniętymi zębami Kasmir.

– Sidday! – zawołał w bramie budynku Stary. – Ty przytnij. Sać taki nasiony jesteś?

– Wodę gnierasz?

– No tak, rącz – potwierdził nastolatek i podał liderowi butelkę. Stanął tuż obok niego, plecami do reszty. – Ty, nie bul ich tak, nic nie zrobili – cicho poradził.

– Bez trepek ma hulać? Jak?! – ryknął Sidday, ignorując sugestię towarzysza.

– Dam radę! – zaręczyła Lena. – Nie potrzebuję butów. Sukienka mi wystarczy i picie, proszę –dodała głosem, jak śniegiem chłodząc rozgrzane nerwy chłopaka. Na oczach wszystkich, zasłaniając się podarowanym materiałem, wstała plecami przyparta do ściany i zachłannie wypiła większość wody, resztką oblewając głowę i twarz. – Możecie? – zapytała z ubraniem wciśniętym w pierś, wyraźnie zawstydzona i wciąż wystraszona, czekając, aż ktoś zrozumie jej prośbę. Po chwili niezręcznej ciszy Sidday ocknął się i wskazał ręką wyjście, po czym ostatni opuścił stajnię, jak rycerz na rozkaz swojej królowej.

Gdy Lena wyszła z budynku, rozmowy drastycznie ucichły, a spojrzenia chłopaków oblepiały ją bardziej niż błoto. Jedni patrzyli z ciekawością, bo pierwszy raz w życiu mieli kontakt z dziewczyną spoza hali, wychowaną w nieznanych im luksusach i do tego rudą, jak ogień, a inni z pogardą, widząc w niej śmiertelnego wroga, do tego odmiennej płci. Tylko Sidday dostrzegał jej piękno nietknięte brudem, nieskażone zmęczeniem, nieskalane siniakami, bo płynące z odwagi, by wyjść naprzeciw zbiorowej niechęci i kroczyć pewnie doliną złowrogich i gardzących min.

Była odmieńcem, obiektem drwin, esencją złowrogich sił i tajemniczym bodźcem dla wyciszonych nastoletnich zmysłów. Od agresji i czystego zła, jakie tylko dzieci ciekawością mogą z siebie wykrzesać, dzielił ją jasny uśmiech i za ciasna podarta sukienka. Nieprzejęta skupioną na sobie uwagą, Lena poprawiła fałdy tkaniny na udach, okazując dumę z nowej garderoby, a potem dokładnie otrzepała kolana z zaschniętego błota, robiąc to tak zwyczajnie i nieciekawie, jak tylko potrafiła. Ze wszystkich zebranych wkoło osób tylko Sidday rozumiał, że na co dzień przywdziewała nieporównywalnie piękniejsze stroje, a boso chodziła za pewne tylko spać. Nieugięta, nie do zdarcia, niepokonana tułaczką, wrastała mu w serce, wypełniając żyły przyjemnym odurzeniem. Naśladując innych, oparła się o ścianę budynku i założyła, jak chłopcy obok, ręce na piersi, szukając ze znudzeniem ciekawych chmur na niebie.

– Sidday, Sidday! – krzyczał z daleka pędzący chłopak, odwracając uwagę od dziewczyny. – Zgoliśmy ją! – wołał, wzburzając za sobą ogon pyłu. – Zgoliśmy ją – powtórzył z wywieszonym językiem, opadając z sił tuż przed liderem. Wspierając się na kolanach, łykał powietrze i liczył krople potu, które z czoła spadały mu na ziemię.

– Kogo? – zapytał Sidday.

– Tyrankę! – dzieciak niepotrzebnie krzyknął. – Jest w siedlu, zahulała w cztery wramy z czarnymi. Warała ucelać nas!

– Kiedy?

– Z trzy baszki temu. Uganiałem was w grazie, ale was witrzyć, to hulałem po całym siedlu – opowiadał chłopak, oddechami nienaturalnie łamiąc płynność słów. – Co działamy?

– Jak co? Nic – zarządził lider i skupił wokół siebie dzieciaki.

– Karo ją kichniemy? – zaproponował jeden z nich o imieniu Wider.

– Dać? Wartują ją mocno – stwierdził Luźny. – Za duży zarys.

– No i co, my czaimy siedle, oni nie.

– Nie obto – postanowił Sidday, poszukując Leny między głowami debatujących chłopaków. Znalazł ją pod ścianą stajni z Kasmirem u boku szepczącym jej coś do ucha. Ona nie zrywała oczu więzi z błękitem nieba, doglądając przyjaznego ludziom gwiazdozbioru z czułością matki na twarzy wypisaną.

– Kasmir! – zawołał lider, ucinając naradę drużyny.

– Co?!

– Wira od niej! Gnierasz repkę w trapie na Rosowie. Ciurzysz turonić pirkom sfernąć kuce. Hulasz far!

– Zaraz – zajęczał Kasmir.

– Teraz!

– Już, już – przeciągał dzieciak i leniwie zbierał się do drogi, zahaczając, niby przypadkiem, o sukienkę dziewczyny, jednym szarpnięciem ją wywracając. Potem szybkim krokiem uciekł przed liderem w stronę bramy stadniny.

– Nic mi nie jest! – natychmiast zgłosiła Lena, wstając z ziemi, zanim Sidday zdążył do niej dobiec. – Nic mi nie jest – z uśmiechem powtórzyła, przyjmując jego wyciągniętą na pomoc dłoń i przez chwilę stojąc w niewymownym zaproszeniu do tańca. – Prawdziwy dżentelmen z ciebie – rzekła, delikatnie uwalniając rękę i otrzepując sukienkę ze zmartwień i piachu. W ten sposób pokazywała wszystkim, że jest silniejsza, niż myślą.

– Co? – wycedził z ust Sidday, plącząc zmysły w płomieniach jej włosów. Nie rozumiał, co mówi, bo całe lingwistyczne zaplecze czerpał z hali, gdzie uczył się ze słuchu, metodą powtarzania, często przekręcając wyrazy, gubiąc ich sens i adaptując do swojego słownika.

– Nooo... – Lena przez chwilę stękała, w myślach zagmatwana. – Nieważne – w końcu stwierdziła, uśmiechem wieńcząc słodkiej chwili blask.

– Wyrka dobra?

– Wyrka? – zapytała dziewczyna. – A tak! – szybko sobie przypomniała. – Trochę ciasna, ale dam radę – mówiła, wyginając się na boki, naprężając przy tym wszystkie mięśnie. Akrobacjami kreśliła obce chłopakowi linie swego ciała, które w udach, biodrach i na piersiach, zakrzywiane ze złotą liczb precyzją, kusiły go dawno w hali zapomnianą, witalną tajemnicą. – To nie jest śmieszne! – zawołała, poniżona błędnie zrozumianym uśmiechem na twarzy lidera.

– Dać wrócimy do grazy, to ugonie ci buczne wyrki i wigo trepki – obiecał Sidday, z trudem utrzymując wzrok, jak ujadającego psa na smyczy, z daleka od wrażliwych miejsc dziewczyny.

– Dziękuję – z szarmancką wdzięcznością wyznała Lena i rozbłysła uśmiechem tak promienistym, że musiała przy tym zmrużyć powieki, by nie przyćmić Słońca tęczą swych ust krwistej czerwieni, oczu soczystej zieleni i włosów jaskrawej miedzi.

Obezwładniony jej wdziękiem i zatruty własnym wstydem Sidday szukał oswobodzenia w rozporządzeniach wydawanych władczym tonem. Krótkimi komendami wysłał część chłopaków na zwiady, by zbadali interes nadzorczyni w mieście, a reszcie kazał wrócić do narzuconych z góry grafikiem zadań. W roli lidera sprawdzał się doskonale. Był pewny siebie, odważny, sprawiedliwy i zdeterminowany, by utrzymać Synogę w ryzach. Dbał o jej dobro, pilnował obranego kierunku i jak kapitan okrętu budował wokół siebie zgraną załogę.

– Hulamy? – zapytał dziewczynę, podbudowany przewidywalnym posłuszeństwem chłopaków, którzy rozpierzchli się, zostawiając ich samych pod stajnią.

– Oni nie idą z nami?

– Nie, gnierają repki. No i w siedlach lepiej nie hulać bajdą, bo czarni rondują i scalają od razu.

– Ale ja też mogę iść na akcję! – przyrzekała Lena, gotowa zrobić wszystko, by udowodnić swoją lojalność.

– Bez trepek? – zapytał Sidday i spojrzał na jej gołe, czarne stopy i palce, którymi chwilę ze wstydu poruszała, jakby sprawdzała, czy są wciąż sprawne.

– No tak – przyznała dziewczyna trochę załamana. Zaraz odrodziła się jednak uśmiechem i znów skurczyła ramiona, rysując przepiękny horyzont zielonych oczu.

– To co? Hulamy, to znaczy, idziemy?

– Tak jest! – odpowiedziała i ruszała u boku lidera w stronę zardzewiałej bramy.

Szli nierówno, kalecząc tempo, jak w pierwszym tańcu, bo ona wymijała kamienie, a on co chwilę dla niej zwalniał, sprawiając, że natychmiast przyspieszała, próbując utrzymać ich w ogóle w ruchu. Tak splątani niezgrabną grawitacją przesadnej uprzejmości dotarli do granic lotniska, gdzie czekała płyta startowa usiana ostrymi kawałkami betonu. Kontrując ból i zmęczenie walecznymi uśmiechami, Lena raz po raz przystawała, by złapać oddech i strzepnąć ze stóp klejący się betonowy pył. Sidday prezentował wtedy ramię, stabilne oparcie, pomagając jej utrzymać równowagę. Za każdym razem w zamian otrzymywał śliczne podziękowania, które szybko zaczęły rozśmieszać oboje powtarzalnością niemal formalnej już ceremonii.

W połowie drogi przez rozgrzane Słońcem lotnisko lider ściągnął z pleców skórzaną marynarkę, odsłaniając wypiętą do przodu pierś i blizny na lewej, podstawionej dziewczynie w formie podpory ręce.

– Skąd masz te szramy? – od razu zapytała Lena.

– Walczyłem z szablem i niedźwiedziem – odruchowo stwierdził chłopak, tak jak to robił już setki razy.

– Co? – dziewczyna zareagowała błyskiem zdziwienia i wybuchnęła bezwstydnie śmiechem. – Niedźwiedzi nie ma już w Europie od dobrych kilkudziesięciu lat! – mówiła, trzymając jego ramię i otrzepując założoną na kolano stopę.

– To przez upsa, to znaczy wypadek – natychmiast przyznał Sidday, skruszony wstydem i wrażeniem, że kłamstwem tylko wzbudza w niej pogardę. – Jeden złomek warał mnie zgryźnić.

– Musiało boleć.

– Nie bardzo – zaprzeczył, znów słowem wychodząc przed myśli zatrute skrępowaniem, które kazało mu jak najszybciej zmienić temat. Odkrywanie przeszłości przed dziewczyną okazało się zadaniem trudniejszym niż przeprowadzenie jej na drugą stronę patrolowanego regularnie przez siły DARPA lotniska. – Obto spijać Kasmira. On tylko tak dużo cytra.

– Cytra?

– Cytra, czyli... no... mówi – tłumaczył Sidday, wertując zakamarki pamięci w poszukiwaniu słów, którymi chętnie by teraz zabłysnął.

– Cytra, czyli dużo gada – Lena odnotowała z chłodem elektronicznej notatki i opuściła odkurzoną nogę gotowa do dalszej drogi. – Idziemy? – zaproponowała, a po paru krokach zapytała: – Wrzuciliście kiedyś kogoś do wilka?

– Nie, no co ty. Nie robimy tak.

– Co to w ogóle jest wilk?

– To taki złomek, znaczy no... do metalu, do cięcia – dukał Sidday, w myślach złorzecząc wielkomowie, z której chciał się wyrwać, ale nie potrafił.

– To okropne. Dlaczego ktoś chciałby do takiej maszyny wrzucać ludzi? – zapytała Lena i jęknęła z bólu. Z nieuwagi stanęła na ostrym kamieniu.

– Dać wachtałem w hali, to tam czarni, jak scalili jakiegoś raczka, to znaczy no... tero... tero...

– Terrorystę?

– No tak, to jak scalili takiego terystę, to pstrykali go do wilka i my to ciurzyli golić, znaczy patrzyliśmy na to – gorączkowo opowiadał – ale patrzeć to mało, bo gorzej było bertać, to znaczy słuchać, bo dźwięki...

– Przestań! – błagała Lena, zakrywając dłonią usta, zmrożona w miejscu okropnym obrazem.

Sidday zrozumiał swój błąd. Rozmawiał z osobą, której obce były okropieństwa hal. Dziewczyna miała inne wychowanie, wrażliwość, osobowość, spojrzenie na świat, no i przede wszystkim płeć. Taka oczywistość, a tak łatwo mu umknęła.

– My jesteśmy inni! – zaczął się tłumaczyć, stając w obronie swojej organizacji. – Tu wszyscy są równi, nikt nie jest wyższy! Ja próbuję edzić, uczyć bonki, chłopaków i dziewczyny też, by robili dobrze – łamał zdania w nierównej walce z dawno nieużywanym językiem. Z każdym słowem rósł w nim gniew do własnej ułomności.

– Wiem, rozumiem – Lena próbowała wybawić go z zakłopotania. – Wierzę, że jesteście inni, dlatego właśnie chciałam was poznać i do was dołączyć. Na północy jest już głośno o Synodze. Prawie każdy nastolatek, jakiego spotkałam, słyszał o tobie, a sporo z nich chciałoby dołączyć do was. Imponujesz im.

– Ja byłem dać oni – przyznał Sidday, podróżując wspomnieniem do mrocznych dni odmierzanych bezmyślną pracą. – Wachtałem dużo, ale poznałem jednego przodka, starszego. On był inny i cytrał sporo o czasach przed Wielkim Planem. Lubiłem uszać, znaczy słuchać tych historii. On mnie edził też słów, a im więcej ich wyedziłem, tym bardziej kirałem halę.

– I uciekłeś w dniu wybuchu – dokończyła jego myśl Lena, zgrabnie omijając kolejne kamienie. – Miałeś szczęście – dodała, jak motyl skacząc z jednej czystej wysepki na drugą.

– Ale on nie miał.

– Ja też miałam nauczyciela – przyznała dziewczyna, gotowa podzielić się swoją opowieścią. – On dużo mnie nauczył, głównie historii świata, ale też nauk ścisłych. Lubiłam go, był bardzo miły i dobry dla mnie. Potrafił pięknie opowiadać o Wielkim Planie i o tym, co naprawdę miało znaczenie, ale mojemu ojcu się nie spodobał, więc wysłał go do jakiejś hali i nawet mi o tym nie powiedział.

– To bono wyrałaś? – zapytał Sidday, chłostany jej drżącym od katorgi stóp głosem.

– Wyrać to znaczy uciec, tak? – próbowała zrozumieć. – To było dużo wcześniej. Ja uciekłam, bo przypadkiem dowiedziałam się czegoś okropnego – stwierdziła i stanęła z widocznie ciężkim na piersi oddechem. – Strasznie ponure to miasto – wyznała wpatrzona w rozległe ruiny za krańcem lotniska.

– Ponure?

– Smutne, apatyczne, szare, podupadłe, bez radości, zgnębione – ciągiem wymieniała Lena – a kiedyś było inne, żywe i pełne zabytków. Ten nauczyciel dużo mi o Welmond opowiadał, chociaż ja zawsze wolałam historię Dalekiego Wschodu.

– A gdzie to?

– Gdzie? Na wschodzie! – złośliwie zażartowała, tym razem tylko odrobinę wznosząc z uśmiechem ramiona. – Mówiłam o Chinach na przykład. Kiedyś to był niesamowity kraj, bardzo bogaty kulturowo, a teraz już w zasadzie nie istnieje. Po wojnie rozpadł się na drobne regiony, które do dziś ze sobą walczą. Szkoda, bo chciałabym zobaczyć Miasto Lijiang, albo Świątynię Nieba, zanim znikną na zawsze.

– Li co? – pytał Sidday, próbując odszyfrować tajemnicze słowa wychwycone spośród długich i zawiłych jej zdań. – To siedla?

– Dziś to już zabytki, pozostałości dawnych cywilizacji – tłumaczyła Lena, powoli odpływając wzrokiem w przestworza. – W przysposobieniówce nie mieliście historii?

– Nie. Na notkach edzili... uczyli nas tylko obsługi tych, no... maszyn – chłopak kleił zdania usiane przyzwyczajeniami wielkomowy. – Historii to jarzę tyle, ile mi Henry cytrał. Wiem na przykład, że była kiedyś ta, no... Unia Europejska, a potem ZN – pochwalił się, napełniając dumą, jak dobrym obiadem.

– To już coś – pogratulowała mu dziewczyna i opuściła głowę, gasząc uśmiech. Zawisła wygięta w łuku nad ziemią.

– Wigasz? Może cię, ten no... ponieść?

– No co ty, nie musisz – Lena odmówiła tlącym się ledwo głosem. – Dam radę. Muszę tylko trochę odpocząć – przysięgała, wsiąkając ciałem w grunt i gubiąc rytm oddechów, których szum dzwonił w uszach chłopaka ewidentnym wołaniem o pomoc.

Dręczony instynktowną potrzebą reakcji Sidday objął rozkołysaną na wietrze sylwetkę dziewczyny, gotowy chwycić ją pod kolana i dźwignąć w akcie bohaterstwa, ale zamiast odegrać chwalebną scenę, dostał cios w podbródek i pchnięcie taranu.

– Przestań! – ryknęła Lena, jak salwą armatnią, niosąc echo odrzucenia przez całe lotnisko. – Mówiłam, że dam radę – ze złością dodała, poprawiając sukienkę w zapamiętanym geście złudnej kontroli, choć budzącym już tylko litość.

– Warałem pomóc, bo hulamy tak leniwie, że do nocy nie będziemy w grazach – narzekał Sidday, w słowach zamykając bolesne upokorzenie.

– Przepraszam – Lena natychmiast wysnuła z ust skruchę, biorąc na siebie ciężar całego nieporozumienia. – To moja wina, ja... ja... – próbowała się tłumaczyć, ale jej głos zawisł w próżni urojenia. – Musi być stąd jakieś wyjście... – ponuro brzmiała, nagle od ziemi oderwana.

– Co ty cytrasz?

– ...powiedział błazen do złodzieja. Jest zbyt wiele zamieszania...

– Lena?

– ...nie mogę znaleźć ukojenia – dokończyła i obłędem zgaszona rozsypała się jak wieża, wprost w ramiona Siddaya, który podniósł ją bez trudu i ułożył wygodnie w rękach.

– Dać pieliłem, waży może trzy worki piór – obojętnie stwierdził chłopak i pomaszerował dalej.

Gdy tylko Lena otworzyła oczy, dopadł ją dudniący ból głowy, jakby zamiast czaszki miała dzwon, wibrujący od uderzeń stalowego wewnątrz młota. Położona horyzontalnie na jakimś miękkim łóżku z niewygodnym zagłębieniem na środku, wpatrywała się w chropowaty popękany sufit, z którego na jednej sznurówce zwisał but przyklejony dziwną żółtą gumą. Intensywnie rozmyślała, jak tam trafił, kalkulując prawdopodobieństwo, że zaraz spadnie jej na twarz. Wolałaby tego uniknąć, ale wizja poruszenia którąkolwiek kończyną nie mniej ją przerażała. Nawet oddychanie było dla niej bolesne, a sztywny kark nie pozwalał obejrzeć pokoju, więc niczym odlana ze stali leżała jeszcze kilkanaście minut, zbierając odwagę i walcząc z przepełnionym pęcherzem.

W końcu, jednym ruchem, nie ostrzegając siebie, podniosła plecy i usiadła na skraju sofy. Uwolniła z zaciśniętych oczu kilka łez, które spłynęły po policzkach, mijając wydające mysi pisk usta i spadły na ziemię obok wygiętych w dwa koślawe łuki stóp. Szorstki zimny beton wbijał się w jej podeszwy, lodowatymi soplami rozcinając skórę i penetrując mrozem po same kolana, a od nóg bardziej bolały ją tylko plecy i posiniaczony brzuch. Kiedy szklisty sztorm zelżał, na chwilę odmrażając zmysły, dziewczyna dostrzegła stojący przed nią malutki, obdrapany z farby stolik, a na nim miskę z kawałkami chleba w warzywnej papce. Nie szukała sztućców, nie myślała o higienie, tylko zajadała się, przełykając pieczywo razem ze wstydem bagatelizowanej etykiety. Najedzona i odrobinę przyzwyczajona do bólu mogła wreszcie obejrzeć pokój, którego przeznaczenie uwydatniało sześć różnorodnych łóżek, przykrytych kocami z wojskową precyzją. W pomieszczeniu tkwiła też ogromna, wyglądająca na bardzo starą, plastikowa szafa podpierana przez dwa metalowe, zastępujące nogi, pudełka narzędziowe.

Lena wstała, zaciskając zęby z bólu, i kulawym krokiem podeszła do trzech przestrzennych okien. Wybrała środkowe i wyjrzała na zewnątrz, mrużąc oczy atakowane popołudniowym, ciepłym światłem. Była na czwartym piętrze jakiegoś domu w mieście, na którego zgliszczach wyrastał port ewakuacyjny, niczym wrzód rozchodząc się po dzielnicach promieniście rozstrzelonymi czterdziestoma trzema korytarzami. Uwagę dziewczyny przyciągnął ruch na placu przed budynkiem, gdzie niewzruszony młody chłopak wysłuchiwał argumentów dwóch dorosłych kobiet. Jedna z nich, o pięknych i jak zboże jasnych włosach, odważnie gestykulowała, wygłaszając przez chwilę najwidoczniej nieskuteczny monolog. Szybko zrezygnowała i chwyciła swoją partnerkę w pas, racząc ją zmysłowym pocałunkiem i dając dzieciakowi rozkosznie seksualny pokaz.

– Faceci – prześmiewczo burknęła Lena, odwracając się plecami do okna. Od razu dostrzegła po drugiej stronie pokoju równo złożone na kupce ubrania, które leżały przy niewidocznej wcześniej wnęce skrywającej prowizoryczną łazienkę. W środku czekały na nią podgrzewana płytą grzewczą wanna, toaleta, a nawet podstawowe urządzenia pielęgnacyjne zasilane z tyranitowej kostki. – Faceci – powiedziała raz jeszcze, tym razem z dużą dla nich dozą podziwu.

Ściągnęła za ciasną sukienkę, odkrywając czerwone odciski na ciele, ukoiła potrzeby natury, wskoczyła do wanienki i wzięła pierwszą od paru dni kąpiel. Znów wpatrzona w sufit rozpłynęła się w ciepłej wodzie, zapominając o świecie, siniakach i czasie. Przymknęła oczy, wpadając w półsenną marę, przeplataną pasożytniczymi obrazami płonących lasów, a przytomność odzyskała dopiero na dźwięk otwieranych drzwi. W panice wyskoczyła z wanny i nabiła sobie kolejnego guza, rozpaczliwie poszukując ręcznika. Nie znalazła go, więc wciąż schowana za ścianą chwyciła złożone przy progu wnęki ubrania i pospiesznie je włożyła, miło zaskoczona jakością ich wykonania.

Biała koszula z krótkimi rękawami z delikatnego, modyfikowanego poliestru zamiast guzików, do których Lena była przyzwyczajona, miała sznurki pozwalające dowolnie zacisnąć ją na całej wysokości. Z podobnej tkaniny, ale w wyblakłym żółtym kolorze, dziewczyna dostała szerokie spodenki, wyjątkowo luźne u góry, ale zwężane i podwiązywane tuż za kolanem. Chłopcy zapomnieli o bieliźnie dla niej, ale przygotowali wygodne buty zszyte z jednego kawałka jakiegoś sztucznego, ale przyjemnego w dotyku materiału. Tak odświeżona i odmieniona Lena wyskoczyła zza ściany, robiąc z radości zamaszysty obrót wokół własnej osi.

– Mierzą ci te putki? – zapytał młody chłopak, bez wyrazu wpatrzony w tańce dziewczyny.

– Putki?

– No, te putki, co gnierasz na tyłku.

– Są świetne! – odpowiedziała Lena, przekuwając w słowa całą swoją wdzięczność.

– Bonki ich nie warali, bo za małe.

– Mnie pasują idealnie! – zapewniała dziewczyna. – Koszula też jest naprawdę ładna i wygodna. Skąd macie te ubrania?

– Wyrki sobie sami dziaramy, a matki słapamy – tłumaczył chłopak. Zachowywał stoicki spokój i wpatrywał się w dziewczynę, jak w wariatkę i obcą formę życia zarazem. Nie był niemiły, ale wyraźnie trzymał dystans, uwydatniając dojrzałość sztucznie zaniżonym głosem.

– Dziękuję za wszystko, za jedzenie też – wyrażała wdzięczność Lena, uginając lekko plecy i gasząc w ziemi wzrok, jak mistrz pradawnych sztuk walki. – Jak się nazywasz... to znaczy mienisz? – zapytała chłopaka.

– Helter. Jestem szkolnikiem Siddaya.

– Szkolnikiem? A co to znaczy?

– No repki daje dać go nie ma. Hulamy zaraz na jedną – chłodno informował Helter – i Sidday kwestuje, czy warasz hulać z nami? Warasz?

– No pewnie! – zawołała Lena, nie do końca świadoma na co się zgadza. – Jeśli tylko mi pozwolicie – natychmiast dodała, skruszona dostrzeżonym grymasem niezadowolenia na twarzy chłopaka.

– Dać nie zwędzisz, to obto hulać. To farowo jest.

– Dam radę – zapewniła z szerokim uśmiechem, mrużąc przy tym na swój sposób oczy. Gdy je otworzyła, Heltera już nie było, więc w panice wybiegła z pokoju i prawie wpadła mu na plecy. Choć go nie dotknęła i tak przeprosiła, po czym zamilkła skrępowana, jak kadet w trakcie pierwszej swojej musztry. Towarzysząc chłopakowi niczym cień, wyszła na plac zalany pulsującym Słońcem, gdzie niedawno dwie kobiety wyhandlowały coś jednym soczystym pocałunkiem. Pogodna duszą i zwiewna ciałem Lena z daleka przyciągała wzrok Siddaya.

– Cześć – powiedziała, wdzięcząc się nową, schludną garderobą, jak modelka na wybiegu.

– Jola – wszyscy po kolei powtarzali za liderem.

– Dziękuję za jedzenie i ubrania. Przepraszam też, że musiałeś mnie nieść – oświadczyła dziewczyna, znów grzecznie pochylając głowę.

– No tak – bezmyślnie odparł Sidday, wpadając wzrokiem w jej lekko rozchylony dekolt.

Czysta, wyspana, najedzona i dobrze odziana przyciągała uwagę, niczym astronomiczna osobliwość światło, ujmując krążące wokół spojrzenia, łapiąc je w sidła uwielbienia i miażdżąc niewyobrażalne pragnienia nieprzekraczalnym horyzontem wiecznego niespełnienia.

– To... co to za repka? – zapytała Lena ogół milczeniem zaklętych chłopaków.

– Zcytram ci po drodze – zarządził Sidday i pierwszy złamał czar, odwracając się na pięcie i ruszając przed siebie, przez chwilę, jak robot puszczony w ruch, idąc nie w tę, co trzeba, stronę.

Ich celem była stacja transportowa w dzielnicy Wanów, przez którą siły DARPA sprowadzały do miasta broń, wyposażenie i posiłki. Synoga miała już w niej kilku swoich szpiegów, a teraz, po zmianie dowódcy portu, nadarzyła się okazja, by przekupić również i jego. Gdyby odnieśli sukces, grupa zyskałaby tak niezbędną do przetrwania informację o ruchach, liczebności i uzbrojeniu wojska. Może nawet wynegocjowaliby dla siebie jakąś broń. Zachęceni potencjałem tej misji, chłopcy przemierzali miasto opuszczonymi dzielnicami, korzystając z przesmyków, podziemi, ruin, idąc na przełaj, po niemal prostej linii, jakby to były ich własnym wysiłkiem i doświadczeniem wytyczone autostrady. Gruzowiska, zasypane uliczki, szkielety budynków przenikali, jak wiatr, niepostrzeżenie, znając każdy kamień, zapadlinę, pęknięcie w stropie.

Tylko Lena, niczym niezgrabna nowicjuszka zagubiona w gąszczu miasta, walczyła z każdym krokiem, próbując nadążyć i nie zniszczyć sobie ubrań. Spowalniała grupę i czuła się z tym okropnie, bo wiedziała, że po raz kolejny była ciężarem, problemem, przeszkodą i żaden uśmiech, nawet najpiękniejszy, już jej nie pomoże. Miała ochotę wybuchnąć płaczem, usiąść, schować twarz między nogami i zalać łzami bladożółte spodnie, ale szła dalej, automatyzując ruchy, odmawiając zmęczeniu uwagi i pustosząc z wycieńczenia myśli.

– Warasz ciachnąć? – zapytał Sidday, odwrócił się w jej stronę i piersią, niczym ścianą, zatrzymał rozpędzoną głowę dziewczyny.

– Au, co? – wydukała Lena, przerażona nagłym uderzeniem. – Co? – powtórzyła w panicznym ataku, jaki często towarzyszy nagłemu ze snu wyrwaniu.

– Odpocząć, czy chcesz odpocząć.

– Mogę hucać, hulać! – zapewniła przysięgą niewolnika, którego życie zależy od tego, czy jest w stanie jeszcze maszerować. Wiercąc błagalnym spojrzeniem oczy Siddaya, chwytała łapczywie powietrze z płonną nadzieją dziecka, że nikt tego nie zauważy. – Naprawdę! – dodała prawie z płaczem, ku uciesze chłopaków, którzy rozsiedli się w ruinie jakiegoś domu na betonowych blokach. Jak konie rżeli śmiechem bez zahamowań.

– Gnieraj – powiedział lider i podał jej wodę. – Mamy borek, znaczy... no... – szukał słowa.

– Przerwę – dokończył za niego Helter i klepnął ramię Siddaya, lekkim skinieniem głowy potwierdzając, że nikt ich nie śledził.

Byli w jednym z kilkudziesięciu punktów postojowych Synogi, skrywających prowiant i służących jako schronienie, a nawet nocleg, jeśli zadania chłopaków tego wymagały. W starym, jak sito dziurawym budynku dziewczyna siedziała parę metrów od grupy, na kawałku schodów kiedyś prowadzących na drugie, dziś nieistniejące już piętro. Przysłuchiwała się rozmowom w języku, którego jeszcze nie rozumiała. Skupiona na utrzymywaniu prostych pleców i równoległego względem siebie ułożenia stóp przyjmowała ciosy rzucanych w jej stronę drwiących spojrzeń. Zasłaniała się przyjaznym uśmiechem i tarczą pozornej pewności, w sercu jednak krwawiąc zwątpieniem.

– Hej, pióra? – zaproponował Sidday, podchodząc do niej z kawałkiem chleba w ręce.

– Nie trzeba – odpowiedziała Lena, czując się niegodna oferowanej dobroci.

– Będziesz tylko goliła repkę, okay?

– Goliła, czyli patrzyła, tak? – potwierdziła, naśladując żołnierski salut, z przesady uderzając się boleśnie palcami w czoło. – Długo tak działacie? – szybko zapytała, by zachłannie zatrzymać Siddaya przy sobie na dłużej. Potrzebowała go teraz bardziej niż chleba.

– Działacie?

– No... Synoga jak długo istnieje.

– Trochę, ze dwa lata, a co?

– Bardzo mi się podoba jak to wszystko zorganizowałeś.

– Później pocytramy – chłopak próbował uniknąć dyskusji, zakłopotany nie mniej niż ona.

– A teraz nie możemy? – zapytała Lena, skulona jak psiak na deszczu, szklącymi się oczyma błagając o szczyptę uwagi.

– No...

– Proszę.

– Bonki ci nie wiarą dać ja – mówił Sidday, czując na plecach spojrzenia grupy. – Jesteś pirką Andersa, to problem.

– Dziękuję! – wykrzyczała Lena i w jednej chwili odzyskała całą radość życia, błyszcząc jak szmaragd w piasku.

– Za co?

– Za to, że mi ufasz. Zrobię, co trzeba, by przekonać innych. Powiedz tylko co!

– To nie takie tulne, to znaczy szybko ci nie zwiarają, bo... – próbował tłumaczyć chłopak, nagle gubiąc szyk słów w gasnących oczach dziewczyny. Jej chwilowy przebłysk radości sprzed chwili zwiastował tylko seraficzną śmierć nadziei. Teraz opuszczona, porzucona, zgarbiona mokła w deszczu apatii i zwątpienia. Jak podcięty ostrzem, Sidday padł na kolano, próbując chwycić odpływające w mrok nocy spojrzenie dziewczyny. – Gładze cię, to znaczy rozumiem – mówił. – Nicasz się, bo jesteś wybita, samotna, ale to tylko chwilę, oni zajarzą w końcu i będziesz w bajdzie dać zwali – obiecywał, próbując łatać słowami pulsujące krwią rany. – Wigasz? – pytał, jak nigdy łaknąc jej uśmiechu.

– Pomogę ci – zdecydowała Lena, podciągając odważnie spojrzenie.

– Pomożesz?

– Pomogę ci rozbudować Synogę. Pomogę ci nauczyć się języka. Pomogę ci naprawić świat – mówiła tak, jakby to wszystko było możliwe w obrębie trwającego jeszcze dnia. – Podoba mi się to, co robicie, to jak odnajdujecie drogę pośród zgliszczy. Mój ojciec zniszczył Ziemię, ja mogę ci pomóc ją odbudować.

– Warasz budować Ziemię?

– Tak! Nową, lepszą, piękniejszą, sprawiedliwszą! – żywo wymieniała Lena, czerpiąc energię najwyraźniej z powietrza. – Mam nadzieję, że ty też chcesz. Chcesz? – zapytała z kruchością, która odmowy by nie zniosła.

– No tak – przyznał chłopak, odurzony jej nagłym emocjonalnym zrywem.

– I ja ci w tym pomogę. Zbudujemy nowy świat!

– Zbudujemy... – powtórzył po niej Sidday, powoli zarażany wizją wielkich zmian.

– Urośniemy w siłę!

– Urośniemy...

– Przejmiemy okręty...

– I polecimy w kosmicę, to znaczy kosmos! – przyrzekł Sidday, pęczniejąc w jej oczach entuzjazmem, który wzajemnie spijali ze swych ust, skąpani w marzeniach nowego początku. Tak zamknięci w chwili żyli swoim światem, zjednani, zrównani i zdecydowani. W oczach siedzących obok chłopaków wyglądali jak odurzeni sfermentowanym sokiem owocowym.

– A warzył tylko puszknąć jej pióry – skomentował jeden z dzieciaków rozczarowany postawą lidera.

– Hulamy? – zaproponował Sidday, wstał z kolana i niczym rycerz wyciągnął w stronę Leny dłoń.

– Hulamy! – dziewczyna odpowiedziała i przyjęła jego gest, gotowa do drogi, pełna energii, znów onieśmielając wdziękiem szesnastoletniej, pogodnej i pełnej uroku nastolatki. W oczach zebranych w budynku zwolenników Synogi dokonała niemożliwego, w parę minut przekupując i doszczętnie deprawując ich lidera.

Do obserwacji stacji transportowej chłopcy wybrali niewielkie wzniesienie skierowane wprost na główną, dobrze strzeżoną bramę bazy. Chronił ją wysoki płot, regularnie rozstawione wieżyczki strażnicze, kilkadziesiąt żołnierzy i samo położenie pomiędzy rzeką a otwartą, rozległą równiną. Stopień ufortyfikowania miejsca nie miał jednak znaczenia, bo Sidday nie zamierzał walczyć. Skończył już z napaściami na transporty, punkty żywnościowe i magazyny. Teraz wolał negocjować, handlować, przekupywać strażników towarem, współpracą i obietnicami, tak jak niespełna godzinę wcześniej zrobiła to Lena. Dopiero teraz dotarło do niego, jak drastyczną, ale słodką poniósł porażkę, pozwalając jej wciągnąć się w szytą egzaltowanym szczęściem wizję świata. Nie czuł z tego tytułu żalu, bo i tak postanowił zaufać dziewczynie już wtedy, gdy niósł ją do bazy Synogi, lekką jak piórko i wycieńczoną, ale wciąż czarującą.

– To on – zgłosił Sidday, obserwując ruch przy bramie. – Jest przy furtce – dodał i przekazał wojskową lornetkę swojemu zastępcy. – Postulcie tu na życzy gwizd, okay? – rozkazał i pomaszerował w stronę stacji otwartą przestrzenią, po błocie i kamieniach niegdyś zielonych nadrzecznych pól.

– To chyba niebezpieczne? – zapytała Lena, jak inni, ułożona na schyłku zbocza. – Oni mogą zacząć strzelać.

– Nie – zaprzeczył Helter z uspokajającą obojętnością. – Już tydzień temu spaktowaliśmy z czarnymi wymianki. My im rulony, oni, na razie, miedzą co i kiedy hula.

– Rulony?

– Do dychania, no te żółte krzaki – z powagą wyjaśniał chłopak, pokazując, że nie wiek w Synodze ustalał hierarchię, a odwaga i dojrzałość, których trzynastolatkowi nie brakowało. – Sidday puszknie im trochę rulonów i ugodzi spotkanie z wysokim. Obza, czy słapną dać mobil, czy raby...

– Coś hula – zgłosił dzieciak obok i pokazał chmurę kurzu na horyzoncie, wznoszoną przez konwój pędzących w stronę stacji ciężarówek. Ich widok zawiesił serca w przełykach chłopaków, bezradnie wpatrzonych w piaskową strzałę gnającą wprost na bramę.

– To chyba niedobrze? – zmartwiła się Lena. Szturchnęła sztywnego na ziemi Heltera. – Musimy ostrzec Siddaya, pomóc mu...

– Za późno – burknął zastępca lidera, wciąż przyklejony do lornetki. Nie spuszczał oka z pojazdów, które na pełnej prędkości zajechały pod stację, agresywnie hamując i wzbijając w niebo jeszcze większą chmurę pyłu. Z tyłu ciężarówek, jak pociski z karabinu, wyskakiwali żołnierze sił specjalnych, obstawiając całą okolicę. Na samym końcu, gdy tylko zamęt przy bramie opadł, wysiadł ich dowódca. – To dać major z brutów. Nie gładzę go – powiedział Helter.

– Skąd wiesz, że major? – zapytała Lena, próbując przypomnieć sobie szczeble hierarchii wojskowej.

– Ci z brutów nie cirzą rang, bo się nie straszą.

– Brutów... – cicho powtórzyła, podkreślając sobie znamienną szorstkość sylab. Z dłonią, jak daszkiem, na czole, by chronić przed Słońcem oczy, wypatrywała Siddaya pośród masywnych sylwetek ciężko uzbrojonych żołnierzy, którzy wilczą watahą otoczyli swoją ofiarę. Ich dowódca, jedyny bez opancerzonych biomechanizmów, trzymał coś błyszczącego w dłoni, czym szczycił się tuż przed twarzą powalonego na ziemi chłopaka. Gdy Lena rozpoznała, że to broń, wbiła palce w ziemię, wygięła grzbiet jak kot i wystrzeliła sprintem krótkodystansowca, zostawiając po sobie tylko zawirowanie powietrza.

– Pala?! – krzyknął Helter i próbował chwycić ją za kostkę, ale ona pomknęła lekko i zwinnie, niczym wiatr głaszczący kłosy zbóż, i tylko rudymi włosami iskrzyła na Słońcu, zapowiadając rychłe swe przybycie żołnierzom.

Ich dowódca wyszedł na spotkanie pędzącej jak pociąg dziewczynie. Schował pistolet do kabury i poprawił kołnierz galowego munduru, by z prześmiewczym szacunkiem przywitać skąpaną w błocie pannę.

– Zgubiłaś buty – powiedział z bezmyślnym rozbawieniem i uprzejmością, jakimi potrafili błyszczeć tylko najokrutniejsi zbrodniarze.

Wycieńczona nagłym biegiem i rozgoryczona zabranym jej przez breję obuwiem, Lena wżarła się w duszę oficera głodnym zagłady wzrokiem drapieżnika.

– Czego tu szukasz?! – natychmiast zareagował mężczyzna, warcząc jej prosto w twarz.

– Protokół dwadzieścia pięć zero jeden.

– Co?

– Protokół dwadzieścia pięć zero jeden – wolniej powtórzyła Lena, zerkając w stronę Siddaya, który leżał parę metrów dalej wgnieciony w ziemię żołnierskim butem.

– Dlaczego taka mała sprinterka posługiwałaby się wojskowymi protokołami? – zapytał major, robiąc krok w bok, by zasłonić jej widok.

– Masz obowiązek sprawdzić podany protokół.

– Mam obowiązek? – mruknął oficer wyraźnie obrażony. – Moim jedynym obowiązkiem jest rozstrzeliwać takie szkodniki jak wy i ci zdrajcy! – krzyknął, uwalniając gniew spod maski fałszywej uprzejmości. Wskazał wibrującym w powietrzu palcem dwójkę strażników przy bramie, których żołnierze sił specjalnych na rozkaz zrównali z piachem.

– Sprawdź ten cholerny protokół! – ryknęła Lena i poniosła echem furię aż na wzgórze, gdzie oddech wstrzymywali Helter i reszta drużyny.

Oficer skrzywił parszywy uśmiech, a potem pożarł ją od stóp chciwym wzrokiem.

– Nie wyglądasz mi na robotnicę – stwierdził. – Komu uciekłaś, co?

– Protokół.

– Zarządcy portu? – pytał.

– Protokół – powtarzała Lena, niezmiennie wiercąc mu szmaragdowym wiertłem otwór w czole.

– On zbiera takie rude jak ty – stwierdził oficer i podszedł bliżej dziewczyny. – Pokaż mi tatuaż – zażądał, sięgając dłonią za jej ucho, ale nic nie zobaczył, bo oczy zaszły mu łzami. Z mysim piskiem padł na kolana, trzymając pulsujące lawą krocze i zaciskał zęby, plując przekleństwami.

– Albo sprawdzisz protokół – szeptała mu blisko ucha Lena – albo poproszę ojca, żeby pozwolił mi cię wykastrować tuż przed egzekucją.

Cisza wypełniła na powrót czarne wybrzeże, rzeźbiąc moment wyczekiwania na katastrofę w skale sylwetek oficera, dziewczyny i dwóch żołnierzy, którzy zdążyli przystawić jej broń do głowy.

– Majorze? – jeden z nich przełamał klincz nurkującej w przepaść konfrontacji.

– Majorze? – Lena powtórzyła z nadgorliwą dbałością o dźwięczność słowa. Jednocześnie powoli i płynnie spojrzeniem wsuwała mu ostrze wszechogarniającego terroru w krtań.

– Kim jesteś? – zapytał dowódca topiony strachu posoką, a potem z wygiętą wargą zdeformowanego uśmiechu próbował obrócić sytuację w głupi żart. – Niech ci będzie – w końcu ustąpił. – Sprawdzę protokół, tylko potrzebuję jeszcze hasło.

– Avalon króla Artura – powiedziała Lena nieprzejęta przytkniętymi do głowy lufami karabinów.

Major podniósł przedramię i na jego wewnętrznej części wzrokowo wpisał odpowiednie komendy, a potem zastygł, jakby czas go pominął, by ostatecznie wypluć z ust słowo:

– Rozumiem. – Nic jednak nie rozumiał. – Czekam więc na rozkazy – wycedził z obrzydzeniem.

– Nareszcie! – dziewczyna podziękowała z ulgą niebu. – Wracajcie tam, skąd przyjechaliście. Zajścia nie było. Wykonać! – ryknęła w twarz mężczyźnie, który powoli zawrócił, napięty jak sprężyna, machnął na swoich podwładnych i ruszył z powrotem do ciężarówki mało estetycznym okrakiem.

Gdy chmura kurzu obwieściła odjazd żołnierzy, Lena podbiegła do Siddaya, pomagając mu oczyścić twarz z piachu.

– Musimy stąd uciekać – powiedziała z przerażeniem – bo oni mogą zaraz wrócić! No rusz się! – Szarpnęła za koszulę zdezorientowanego lidera, któremu z ust płynęły tylko ciche niedowierzania. – Nie teraz, chodź! – nalegała, ciągnąc jego ramię jak klamkę zatrzaśniętych drzwi. Dopiero po solidnym, bezsilnością motywowanym kopniaku zdołała zmusić go do biegu. Potykając się o nierówne fałdy wilgotnej ziemi, dłońmi złączeni, biegli razem w stronę wzgórza, gdzie Helter czekał na nich z oczywistym pytaniem.

– Co to było?

– To taka mała pamiątka z dzieciństwa – odezwała się zdyszana Lena – ale drugi raz nie zadziała. Chodźcie – nalegała, nie przystając w miejscu. – No dalej! – poganiała grupę, prowadząc chłopaków, jak nieme owce, w powrotną drogę. Na chwilę przejęła rolę lidera, którego trzymała wciąż za dłoń. Tak ciągnąc wycieczkę przez miasto, nabuzowana, bosa i podziwiana, opowiadała. – To mój ojciec stworzył taki system protokołów dla wojska, choć teraz korzystają z niego głównie politycy i oligarchowie. Wiecie kto to? – zapytała, nie tracąc jednak czasu na tłumaczenie niuansów. – Ten system działa na zasadzie odgórnych rozkazów, takich nadrzędnych, no wiecie. Mając numer protokołu i hasło, możesz go aktywować i pierwotnie, to znaczy, na początku – wyjaśniała, zbyt nakręcona, by dbać o słowa – chodziło o to, żeby żołnierze na tajnych misjach mogli się zidentyfikować. Z tym, że rozkazy mogą dotyczyć czegokolwiek. Dawno temu, trochę dla zabawy, ojciec stworzył dla mnie jeden taki protokół.

– I co twój warzy? – zapytał Sidday, czerpiąc niewytłumaczalną przyjemność z faktu, że dziewczyna tak łatwo go ubezwłasnowolniła.

– Mój daje mi tymczasowo stopień generała broni – przyznała Lena i złowieszczo zachichotała, wyrastając ponad zagubione spojrzenia chłopaków, dla których jej na wpół zrozumiała opowieść graniczyła z fantastyką. – Problem w tym, że jak ojciec dowie się, że aktywowałam swój protokół, to na pewno mi go zabierze i kto wie, co jeszcze. Dlatego musimy się śpieszyć – mówiła, wciąż boso gnając zasypanymi gruzem ulicami. Pokonywała z werwą znane jej już ruiny i zwolniła dopiero w mieście, wśród robotniczych tłumów, gdzie Sidday wreszcie odzyskał kontrolę. Znów jako lider, rozdysponował rozkazy, zlecając drużynie zadanie zidentyfikowana nowego majora, a potem rozgonił ich, zostając tylko z Leną.

– Postul – poprosił chłopak. – Nie hulaj tak szybko. – Przytrzymał ją za ramię, czując ciepło pulsującej pod jej skórą krwi. Zmęczony, zgoniony, potrzebował przerwy i domyślał się, że ona też. Szukał słów, gestów, w które mógłby przekuć buzującą w sercu wdzięczność, próbując uchwycić w jednym kadrze myśli rozmiar zaklętej w niej doskonałości. Tak delikatna, wrażliwa, niezdarna, a jednocześnie niezniszczalna i radosna budziła w nim srogą, jak zima, zazdrość i coś jeszcze, czego pojąć nie potrafił, będąc błogo zagubiony w oczu jej kołysce. Utulony i zaczarowany, zapomniał, że istnieje świata bieg, bytów rozpaczliwa odrębność, marzeń przykry kres i kultury prosty wymóg, by nie rozdziawiać błazeńsko ust.

– Nie jest ci gorąco? – zapytała Lena.

– Co?

– W tej marynarce.

– Nie, blata nie – bezmyślnie wydukał chłopak.

– Nie jesteś na mnie zły?

– Zły, za co?

– Że zepsułam wam zadanie – przyznała dziewczyna i wpadła w toń skruchy jak kamień.

– No co ty, parowałaś mnie, to znaczy no...

– Uratowałam?

– Tak! – krzyknął Sidday i zachłysnął się wstydem.

– Ty też mnie uratowałeś i to nieraz. Przecież wszystko co mam, mam od ciebie. Dałeś mi jedzenie, schronienie, nawet ubranie, a ja zdążyłam już zgubić buty – ze skruchą powiedziała Lena, wpatrzona w gołe i brudne stopy. – Zrobiłeś to, mimo że nie dałam ci nic w zamian.

– Słapy to nie zwał – stwierdził chłopak i ściągnął z szyi srebrny amulet, skrywany do tej pory na piersi pod koszulą. – To dla ciebie – powiedział, wkładając jej w dłonie połyskujący w Słońcu przedmiot.

– Co to?

– Nie jarze tak w sumie. Był na polu, znalazłem go jak hulałem, znaczy szedłem do Welmond. Coś w nim jest scirzone, ukryte, ale nie da się go otworzyć.

– Jest piękny.

– To prezent – odważnie oświadczył Sidday, tremą spięty, stresem przejęty i miotany wściekle tłukącym się sercem.

– Dziękuję – powiedziała Lena i zgrabnie schyliła głowę w akcie szczerej wdzięczności. Obejrzała amulet z każdej strony, dotykiem wyczuwając roślinne zdobienia, a potem wtuliła go w pierś, jak najcenniejszy skarb, i założyła sobie na szyję. – Jesteś bardzo miły – dodała i niepostrzeżenie pocałowała Siddaya w policzek, wysyłając go błyskawicznie w przestworza rotujących gwiazd, pędzących komet, niebiańskich eksplozji i odurzającego, kosmicznego pyłu.

– No pięknie – rzekł starszy człowiek, zacierając ręce na widok zakochanej pary. Sprośnym chichotem rozbił ich intymną chwilę. – Ja cię tyle szukam, a ty dziewczyny podrywasz? – zażartował.

– Kto ty? – pytał Sidday, chowając Lenę za plecami.

– Nazywam się Henry Skimmer i wreszcie cię znalazłem.

– Co warasz?

– Chcę ci pomóc.

– Dać?

– Cóż – wykrztusił Henry i chrząkaniem oczyścił gardło. – Mam trochę wiedzy, doświadczenia i parę istotnych informacji – powiedział, poprawiając tych kilka pasemek siwych włosów na głowie.

– No i?

– No i kiedyś byłem w tym samym miejscu, co ty teraz.

– Ty? Taki przodek? – zapytał Sidday i dokładnie przyjrzał się mężczyźnie w szarym, masowo szytym dla biurowych robotników garniturze. Jego duże uszy, komiczna twarz i ciemna plama na spodniach nie wzbudzały zaufania, a raczej litość i odrazę. – Nie ciurzę pomocy – chłodno oznajmił chłopak i zawrócił na pięcie, chwytając Lenę za ramię, gotowy po prostu odejść.

– To ja stworzyłem odwróconych – rzekł Henry, w garść chwytając uwagę młodego lidera. – Dawno temu, tak samo jak ty, zbudowałem organizację, która szybko mnie przerosła, zdeptała, zmieliła, połknęła – wymieniał, z każdym słowem pokrywając twarz zmarszczkami boleści – a potem wypluła – dodał i zdjął na chwilę maskę niegroźnego komika.

– Jesteś raczkiem?

– Spokojnie, chyba nie sądzisz, że trzymaliby w szeregach takiego staruszka, co? – znów zażartował mężczyzna, jakby nie potrafił wytrzymać bez błazenady dłużej niż na bezdechu. – Stworzyłem ich, ale już dawno nie mam nad nimi żadnej kontroli. W każdym razie popełniłem parę błędów, których łatwo mógłbym uniknąć, gdybym tylko wiedział to, co teraz wiem.

– Jeśli chcesz nam pomóc, to co możesz nam zaoferować? – wtrąciła Lena, wychodząc mu naprzeciw.

– Mądrze kombinujesz, młoda damo – spostrzegł Henry, pobudzony zainteresowaniem uroczej nastolatki. – Mam garść informacji, które mogą was bardzo zainteresować. Wiem na przykład, jakimi siłami dysponuje DARPA w mieście. W sumie to udało mi się nawet podpiąć do całej ich komunikacji – przyznał z dumą, która nie pasowała do jego wieku. – A ty, koleżanko, kim jesteś? – zapytał.

– Lena Anders, a co? – odważnie warknęła dziewczyna, nazwiskiem próbując wystraszyć obcego. Jak Sidday, nie ufała starszym i wtórowała mu niechęcią do nich.

– Ciekawe, ciekawe. Jakiś zjazd rodzinny macie?

– Co?

– Hegemon też jest w mieście, nie wiedziałaś? – zapytał Henry, zuchwałym uśmiechem celebrując udaną ripostę i całkiem niezamierzenie ubierając słowa w groźbę, którą złamał dziewczynę, niby kruchą gałąź. Gdyby nie ugięte lękiem i zmęczeniem kolana, Lena uciekłaby, spłoszona jak sarna w lesie.

– Sać to jarzysz?! Kąd tu jest?! Cytraj! –krzyczał Sidday z zaciśniętą pięścią w powietrzu.

– Bez obaw, ona raczej go nie interesuje – uspokajał sytuację staruszek, przeklinając w myślach własną niepohamowaną tendencję do nietaktownych żartów, które często mylone z szydzeniem nieraz pakowały go w kłopoty.

– To kąd, po co?!

– Tego to nie wiem, ale na pewno po nic dobrego.

– Larzysz!

– A skąd, to Anders, on nigdy nie ma dobrych intencji – stwierdził Henry i nieumyślnie pchnął Lenę w przepaść totalnej paniki. Rozhisteryzowana, jak płomieniami poganiania, wyrwała się Siddayowi z uścisku i uciekła, zostawiając go z gorzkim poczuciem niezdecydowania. – No goń ją – mężczyzna zasugerował – bo tylko miłość może skleić świat. Ja tu będę jeszcze jutro – dodał i znów sucho zakaszlał, a gdy podniósł wzrok, chłopaka już nie było.

Niczym dzikie, nieufne zwierzę Lena przemykała ulicami, trzymając Siddaya na dystans, traktując go jak cień, obcą istotę, przechodnia, którego podróż na chwilę zbiegła się z jej celem. Idąc obok, ale trochę inną drogą, nie miała mu nic do zaoferowania: ani czułości dotyku, ani słów ciepłego brzmienia, nawet najmniejszej deklaracji zainteresowania, a on tak ją uwielbiał, ubóstwiał, miłował, z każdym krokiem na nowo umierając dla niej pożądaniem. Klucząc w ten sposób dróg labiryntem, niesieni do tłumów odrazą, samotni, lecz celem zaręczeni, Lena i Sidday dobili w końcu do bazy Synogi.

Tam, przy drzwiach, z całym chłodem dystansu w kurtuazji zaklętym, dziewczyna poprosiła o możliwość wzięcia prysznica, na co chłopak wyraził niemal notarialną zgodę, a potem aż jęczał z bezsilności, stercząc przy schodach i jak pies wyczekując powrotu pana. Pokorne w nim zwierzę szybko przerodziło się w rozsierdzoną bestię, targaną oskarżeniami o zaniedbanie, porzucenie i zdradę. Tak lwim w kółko człapaniem Sidday odmierzał czas, zbierając dla ukochanej słowa przeprosin, wsparcia, nadziei, łącząc zdania w kolorowe wianki i zaraz zrywając je w przebłysku rozczarowania banalnie ułożonym z nich bukietem.

Niepostrzeżenie dotarł na górę, pod drzwi pokoju, gdzie z serca płynąca odwaga wepchnęła go bezmyślnie do środka. Oto stała przed nim, półnaga, mokra dziewczyna, na podium wyciętym strumieniem światła. Pulsujące Słońce okrasiło ją tytułem najpiękniejszej ze wszystkich. Odwrócił się, choć wcale nie chciał, i niemal nie zemdlał, próbując wykrztusić z ust przeprosiny.

– Nic się nie stało – bez urazy zapewniła Lena i spokojnie, nagłą wizytą w ogóle niewzruszona, włożyła trzymane w rękach spodnie, a potem luźną koszulę. – Już – powiedziała, zaciskając na piersi dwa białe sznurki.

Jak wielka kopuła kosmicznego obserwatorium, głowa Siddaya, a potem jego tułów i nogi nawróciły w kierunku niezbadanej obcości jej astralnego ciała. Był gotów spłonąć w ogniu ginących gwiazd, ulec rozszczepieniu w starciu czarnych dziur, sczeznąć w międzygalaktycznym pustkowiu, słowem, przygotował się na wszystko, lecz i tak skonał zmieciony esencją rozpaczy, po krańce wszechświata wypełniającej oczy dziewczyny, której uwydatnione mokrym materiałem krzywizny dodatkowo wzbudzały w nim najbardziej pospolite, ludzkie i po raz pierwszy świadome żądze.

– Przerażasz mnie – wyszeptała Lena, budząc go z odruchowej oczu uczty.

– Lena... – z drżeniem głosu Sidday wykrztusił pierwsze słowo – możesz być z nami. Bońki, znaczy chłopaki, cię polubią i ci zaufają – mówił bliskim jej językiem. – Po tym, co dziś zrobiłaś, nie będzie problemu. Ja ci pomogę.

– Dzięki, ale on mnie zabije – dziewczyna stwierdziła z przerażającą pewnością i usiadła na łóżku, przyglądając się swoim pokaleczonym stopom.

– Cytrasz, jakby to już było, a ja nie pozwolę mu na to!

– Nie? – odmówiła mu zaufania Lena, w głośnym śmiechu uwalniając lęk przed ojcem. – Jak będzie chciał mnie znaleźć, to mnie znajdzie i zrobi, co zechce. Nie zatrzymasz go.

– Ja jarze, wiem, że takie cytranie nic nie znaczy, ale ja zrobię wszystko, wszystko!

– Wszytko to może być za mało.

– Nie! – krzyknął Sidday, stawiając opór jej fatalizmowi. – Zatrzymam go, nawet jakbym Synogę stracił, obiecuję ci! – Kroczył dzielnie ku dziewczynie, fizyczną bliskością dodając mocy połamanym słowom.

– Kasmira nie zatrzymałeś – wyszeptała Lena, oskarżeniem, jak barierą, blokując chłopakowi drogę, a odwróconą głową odmawiając mu litości.

– Co?

– Nic.

– Kasmira? – zapytał Sidday i ugrzązł w sieci z podejrzeń splecionej. Klęczał przed nią i jak rycerz ślubował wierność. – Nie rozumiem. O czym cytrasz?

– O niczym – Lena rozpaczliwie próbowała uciąć rozmowę. Zacisnęła kolana, spięła wszystkie mięśnie, skuliła ramiona, zakleszczając ręce na brzuchu i przyjmując pozę z rana, gdy nago w stajni siedziała.

– Chodzi o to, że zerwał z ciebie wyry? – próbował ją zrozumieć chłopak, pytaniami tylko zacieśniając na jej ustach więzy milczenia. Poirytowany wstał z kolana i zaczął chodzić wkoło, jak ślepy po omacku szukając prawdy tak obrzydliwej, że dla niego niewidocznej. – Cytraj! Teraz! – krzyknął i stracił nad sobą kontrolę. – Mów, co zrobił, albo hulnę po niego! – zawył, Słońcu dorównując błyskiem szaleństwa.

Lena podniosła wzrok, przez chwilę żałując zebranych w gardle słów, które przenikliwym piskiem w końcu rozsadziły przeżarte skrytym gniewem mury tajemnicy.

– A co taki napalony gnój może zrobić nagiej, bezbronnej i znienawidzonej przez siebie dziewczynie?!

Nie do końca rozumiał, dokąd biegł. Nie pamiętał schodów, korytarza i mijanych osób. W tle huczącej nienawiści, z tyłu głowy, szumiały jej błagania, by się zatrzymał, by tego nie robił, nie słuchał ich. Szał był szczelny, doskonale odcinał go od świata i kontrolował każdy ruch, prowadząc w prostej linii do spełnienia zemsty. Czysta i samoświadoma furia, jak instynktem prowadzony drapieżnik, pchała chłopaka tam, gdzie mogła znaleźć dla siebie ujście. Gdy woń ofiary zagęściła powietrze, świat eksplodował wydartymi z rzeczywistości kadrami, przejaskrawionymi dźwiękami i palącymi końcówki nerwów bodźcami. Ciężki i szybki oddech zszywał przeskakujące obrazy miasta, przerażone spojrzenia i usta, które choć drgały, to nie mówiły. Potem krzyki i piski, błyski kłów i pęd, i pogoń, i szał, i trzaski, lament, krew, cisza. Niecałą godzinę później Sidday był z powrotem i niewiele pamiętał.

Do budynku wszedł w spokojnym, prawie katatonicznym stanie. Opanowany i chłodny, na rękach miał krew, a w oczach pustkę. Dziś po raz pierwszy zakochał się i po raz pierwszy zabił, nie w samoobronie, nie by kogoś uratować, a z najczystszej umyślnej zemsty. Dojrzał do roli lidera Synogi, został mężczyzną i z taką myślą, zanim dopadnie go rozpaczliwa świadomość zbrodni, chciał jak najszybciej wrócić do Leny.

– Czyja to bluzga?! Ktoś kichnął? – zapytał Helter, zatrzymując lidera w korytarzu na parterze budynku.

– Kasmira. Kichnąłem go.

– Co?!?

– Zabiłem go, tak o, rękoma, tłukłem głową o podłogę, aż kichnął – obojętnie opowiadał Sidday i z niewinną ciekawością oglądał zakrwawione dłonie, próbując sprecyzować ich rolę w dokonanym akcie okrucieństwa.

– Ale gono!? – wydzierał się Helter i potrząsał liderem, jak pniem spróchniałego drzewa.

– Bo ją zbluźnił!

– Co?

– Zbluźnił, zbluźnił! – wykrzyczał Sidday i z obrzydzeniem go odepchnął.

Helter natychmiast ustąpił, bo mimo młodego wieku potrafił odczytać siły kierujące ludzkimi zachowaniami. Wiedział, że miłość nie różni się od żądzy władzy w tym, że potrafi przekonać do najokrutniejszego ze wszystkich czynu.

– Jarzysz, że będzie gres? – zapytał. – Oni nie ruskną tego tak o.

– Nieważne.

– Dobra. Pocytram z bońkami z południa. Wybadam ich – zasugerował Helter, rozumiejąc, że to jemu przyjdzie łagodzić ten kryzys. W głowie już planując działania, spostrzegł na swojej białej koszuli dwa krwawe odciski dłoni, które jak pierwszy grzmot błyskawicy uświadomiły mu wiszącą nad ich głowami burzę.

– Cytraj im, że lada ktoś jeszcze wara się ze mną pasować, albo bulić Lenę, kichnie dać Kasmir –rozkazał Sidday i powoli, ciężkimi od sumienia krokami, zaczął wspinaczkę po schodach.

– Postul, jeszcze jedno – zawołał chłopak i widząc, że lider go ignoruje, szybko dodał: – Gańce cytrają, że na Raksach kichnęli nadzorczynię. Podobno duża celanina była i sam Hegemon ją uciął.

– I dobrze – burknął Sidday i zniknął za zakrętem schodów.

Wolność

(historia nr 1.20 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Sidday stał na szczycie zdobytego z trudem wzniesienia i próbował objąć spojrzeniem ogromny, zlewający się z pułapem chmur, obłok pyłu, który całkowicie przykrywał budynki i tarasy hali, gdzie jeszcze wczoraj pracował. Ściana brązowo-szarej rozedrganej materii, rozświetlana brudnymi błękitnymi pasmami stłamszonego światła, sunęła ociężale, jak gigantyczna kurtyna, w kierunku miniaturowego przy niej miasta Tynan. Sidday wiedział, że nie powinien się zbliżać do tej ogromnej piaskowej burzy, która cicho pomrukując, niosła lęk i zniszczenie wszystkiemu na swojej drodze. Słyszał o radioaktywności i efektach jej działania, choć nie na szkoleniach w przysposobieniówce, ale od starszych robotników i kolegów, teraz zamienionych w pył jednym wybuchem. Sam ocalał, bo rankiem postanowił znów czmychnąć z hali i zrobić pieszą wycieczkę do miasta Drez, by odetchnąć spokojem i nasycić się ciszą.

– Co teraz? – westchnął głośno. Nie miał ze sobą nic do jedzenia ani picia, a wszystkie jego rzeczy, w tym ulubione drewniane pudełko szachów, spłonęły w ogniu eksplozji. Nie mógł wiedzieć, co było jej przyczyną, ale domyślał się, że tylko Tyranit  jest w stanie wznieść w kilka sekund skłębiony filar szarej, ognistej masy do samego nieba. Poza kilkoma próbami testowych wybuchów nikt nigdy nie przebadał prawdziwego potencjału tego energochłonnego materiału. Jego złowroga moc była ludziom obca i jedynie teorie mówiące o łamiącej prawa fizyki niszczycielskiej sile Tyranitu pobrzmiewały w głowach najzacniejszych naukowców. Błękitne pasy brudnego światła o podłużnych, wijących się kształtach pokrywały pionowe ściany tych piekielnych wrót i wyglądały jak latające bestie, które w natłoku tarły o granice swojego terytorium niczym węże ściśnięte w szklanym terrarium innego wymiaru.

Sidday stał bezczynnie, zawieszony w ciszy, wpatrzony w ścianę pyłu, która pochłonęła kilka tysięcy ludzi, w tym jego jedynego przyjaciela, Henry’ego. Nie mógł nic zrobić, był bezsilny, jak wszyscy mieszkańcy miasta Drez. Piekło miało wkrótce pożreć ich strzeżone wysokimi płotami okoliczne sady i pola, a potem wessać cały dobytek i na końcu zabrać im życie. Z chaotyczną krzątaniną mieszkańców, przypominających z oddali wzburzone, acz ciche w swej tragedii mrowisko, kontrastował spokój chłopaka. Ciepłe promienie masowały mu plecy, a wiatr szumiał w uszach, powtarzając szeptem nic się nie stało, nic się nie stało. Dopiero burczenie w brzuchu wyrwało go z letargu bezradności i zmusiło, by zejść do miasta drogą prowadzącą obok sadów pełnych błyskających w powietrzu owoców. Strzegły ich zautomatyzowane wieże strzelnicze, przeciwpancerne słupy, podpięte pod prąd płoty i setki kamer, gotowe w kilka sekund przygnać ciężarówki wypchane po brzegi żołnierzami DARPA.

Sidday krążył po porzuconych obrzeżach Drez. Był głodny, ale niechętny, by przekraczać granicę hałaśliwych ulic, które natłokiem wydarzeń, rozmów, dźwięków odrzucały go, jak lodowata woda u brzegu jeziora. Nie chciał wchodzić w głąb tej spanikowanej społeczności, zanurzać się całym ciałem w trawiącym ich koszmarze utraconej hali będącej dla okolicznych miejscowości jedynym źródłem utrzymania. Bez produkcji okrętów rejon przestawał mieć dla Wielkiego Planu jakiekolwiek znaczenie. Nikt nie wątpił, że po katastrofie rządowe dostawy chemikaliów potrzebnych do ochrony upraw przed radiacją Słońca skończą się, zamieniając Drez w kolejne zdegradowane rumowisko na postapokaliptycznym pustkowiu.

Kto miał własne auto, a takich było niewielu, wyjechał już dawno, reszta zaś walczyła o miejsca w rozsypujących się busach lokalnych kierowców, samozwańczo organizujących transport między okolicznymi miejscowościami. Nie istniały inne środki transportu, poza koleją całkowicie kontrolowaną przez władze i wykorzystywaną tylko na rzecz budowy Floty lub obsługi sił DARPA. W gruncie rzeczy małe miasteczka, takie jak Drez, odtwarzały życie sprzed kilkuset lat, tworząc samodzielne, zamknięte społeczności skupione na zaopatrywaniu hal niemal na zasadach pańszczyzny.

Robiło się ciemno, ale to nie noc w obcym miejscu przerażała Siddaya, ale fakt, że rano wstanie bardzo głodny i nie będzie miał czego wymienić na żywność. Zmęczony chodzeniem i palącym Słońcem w końcu znalazł sobie miejsce w jednym z porzuconych domów dawno temu wypędzonej klasy średniej. Wyrwane okna i wyważone nienawiścią tłumów drzwi zapraszały do kompletnie ogołoconego wnętrza, gdzie poza osłoną przed gołym niebem budynek nic nie oferował. Chłopak obszedł ruinę i znalazł metalowe wiadro z odrobiną wody. Wziął łyk, niemal mdlejąc od gęstej woni smrodu i zgnilizny, a potem położył się na podłodze przy jeszcze stabilnie stojącej ścianie i czekał z utęsknieniem na sen.

Nie mógł jednak zmrużyć oka, bo myśli, jak maszyny w hali, łoskotem trzymały jego świadomość w uścisku obaw. Nie potrafił uciec od obrazów potwornej kolumny dymu niczym stopy stratosferycznego giganta skradającego się gdzieś na horyzoncie. Wraz z rosnącym głodem jego senne rozważania zaprowadziły go do pytania o to, czy kradzież jedzenia w walce o własne przetrwanie jest sprawiedliwa. Nigdy wcześniej nie myślał w ten sposób, tak filozoficznie, budując argumenty i szukając nietykalnej bariery wiecznej etyki. Nawet gdyby chciał, to nie mógłby, bo brakowało mu odpowiednio rozwiniętego języka. Oprócz mechanicznej terminologii i podstawowych komend w przysposobieniówce nie uczyli niczego więcej. Tylko dzięki rozmowom z Henrym potrafił nazwać to piekące uczucie z tyłu głowy, rozchodzące się promieniście ciepłem po całym ciele, które rozładowywał całodniowymi ucieczkami z hali. Zanim zabrał go sen, Sidday wymamrotał dumnie na głos: – Nie gnieram kucy, ale obto pielić.

Obudził się głodny z ogromnym pragnieniem, by włożyć cokolwiek do ust. Wczoraj rozmyślał tylko o kradzieży, dziś już ją planował. Był gotowy zrobić wszystko, by zjeść i zaspokoić to okropne wrażenie skręcania w brzuchu, do którego dołączyły koszmarne bóle pleców i barku spowodowane niewygodną pozycją, w jakiej spał. Z kwaśną miną, na głos jęcząc i strzelając mięśniami, zajrzał do metalowego wiadra, by sprawdzić, czy przez noc nie pojawiła się w nim świeża woda. Pojemnik był pusty. Ruszył więc w stronę centrum miasta z pęczniejącym w brzuchu postanowieniem, że jeśli będzie miał okazję, ukradnie jedzenie.

Zbierając odwagę, wędrował główną ulicą Drez i obserwował zdeformowane chałupniczymi naprawami budynki. Wyglądał jak leniwy turysta w mieście, gdzie wciąż panika rządziła umysłami mieszkańców, którzy choć chcieli, to nie mogli uciec. Na szczęście śmiercionośna chmura nażarła się sąsiednią miejscowością i zwolniła, odkładając Drez na później. Dwa donośne głosy zwróciły uwagę chłopaka.

– Drugi dzień idzie i nikt nie przyjechał. Zostawili nas! – skomliła starsza kobieta oparta o ogrodzenie swojego ogrodu. Stała obok rzędu doniczek z ziemią. Nic z nich nie wyrastało.

– Pewnie straszą się promieniowania – odpowiedziała jej sąsiadka po zewnętrznej stronie płotu. Obie były brudne od pracy na polu i ubrane w pozszywane z przypadkowych materiałów kombinezony.

– A ty co myślisz, bezpiecznie jest?

– Nie wiem, nie znam się, dlatego z mężem jedziemy. Czekamy tylko, aż busa pojeżdżą. Dziś nie ma, ale jutro sąsiad mówił mają zwieźć.

– Ja nie mogę, bo co z polem zrobię?

– Kochana, jak ci to pole napromieniowało, to nic ci z niego.

– Ale te opary stają nad Tynan i już nie tak gęsto są. Może do nas nie dolecą, co? – dopytywała się z nadzieją kobieta zza płotu.

– Ja to bym się straszyła tym, czego oczom nie widać – odpowiedziała druga z nich, budując głosem groźbę. – Straszą, że od tego gały krwią się leją i z uszu cieknie flama. Mąż gadał mi, co widział za polem, jak tam ludzie leżeli. Wszystko we krwi było, wszystko zlane flamą! – mówiąc to, wpadła w atak kaszlu, który jak obraz wymienionych straszności wybałuszył oczy pierwszej z rozmówczyń, nagle prostując ją jak na alarm i zawracając do domu, gdzie trzasnęła za sobą drzwiami.

Sidday także nie miał ochoty wysłuchiwać tych okropności, zwłaszcza na pusty żołądek. Ruszył dalej, szurając stopami po zakurzonej ulicy, wypatrując już tylko jedzenia. Dotarł do jednej z bocznych uliczek, gdzie w chwili zwątpienia urzekł go piękny oczom widok. Dwa kosze, wypełnione owocami i warzywami, stały na chodniku pilnowane przez małego, na oko dwunastoletniego chłopaka. W rękach trzymał, jak broń, kolorowy plastikowy kijek.

Prowadzony głodem niczym ćma w stronę światła Sidday ruszył prosto na jedzenie bez pomysłu, jak wyprosić choć jedno jabłko.

– Jolka – powiedział i oblizał wargi.

– Cześć. Masz maskę? – od razu zapytał chłopak. Był o głowę niższy, o dwa lata młodszy i porządnie ubrany. Prawdopodobnie pochodził z rodziny rzemieślniczej, a takie z reguły dobrze potrafiły się usytuować w realiach Wielkiego Planu.

– Maskę? Dać maskę?

– Nooo... – przeciągnął dzieciak – gazową, taką na całą twarz – tłumaczył, rękami rysując w powietrzu obraz przedmiotu.

– Nie, nie gnieram. A kąd ci ratka? – zapytał Sidday, przyklejony wzrokiem do koszy z jedzeniem.

– Jak to, nie wiesz? Wybuch był i promieniowanie jest. Rodzicie mówili mi, że trzeba nosić maski, bo można się nawdychać tego, ale nikt nie ma masek.

– A to się ula? Ja uszyłem, że to przez mieto wchodzi.

– Jak przez skórę, to jeszcze gorzej – z przerażeniem stwierdził chłopak, sprawdzając, jak gruba jest jego koszula.

– Wramicie? – zapytał Sidday z drżącą ręką na jednym z koszy.

– No tak.

– A co z kucą?

– Zabieramy, ale też chyba jest napromieniowana.

– Ja obzam, czy jest wiga! – wykrzyczał podekscytowany Sidday, gotowy poświęcić zdrowie i życie, by przetestować jedzenie.

– No nie wiem. Muszę zapytać mamę – powiedział chłopak i niepewnie zerknął na otwarte drzwi do domu.

– Ale kąd, ona nie obta mi obzaić, a ja się nie straszę.

– No dobra, masz jabłko – ustąpił, podając mu pierwszy z brzegu owoc, w który przybysz wgryzł się jak lew w gardło ofiary, pochłaniając kolejne kęsy ze wstydem w oczach. – I co?

– Obzaję jeszcze bańkę i marchewki, obto? – zaproponował z pełnymi ustami Sidday. Nie czekając na odpowiedź, chwycił gruszkę i warzywo, a potem z łupem przy piersi zrobił krok w tył, kolejny, by z głupkowatym uśmiechem w końcu zawrócić i zacząć uciekać.

– Czekaj! Gdzie idziesz? – krzyknął dzieciak, ale przybysz już pognał, ścigany przez własny wstyd. – To jak teraz dowiem się, czy jedzenie jest napromieniowane? – zastanawiał się, znów samotnie stojąc na warcie wystawionego przed domem towaru.

Jak kamień na szyi, poczucie winy ciążyło Siddayowi. Jednak zło, do którego został zmuszony, nie mogło pociągać za sobą konsekwencji, bo przecież to natura wyznaczyła mu potrzeby i skręcającym żołądkiem nakazała działanie. Tak usprawiedliwiając sobie kradzież, pochłaniał jabłko i gruszkę na przemian, nie odczuwając prawie żadnego smaku, poza plastikowym i chemicznym polotem. Wszystkie owoce, genetycznie modyfikowane, sztucznie nawożone i hodowane na imitacjach drzew, były pozbawione soczystości i słodkości, o których uwielbiał opowiadać mu Henry. Słońce już od dawna skutecznie uniemożliwiało prawdziwą uprawę roślin. Bez laboratoryjnych, w panice wytworzonych i nie do końca sprawdzonych wynalazków rolnictwo zniknęłoby z powierzchni ziemi, a wraz z nim ludzkość.

Gdy Sidday zjadł, co ukradł, od razu poczuł się lepiej. Odzyskał siły, wiarę w swoją uczciwość i wolę, by ruszyć dalej. Choć nie wiedział, dokąd idzie, to sama podróż sprawiała mu ogromną przyjemność, której sam do końca nie rozumiał. Czy brak codziennej pracy, presji władz hali, agresji strażników i złośliwych kolegów był aż tyle wart, że głód i niepewność kolejnego dnia rozmywały się na marginesie drobnych niedogodności? Jak filozofowie, o których trochę słyszał od Henry’ego, chłopak rozmyślał nad tym dylematem, tracąc zupełnie zainteresowanie otaczającym go światem. Wciągnięty w podróż przez myśli, wnioski i kolejne zagadnienia, zaczął na głos zadawać sobie pytania.

– Czy w tych metropoliach, co cytrał mi Henry, też były druhy bez swojej hali dać ja, hulające bez wachty dać ja?

Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiał. W ogóle nie myślał o tak nieprzydatnych miarą Wielkiego Planu rzeczach. Teraz jednak, jakby dopiero co otworzył oczy, zaczął dostrzegać pytania powiązane z codziennymi wydarzeniami, które od lat powtarzane nigdy nie budziły w nim wątpliwości. Nagle zapragnął zobaczyć te milionowe miasta z opowieści Henry’ego, budynki tnące chmury, niemal z magi płynącą technologię i niesamowity pośpiech na ulicach. Sam nigdy ich nie widział, bo całe życie spędził na prowincji, gdzie tylko hala i pola tarasowe zdradzały mu osiągnięcia cywilizacji człowieka.

Drez i Tynan z metropoliami nie miały nic wspólnego. Tutaj domy były z cegły i betonu, często pokrywane płytami z blachy i plastikiem, który służył jako główny materiał naprawczy. Pozatykane czym popadnie mury dziwiły oczy przypadkowymi kreacjami, czasami strasząc wystającymi prętami, czasami bawiąc kolorowymi łatami. Budynki, jak na defiladzie, poustawiane w równych rzędach i odstępach, próbowały skupiać na sobie uwagę kształtami, od idealnych sześcianów po spiczaste trójkąty, fasadami z płyt lub chropowatego tynku i dachami w każdej możliwej formie. Ten kalejdoskop figur i formatów Sidday przekładał w wyobraźni na szkic metropolii, a jego rozpędzony dyskursem umysł gmatwał mu zadanie dziwnymi pytaniami o to, jak ludzie blachą mogli łatać sięgające chmur wieżowce.

Tak zamyślony i oddany przyjemnej kontemplacji, okrążył miasteczko, a z dobrego humoru wybiły go dopiero okropna suchość w ustach i głód. Te, jak strach przed samotnością, powracały niepostrzeżenie i nagle, rozbijając w pył z trudem budowaną wiarę w to, że wszystko będzie dobrze. Skupienie i ciągłość myśli w jednej chwili stały się nieosiągalne. Raz po raz rozpoczynane zdania pękały i jak uszkodzony film przeskakiwały wciąż w ten sam korytarz pragnień, by zjeść, coś wypić i odpocząć. Przez kilkadziesiąt minut Sidday sterczał w miejscu, przeliczając według własnego wzoru odległość, czas i energię potrzebne, by dotrzeć do rzeki za miastem. Uwzględnił nawet ryzyko skażenia wody, trafienia na złodziejskie szajki i zwykłego zagubienia. Alternatywą był powrót do wcześniej oszukanego chłopaka z wynikami porannego eksperymentu i potrzebą powtórzenia testu. Zawieszony w defektywnym procesie wyboru skręcił w przypadkową uliczkę, decydując się oddać decyzję w ręce losu.

Trafił na kolejną rodzinę pakującą dobytek do auta lub raczej bliżej niezidentyfikowanego pojazdu prowizorycznie naprawianego w nieskończoność, tak że kolejne blachy przykrywały inne, będące łatami wcześniejszych renowacji. Przez ponad pół godziny Sidday obserwował, jak cztery osoby, tworzące obcy mu społeczny konstrukt asocjacji genetycznej, wynosiły walizki i pakowały je do samochodu, upychając wszystko na siłę i wzajemnie zmieniając położenie wciśniętych wcześniej bagaży. Gdy w końcu klapa auta się zamknęła, koła zazgrzytały w ruchu, a silnik zarzęził na pożegnanie, Sidday mógł skorzystać z otwartych na oścież drzwi do domu. Nie dając sobie szansy na wątpliwości, wpadł jak torpeda do środka, stając zaraz za progiem z szeroko otwartymi niebieskimi oczami.

To, co zobaczył, zaskoczyło go do tego stopnia, że przez chwilę chciał wyjść, myśląc, że przekroczył jakiś niewidzialny próg światów. Budynek wypełniały urządzenia w dziwacznych kształtach i o wyglądzie mechanicznych eksperymentów szalonego naukowca. Różne wyświetlacze, poukładane wielkością elektroniczne pudełeczka z wystającymi drutami, zwoje kabli, powykręcane rury, rurki, tuleje na półkach i setki metalowych drobiazgów wyglądały jak osobliwa muzealna wystawa sprzętu odrzuconego przy budowie okrętów.

Dom zachwycał jednak ponadczasowym i bezsprzecznym pięknem. Pracochłonne wykończenia muskały struny estetyki od urodzenia wpisane w każdą świadomą istotę, bez względu na poziom jej zrozumienia sztuki. Wszystkie krawędzie, parapety i uchwyty miały zdobienia, a sufit pokrywały precyzyjnie wyżłobione figury w kształcie zwierząt, splątane ciałami w ukropie zamrożonego w chwili ruchu. Każda lampa była inną kamienną figurką w armii nagich postaci pilnujących spokoju domostwa. Każdy róg przy suficie zarastał wyrytymi pnączami dawno wymarłych roślin.

Sidday przypomniał sobie kilka spotkań na kursie historii w przysposobieniówce, kiedy pokazano robotnikom serię krótkich filmów, gdzie z niepotrzebną agresją wyśmiewano marnotrawstwo, degenerację i rozpustę, jakie panowały przed Kryzysem Słonecznym. Dużo mówiono o wielkiej wojnie, zawsze w kontekście zasłużonej sobie przez upadłą cywilizację kary, ale nigdy nie pokazywano im pięknych, ówczesnych wystrojów domów. Z jakichś bliżej nieokreślonych przyczyn starożytna sztuka i estetyka trafiły na listę tematów zakazanych dyrektywą użyteczności dla Wielkiego Planu.

– O! – zawołał Sidday, odkładając w pamięci kolejny ciekawy wątek do rozważań, zaraz po tym, jak tylko pozbędzie się tego okropnego burczenia w brzuchu. Miał szczęście, uciekająca w pośpiechu rodzina zostawiła sporo jedzenia i choć dla nich były to resztki, dla niego stanowiły najlepszą kolację w życiu. Z werwą szarpał zębami kawałek starego chleba, porzuconego w kuchni na blacie, i wypił resztkę wody ze sporego baniaka. Z ciekawości zajrzał też do lodówki, gdzie jak we śnie czekała na niego miska sałatki ziemniaczanej. Podziękował mieszkańcom za ten hojny gest i wyjadł wszystko, oblizując na końcu palce. Jeszcze z pełną buzią trochę starych, ale i tak dobrych pomidorów, wybranych z koszyka na stole w jadalni, przeglądał szafki i odwiedzał kolejne pomieszczenia domu.

Oglądał każdą znalezioną rzecz, niczym artefakt z życia rodziny, której on nigdy nie miał. Zaglądał wszędzie, nawet pod szafki podekscytowany, najedzony, ale wciąż głodny nowych odkryć, jakby dopiero co zrodził się z matki. Tak zaaferowany prowadził monolog myśli, wygłaszając go na głos w stronę wyimaginowanego przyjaciela, zawsze otwartego na nową dyskusję.

– Wreszcie mogę myśleć! – krzyknął, gdy zrozumiał prawdziwe znaczenie słów wymamrotanych poprzedniego wieczoru. Jak chęć życia po zaspokojeniu podstawowych potrzeb, wróciła do niego wiedza z językowych lekcji Henry’ego. Mieszając wielkomowę z nowo poznaną terminologią, zapełniał kolejno odwiedzane pomieszczenia świeżymi przemyśleniami.

– Obto robić, co chcę, jechać w pola, mogę marzyć! – mówił, zatrzymując się w pokoju prawdopodobnie najmłodszego członka rodziny. – Ale dać mam marzenia? – zapytał nagle zafrasowany, siadając na jednym z miniaturowych plastikowych krzeseł. Zamyślony ugryzł ostatniego pomidora i dalej prowadził monolog wpatrzony w gołą, niebieską ścianę pomieszczenia. – Waram lecieć w kosmicę – stwierdził – tak, chcę golić Ziemię z kosmicy! – akcentując każde słowo, oznajmił światu i zaraz pobladł, bo z zasłyszanych historii w hali wiedział, że najbliższa baza kosmiczna jest w Welmond, ponad tysiąc kilometrów stąd. Może więcej, może mniej, a może zupełnie gdzie indziej, to było bez znaczenia, bo i tak nie potrafił przeliczyć tego na pojmowalną mu odległość.

Podrapał się po głowie, czując, że potrzebuje pilnie kąpieli, którą dodał do listy potrzeb.

– Jestem bezhalny. Nigdzie nie jest mi farowo – stwierdził dumnie. – Pohulam, to dobije – dodał i spostrzegł, że jest w zupełnie innym pokoju, a jego palce wędrują po spodniej krawędzi blatu nocnego stolika. Usłyszał pstryk i zamarł, żałując przez chwilę bezmyślnej zabawy w złodzieja. Niepewnie zajrzał do wysuwanej szufladki i odsunął lekko wystające dno, znajdując pod nim prawdziwy pistolet. Przeraził się i z trudem powstrzymał nogi przed ucieczką, która z reguły była odpowiednią reakcją na widok czarnej lufy wystającej z dłoni żołnierza DARPA.

Ostrożnie wyciągnął broń i zaczął ją oglądać, najpierw trzymając jak truciznę w dwóch palcach i z dala od twarzy, a potem pewniej chwytając za uchwyt i analizując z bliska wzrokiem. To był impulsowy, nowoczesny pistolet z identyfikacją odcisku dłoni, więc całkowicie bezużyteczny chłopakowi. Sidday pobawił się nim chwilę, pociągnął parę razy za spust, udając przy tym stłamszony świst wystrzału, potem postukał o ścianę i wyrzucił go do śmietnika, wychodząc z pokoju.

Resztę dnia spędził na skrupulatnym przeglądaniu pozostawionych przez rodzinę rzeczy i planowaniu swojej podróży do miasta Welmond, które tak, jak większość ludzi, znał tylko z jednego budynku: symbolicznej wielkiej wieży zniszczonej wybuchem podczas III wojny światowej. Noc spędził jak król na miękkim prawdziwym łóżku w największym pokoju zajętego domu.

Śnił o ubranych w robocze kombinezony manekinach bez twarzy. Stały w kącie pomieszczenia, przygotowane do wyrzucenia i tylko błyszcząca w ciemności bransoletka na ręce mężczyzny zdradzała, kim byli. Sidday nie pamiętał rodziców, poza popękanymi skrawkami wspomnień zamkniętych w zapachach, które czasami uruchamiały lawinę znajomych emocji związanych z dzieciństwem. Taki efekt miała na przykład woń topniejącego wosku. Nie wiedział dlaczego i specjalnie nie chciał wracać do wyrwanych z kontekstu pamięci czasów. Sprzeczne obrazy, jak kamień w bucie, tylko drażniły niepotrzebnie jego codzienny spokój.

Obudził się, jak zwykle, głodny. Tym razem jednak na stoliku obok czekał na niego słoik pełen ogórków konserwowych, które znalazł jeszcze wczoraj w piwnicy. Wcinając śniadanie i bezczynnie leżąc w łóżku, podziwiał żłobiony gąszczem liści sufit i rozmyślał o tym, jak cudownie jest móc spać, ile dusza zapragnie. Nikt go nie poganiał, nie dzwonił po uszach alarmem i nie wyrywał krzykami z miękkiej pościeli. Miał czas na wszystko i by nic nie robić. Dopiero echo propagandowych filmów, które robotnicy w hali musieli regularnie oglądać, ku przestrodze i by z uśmiechem ruszać do pracy, poderwało go na nogi i popchnęło do łazienki.

Nie było wody, bo choć Drez leżało w zasięgu przepompowni hali, to ta zniknęła przecież pożarta przez wybuch. Sidday wzruszył ramionami. Wiedział, że gdy pozostawione w toalecie nieczystości zaczną cuchnąć, jego już dawno tu nie będzie. Obmył się tylko wodą pitną z baniaka i skorzystał z porzuconego przez rodzinę szamponu o zapachu cytryny. Tak bardzo go polubił, że wmasował całą garść płynu w kołnierz koszuli.

Na drugim piętrze domu wyjrzał jeszcze przez okno, za którym brunatne wrota piekieł stały w oddali, tak samo gęste i pełne błysków, jak wczoraj. Zbiegł na dół z plecakiem pełnym znalezionych fantów i wystrzelił przez drzwi, gotowy na podróż życia. Ze sobą wziął koc, resztę jedzenia, kuchenny nóż i biżuterię, którą znalazł porzuconą pod łóżkiem. Wiedział, że pewnie na nic się nie przyda, ale i tak ją spakował, bo od wczoraj piękno cenił nie mniej niż praktyczność.

Pulsujące Słońce grzało ostatkiem lata, a chłodny wiatr zapowiadał nadchodzącą jesień. W powietrzu było można wyczuć walkę dwóch skrajnych sił natury.

Niesiony przeczuciem wielkiego spełnienia i pełny buzującej w środku energii, Sidday maszerował główną ulicą w stronę jedynego przystanku autobusowego w mieście. Łatwo go rozpoznał, bo wokół niewielkiej tabliczki z napisem Vesteren zobaczył kilkadziesiąt osób strategicznie skumulowanych tak, by znaleźć się dokładnie tam, gdzie miał wkrótce stanąć stary, odzyskany ze złomowiska pojazd. Nikt do końca nie wiedział, kiedy autobus dotrze, czy dotrze i czy faktycznie zajedzie tam, gdzie dwie, grube kobiety obwarowane walizkami próbowały zapewnić sobie pierwszeństwo wejścia na pokład. Za nimi o miejsce walczył mężczyzna z dwójką dzieci kurczowo trzymających rękawy jego długiej, białej koszuli. Dalej kilka starszych panów z torbami pod pachami i w robotniczych czapkach na głowach obserwowało ulicę, skąd miał nadjechać lokalnie organizowany transport.

Sidday stanął z boku tej gromady, wyglądającej jak zbita na ogryzku jabłka kolonia cicho brzęczących na siebie much. Fascynowali go, bo z jednej strony szturchnięciami i wrogimi spojrzeniami walczyli o miejsce, z drugiej – przypominali mu jeńców wojennych z filmów historycznych, pozbawionych wiary w to, że ktokolwiek po nich kiedykolwiek przyjedzie. Nagłe dźwięki charczącego silnika i rytmiczne stukanie podwozia rozbudziło chmarę podróżnych. Magnetycznym wzrokiem przyciągali wybojami rozkołysany na horyzoncie autobus, który ostatecznie stanął nie tam, gdzie przewidywali. Jak starożytni żołnierze, ruszyli do ataku falangą, obwieszeni dobytkiem niczym zbroją, tupotem nóg wzburzając tylko niepotrzebnie kurz. Sidday miał szczęście, bo drzwi pojazdu, z jękiem zmęczonego metalu, otworzyły się tuż przed jego nosem. Wskoczył z uśmiechem do środka i popłynął, jak na fali, pchany rozgrzaną ludzką masą. Ostatecznie wylądował na tylnej szybie, rozgnieciony jakąś strasznie napchaną walizką. Jak wszyscy pasażerowie, musiał stać, bo aby zyskać więcej przestrzeni, fotele wyrwano z podłogi, pozostawiając niezałatane dziury po śrubach.

Był koniec września i trwały ostatnie gorące dni, więc odór spoconych ludzi i starych warzyw wypełniał autobus, zapychając nozdrza chłopaka. Nie narzekał, bo wiedział, że wolność kosztuje, a marzenia nie realizują się same bez potu, dosłownie. Z twarzą wgniecioną w szybę oglądał długie ciągi betonowych murów, znad których wystawały gałęzie drzew owocowych. Patrzył na nieskończone puste pola i pojedyncze ruiny budynków, wyobrażając sobie, że to splądrowane zamki, porzucone przez dezerterującą, pod naporem wrogich wojsk, armię człowieka. Ćwicząc kreatywność i odporność na parną wilgoć trących cielsk, Sidday dotarł po trzech godzinach do Vesteren. To tu był jedyny w okolicy ogólnodostępny dworzec kolejowy. Zlepiona potem ludzka masa przelała się przez małe drzwi autobusu i natychmiast rozprysła na wszystkie strony, pozostawiając chłopaka w plamie potu na chodniku.

Przyzwyczajony do widoku ogromnej hali na środku pustkowia, Sidday stał otoczony zewsząd budynkami, które nie pozwalały spojrzeć dalej niż kilkadziesiąt metrów. Pod stopami miał lekko skruszony i pokryty gąszczem mikroskopijnych pęknięć interaktywny chodnik z blatowanego szkła, specjalnego, niezwykle wytrzymałego materiału, który kiedyś, gdy jeszcze działał, wyświetlał przechodniom kierunki, ostrzeżenia, opisy zabytków, a nawet pogodę. Choć podłoże już od lat było nieczynne, zachwycało chłopaka niesamowitą elastycznością. Przy każdym kroku dawało wrażenie, jakby stąpał po gumowej wykładzinie w sali gimnastycznej, do której codziennie robotnicy w hali musieli chodzić na obowiązkowe, nudne ćwiczenia. Sidday słyszał, że podobna technologia jest stosowana na pokładach okrętów, ale nigdy jej nie widział.

– Kapiry – przeklął z pogardą, myśląc o władzach hali, które próbowały go okraść z tak wspaniałego doświadczenia. Jego wzrok powędrował w stronę fasady dworca. To była wielka, ceglana i szpicem zakończona ściana z potężnym okrągłym witrażem, niczym ozdobnym diamentem. Chłopak płonął fascynacją, bo dobrze mu znane hale budowano z myślą o efektywności, oszczędności, użyteczności. Żadna ozdoba, zbędność, marnotrawstwo nie mogły przetrwać kontroli zarządców.

Tu natomiast budynki lśniły światłem i klarowną koncepcją. Choć pokrywało je zniszczenie lat, wciąż zdradzały piękno artystycznej ekspresji ich twórców, dla których forma, szczegół i precyzja były drogą do prawdy, doskonałości, dumy z własnej egzystencji. Sidday tego nie rozumiał, ale z przyjemnością podziwiał architektoniczny kunszt na zawsze wpisany w strukturę dworca. Pochłaniając wzrokiem i dotykiem każdy detal historycznej budowli, wszedł na peron. Jego szklana kopuła, połączona z frontem grubymi, metalowymi łukami, wbitymi w wejście jak pazury i rozchodzącymi się niczym sieć pajęcza pod sufitem, nie robiła już na nim takiego wrażenia. Samo przejście cegły w stal, a potem płynnie w szkło uważał natomiast za świetnie zaplanowane.

Sidday nawet nie próbował zrozumieć informacji wyświetlanych na głównej tablicy w holu. Natłok cyfr i liczb przyprawiał go o zawrót głowy. Choć znał alfabet i przerobił z Henrym dwie chude książki, to wciąż czytanie sprawiało mu problemy. Rozejrzał się więc po otwartej przestrzeni i ruszył w stronę człowieka, którego mundur zdradzał, że jest pracownikiem dworca.

– Do Welmond dać mobil hula? – zapytał, szarpiąc go za granatowy rękaw z dwoma, wypolerowanymi guzikami.

Mężczyzna spojrzał z pogardą w dół, dokładnie oglądając czternastoletniego chłopaka.

– A gdzie twoja grupa? – odparł, zabierając rękę.

– Nie gnieram. Uganiam mobila do Welmond. Jest dać?

– Uganiasz co? – zdziwił się pracownik, wpatrzony w lewe przedramię Siddaya, na którym lśniły trzy blade, długie i równoległe blizny. – A co ci się stało w rękę?

– Upsa kicnąłem. Co ci do tego?

– Wygląda, jakby ci to jakiś tygrys poszarpał.

– Mobil do Welmond! – nalegał Sidday i kroił wzrokiem wścibskiego pracownika na kawałki.

– A masz chociaż kartę robotniczą?

– Nie.

– No to do pociągu nie wejdziesz, wracaj do domu.

– Nie mam domu – odparł Sidday.

– A gdzie pracujesz?

– Jestem bezhalny.

– Bezhalny? Czyli nie pracujesz – stwierdził z zadowoleniem donosiciela mężczyzna i chwycił chłopaka za ramię, drugą ręką machając w stronę patrolu DARPA, który nieopodal zaczepił jakąś dziewczynę.

Na widok żołnierzy Sidday spanikował. Najpierw szarpał się bezskutecznie, a gdy zrozumiał, że tak nic nie zdziała, kopnął pracownika dworca w krocze i czmychnął, gdy ten jęczał z bólu. Zanim jednak odzyskał wolność, poczuł szarpnięcie za plecak i usłyszał deszcz spadających na posadzkę korali ze znalezionej w Drez biżuterii.

– Złodziej! Złodziej! – krzyczał ktoś za nim.

– Nie jestem kapirem! – zawołał Sidday, wybiegając z budynku. Pognał przez plac slalomem między ludźmi i wpadł prosto do parku, gdzie zdyszany, zamroczony opadł z sił i legł w czarnej ziemi. Otoczony ogołoconą z życia glebą, na której niewielkie kępy traw i niskich krzewów wyglądały jak wyspy na czarnym oceanie, przeklinał siebie i swoją głupotę, bo w jednej chwili stracił wszystko, co miał, łącznie z energią zużytą na bezproduktywny bieg. Był jednak zbyt zmęczony, by nękać głowę złością. Szybko odpuścił, oddając uwagę luźnym rozważaniom i zwijając się w kłębek pośród wyżłobionych kołysek niegdyś pięknych drzew.

Myślał o ruinach miasta i zagładzie parku jak dwóch ofiarach toczonej między ludźmi a naturą wojny. Rozsypane budynki i strawione próchnem rośliny kładły się trupem w śmiertelnym dla obu stron pojedynku. Ze strumienia wynurzeń Sidday wyłowił zapamiętane słowa Henry’ego, nareszcie chwytając ich sens, jak rybę za ogon. „W dniu, w którym ukończymy wszystkie te okręty, nie będzie już niczego wartościowego, czym można by je wypełnić” powiedział mu podczas jednej z partii rozgrywanych z nim szachów. Wraz z tym olśnieniem, jak w tandemie, zza chwili roztargnienia wyłonił się strach, przenikając razem z potem podkoszulek chłopaka i pęczniejąc lękiem w jego wciąż dudniącym sercu.

Przez kolejną godzinę Sidday zwalczał fale niepokoju, aż nagła kumulacja mobilizujących myśli poderwała go i popchnęła z powrotem. Tym razem ostrożnie obszedł dworzec szerokim łukiem i wszedł na tory przez dziurę w ogrodzeniu. Nie miał pojęcia jednak, do którego pociągu wsiąść, więc zdezorientowany chodził wkoło, ostrożnie przeskakując szyny, aż usłyszał znajome z hali, żywiołowe dyskusje o bitych rekordach w składaniu paneli. Przyciągany sentymentem trafił przed wagon pełen chłopaków ubranych w szerokie robotnicze spodnie, łudząco podobne do tego, jakie on sam nosił.

– Jola – powiedział, podnosząc dłoń na znak przywitania. – Wać hula ten mobil?

– A ty co? Lidek? – odpowiedział jeden z chłopców, rozśmieszając grupę.

– Taki lidek, a nie jarzy wać hula życzy mobil! – ktoś dopełnił żartu.

– Ty sać jesteś? – zapytał inny robotnik z opaską kapitana drużyny na ramieniu.

– Ja z Tynan – przyznał Sidday, a słowem jak tornadem przygnał do wejścia wagonu siedzących z tyłu chłopaków, którzy też chcieli spojrzeć na robotnika ocalałego z katastrofy.

– To tam rusnęło? Dać wyrałeś? – jednym głosem zapytała gromada ciekawskich twarzy.

– Nie było mnie w hali.

– A ty nie jesteś napuskany może?

– Nie, blata nie – burknął Sidday, wystraszony reakcją dzieciaków, które nagle skurczyły się w wagonie wessane strachem. – To jarzycie mobila do Welmond? – szybko zapytał, robiąc już pierwszy krok w tył.

– Tamten – rzekł, jak rozkazem wygnania, kapitan drużyny i wskazał palcem pociąg kilka torowisk dalej.

– Dzięki – mruknął Sidday i pobiegł, przegoniony okrutnymi spojrzeniami. Nie przejmował się nimi długo, bo kilka dni samodzielności zmieniły go, dodały mu lat i pozwoliły inaczej patrzeć na świat. Traktował odtrącenie jak rewers cennej monety, podatek od zysku, konieczny koszt wolności.

Dumny z wyciągniętych wniosków, Sidday wskoczył do wskazanego mu wagonu, usiadł w rogu i otoczony pustymi skrzyniami cierpliwie czekał. Jego oczy jak mrówki wędrowały po odbarwionych i zardzewiałych ścianach, aż znalazły wyryty ostrzem napis na drzwiach. Z trudem i powoli składając litery, chłopak wydukał go na głos: Połowa dotrze do celu, połowa w cieple odpocznie. Połowa zagra ponownie, połowa przegra już dziś. Nie zrozumiał przesłania, a winą za to szybko obarczył swoje braki w edukacji, które przez kolejne cztery godziny postoju zajmowały mu myśli. W końcu spragniony, głodny, zmęczony poczuł szarpnięcie i prawie natychmiast zasnął, kołysany do snu jednomiarowymi drganiami i monotonnym dudnieniem pracujących kół.

Śnił o wielkiej flocie przemierzającej kosmos i o pokładach okrętu flagowego „Santlite 75”, którego był kapitanem. W jego rękach spoczywała nadzieja ludzkości, wielka odpowiedzialność i potęga dział zdolnych zetrzeć małą, niebieską planetę w kosmiczny pył. Spoglądał przez okno i ważył losy świata, kompilując argumenty za i przeciw ocaleniu cywilizacji mizernego człowieka, zastanawiając się, skąd dobiega okropny smród znany mu z wysypisk śmieci. Otworzył oczy i w mroku trwającej nocy dostrzegł dwóch mężczyzn. Ich sylwetki nakreślał blask księżyca wpadający do wagonu przez otwarte drzwi. Odór znoszonych, przyklejonych brudem do ciała ciuchów zdradził mu kim byli.

– Dokąd jedziesz, młody? – zapytał pierwszy z bezdomnych. Ochrypłym, skrzekliwym głosem drapał boleśnie bębenki w uszach, a alkoholowym wyziewem wyciskał z oczu łzy.

– Welmond – wymamrotał Sidday, wpatrując się w czarną, bezzębną otchłań otwartych ust postaci.

Mężczyźni ryknęli zwierzęcym śmiechem niemal jednocześnie i jak zsynchronizowani wypili po łyku białego płynu w plastikowych butelkach, kurczowo ściskanych oblepionymi brudem łapami.

– Gnieracie dać picie? – poprosił chłopak, pragnieniem niwelując obrzydzenie.

– Co? – zapytał drugi z bezdomnych. – Chcesz pić? Ja mam coś do picia – powiedział i wyszczerzył pożółkłe zęby, rozpinając pasek od spodni.

Pijacy zarechotali wspólnie, piszcząc jak zarzynane prosiaki. Potem skoczyli na chłopaka i przygnietli go okropnym odorem i ciężkimi od brudu kurtkami, ale byli zbyt mocno upojeni, by utrzymać go w miejscu. Sidday łatwo się wyrwał i stanął przy otwartych drzwiach wagonu, łapczywie chwytając w płuca świeże, nocne powietrze.

– Nie skacz, połamiesz się chłopcze – powiedział mężczyzna z rozpiętymi spodniami. Dumnie prezentował gąszcz owłosienia skrywający obrzydliwe genitalia.

– Lepiej zostań z nami, będzie ci tu dobrze – zachęcał drugi bezdomny, robiąc krok w stronę Siddaya – albo w sumie skacz, bo ten pociąg i tak nie jedzie do Welmond – dodał i zaskrzeczał śmiechem wiedźmy, wspierany przez kolegę chichotem hieny.

Mając nad głową niebo pełne gwiazd, za plecami chłodny wiatr i gdzieś konsekwencje, Sidday puścił drzwi, znikając w mroku nocy i zostawiając rozczarowanych mężczyzn. Bezdomni wzruszyli ramionami i znów, jak sprzężone ze sobą maszyny, łyknęli alkoholu, a potem zniknęli w kącie wagonu, zapadając niemal w zimowy sen i przyjmując formę kamiennych bezosobowych figur.

Słońce zrodziło się z ziemi nowym dniem, by towarzyszyć chłopakowi w podróży przez jałowe, polne pustkowia, miejscami przekłute ostrzami martwych, połamanych drzew. Odrobinę kulejąc po upadku, Sidday snuł nierówne kroki, idąc w przeciwnym kierunku do jazdy pociągu, z którego wyskoczył. Wzrokiem wodził własne stopy, odnotowując w myślach kształty mijanych kamieni, woląc ich przewidywalną naturę od widoku nieskończonych płaszczyzn zagłady i zatracenia, wróżących długą przed nim wędrówkę. Tylko porzucona przez ludzi winda kosmiczna, wysoka niemal do mezosfery, przecinała na horyzoncie niebo cienką linią, niczym nitką zwisającą z niewidocznego stropu Ziemi.

Budowla stała w Doniesku, to chłopak wiedział, ale w żaden sposób mu to nie pomagało, bo ogromny, pionowy słup był widoczny w przejrzyste dni jak ten w całej wschodniej Europie. Ta stercząca od lat trzydziestych ruina upamiętniała jedną z trzech prób zbudowania windy zdolnej wynosić materiały na orbitę bez udziału okrętów. Niestety ciężar marzeń Wielkiego Planu okazał się zbyt wielki i wieża w Doniesku, jak pozostałe, runęła, pękając tuż przed pięćdziesiątym kilometrem. Mimo katastrofy i ponad dwudziestu lat od spektakularnego upadku wciąż pozostawała najwyższą budowlą na świecie. Dla Siddaya rekord ten był mizernym pocieszeniem w obliczu nieprzemierzonej jeszcze przestrzeni i widma noclegu na polu bez jedzenia i wody, za której parę kropli dałby wszystko, gdyby tylko cokolwiek miał.

– Kąd mi wolność, dać mam tu kichnąć – jęknął, złorzecząc światu, i opadł bez sił na przydrożny głaz. Wpatrzony bezmyślnie w grunt pod stopami, odtwarzał mimowolnie codzienną rutynę hali, w tym nielubiane mroźne z rana prysznice, teraz spływające słodkim chłodem wspomnienia po rozgrzanym Słońcem karku. W końcu jego uwagę zwróciła nienaturalna mozaika w piachu, którą umysł skorelował z wzorem śladu opon i konceptem przejeżdżającego tędy niedawno pojazdu.

Nie zważając na ból puchnącej kostki, Sidday podążył za tropem, pochłaniając wyrzeźbioną przez koła fakturę jak sztukę i wersy bardzo ciekawej książki. Nie był w stanie skupić już myśli, dlatego po cichu liczył kolejne sekwencje pulsującego Słońca i zanim dobił do tysiąca, jego oczom ukazał się mały domek na środku czarnego, gołego pola. Przytrzymując go wzrokiem w rzeczywistości, jakby chwila nieuwagi mogła sprawić, że zniknie, zaczął biec do mety wyznaczonej drzwiami budynku. Co chwilę przystawał, zamroczony, zdyszany, czując, że ciało odmawia mu już posłuszeństwa, ale z wolna krok znów zamieniał na pęd, by w końcu załomotać we wrota do raju lub piekła. Z twarzą przyklejoną do starych, spróchniałych desek, nasłuchiwał rozkosznych dźwięków krokami wyginanej w środku podłogi. Pisk zawiasów wzniecił w nim nadzieję, niemal przystawiając już do spierzchłych ust dzban pełen ukojenia.

– Czego? – powiedział chropowaty, męski głos, uosobiony tylko pomarszczonym nosem wystającym z rozchylonej szczeliny.

– Wody, proszę. Ja już nie wigam – zajęczał Sidday i jak przeciąg próbował wcisnąć się do środka.

– Nie mam, idź stąd – zaszczekał starzec i trzasnął drzwiami, a łomot skruszył dopiero co wskrzeszoną przez chłopaka nadzieję.

To był jego limit, granica starań, apogeum słabości i ostatnia łza, którą zgubił wpatrzony w bezkres pola. Łkał cicho, oszczędnie, szukając sensu, by ruszyć stopą i zrobić kolejny krok. Upadł, bo ktoś go pchnął, a potem jeszcze szarpał, kopał i poganiał. A on smakował piachu w spękanych ustach, czując, jak ciałem wtapia się w łono natury, rozkłada w ziemi, cząstka po cząstce wraca do idei wiecznego w bezładzie trwania. Coś go poderwało, zrywając zapuszczone już korzenie, i cisnęło w plecy jakimś wąskim, niewygodnym przedmiotem. Nakręcony nim, jak zabawka sprężyną poruszana, Sidday zaczął maszerować przed siebie, aż natrafił na jedyny w okolicy pień wiekowego drzewa, które cudem ocalało z holokaustu zmian słonecznych. Liści na nim próżno było jednak szukać. Z dłońmi na starszej niż on sam korze chłopak osunął się i padł na kolana w akcie przeprosin, błagań, kompletnego zmęczenia.

Tak uniżony, oddany, wbijał palce w popękaną fakturę konającej rośliny, pod opuszkami czując nierówne żłobienia ludzką ręką wykonane. Wyryty napis, niczym komenda wrzucona w maszynę, uruchomił umysł chłopaka, każąc mu składać litery, budować zdania, na głos odtworzyć pozostawioną przez kogoś wiadomość. – O zielony świecie, nie porzucaj mnie teraz, sprowadź mnie z powrotem do upadłego miasta, gdzie jest ktoś wciąż żywy – przeczytał i uśmiechnął się, bo tym razem zrozumiał.

Ktoś przed nim odbył tę podróż i tak jak on zwątpił w tym samym miejscu i w podobnym wieku, bo pod napisem wyrył jeszcze liczbę piętnaście, jakby to nie imię, a liczba lat wyznaczała odwagę wędrowca. Z dumy silnego pokolenia Sidday zrobił zbroję, a z wiary w ocalenie jedynego przyjaciela niewidzialny hełm, na który spadła kropla wody, przelatując całe jego ciało zimnym dreszczem.

Na widok ciężkiej nad nim chmury parsknął śmiechem. Złożył dłonie w kielich i biegał wokół drzewa w mistycznym obrządku. Kolejna kropla uderzyła go w czoło, jak złośliwy pstryczek, a potem następna w policzek i zrozumiał, że gdy człowiek zawiódł, natura była dla niego łaskawa. Z otwartymi ustami wznosił ku niebu jęki wdzięczności za każdą minutę, gdy deszcz się nasilał. Ocalony, za cierpliwość nagrodzony, zdecydował, że tu spędzi resztę dnia z jedynym żywym drzewem w okolicy, wiadomością od przyjaciela, którego nigdy nie widział, i chłodną, kojącą zmęczone stopy ziemią. Mżawka trwała chwilę, a wieczór przyszedł szybko, zabierając zwiniętego w kłębek dzieciaka w senną podróż po galaktyce na czele wielkiej floty okrętów poszukujących nowego, lepszego świata.

Rankiem obudził się wycieńczony, jakby zamiast spać, całą noc biegał, a gdy tylko wstał, poczuł palący ból sztywnej i spuchniętej kostki. Był przemarznięty, roztrzęsiony, głodny, spragniony i znów obcy na jałowym pustkowiu. Wczorajsze, emocjonalne przywiązanie do miejsca dziś dręczyło go tylko kuriozalnym posmakiem w suchych ustach, a gwałtowna radość z deszczu trąciła szaleństwem wycieńczonego organizmu. Bez namysłu ruszył przed siebie, byle nie stać w miejscu, byle nie ugrząźć w wilgotnej ziemi, by nie pozwolić obojętności zabrać sobie ostatniej szansy ratunku.

Szedł jakąś ubitą drogą, oczami szurając po piachu, ignorując zaplątaną w nogi wyschnięta trawę. Pochylony, coraz bardziej zgarbiony, na przemian zwalniał i przyspieszał, w transie oddany monotonii mijanych metrów. Prowadziła go pustka w głowie i wyuczone ruchy mięśni nóg. Nie zważając na błoto, zgubił kierunek i wpadł w pole pokryte plamami czarnej ziemi. Zahaczył o coś i upadł, lądując na ludzkich gołych stopach.

Jak kot odskoczył i najeżył odruchowo grzbiet, przez długi czas nie mogąc się zdecydować, czy uciekać, czy walczyć. W końcu zrozumiał, że przed nim leżą niegroźne, acz obrzydliwe zwłoki mężczyzny ubranego w czarne spodnie i rozszarpaną, białą, krótką koszulę. Zwrócone twarzą do ziemi ciało w połowie zgniłe, przebarwione, w połowie błyszczało dziwną, metaliczną, ale zaimpregnowaną fakturą.

Sidday widział już kilka trupów, ale nigdy tak zdeformowanych i zadrżał na myśl, że odkrył szczątki obcej istoty, kosmity, zabitego jakąś straszną bronią, która rozerwała mu pierś. Nie widział jej, ale wystające spod ciała flaki sugerowały obrzydliwą masakrę. Najpierw odsunął się gotowy uciec, ale potem podszedł bliżej, by przeszukać mężczyznę. Wsadził dłoń w jedną jego kieszeń i spanikował, bo poczuł twarde jak stal udo. To nie był człowiek, choć kształtem go przypominał. Walcząc z rozhulaną wyobraźnią, która wbrew jego woli budowała okropne scenariusze, chłopak wsadził dłoń w drugą kieszeń i poczuł mały okrągły przedmiot. Wyciągnął go i dokładnie obejrzał.

Metalowa kapsułka, zdobiona motywem liści, zamknięta i z łańcuszkiem, nie zdradzała swojego przeznaczenia. Nie dało się jej też otworzyć, choć wyraźnie była zrobiona z dwóch połączonych części. Sidday schował amulet z nadzieją, że jeśli dotrze do jakiejś cywilizacji, to zamieni go na żywność, a potem zawrócił w stronę drogi, z której zboczył, nie patrząc już na makabryczną scenę. Choć próbował nie myśleć o swoim odkryciu, to obrazy, jak natrętne owady, pełzły mu do głowy i wybuchały okropnymi pomysłami, do tego stopnia napełniając lękiem, że jeszcze długo później odwracał się za siebie sprawdzając, czy nikt go nie śledzi.

Przez kolejną godzinę zdążył zbudować kilkanaście wersji wydarzeń, jakie mogły doprowadzić do śmierci mężczyzny, a z budowania kolejnego scenariusza wyrwał go dopiero pejzaż setek równo ustawionych drzew gęsto obwieszonych ciemnoczerwonymi jabłkami. Z otwartymi ustami i wyciągniętymi przed siebie rękoma, jak pociąg parł w ich stronę, a zatrzymał go dopiero wysoki płot, który w pierwszej myśli Sidday zamierzał pokonać skokiem lub staranować ciałem. Te agresywne intencje chłopaka szybko stępiła jednak mała tabliczka, ledwo dostrzegalna, lecz dobrze mu znana.

Biała dłoń i piorun na żółtym tle oznaczały wysokie napięcie. Cofnął się i przeklął twórców tej przeszkody, obdzierając ich w wyobraźni ze skóry. Podniósł kamień i rzucił nim z całych sił w ogrodzenie, które odpowiedziało iskrami i migającą lampą na jednym ze słupków. Chłopak szybko znalazł drugi, większy głaz, z jękiem wynosząc go nad głowę, ale zanim zdążył wziąć zamach, usłyszał jakieś wołanie.

– Hej! Co robisz! – krzyczał biegnący w jego stronę mężczyzna. Ubrany był w czarny mundur, ale nie należał do DARPA. – Nie rzucaj, bo zaraz żołnierze się zjadą i będzie problem – ostrzegał zdyszany krótkim sprintem.

– To twój sad? – zapytał Sidday.

– Nie, no jak. Ja tu tylko dbam o drzewa.

– Mogę tam hulnąć? Jestem bardzo puchny.

– Nie no, rozliczają mnie dokładnie z towaru – tłumaczył mężczyzna. – Poza tym kamery są. Nie mogę ci pomóc. Przykro mi – stwierdził z miną ofiary i zastygł w oczekiwaniu na reakcję chłopaka.

Sidday postraszył go chwilą ciszy i zabójczym spojrzeniem, a potem próbował zamachnąć się wciąż trzymanym nad głową kamieniem.

– Co ty? Głupi jesteś? Idź stąd! – rozkazał strażnik, chwycił wychudzoną rękę dzieciaka i bez trudu cisnął nim o ziemię.

– Ale ja ciurzę czegoś napić, coś zgryźnić!

– Mówiłem ci, że tu dokładnie pilnują kto wchodzi i wychodzi. Wracaj na swoją halę.

– Ale ja ciurzę, ja muszę! – błagał Sidday, leżąc na ziemi i szukając słów, które strażnik zrozumie.

– Jak tak bardzo chcesz pić, to tam jest staw – powiedział mężczyzna i wskazał palcem kierunek. – Z tym, że nie wiem, czy jest bezpieczny. Może być, nie sprawdzałem.

Chłopak odwrócił głowę, ale nie dostrzegł żadnej wody.

– Larzesz, jak zwali – stwierdził, próbując splunąć śliną, której nie miał.

– Jak nie chcesz, nie musisz mi wierzyć. Tylko nie dotykaj płotu, bo trupów mi tu nie potrzeba.

– Kacan – zaklął Sidday i przeczołgał się parę metrów, jak żółw, ociężale drapiąc pazurami ziemię. Potem wstał nienawiścią wspierany, ale nie do strażnika, a do ludzkości w ogóle. Majaczył. – Kiram pasy, kiram was zwali. Za halę, za Henry’ego, za zwał! Jesteście źli, widni, kichnijcie, nie waram was, luznął bym was! Kichnął! – zapętlał zmęczeniem słowa, do momentu aż nie został oślepiony błyszczącą w Słońcu taflą jeziora.

Choć nogi odmawiały mu posłuszeństwa, zaczął biec przed siebie, wpadając po pas do wody i pozwalając lodowatym dreszczom spiąć mięśnie boleśnie przyjemnym orzeźwieniem. Łapczywie pił i zanurzał się głębiej, nie dbając o to, czy staw jest skażony, czy nie, bo był pewny, że natura nie skrzywdzi go, nie teraz, kiedy tak bardzo jej potrzebuje. Zapełniając chłodem brzuch, Sidday stłumił głód, a potem legł na brzegu i jak kwiat rozkwitł myślami.

– Pasy są źli, zwali tak samo. Nie obta im wiaryć, bo tylko larzą i wartują życzy. A ja wachtałem tyle czasu i kąd? Oni hulną w kosmice, a mnie wybiją. To jest... to jest... – szukał w pamięci odpowiednich słów, które przepadły gdzieś w otchłani zaniedbania.

A przecież Henry uczył go tylu wspaniałych wyrazów, zdolnych wyrazić tak wiele duszonych w sobie emocji. Karcił się za tę słabość, ale rozumiał, gdzie leży wina. W hali nikt nie wymagał od nich posiadania rozbudowanego słownictwa, wręcz przeciwnie, brutalnie tępiono każdy przejaw zbytniej elokwencji. Dlatego teraz, jak uczeń wypchnięty bez przygotowania na forum klasy, musiał za pomocą skromnego zasobu wiedzy formować rzucane światu oskarżenia. – To niesprawiedliwe – w końcu rzekł, wyciągając ze zbitej masy bezużytecznych technicznych pojęć to najcenniejsze. – Natura jest buczna – stwierdził, prowadząc sam sobie panel dyskusyjny na plaży jeziora. – To ona dała mi wodę i kucę, a pasy ją okolili płotami. Gono? Gono wachtam im statki tylko za kucę? – Wstał z ziemi, by z oddali spojrzeć z wrogością na błyszczące w Słońcu ogrodzenie, które odcinało go chciwością władz od zielonej wyspy owocowych drzew. Natchniony nienawiścią, żądny zemsty za całe wyrządzone mu zło chwycił najbliższy kamień, schował go za plecami i ruszył prosto do strażniczej budki.

Nie skradał się, nie musiał, mężczyzna siedział w środku wpatrzony w mały ekranik, na którym postać w białej masce i czarnym, okrągłym kapeluszu przemawiała z dziwnym akcentem i przerysowaną gestykulacją. Sidday stanął przy niewielkim okienku i razem z ochroniarzem oglądał film, zbyt zmęczony, by podjąć jakąkolwiek decyzję. Buzująca w nim złość prysła, a magia obrazu skupiła całą jego uwagę na bohaterze z wiecznym uśmiechem, zdolnym pobić gołymi rękoma uzbrojoną szajkę mężczyzn.

– Znowu ty! – krzyknął ochroniarz, gdy w końcu zorientował się, kto za nim stoi. Podskoczył przerażony wychudzoną, jak marmur bladą i nieprzenikalną twarzą. Przy okazji zasłaniał ze wstydu ekran swoim ciałem.

– Wać siedle? – zapytał Sidday, czując, jak trzymany za plecami kamień ciągnie go w dół.

– Co?

– Miasto, gdzie.

– Tam – odpowiedział mężczyzna i pokazał palcem kierunek.

– A będzie far mobil do Welmond?

– Jeśli masz na myśli pociąg, to tak. A czego szukasz w Welmond?

– Dziękuję – powiedział Sidday i upuścił kamień, który uderzając o ziemię, zwrócił uwagę strażnika. Potem ruszył we wskazaną stronę tak jak wcześniej, ze spuszczoną głową, wlekąc za sobą nogi, ale z dziwnym uśmiechem na twarzy.

Był pewniejszy siebie, odważniejszy, dojrzalszy. Porzucił dawną skórę, zamieniając ją na twardszą. Myśli znad jeziora rozbrzmiewały mu w głowie, kłębiąc się w piecu wewnętrznej dyskusji, z której powoli wyławiał szlachetne słowa, idee i wnioski, niczym metale spiekane razem w jego pierwszy, doskonały światopogląd. Przeszedł trzy kilometry gotowy przebyć ich znacznie więcej, napędzany kiełkującym w głowie lasem pomysłów, ale zatrzymał go płot, stary, poszarpany i pełen dziur. Za nim granicę cywilizacji wyznaczały kilkupiętrowe, betonowe i porzucone bloki, znów przypominające chłopakowi skruszone atakami mury zamków. Tym razem jednak to one stały po stronie zła. Przytłoczony ich cieniem, czując na sobie wzrok zamierzchłych czasów, Sidday spojrzał wzdłuż ulicy, która wyłaniała się spod otaczającego metropolię pustkowia. Czterema błyszczącymi, ale chropowatymi pasami zapraszała w głąb siedliska potępionego człowieka.

Droga, otoczona najpierw pustynną armią natury, potem stróżującymi wjazdu blokami, w końcu pękła na kilka odnóg rozproszonych między kolejnymi skupiskami budynków. Sidday ruszył środkową arterią, poszukując dworca lub torów, mijając zgliszcza, wysypiska i góry gruzu wyglądające jak cmentarzyska poległych w wielkiej bitwie betonowych żołnierzy.

Ogromna, doszczętnie rozebrana hala wybiła się ponad ten krajobraz oblężonej linii obrony, bo jej szkielet wyrastał z ziemi niczym żebra z klatki piersiowej gigantycznego, powalonego w walce monstrum. Obok tego rumowiska stały nowe osiedla domków, opuszczone, splądrowane, ale wciąż dostojne i kojące oczy dawną architektoniczną estetyką, ale to nie one przyciągały uwagę chłopaka. Bardziej fascynowała go powracająca na te tereny natura. Wszędzie wyrastała trawa, budynki przykrywała jakaś winorośl, a w paru miejscach Sidday zauważył siedliska dzikich zwierząt.

Życie walczyło z zażartością, o jakiej sam mógł tylko marzyć. Pokonane w wojnie, pokryte nienaturalnie bujną zielenią dzielnice, doskonale obrazowały wcześniejsze jego myśli, dając przykład tego, że nadzieja zawsze się odradza, nawet jeśli to tylko kropla w oceanie smutku. Łącząc te spostrzeżenia, chłopak skonstruował szlifowaną przez całą drogę i podpartą słowami wyciągniętymi z nauk Henry’ego własną życiową dewizę. Był z niej dumny, jak z pobicia rekordu w składaniu paneli, nawet bardziej, bo nie rękami ją zbudował, ale doświadczeniem.

– Natura nie jest dobra ani zła, ona po prostu jest. Kto z nią walczy, ginie, a kto ją zrozumie, poradzi sobie – głośno wyrecytował. Na świadków wziął z wolna rozsypujące się wieżowce, kruszone przez wiatr i wodę, a potem ścierane w pył i pochłaniane przez ziemię.

Gdy w końcu dotarł do zamieszkanej części miasta, inaczej już patrzył na utrzymywane przez ludzi rudery i łatane rozpaczą ruiny. Wyśmiewał naprawiane, jak w Drez, plastikiem budynki, dziury zatykane szmatami, ściany podpierane żelaznymi belkami i pokrywane farbą wyłomy w murach. Nawet on rozumiał, że walka z czasem jest bezsensowna.

Jego krytykę bezmyślnej cywilizacji przerwało burczenie w brzuchu, wywołane widokiem punktu wydawania żywności schowanego w jednym z bloków, który zachował już tylko trzy piętra. Wystające pod niebo kolumny zdradzały, że kiedyś poziomów było znacznie więcej, i choć budynek został ścięty czasem, jak toporem, i obwarowany gruzem, to dla mieszkańców dzielnicy stanowił najważniejsze miejsce w okolicy.

Sidday nie miał zamiaru prosić o jedzenie, o nie, nie tym razem. Zmądrzał i wiedział dokładnie, co musi zrobić. Zaczaił się przy rogu ulicy i cierpliwie czekał na odpowiednią ofiarę. Los ją wybrał, a słabość wskazała. Pochylona do ziemi starsza kobieta wyszła z punktu wydawania żywności, w rękach, tuż przy piersi, trzymając dwa bochenki chleba. Podzieliła kilka ukłonów między strzegących budynku żołnierzy DARPA, a potem ruszyła przez drogę, nogami powłócząc bardziej niż Sidday. Chłopak poszedł za nią, wyczekał na okazję i z rozpędu wpadł na kobietę, niby przypadkiem ją wywracając. Przerażony dźwiękiem jak szkło pękających kości i okropnymi jękami zwiniętej w kłębek staruszki, najpierw przeprosił, a potem zaczął wyszarpywać jej chleb.

– No ruskaj! Bo cię kichnę, zryta! – krzyknął. W końcu wyrwał ponad połowę bochenka i bez namysłu rzucił się do ucieczki. Na plecach czuł zdzierające skórę nieszczęsne błagania, by oddał, co ukradł. Jednak nie zawrócił, nawet nie zwolnił, choć ze skomlenia kobiety zrozumiał, że jedzenie było przeznaczone dla jakichś dzieci. Głód usprawiedliwiał wszystko, a smak pieczywa w ustach koił wstyd.

Kilka kęsów dało chłopakowi energii, by wznowić podróż w kierunku gęstniejącej sieci budynków, wśród których poszukiwał tego najistotniejszego dla miasta. Rozsądek nie zawiódł go. Ogromna fasada dworca, podobna do tej w Vesteren, jak zadośćuczynienie za wszelkie zło, wyrosła na wielkim, wolnym od ruin placu.

Tym razem Sidday nie pytał nikogo o rozkład jazdy, tego też już zdążył się nauczyć, i sam znalazł odpowiedni pociąg, podsłuchując rozgadanych robotników. Gdy był pewny wyboru, wskoczył do otwartego luku bagażowego, lądując na grubej warstwie szarych worków, w których tkwiły robotnicze ciuchy, obuwie i czasami jakiś prywatny drobiazg. Sidday też posiadał w hali taki wór z wydrukowanym indywidualnym numerem, jaki w zasadzie nie miał znaczenia, bo i tak wszystkie spodnie i buty szyto za duże. Przypadkowa podmiana bagażu nic nie zmieniała. Schowany przed wzrokiem strażników zamykających wagony, chłopak wstrzymał oddech i zamarł do momentu, aż pociąg ruszył z miejsca. Znów był w drodze, najedzony, odrobinę dojrzalszy i coraz bliżej celu.

Głośny pisk kół obudził Siddaya. Wyrwany nagle ze snu zaczął walczyć z torbami, które w sennym majaczeniu przypominały watahę chcących go rozszarpać wilków. Zanim pociąg stanął, chłopak zdołał zaprzeć się dobrze nogami o podłogę, by wystrzelić jak pocisk, gdy strażnicy otworzą luk. Liczył na to, że będą zbyt zszokowani jego widokiem, a on sam szybko zniknie w tłumie transferowanych chłopaków.

Długo czekał, gotowy do skoku, ale zamiast zobaczyć światło dnia, usłyszał dobrze mu znany, równy i ciężki tupot stóp. Wyjrzał przez szparę pod zawiasem w drzwiach i choć niewiele mógł dostrzec, to czarne, w równych odstępach migające mundury rozpoznałby wszędzie na świecie. Dobrze uzbrojone i liczne siły DARPA zacieśniały kordon wokół wylewającej się z wagonów masy robotników, prowadzonych jak po sznurku w stronę wielkich metalowych bram. To nie był dworzec, a na pewno nie Welmond, być może stacja transferowa, ale Sidday nie miał jak tego sprawdzić. Zanim zdążył dobrze się przyjrzeć, pociąg ruszył, zabierając jego i bagaże w dalszą podróż. Nie rozumiał biegu wydarzeń, dlaczego rzeczy zostały razem z nim w luku i dokąd teraz zmierza. Zduszony ścianami, nogami brodząc w rozkopanym cmentarzysku porzuconych worków, chwytał w płuca powiewy ciepłego powietrza zza drzwi i walczył, by w ryzach utrzymać goniącą szybciej niż sam pociąg panikę.

W bitwie z samym sobą spędził niemal godzinę, po której głośny pisk kół oznajmił koniec trasy, ale nie galopującego w jego głowie przerażenia. Sidday był gotów rzucić się z pięściami na każdego, kto otworzyłby drzwi, nawet pluton egzekucyjny, na pewno już na zewnątrz przeładowujący broń. Spocony i rozgrzany duchotą zamkniętego pomieszczenia chłopak obserwował zawiasy i czekał, ale znów światło nie chciało wypełnić wagonu. Kompletna cisza doprowadzała go do szału. Jak zwierzę zaczął kopać metalową bramę, nie myśląc wcale o konsekwencjach, a potem barkiem w nią napierać i walić pięściami, aż w końcu zrozumiał w nagłym przypływie rozsądku, że wystarczy ją tylko przesunąć.

Rozbawiony głupim błędem wyjrzał zza drzwi, a następnie wyskoczył na platformę i z bolesnym jękiem wywrócił się, wciąż czując spuchniętą kostkę. Wstał trochę zawstydzony, otrzepał podartą koszulę i jak gdyby nic, ruszył przed siebie. Trafił na jakiś duży dworzec, ale boczną jego część, tuż przy wylocie na otwartą przestrzeń pól. Idąc wzdłuż torów, ominął wysokie płoty, obszedł cały teren i zaniemówił.

Nigdy wcześniej nie widział tak wielu, tak dużych budynków w jednym miejscu. Zgromadzone wokół siebie wieżowce, jakby skumulowane ogromną masą, zdominowały horyzont miasta, definiując jego centrum własnym natłokiem. Chłopak stał przez chwilę, porażony widokiem i przepełniony wiarą, że dotarł wreszcie do celu. Chciał krzyczeć z radości, ale długa podróż, pragnienie, pusty brzuch i wciąż doskwierający upał przygasiły jego zapał.

Ruszył przed siebie, jak dziecko pochłaniając wszystko co nowe, a ulice same go prowadziły, kierując prosto do serca tej metropolii, niczym arterie, którymi krew może podążać tylko w jedną stronę. Tu też opuszczone dzielnice straszyły przyjezdnych, ale te szybko ustąpiły miejsca wciąż żywej części miasta, pełnej ludzi, porządnie odremontowanych budynków i dróg, gdzie nadal poruszały się auta. Czarne, masywne pojazdy, z pewnością opancerzone i należące do władz, przecinały pokruszone jezdnie, ignorując dziury i wyrwy dzięki technologii płynnych kół, pozwalającej komfortowo podróżować dygnitarzom między kolejnymi miejscami rozpusty.

Otoczony betonem, labiryntem ścian, błyszczącymi w Słońcu konstrukcjami, Sidday skurczył się jak jego żołądek i szybko przesycił natłokiem bodźców, bo gdziekolwiek spojrzał, kolejne szczegóły przykuwały wzrok. Idąc, trafił na rozsypaną kamienicę, powaloną zapewne niegdyś zbłąkanym pociskiem, odgrodzoną, ale nigdy nie odbudowaną. Jej kamienie, jak wnętrzności zasypały mlecznobiałą, półprzeźroczystą ścieżkę rowerową, której nikt już nie używał. Nad głową chłopak widział równie transparentne tunele dla pieszych, także puste i popękane, bo cały ruch sprowadzono na ulice zabieganej metropolii.

Mrówczy pęd oszołomił go światem niespójnym z monotematycznym i małomiasteczkowym spokojem, jaki towarzyszył mu przez całe życie. Skręcił w jedną z bocznych ulic w poszukiwaniu ukojenia i lepszej perspektywy, a gdy znalazł drabinę przy ścianie opuszczonej dawno temu poczty, skorzystał z okazji i wspiął się na dach. Natychmiast dostrzegł to, czego od początku szukał: symbol miasta, miejsce zakończenia III wojny światowej, znaną mu z opowieści wieżę w Welmond. Wreszcie dotarł do celu.

Jak przywódca wielkiej armii, lider narodów, Sidday stał na szczycie zdobytego budynku, dumnie wpatrzony w ciągnące ulicami szeregi żołnierzy, pracowników Wielkiego Planu, ludzką machinę, która wkrótce zrealizuje jego marzenie o locie w kosmos. Teraz jednak musiał zadbać o podstawowe potrzeby, bo głód i pragnienie stały mu murem na drodze do celu. Już bez obaw i lęku, traktując tłumy jak naturalne środowisko miasta, ruszył w poszukiwaniu miejsca dla siebie. Polegał na przeczuciu, rozsądku, wierze, że został stworzony do czegoś większego, co w Welmond było mu pisane.

Szybko wywęszył odpowiedni punkt dystrybucji żywności w jednej ze starych dzielnic i tak, jak wcześniej, zaplanował atak, wyczekując ofiary za rogiem ulicy. Długo jednak nie mógł nikogo namierzyć, więc zrobił sobie przerwę, by przyjrzeć się budynkowi, który nieopodal łamał harmonię podobnych ruin. Choć w połowie rozsypany, wciąż intrygował symbolem wielkiej gwiazdy wyrzeźbionej na głównej ścianie. Jego żółta fasada z głębokimi, poprzecznymi żłobieniami na całej wysokości i drobiazgowo dekorowanymi łukami, które kiedyś mieściły okna, zafascynowały chłopaka. Budowla, oprócz tego, że musiała doznać sporych szkód podczas wojny i później, gdy nikt o nią nie dbał, była gęsto porośnięta pnączami. Każdą szczelinę i pęknięcie w murze wypełniała zieleń, jednocześnie podtrzymując konstrukcję i krusząc ją, ratując i zabijając. Natchniony widokiem Sidday otworzył nowy rozdział swoich rozważań.

– Natura zawsze wygrywa, a my nadal gresimy przeciw niej – głośno stwierdził, wystraszony widokiem cienia obcej za plecami osoby.

– Na co tak patrzysz? – zapytał damski, miły głos.

– Na to – odpowiedział chłopak i wskazał palcem ruiny. – Co to za buda?

– To, co nazywasz budą – odezwała się kobieta, trochę niezadowolona z doboru słów chłopaka – to kiedyś była synagoga – wyjaśniła.

– A co to?

– A widzisz, mało kto to wie, a ja wciąż pamiętam. Kiedyś, jak byłam mała, bawiłam się tutaj prawie codziennie. Już wtedy budynek był w ruinie, ale dużo słyszałam historii z nim związanych. Synagoga, jeśli chcesz wiedzieć, to święte miejsce dla Żydów, taki budynek do modlitw.

– Mira mi – stwierdził Sidday, trochę zagubiony w jej wyjaśnieniu.

– Strasznie chudy jesteś. Chcesz coś do jedzenia? – zapytała kobieta. – Mam kanapki. Chętnie oddam ci parę – zaproponowała, grzebiąc w swojej wielkiej zawieszonej na ramieniu torbie. – Gdzieś tu powinny być. Ja i tak nie mogę ich wnieść do fabryki i zawsze oddaję je dzieciakom na placu – powiedziała, zaglądając do otchłani bezdennego bagażu. – O mam. Dziś zrobiłam z...

– Ja nie ciurzę – z dumą rzekł Sidday. – Sparuję kucę sam. Nie trzeba – mówił, gestem drżącej i niepewnej ręki odmawiając pomocy.

– Nie rozumiem, nie chcesz?

– Nie.

– Naprawdę? – zapytała kobieta, trzymając w powietrzu kanapkę. – Dobrze, jak wolisz – stwierdziła po chwili, schowała z powrotem jedzenie do torby i z matczyną delikatnością pogłaskała dzieciaka po głowie, darząc go życzliwym uśmiechem. – Bądź zdrów – dodała i poszła w swoją stronę, zostawiając chłopaka wpatrzonego w fasadę ruiny.

Sidday wiedział, że dziś spędzi tutaj noc, nawet jeśli nie jest to najlepsze miejsce. Pewny swojej decyzji i szczęśliwy ruszył w stronę punktu dystrybucji żywności, gdzie jakiś starszy mężczyzna o kulach próbował jedną ręką wcisnąć bochenek chleba do torby.

Aimeiz

(historia nr 1.21 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Niham

Niham wiercił się przez chwilę, by znaleźć idealnie wygodną pozycję w drewnianym, rozkładanym fotelu obitym delikatną lnianą tkaniną w kolorze kości słoniowej. Uwielbiał w nim odpoczywać i nieraz już tak zasypiał, słuchając muzyki, odchylony, wpatrzony w sufit, gdzie wygenerowane technologią okrętu wisiały ciemne, nocne chmury obrysowane poświatą schowanego za nimi księżyca.

Zgodnie z panującym na Aimeiz trendem jego pokój był wystylizowany minimalistycznie i eko. Drewniana podłoga, gładka i błyszcząca, ale pełna sęków i przebarwień, odbijała ciepłe płomyki rozpalonego w kącie kominka. Jasne bukowe meble, proste i ascetyczne szafki, zalany kameralnym światłem barek i białe marmurowe akcenty w małej otwartej kuchni koiły naturalną kolorystyką ziemi, napełniały spokojem i zdradzały skrupulatnie przemyślaną architekturę.

To był zamysł Sesany, by połączyć wszelką użyteczność mieszkania w dużej otwartej przestrzeni. W ten sposób cały cykl dnia, jak w zegarze, zamykał się w pomieszczeniu kręgiem następujących po sobie potrzeb. Nie oznaczało to utraty przewagi niewielkich, zamkniętych kątów, które Niham mógł jednym gestem, a czasami myślą łatwo wygenerować dzięki płynnym ścianom okrętu.

Przyjemnie wtopiony w fotel, piętami zakopany w gęstym, białym dywanie słuchał właśnie „Requiem” Mozarta. Otaczały go generowane przez wszystkie powierzchnie dźwięki, tak czyste i żywe, jakby płynące z serca wprost do głowy. Często odtwarzał w swoim pokoju klasyczne, ocalone z Ziemi koncerty, specjalnie sformatowane pod możliwości Aimeiz. Generował wtedy uproszczoną rekreację filharmonii i w samotności wchłaniał wibracje przestrzeni, próbując je uchwycić jak wirujące w powietrzu liście czy pierwsze krople letniej burzy. Czasami nawet wyłączał sztuczną grawitację, odcinając zbędne zmysły, i unosił się w powietrzu podtrzymywany owacjami nieistniejącej widowni. Robił wszystko, by utonąć w muzyce, jak w rzece, skąpać w niej duszę, a w finalnym przypływie euforii popłynąć z jej prądem. By to osiągnąć, wykorzystywał całą dostępną mu technologię Aimeiz, która wciągała go w świat kojącej fikcji, jak narkotyk o wciąż niepoznanych właściwościach.

Statek regularnie odkrywał ludziom nowe zdolności, niemal popisując się przed mieszkańcami, dla których największy potencjał miała sztuka rekreacji, czyli zdolność modelowania brył pomieszczeń. Dzięki niej mogli stworzyć małe, odcięte, pobudzające koncentrację kąty lub ogromne otwarte przestrzenie dla nieograniczonych niczym rozgrywek drippleya. Materiał, z którego był zbudowany okręt, nazywany przez ludzi „rezlik” – od responsywności, ekspresywności i przejawianych właściwości cieczy – potrafił przyjmować dowolne kształty z ekstremalnym stopniem uszczegółowienia nawet najmniejszych elementów.

W ten sposób każdy mógł odbyć podróż przez historię Ziemi w najpiękniejszych jej miejscach, zachwycając się zachodem Słońca na brzegu XVI-wiecznej Barcelony czy podziwiając poranny zgiełk Nowego Jorku na początku XXI wieku. Takie wizualizacje wymagały ogromnego nakładu pracy, a technologia nie pozwalała ożywić jeszcze scenerii. Raz stworzona kreacja mogła być dowolnie odtwarzana z pamięci okrętu. Zatrzymane w kadrze obrazy zajmowały piętra począwszy od siedemdziesiątego piątego, pozwalając mieszkańcom odtwarzać igrzyska w Koloseum, pikniki na Polach Elizejskich czy inscenizacje wielkich bitew. Detal, z jakim Aimeiz potrafiła naśladować nawet sprężystość obicia foteli historycznych aut czy chropowatość i chłód kamienia w kolumnach katedry św. Eulalii, początkowo przerażał, a później uzależniał, chwytając ludzi w pułapkę fikcyjnego świata.

Naukowcy określili to mianem choroby Letina od imienia chłopca, który panicznie bał się opuścić wybudowaną przez siebie umysłem rekreację parku rozrywki. Jedynymi ograniczeniami inaczej nieodróżnialnego świata były istoty żywe, obiekty latające i te w samoczynnym ruchu. W zasadzie tylko odrywając jakiś imitowany przez okręt przedmiot od powierzchni, można było stwierdzić, że jest on efektem modelowania ścian. Dotknięty potrafił oddać energię w postaci ruchu, jak pchnięta po ziemi piłka, ale już podniesiony natychmiast zamieniał się w białą ciecz i łączył na powrót z ogółem masy Aimeiz.

To były tajemnice statku kosmicznego, których ludzie nawet nie próbowali zrozumieć. Tuż po wybuchu osiem lat temu, kiedy okręt rozpoczął niesamowity i kolorowy proces leczenia, nikt już nie wierzył, że zrozumie, w jaki sposób działa obca technologia. Jej niezwykłość daleko wykraczała poza możliwe pojęcie ludzkim umysłem, dlatego posiadaną szczątkową kontrolę mieszkańcy traktowali niczym dar dobrej woli sił rządzących światem.

Kolejna część mszy „Dies Irae” wbiła Nihama w fotel wodospadem lawinowo następujących po sobie nut. Wyniesioną do góry dłonią, wystawioną na sztorm rozpędzonych smyczków, emerytowany lider okrętu dyrygował orkiestrą i szybkimi szarpnięciami niewidzialnej batuty tworzył pęknięcia w płótnie przestrzeni, wlewając w swoją duszę więcej muzyki.

Obok, u jego stóp, leżał ten sam od siedmiu lat wierny owczarek niemiecki. Zwinięty w kłębek, z pyskiem wycelowanym w drzwi, wylegiwał się w specjalnie dla niego przygotowanym legowisku z prawdziwej, ale wyhodowanej aposterycznie bawełny. Dzięki tej zaczerpniętej jeszcze z Ziemi technologii i rozwiniętej już na pokładzie przez zespół badawczy byłego lidera pokoje mieszkańców Aimeiz wypełniały naturalne materiały, zarówno roślinne, jak i pochodzenia zwierzęcego.

Pośród wspaniałych ręcznie wykonanych mebli stało wciąż to samo stare biurko, przy którym Niham pracował i odbierał tajne wiadomości. Poobijane, nieraz zmaltretowane gniewem właściciela nadal pełniło swoją funkcję, rażąc plastikową imitacją drewna i wyblakłym startym kolorem, przykrytym na szczęście mrokiem pokoju.

Mieszkanie rozświetlało tylko nocne, sztuczne na suficie niebo, kominek i wielki obraz Alp namalowany i animowany przez jednego z młodszych mieszkańców okrętu, który nigdy na Ziemi nie był. Śniegiem pokryte góry zajmowały prawie całą wolną od mebli ścianę, gdzie Niham często oglądał stare filmy, w tym ulubioną kosmiczną operę, i odtwarzał obrazy z przeszłości, próbując rozwijać zdolności mentalisty. Nie był w tym dobry i z reguły wszystkie jego próby kończyły się wyświetlaniem jakichś zdeformowanych koszmarów. Najwidoczniej złe wspomnienia i obawy niczym pleśń zanieczyszczały te najpiękniejsze kadry w pamięci. Raz tylko dał radę w całości odtworzyć rozkoszny wieczór lata temu spędzony z Sesaną, lecz nigdy nie zdołał powrócić do tej jednej, najwspanialszej chwili na Ziemi, która zdefiniowała całe jego życie. Lumen – na jej wspomnienie Niham zagryzł zęby, zaciskając je do granicy bólu.

Na ścianie, w rogu krajobrazu Alp, wyświetlało się podsumowanie debaty trwającego właśnie na Aimeiz Panelu. Od wczoraj trwała gorąca dyskusja, której wynikiem miała być decyzja społeczności o powrocie na Ziemię. Rozmowy na ten temat regularnie powracały już od dawna, ale dopiero odkrycie zespołu naukowego Stavrosa nadało im poważny wydźwięk.

Nowy lider naukowy, brat Sesany Kascadance, twierdził, że znalazł sposób na odwrócenie działania artefaktu, a tym samym na ocalenie umierającego Słońca. Choć była to tylko teoria, wystarczyła do wzbudzenia silnych emocji i wiary niektórych obywateli Aimeiz w ich zbawienną rolę w historii świata. Za powrotem i ratunkiem gwiazdy opowiadali się z reguły starsi mieszkańcy, zaś młodsi, zwłaszcza ci z pokolenia mentalistów, nie mieli już żadnych konotacji z pozostawioną na Ziemi ludzkością.

Debata trwała, a Niham spoglądał co chwilę na nowe zyskujące popularność wypowiedzi. Coraz większe i wyżej umieszczone na ścianie zdania, płynące z prądem do góry, nagle opadały, znikając w kręgach symbolizujących podział argumentów na te za i te przeciw. Na ich miejsce wchodziły kolejne i znów mknęły w górę, by zaraz ustąpić powierzchni następnym. Z prawej strony od tej gonitwy wyświetlały się ankiety, jakie każdy mieszkaniec mógł w czasie rzeczywistym wypełniać, decydując o wadze konkretnych słów, argumentów i tez. Głosować mogli wszyscy z każdego miejsca na okręcie, gdyż praktycznie cała powierzchnia Aimeiz była interaktywna i na jedno dotknięcie wyświetlała pożądane informacje. Ci, którzy lepiej opanowali sterowanie myślami, mogli oddawać swój głos, nawet nie mając bezpośredniego kontaktu ze statkiem. Niham do nich należał, ale nie miał dziś ochoty brać udziału w dyskusji.

Wpatrywał się bez specjalnej uwagi w przyjemnie migające ankiety, których zsumowane wyniki miały później pomóc mieszkańcom w podjęciu decyzji. Obecnie przemawiał Grom Wectoren, wciąż inteligentny i bystry profesor, którego Niham nie lubił za słabość i niezdecydowanie, ale szanował i dlatego kątem oka czytał tekst jego przemowy.

– Połowę życia spędziłem na Ziemi, a drugą tu, na okręcie, i nie ukrywam, że mam mieszane uczucia. Trudno mi powiedzieć, czy powrót będzie rozsądną decyzją, ale jedno wiem na pewno. To, że Aimeiz podróżuje w kosmosie w samotności już ponad trzydzieści okrętowych lat, nie ma znaczenia. Nasze korzenie wciąż znajdują się na Ziemi, tam gdzie wielu z nas się urodziło, tam gdzie nasi rodzice żyli i ich rodzice też. Musimy zrozumieć, że dzieląca nas przestrzeń nie jest argumentem przeciw powrotowi. Ulan Ricson wylicza lata świetlne dzielące nas od Ziemi, ale czy to ważne? Myślę, że młodzi zapomnieli o tym, że nie tylko liczby się liczą, nie tylko czyste dane mają znaczenie. Uczucia, ponadczasowa prawda, bezwzględne wartości są równie ważne. One mówią mi, że jeśli jest szansa na ocalenie ludzkości, powinniśmy ją wykorzystać. Oczywiście, jak już zostało wspomniane, nie jest pewne, ani jak zareaguje okręt w okolicy Ziemi, ani też czy odkrycie zespołu Stavrosa zdoła cofnąć zmiany na Słońcu. Myślę, że od odpowiedzi na te dwa pytania powinna zależeć ostateczna decyzja o powrocie.

– Jak zwykle niezdecydowany – powiedział do siebie Niham, obserwując wyrastające z tekstu zdanie o uczuciach, prawdzie i wartościach, jakie system wyznaczył pod głosowanie. Jego uwagę zajęła na powrót muzyka, bo zbliżał się fragment „Lacrimosa” wzbudzający w nim zawsze mroczny i smutny, ale przyjemny ładunek emocjonalny.

W pewnym sensie uwielbiał dołujące utwory, bo tak jak niektórzy czerpią przyjemność z fizycznego bólu, którego odpowiednia intensywność potrafi doprowadzić do ekstazy, tak on topił umysł w błogiej burzy emocji. W jego przypadku jednak nie istniała granica zachwytu, bo dusza pozbawiona jest nerwów, a umysł zdoła przyjąć każdą dawkę bodźców. Gdy rozbrzmiały pierwsze dźwięki żałobnej pieśni, na starym jego biurku rozświetlił się panel, informując o nowej wiadomości. Odrobinę dłuższy błysk światła zdradził Nihamowi, że komunikacja dotarła z Ziemi.

Nagłe uderzenie niewidzialnym lękiem, potęgowane przez muzykę, zamieniło wygodny fotel w rozżarzoną ogniem pułapkę pełną przeszywających ciało ostrzy. Z naszpikowaną ołowiem piersią podniósł się z fotela, zakopując palce stóp w miękkim, pełnym frędzli, białym dywanie. Obszedł wtulonego w legowisko psa i ruszył niechętnie w stronę biurka, gdzie po weryfikacji przyłożonej do panelu dłoni zabłysła krótka wiadomość.

Silla Sereday nie żyje. Wiedziała wszystko.

Dźwięki żałobnej mszy i rozpaczliwy śpiew chóru wlały się w Nihama wodospadem, wypełniając mu płuca dławiącym żalem. Nie mógł nabrać powietrza, jak przykuty do dna oceanu, a jego serce stanęło na chwilę, dając krótki wgląd do świata zmarłych. Upadł na kolana, łapczywie napełniając pierś chłodem otrzymanych wieści. Oparty o biurko, bez sił, z widmem własnej zagłady w oczach, z dźwiękami muzyki batem smagającymi go po plecach zaciskał zęby, próbując zdławić pęczniejący w gardle krzyk wymieszanej rozpaczy i gniewu.

Miał siedemdziesiąt trzy ziemskie lata, choć na okręcie teoretycznie spędził ich około dwudziestu mniej. Mimo to na jego głowie lśniły już siwe włosy, w źrenicach mgła skrywała sprzeczne kolory, a serce szarpało cierpieniem po tych nielicznych utraconych, na których mu kiedyś zależało. Stukając głową o biurko, wydawał z siebie nieludzkie pojękiwania, przeplatane szumem powietrza agresywnie wdychanego przez wciąż zaciśniętą szczękę.

Choć próbował, nie potrafił wycisnąć z oczu ani jednej łzy. Nie miał ich już, nie istniały w nim dla żadnej tragedii, niczyjej śmierci. Był bezduszny, bezbronny i przerażony swoim upodleniem, a w przeprawie przez kolejne konsekwencje niegdyś realizowanego, dziś jednak upadłego planu wspierał go tylko wierny pies, który nawet współczującym spojrzeniem nie mógł przerwać agonii swojego pana.

Niham nie posiadał już żadnej władzy ani wpływów, a ostatnie lata spędził, próbując przegryźć i połknąć własną bezsilność. Pewnie kroczył ku zniszczeniu, pozwalając przyjemnemu odrętwieniu regularnie truć wszelkie pragnienia i pozytywne emocje. Tylko Sesana go jeszcze odwiedzała i wyciągała do świata żywych. Na nic jednak, bo wciąż zgodnie z planem zanikał zarówno w pamięci mieszkańców, jak i ciałem. Coraz chudszy, niższy, kurczył się i przestawał pokazywać publicznie. Czekał na koniec i swoją karę za zniszczenie świata, którego ani odkrycie Stavrosa, ani sama Aimeiz nie byłaby w stanie już uratować. Dlatego w dniu głosowania z dumą zamierzał zaznaczyć opcję przeciwną powrotowi okrętu na zagładą spowitą planetę.

Powoli, podpierając się biurkiem, Niham wstał i zakrył twarz dłońmi. Jego pies podbiegł, niepewny następnych wydarzeń, i ze skrzywioną głową patrzył na swojego pana. Gniew, jak fale oceanu, zalewał duszę Nihama i za chwilę odpuszczał, doskonale odbijając zmienne natężenie dźwięków kolejnej części „Requiem”. Każdy następny przypływ goryczy napierał na granicę wytrzymałości, za którą kipiał już tylko szał fatalnej niemocy. W końcu coś w nim pękło i podniesiona w górę dłoń spadła zaciśniętą pięścią na biurko, niszcząc ekran i krusząc kości na wzór rozbitej psychiki Nihama.

Zanim ból go obezwładnił, opadł z powrotem na fotel z uszkodzonym przedramieniem złożonym na piersi. W dreszczach, szargany katorgą i z wykręconą grymasem szaleństwa twarzą, powrócił do słuchania muzyki, która tak piękna i spokojna mogłaby wyznaczyć Nihamowi koniec życia, gdyby tylko miał odrobinę szczęścia, gdyby tylko okręt wysłuchał jego próśb.

Hadrian

– Miriam! – zawołał Hadrian. – Uważaj, bo wypadniesz.

– Chcę zobaczyć rybki – odpowiedziała dziewczynka i z niezwykłą uporczywością próbowała dosięgnąć metalowej poręczy odgradzającej pokład jachtu.

– Tak ich nie zobaczysz. Jak coś złowię, to ci pokażę, dobrze? Nie skacz tak, bo spłoszysz wszystkie i nic dziś nie schwytamy.

– Ale ja chcę zobaczyć rybki – powtórzyła żądanie Miriam, upewniwszy się, że ojciec dostrzegł jej obrażoną, smutną minę, i usiadła na rozłożonym kocu z zabawkami. Wśród nich był mały basen z wodą, gdzie kolorowe plastikowe rybki dziewczynka mogła łowić różową wędką. Postukała nią trochę jak młotkiem o podłogę w akcie niewinnego buntu i wróciła do zabawy lalkami.

Hadrian był pierwszym społecznym liderem Aimeiz, który urodził się już na pokładzie statku. Miał dwadzieścia siedem lat, nigdy nie widział Ziemi i nie przejawiał zdolności mentalistycznych. Za to zbierał doskonałe opinie i posiadał poparcie mieszkańców.

Po utracie w niewyjaśnionych okolicznościach żony każdą wolną chwilę spędzał z córką. Dziś zamierzał zabrać ją do zoo, na pokaz nowej rekreacji świata „Alicji z Krainy Czarów” i jeśli zdążą, do salonu gier. Poranek mogli jednak wykorzystać na zarezerwowanym jachcie, łowiąc ryby i ciesząc się prawdziwą bryzą jeziora.

Projekt zapełnienia basenu różnymi sprowadzonymi z Ziemi gatunkami słodkowodnych stworzeń oficjalnie dobiegł końca trzy lata temu. Zachowanie stabilnego ekosystemu było jednak nie lada wyzwaniem dla hydrobiologów. Wciąż brakowało ogniw w łańcuchu pokarmowym, a szczególne problemy stwarzała mikrofauna, bez której delikatny balans rozsypywał się, cofając prace o wiele lat. Dopiero gdy do jeziora wprowadzono znalezione na planecie U-77 formy „inteligentnych glonów”, jak je potocznie określano, ekosystem zaczął funkcjonować i dziś mieszkańcy mogli swobodnie łowić ryby pod wykreowanym przez Aimeiz niebem, gdzie kumulowały się prawdziwe, wolno krążące przy suficie chmury. Cyrkulacja wody, ze wszystkimi jej właściwościami atmosferycznymi, była kolejną z licznych zagadek Aimeiz wciągniętych przez mieszkańców na listę nierozwiązywalnych.

Hadrian miał tylko jeden dzień na odpoczynek. Na okręcie przeprowadzano właśnie sporą restrukturyzację bloków mieszkalnych, odbywały się również igrzyska sportowe, którym oficjalnie przewodniczył. Jego zadania i możliwości, jako najważniejszej osoby na Aimeiz, znacząco odbiegały od tego, co musieli robić poprzedni piastujący tę funkcję liderzy. Hadrian sprawował władzę nad arsenałem okrętu i strażą społeczną. Posiadał też pakiet praw karnych i możliwość podejmowania samodzielnie dowolnych decyzji w sytuacjach kryzysowych. Ponadto do dyspozycji miał Radę Pięciu złożoną z doradców w zakresie bezpieczeństwa, jakości życia, eksploracji kosmosu, edukacji i kultury. Pełnił też funkcję nadzorczą i dbał o prawidłowe działanie gabinetu złożonego z około pięćdziesięciu osób odpowiedzialnych za wdrażanie ustaw Panelu, czyli rozbudowanego systemu dyskusji mieszkańców. Debaty odbywały się regularnie, dotyczyły każdej sfery społecznej, a udział w nich brali wszyscy od czternastego roku życia. Samostanowienie mieszkańców było kulturowo wyuczoną częścią codzienności, obowiązkiem i z definicji ciężką pracą, która w zamian pozwalała stworzyć prawdziwy ustrój demokratyczny, gdzie realną władzę przy każdej decyzji miała społeczność.

Hadrian, jako oddany sługa narodu Aimeiz, pełniący jedynie funkcję kontrolną, nie mógł uczestniczyć w Panelach, a nawet głosować. Tak stanowiło prawo, dlatego dziś tylko przysłuchiwał się debacie w sprawie powrotu na Ziemię, dzieląc uwagę między spontaniczny i słodki śpiew córki a rozbrzmiewającą mu w głowie wypowiedź Kaligii Waniskis, byłej liderki okrętu, wciąż aktywnej politycznie, ale już bez takiej władzy jak kiedyś.

– Jestem z pokolenia osób, które urodziły się na Ziemi – opowiadała kobieta – ale w przeciwieństwie do tych, którzy czują się z nią wciąż związani, nie chciałabym tam wracać. Przecież nie po to z niej uciekałam, by teraz na nowo próbować odbudować sobie tam życie. Widziałam jak planeta umiera, widziałam, co Anders z nią zrobił, i wciąż docierają do mnie kolejne okropne opisy tej nieludzkiej zagłady. Myślę, że już nic nie możemy dla Ziemi zrobić. Dostaliśmy tę wspaniałą okazję, by eksplorować kosmos i jednocześnie budować idealną społeczność. Nie ma sensu jej marnować, by ratować coś, co już dawno zostało skazane na porażkę. Odkrycie lidera naukowego to tylko teoria, a ja dla teorii nie mam zamiaru ryzykować tego, co zdołaliśmy przez ostatnie lata zbudować, zwłaszcza że Aimeiz wciąż nas zaskakuje i nie wiadomo czy nie uzna budowanej przez ludzi Floty za wroga. Byłoby zabawne wrócić na Ziemię, by ją ratować, ale w zamian zetrzeć w pył tworzone przez kilkadziesiąt lat statki, będące jedyną szansą ratunku dla tych biednych ludzi. Zastanówmy się nad sensem takiej decyzji, bo...

Hadrian uciął jej wypowiedź. Miał dość nieprzyjemnego głosu, który brzmiał, jakby kobieta skrywała okropne roszczenia i nienawiść do wszelkiej opozycji. Poza tym szczerze nie lubił tego typu politycznych dyskusji i cieszył się, że jako lider nie musi brać w nich udziału. Był idealistą, ale jednocześnie patrzył na świat przez pryzmat logiki i realnego celu. Miał też świadomość, że żadna forma administracji nie uniknie brukowej gry o władzę, przepychanek i kłamstwa na usługach egocentrycznych lichwiarzy. Żywił jednak nadzieję, że jego przewodnictwo będzie czyste, sprawiedliwe, silne i przede wszystkim skuteczne.

Dziś jednak nie musiał o tym myśleć i mógł w całości poświęcić się Miriam, u której zaobserwował już pierwsze sygnały mentalizmu. Jej zdolność była wyjątkowa, bo choć wciąż w zalążku przejawiała ogromny potencjał. Dziewczynka miała coś, co zespół badaczy określił jako „perspektywę absolutu”. Widziała wszystko na pokładzie, tak jakby potrafiła podróżować świadomością po całym okręcie.

Dla niej Aimeiz stanowiła wielki domek dla lalek, do którego mogła zaglądać z każdej strony. Choć nie czuła ciężaru swoich umiejętności, Hadrianowi przysparzała mnóstwo związanych z tym problemów. Pytania o rzeczy dziejące się na drugim końcu statku i przedmioty schowane głęboko w szufladach obcych ludzi, tak naturalne dla niej, wzbudzały w nim obawy o przyszłość córki. Nie potrafił na nie odpowiadać i podobnie jak rzesza naukowców nie rozumiał tego zjawiska wywoływanego nadmiernym kontaktem z rezlikiem. Nie miał jednak na niego wpływu. Ewolucja ludzi, którzy coraz wyraźniej jednoczyli się ze statkiem, przyspieszała, budząc wśród mieszkańców realny niepokój o utratę mentalnej suwerenności. Lęków tych nie podzielało młodsze pokolenie. Dla osób urodzonych na pokładzie zdolności bezdotykowego manipulowania formą i wyglądem ścian, a także fenomen zjednoczenia jaźni – pozwalający współdzielić emocje i ogólne pragnienia – były czymś naturalnym.

Hadrian jednak martwił się o córkę nie tylko dlatego, że przejawiała zdolności nadprzyrodzone. Bardziej niepokoił go efekt naocznego świadectwa śmierci jej matki. Miesiąc temu Elia zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach, nagle i bez śladu, a jedyną z tego wydarzenia relację Miriam złożyła jeszcze tego samego dnia, mówiąc bez zrozumienia swoich słów: Mama weszła w ścianę i rozlała się po całym pokoju. Później dziewczynka zamilkła i już nigdy do tematu nie wróciła, do tej pory nie zdradzając żadnych objawów związanych z tą traumą. To szczególnie martwiło Hadriana, dlatego dziś zamierzał porozmawiać o tym z córką. Przedtem jednak czekała ich wycieczka do zoo, rekreacja „Alicji w Krainie Czarów” i salon gier, które miały ich oboje przygotować do tej konfrontacji.

– Rybka podpłynęła – powiedziała Miriam wpatrzona w zabawkowy basenik. Chwilę później kołowrotek w wędce Hadriana zakręcił się, a wędzisko wygięło. Wreszcie coś złowili.

Sesana i Stavros

Rodzeństwo spotkało się jak co tydzień w restauracji Korowody na dwudziestym siódmym piętrze. To było ich ulubione miejsce ze względu na wyciszony klimat i wyodrębnione stoliki zapewniające spokojną rozmowę z dala od wścibskich spojrzeń. Usiedli w kącie sali schowani za lasem klasycznie zdobionych, gęsto rozstawionych kolumn, które budowały wrażenie prywatności, nie negując idei publicznie dostępnej przestrzeni.

Jak zwykle Stavros zajął miejsce naprzeciw Sesany, odtwarzając wytarty latami schemat powitania i wymiany uśmiechów, u niego wymuszonych, u niej pełnych współczucia. Tu, w lekko zaciemnionym kącie, przy stoliku ze zautomatyzowaną dystrybucją potraw, mogli przynajmniej naśladować normalną rozmowę. W ten sposób odbywali swój rodzinny rytuał, cyklicznie powtarzany głównie dzięki uporczywości Sesany. Oboje rozumieli, że są dla siebie jedynymi bliskimi, obojgu też doskwierała samotność, którą wnikliwie maskowali: on przesadnie obojętną ignorancją, ona potrzebą altruizmu.

Po wydarzeniach na Ziemi żadne z nich nie stworzyło trwałego związku, poza przelotnymi romansami zakończonymi zawsze tym samym rozczarowaniem. Ich pokręcone historie, naznaczone okrucieństwem i podszyte strasznymi tajemnicami, wystarczyły, by zerwali i zawsze już unikali wszelkich szczerych i stałych więzów emocjonalnych. Choć urodzili się w odstępie pięciu lat, oboje przeżyli ich blisko pięćdziesiąt, teraz skupieni już tylko na swoich ścieżkach kariery, on lidera naukowego, ona architekta przestrzeni. Gdyby nie zamknięta konstrukcja okrętu, prawdopodobnie już dawno losy rozrzuciłyby ich po świecie i zgubiły w gąszczu własnych koszmarów.

Stavros pożerał krwistego steka, trochę na złość siostrze, która nadal była wegetarianką, a Sesana delektowała się sałatką, zerkając co chwilę na zmęczoną, wiecznie rozczarowaną twarz brata. Zjedli w ciszy, jak zawsze, i zamówili kawę będącą dla niego zwykłym podsumowaniem posiłku, dla niej podstawą udanego popołudnia.

– W Palisandrach jednak robią lepsze latte – stwierdziła Sesana, wybierając z wysokiej szklanki mleczną piankę. Miała świadomość, że łamie pewną tradycję klasycznego posiłku, ale po latach spędzonych na Ziemi w ekstremalnym ubóstwie takie drobne obyczaje przestały mieć dla niej znaczenie. Długą łyżką wymieszała mleko, zwinnie operując swoją biomechaniczną prawą ręką, którą szczyciła się jak dziełem sztuki. Straciła całą kończynę od barku w dół, zastępując ją białą, w pełni zintegrowaną z ciałem protezą. Wykonana z podobnego materiału, co okręt, wyglądała jak powłoka z siatki, zupełnie w środku pusta. Nie ustępowała jednak sprawnością naturalnej ręce. Tak samo giętka, sztywna, idealnie odwzorowywała ruchy stawów, a nawet przekazywała do mózgu bodźce dotyku, zmiany temperatury i inne. Do tego pokrywające ją wyżłobienia układały się w szczegółowe i intrygujące wzornictwo, które Sesana mogła bez problemu zmieniać.

– Ja tam nie widzę różnicy. Kawa to kawa – rzucił Stavros i spojrzał w głąb sali, gdzie grupka ludzi szukała dla siebie miejsca.

– Bo nie pijesz jej dla smaku. Cała tajemnica kryje się w sposobie opiekania ziaren, mielenia, a potem parzenia. Liczy się też...

– Musimy rozmawiać o kawie?

– Nie musimy. Nic nie musimy.

– Dobrze – złośliwie przytaknął Stavros, przyglądając się gościom restauracji każdemu z osobna. Ich usta bez przerwy pracowały, w jego mniemaniu mnożąc setki zbędnych historii. Chętnie zabroniłby takiego marnotrawstwa energii, gdyby tylko mógł.

– Rozmawiałeś z Brit? – zapytała Sesana, próbując zwrócić jego uwagę.

– Z kim?

– Z Brit, tą dziewczyną, o której ci mówiłam, że chce dołączyć do twojego zespołu.

– Jeszcze nie. Nie mam teraz czasu. Trwa Panel i wszyscy nagle chcą wiedzieć wszystko o artefakcie. A to była córka tego robola, co zamieszki chciał wszczynać ostatnio?

– Nie robola, tylko pracownika zoo, i tak, to jego córka. Czy to ma znaczenie? Dziewczyna jest niezwykle bystra i ma mnóstwo pomysłów.

– Ale sieje bzdurne teorie swojej robolskiej rodziny.

– To nie są robole – próbowała po raz setny wyjaśnić Sesana – tylko Amadyści. Mają swoje prace i kulturę inną niż nasza. To normalne.

– Mogą się nazywać, jak chcą. To dalej robole, przynajmniej mentalnie. Ja nie wiem, jak oni to robią, że pomimo doskonałych warunków na okręcie wciąż narzekają na swój los. Nie rozumiem tego. Jakby posiedzieli chwilę na Ziemi, to przeszły by im chęci do protestowania.

Sesana westchnęła na znak, że nie ma zamiaru znów prowadzić dyskusji, która w gruncie rzeczy zawsze była tylko okazją dla Stavrosa do obrażania grupy Amadystów.

– Porozmawiaj z nią później, dobrze? Ona naprawdę się do tego nadaje – grzecznie prosiła.

– A chociaż jest ładna? – zapytał Stavros i poczekał chwilę na odpowiedź. – Dobra, porozmawiam – dodał bez przekonania, myślami biegając już po innych, ważnych dla siebie sprawach. Znów nieświadomie zaczął obgryzać paznokcie, wykrzywiając głowę na wszystkie strony, by znaleźć idealny kąt dla każdego palca.

Sesana starała się nie zwracać na to uwagi. Wiedziała, że to manifestacja wciąż rozdrapanych ran i traktowała tę słabość jak barometr jego stanu psychicznego. Niestety od ich powrotu na okręt minęło prawie osiem lat, a Stavros wiecznie miał poszarpane i do krwi wyjedzone paznokcie.

– Mógłbyś spróbować przestać – zasugerowała.

– Co?

– Obgryzać je tak, to niezdrowo.

– Niezdrowo? – zdziwił się Stavros i zaśmiał szyderczo, patrząc na swoje poniszczone palce.

– Wiesz, o czym mówię.

– Obgryzam, bo lubię, wolę tak niż nożyczkami. Nie wiem, jak inni mogą skracać sobie paznokcie metalowym przedmiotem. Weźmiesz odrobinę zły kąt i przycinasz się do krwi.

Sesana odpuściła. Nie było sensu tłumaczyć mu prawdziwego znaczenia tej czynności. Jego psychika tak głęboko zakopała rany, że nawet nie musiał okłamywać siostry. On po prostu wierzył, że robi to z wygody.

– Skończyłaś już przemeblowanie u mnie? Chciałbym wrócić wreszcie do siebie – zmienił temat, jak zwykle ignorując poważną i wiecznie zmartwioną minę siostry.

– Jutro – odpowiedziała Sesana, porzucając chęć walki z rodzinnymi problemami. Mieli ich sporo, a ilekroć próbowała je poruszyć, brat wpadał w szał. Nie była dziś gotowa na kolejną kłótnię, więc jak to często robiła, płynęła z prądem jego nastroju. – Mam trochę problemów z formowaniem łuków przy suficie. Chcę zrobić delikatne zdobienia, tak jak ci mówiłam, motywy głównie roślinne, ale strasznie dużo to czasu zajmuje. Myślałam, żeby poprosić jakiegoś mentalistę o pomoc.

– Po co ja się na to zgadzałem – narzekał Stavros, stukając uchwyt białej filiżanki stojącej na czarnym elastycznym blacie stołu, który inteligentnie przyklejał do siebie naczynia, gdy istniało ryzyko ich wywrócenia.

– Znowu zaczynasz? Jutro skończę i będziesz mógł siedzieć w swoim mieszkaniu, żeby robić to, co tam normalnie robisz.

– Robię to, co robi lider naukowy okrętu. No wiesz, teoretyzuję i marnuję wysiłek całej grupy badaczy.

– Nadal nie rozumiem, jak mogli cię wybrać na lidera.

– Zazdrościsz mi?

– Raczej współczuję. Cały dzień musisz udawać porządnego faceta, odpowiedzialnego i z poczuciem obowiązku. Jak ty to robisz? – próbowała dogryzać mu Sesana.

– Dokładnie tak jak ty. Nakładam uśmiech, grzecznie kiwam głową, jak do mnie mówią, i skupiam się na swoich sprawach – odpierał atak Stavros, podsycając grę na kąśliwości. Lubił to, i gdy już zaczynał, nigdy nie potrafił odpuścić, dlatego zawsze ich spotkania kończyły się spięciem i nieprzyjemną ciszą. Jednak nie miał zwyczaju wyciągać z tego wniosków i z każdym spotkaniem na nowo wpadał w tunel złośliwych docinek, które Sesana mu raz po raz wybaczała, bo była jego teoretycznie starszą siostrą i z poczucia obowiązku musiała. Nie pojmował, że w ten sposób rani ją podwójnie. Z uśmieszkiem, jaki nie pasował do tytułu lidera, wyczekiwał odpowiedzi, a gdy jej nie otrzymał, zrozumiał, że znów posunął się za daleko. – Zdecydowałaś już, jak zagłosujesz? – zapytał, próbując ponownie zmienić temat.

– Nie mam jeszcze zdania. Osobiście nie chcę wracać na Ziemię, zresztą wiesz, ale muszę posiedzieć wieczorem i poczytać ankiety. Zobaczę, co inni myślą. A ty dalej chcesz wracać?

– Tak. Jest szansa zatrzymać proces niszczenia planety, więc warto spróbować – mówił już zupełnie poważnie Stavros, nie przekonując jednak siostry, która zmrużyła podejrzliwie oczy, dając mu znać, że nie wierzy w jego szczere naukowe intencje.

– Jesteś pewny, że chcesz ratować ludzkość? – zapytała, jakby podejrzewała go o snucie złowrogich planów. – A może wcale nie chodzi o ratunek dla Ziemi, tylko o coś innego, dużo banalniejszego?

– O czym ty mówisz?

– Znam cię dość długo i wiem, że nie robisz tego z czystej naukowej ciekawości czy z dobrego serca. Chcesz zemsty, prawda? Choć może raczej zależy ci, żeby poniżyć ludzi na Ziemi, pokazać im, że uratować ich może tylko ktoś, kogo chcieli zabić.

– Może – odpowiedział Stavros, wzruszając ramionami. – Może chcę zemsty, może chcę ratować to, co tam jeszcze jest do uratowania. Ważne, żebyś zagłosowała za.

– Nie wiem, zobaczę – odparła Sesana z podobną ignorancją, na którą jej brat zareagował uśmiechem głodującego na widok jedzenia.

Stavros wyczuł krew i jak drapieżnik poczuł instynktowną potrzebę pogoni za ofiarą.

– A co tobą kieruje, że tak się przeciwstawiasz? Strach czy może obrzydliwe wspomnienia?

– Przestań.

– Boisz się, że spotkasz na Ziemi kogoś, kto wie, co tam robiłaś? – Stavros wbijał zęby w ciało swej zdobyczy.

– Nie wiem, po co to robisz – odmawiała mu odpowiedzi Sesana, odwracając wzrok tak, jak zawsze to robiła, gdy poruszał temat ich wspólnej tułaczki po planecie. Była zła na niego, że wykorzystuje tę mroczną tajemnicę, ale siebie bardziej obwiniała za to, że jest zbyt słaba, by mu się przeciwstawić. Spojrzała na dno pustej szklanki z nadzieją, że znajdzie w niej jeszcze łyk kawy.

– Patrz, co ten baran Ricson powiedział – Stavros znów przeskakiwał między tematami, wskazując palcem wyświetlone w rogu stołu okno debaty, na które od czasu do czasu oboje zerkali. – Młoda generacja nie jest i nie będzie nigdy kompatybilna z ludźmi na Ziemi. Spotkanie ich może mieć dla nas katastrofalne efekty – przeczytał głośno, szydząc przesadnie wzniosłym tonem z wypowiedzi chłopaka. Nie krył bezwzględnej awersji do młodego mentalisty. – Co za dzieciak, urodził się na statku, a nie na Ziemi i wydaje mu się, że jest lepszy.

– Mówi, co myśli, a to, że się od nas różni, jest faktem. Widziałeś, jakie ma zdolności mentalne.

– Mutacja wywołana długim przebywaniem w zamknięciu – zażartował Stavros, naśladując wypowiedź nadętego naukowca. – Tak sobie myślę, że jeśli młodzi zagłosują przeciw, starsi za, to pewnie uruchomi się algorytm wyrównujący i głosy takich osób jak ty będą dużo ważniejsze.

– To zależy, jak zagłosuję. Mówiłam ci już, że jeszcze nie wiem – denerwowała się naciskami Sesana.

– Zagłosujesz za, a wiesz dlaczego? – tłumaczył jej Stavros, nagle mocno pobudzony. – Bo jesteś ciekawa tego, co dzieje się na Ziemi i tak samo jak ja chcesz pokazać im, że nie złamali cię, że nadal żyjesz, masz się dobrze i teraz przybywasz im łaskawie na ratunek.

– Czyli miałam rację. Chcesz im pokazać, kto tu rządzi. Cały twój projekt to jedna wielka deklaracja dominacji. Nic się nie zmieniłeś – stwierdziła Sesana, tym razem już nie złośliwie, a szczerze i krytycznie wytykając mu wady.

– Ty też – odparował Stavros. – Dalej udajesz miłą i radosną, a w środku zżera cię strach.

– Nie po to tu dzisiaj przyszłam.

– Znowu uciekasz?

– Idę. Może następnym razem będziesz milszy – wyraziła płonną nadzieję Sesana i swą sztuczną, białą, specjalnie odkrytą ręką odsunęła szklankę na środek stołu, gdzie automat chował brudne naczynia.

– Pamiętaj, jesteśmy za powrotem – przypomniał Stavros, uporczywością wzbudzając w niej rozczarowanie.

Sesana wstała od stołu, kiwając z niedowierzania głową.

– Będziesz dzisiaj na urodzinach? – zapytała, przeźroczystą dłonią poprawiając długi biały rękaw zakrywający jej zdrową kończynę.

– Czyich?

– Już zapomniałeś? Ilia kończy osiemdziesiąt lat.

– A kiedy się urodził?

– Przecież wiesz, że to nie ma znaczenia.

– W 2055 roku, o ile pamiętam. Czyli według ziemskiego czasu kończy nie osiemdziesiąt, a dokładnie sto. To nawet bardziej okrągła rocznica – zauważył Stavros upojony odkryciem i własną złośliwością.

– Ale na Aimeiz przeżył osiemdziesiąt. Dobrze wiesz, jakie zamieszanie jest u nas z czasem, i nie zachowuj się jak dziecko. Przyjdź, przecież on ci pomagał w rehabilitacji, już zapomniałeś? – zapytała Sesana, z trudem hamując irytację zachowaniem brata. Kochała go, ale nie potrafiła wytrzymać z nim dłużej niż kilkadziesiąt minut w jednym pomieszczeniu.

– Nie zapomniałem – odparł z kamienną twarzą Stavros, jakby nie mógł wybaczyć sobie tych kilkunastu tygodni, gdy był ubezwłasnowolniony i zdany na pomoc obcych ludzi. – Może przyjdę – dodał w geście pojednania na odchodne.

Sesana znów pokiwała głową, rozczarowana i zmartwiona nurkującym we własną arogancję, niczym w czarną dziurę, bratem. Była gotowa zakończyć spotkanie wymuszonym pocałunkiem w policzek, którego on nie znosił, ale potrzebował jak wody na pustyni, gdy poczuła, że coś ociera się o jej nogę. To pies, bernardyn o czarnej, długiej sierści imieniem Bert, merdał przy niej ogonem. Sesana uradowana i zaskoczona jego nagłym przybyciem kucnęła i wygłaskała puszystego przyjaciela. Uwielbiała tego zwierzaka i wszystkie inne stworzenia na statku, które można było spotkać na każdym kroku.

– Nie powinni do restauracji wpuszczać zwierząt – zrzędził Stavros, zazdrośnie wpatrzony w ich pieszczoty.

Aimeiz

Z definicji doskonałość jest bytem wiecznym, wplecionym nicią marzeń w architekturę wszelkiego istnienia. Nauczeni, że nie istnieje, przekonani, że tkwi zamknięta w nieosiągalnej sprzeczności, której urzeczywistniony konstrukt skruszyłby podstawy świata, wciąż jej wyczekujemy pewni, że gdy stanie u naszych drzwi, rozpoznamy ją jak przyjaciela po długiej podróży.

– Dzień dobry – powiedziała w progu jego mieszkania, wpuszczając do środka ciepłe światło korytarza.

– Kim jesteś? – zapytał Niham sparaliżowany bólem złamanej ręki i oślepiony bijącym od niej blaskiem. W tle rozbrzmiewały długie, niczym oddechy umierającego człowieka, frazy III symfonii Góreckiego, a pod sufitem wciąż wolno sunęły wypchane smołą ociężałe chmury niekończącej się nocy. – Kim jesteś? – powtórzył wpatrzony w jej długą do ziemi, barwami przesiąkniętą sukienkę.

Z rozkosznie szczerym uśmiechem, dziewczyna jak ptak wleciała do środka, przynosząc radość, miłość, nadzieję: wartości tak kruche, puste i wyblakłe w słowach, lecz przy niej lśniące namacalną siłą.

– Strasznie tu ciemno i nieprzyjemnie – powiedziała, już samym głosem pokonując stłoczony w mieszkaniu mrok. Podeszła do czarnej ściany, na której Niham wyświetlił obraz swojej spalonej duszy, i otworzyła wielkie, arkadą zakończone okno, którego przed chwilą tam nie było. Z potęgą wodospadu światło wlało się skupionym strumieniem do środka, wypełniając pokój po brzegi pięknym letnim dniem.

Nie byli już na okręcie, w otchłani nieskończonego kosmosu, ale na wsi, w jakimś domku pośród złotych pól skąpanych promieniami, u podnóża śniegiem zroszonych gór. Żałobna muzyka ustała, zastąpił ją dobiegający z dworu śpiew ptaków. Teraz dziewczyna pasowała idealnie. Narodzona w kołysce wszechświata, spleciona z wiatru gwiazd przez samego mistrza czasu i reguł istnienia, otulona suknią z blednących w jej blasku kwiatów, skąpana w fontannie wiecznej młodości, krocząc z gracją baletnicy po sprężystych strunach dźwięcznej poezji życia, zniewalała pięknem nieziemskiej istoty. Włosy miała długie, niczym morski horyzont, lekko falami kręcone, jasnobrązowe, zagarnięte za uszami, jak u grzecznej uczennicy w szkole. Jej oczy, błękitne planety, Neptuna witrażem mogłyby zostać nazwane, a drobne usta, czerwienią zalane, aranżowały marzenia nawet najmniejszym uśmiechu drganiem.

– Proszę, powiedz mi, kim jesteś – błagał Niham, próbując podnieść się z fotela, by stanąć na wprost tej ze snów przelanej postaci. Przeszywający ból złamanej ręki powalił go i obezwładnił, okrutnie krusząc tę piękną chwilę.

– No tak, powinnam się przedstawić – rzeczowo zauważyła dziewczyna, jak gdyby faktycznie o tym zapomniała i było jej teraz z tego powodu niezwykle przykro. – Chociaż, czy ja wiem – zmieniła zdanie, niczym dziecko niepewna, czy chce zjeść ciastko, czy cukierka, a może oba naraz. – Przecież dobrze mnie znasz – powiedziała, chwytając krańce swojej sukienki, unosząc je na boki i prezentując delikatny ukłon z wysuniętą do przodu stopą, jak księżniczka na wielkim balu lub tancerka przed spektaklem. – Czy pozwolisz na drobną zmianę muzyki? – zapytała i zanim dostała jakąkolwiek odpowiedź, pomieszczenie wypełniły dźwięki dobrze znanego Nihamowi utworu. Uwielbiał go, choć już dawno go nie słyszał. To był „El Tango De Roxanne” z zapomnianego przez świat musicalu.

– Czy nie będzie dla ciebie problemem, jeśli zatańczę? Nigdy tego nie robiłam, a zawsze o tym marzyłam – z kurtuazją poprosiła dziewczyna i podniosła ręce do góry.

Delikatnie kołysała się w odpowiedzi na ciche, rytmicznie spadające z nieba jak krople deszczu szarpnięcia strun gitary, aż jej sukienka spłynęła krwistą czerwienią, a ona sama została porwana agresywnymi pociągnięciami smyczków. Zatracona w temperamentnym tańcu, który spowijał ją ognistym żywiołem, wędrowała przez utwór w najpiękniejszym tangu, jakiego wszechświat mógł doświadczyć. Rozżarzona do czerwoności suknia podążała za pikantnym krokiem swojej pani, a karmazynowe iskry skrzące z tkaniny goniły za przebrzmiałymi nutami.

Przez chwilę dziewczyna tańczyła z niewidzialnym partnerem, a zdrada i niewinne zakochanie przelewały się przez nią, niczym fale przez pokład okrętu. Jej styl, jej ruch, tak naturalny i taktowny, ewoluował wraz z podróżą przez historię muzyki i tańca. Odtwarzała klasykę i eksperymentowała zarazem, modelowała gatunki jak plastelinę, a każdy krok i każdy rysowany w powietrzu gest dłoni były czystą perfekcją prowadzącą prosto do wielkiego finału. Tuż przed nim jednak żywioł się wypalił, ucichł, opuścił dziewczynę, a jej taniec przypominał wytarte wspomnienie. Choć w sercu młoda, w ruchach zdradzała tęsknotę przebrzmiałej gwiazdy, dla której fragment zamierzchłej, powłóczystej muzyki był niczym cierń utraconej z wiekiem estrady. A gdy wybuchem orkiestry żal został przekuty w złość, emocje zalały potopem jej ciało i eksplodowały wrzącą wodą, lecz zaraz wyparowały w płomieniach ognistej sukienki.

To z dziewczyny płynęła muzyka. To zarys pracujących mięśni tkał kolejne dźwięki, tak jakby ruch je wzniecał, a nie przywdziewał tylko. Była boginią, blaskiem budząc kolebkę życia. Tańczyła, niczym matka wszelkiego stworzenia, a jej suknia iskrzyła wstęgami słonecznych burz, aż nagle rozprysła się na wszystkie strony, rozsadzona przesytem brzmień wielkiego finału. Niezwykle rzeczywiste płomienie zalały podłogę i pochłonęły meble, wynosząc dziewczynę ponad ziemię w rozpalonym na biało wirze powietrza. Coraz jaśniejsza, szybsza ognista topiel, w pogoni za muzyką rosła, puchła, wzbierała, ścigając rozpędzone do granicy absurdu piskliwe dźwięki skrzypiec. W końcu zastygła w przeźroczystym lodzie i skruszyła się w drobnicę szklanych odłamków, upuszczając tancerkę niczym ścięty ostrzem kwiat. Rozgrzana własnym uśmiechem, znów była panią wiosny ubraną w najpiękniejsze ziemskie ogrody i odzianą materiałem niczym sedno stworzenia w rękach znudzonych wiecznością wyższych sił rządzących światem.

Niham płakał, jak dziecko wylewając z siebie wodospadem zakopane dawno temu pod grubą warstwą obojętności uczucia, a jego łzy przeplatały się ze śmiechem człowieka nietkniętego złem.

– Dziękuję! – wyrażała wdzięczność dziewczyna, zarumieniona i tak pięknie zdyszana. – Czy już wiesz, kim jestem? – zapytała z uśmiechem zdolnym roztopić lody nawarstwione eonami zimy.

Niham wiedział. Podświadomie, w głębi duszy, gdzieś na dnie serca wypełnionego koszmarami tysiąca dni i nocy walki z własną słabością, podejrzeniami, strachem, wątpliwościami, czuł, kim jest, czym jest, gdy tylko stanęła w progu drzwi, w aurze światła korytarza. To na nią czekał od lat, to ona miała być jego zbawieniem, to od niej zależały losy świata, to przez nią teraz głośno szlochał, nie wstydząc się tego ani odrobinę.

– Wiem, wiem! – łkał, niosąc słowa, jak dary wdzięczności, w jej stronę. – Wiem! – powtarzał, wybuchając hybrydą szczęścia i rozpaczy, dopełniając efektu oczyszczenia, kompletnego katharsis. Rozpraszał go tylko ból złamanego przedramienia.

– Pomogę ci – zaproponowała dziewczyna i klęknęła przy fotelu Nihama, dłońmi wirując nad jego skurczoną ręką. Niczym czarnoksiężnik rzucała zaklęcia, gestami odprawiając magię, a jej skupiona na obrządku mina i cicho mruczane czary tylko dodawały słodkiego komizmu tej scenie.

– Co robisz?

– Ja? – zapytała ze smutkiem w oczach, mrożąc w powietrzu wróżby. – Chciałam, żeby to wyglądało jak magiczna sztuczka, ale wcale nie musi – stwierdziła i opadła na podłogę. Złożyła po turecku nogi, pozwoliła sukni zasiać wokół siebie piękny ogród i na poręczy fotela skrzyżowała ręce, a na nich oparła podbródek. – Już – dodała z białym uśmiechem, jakże czarująco przechylając przy tym głowę w prawdziwym akcie iluzji, którym chwyciła byłego lidera za serce.

Jego wierny pies zwinął się w kłębek tuż obok i doszczętnie zakochany położył na udach dziewczyny pysk. Wpatrzony w otwarte okno i długie, jak pajęczyna przeźroczyste, podrygujące na wietrze firany, marzył o wolności, głośno wciągając nosem zapach kwiatami pachnącej jej sukni.

Niham podniósł rękę, kilka razy zacisnął pięść i pokręcił nadgarstkiem. Ból ustąpił, a wraz z nim opuchlizna i wspomnienie okropnego doświadczenia.

– Potrafisz uleczać? – zapytał, wycierając już zdrową dłonią łzy z policzków.

Dziewczyna przyznała się kocim pomrukiem i nawet na chwilę nie spuszczała go z oczu. Wciąż oparta o fotel, z brodą na złożonych dłoniach pożerała źrenicami każdy promień światła, jakby pierwszy raz w życiu korzystała z ludzkich zmysłów.

– Tak jak artefakt? – próbował zaspokoić ciekawość Niham, wywołując tylko lawinę jej zdrowego śmiechu. Dźwięczny blask wypełnił pokój, wyrywając rozhasanego po zielonych łąkach psa z letargu.

– Przepraszam! – wiosenna dama wyrażała skruchę z niezdarnością niesfornej nastolatki, próbując utrzymać radość w ryzach. – Wybacz – błagała, składając z powrotem głowę na ramionach, dłońmi na krzyż przykrywając nagie, białe barki, a łokciami opierając się o poręcz fotela. Znów była spokojna i skupiona. – Przepraszam, nie bierz tego do siebie, dobrze? – poprosiła. – To po prostu zabawne. Wy wciąż myślicie, że to artefakt was ulecza.

– A nie?

– A próbowaliście odtworzyć jego działania w innym pomieszczeniu?

– Chcesz powiedzieć, że to nie artefakt ulecza? – pytał Niham, otwierając szeroko oczy. – Sala? – dodał z niedowierzaniem i parsknął śmiechem, widząc iskrzące w jej źrenicach rozbawienie. Rozumiał już absurd tej wieloletniej komicznej pomyłki. – Tak bardzo byliśmy skupieni na badaniu artefaktu, że nie uwzględniliśmy wpływu pomieszczenia. No jasne! – tłumaczył sobie, chwytając ostatnie na głowie włosy. – Taki banalny błąd, a przecież lecznicze właściwości artefaktu były głównym argumentem za tym, by go pozostawić na pokładzie. Musiałaś mieć z nas niezły ubaw – stwierdził i mruknął jeszcze echem rozbawienia, nie potrafiąc oderwać oczu od dziewczyny, która słuchała go niczym zakochana uczennica w szkole. Czuł się przy niej bezbronny, nagi, a zarazem bezpieczny, jakby wtulony w pierś matki, chroniony jej opiekuńczym spojrzeniem. Trochę zawstydzony, młodzieńczą miłością pobudzony, z nadzieją zapytał: – Aimeiz?

– Miło mi cię wreszcie poznać – oznajmiła dziewczyna słodkim, niczym miód, tembrem głosu o kojącym duszę rezonansie. Jednocześnie wyciągnęła dłoń na przywitanie. – Mam nadzieję, że cię nie przeraziłam.

– Nie, skądże – zaprzeczył Niham i jak podróżnik u wybrzeży nowego lądu, naukowiec u progu wielkiego odkrycia, przyjął jej gest i znów się rozpłakał. Delikatny i blaskiem Słońca ciepły dotyk, na pograniczu sensualnej zwyczajności i sennych marzeń ulotności, elektrycznym impulsem odrodził w nim nadzieję na przetrwanie świata. – Dlaczego teraz? – chlipiąc zapytał, potwornie głodny głosu dziewczyny.

– Wreszcie zdołaliście złamać hasło głównego komputera, gratuluję! – oznajmiła Aimeiz i radośnie przyklasnęła. – Stwierdziłam więc, że to dobry moment.

– Po tylu latach... – z ust wysączył Niham, przekuwając łzy w uśmiechy i na odwrót, jakby smutek z radości płynął, a szczęście melancholią się żywiło. Wyskoczył z fotela, duchem o dwadzieścia lat młodszy i podszedł do okna stworzonego czystą dziewczyny wolą. – Mogę? – zapytał i wystawił głowę na zewnątrz, gdzie białe chmury wędrowały po błękitnym niebie, a zielona, wysoka trawa napierała na drewniane bele malutkiego domku, z którego Niham wyglądał na kwiatów pełną łąkę. Jej kres wyznaczał łańcuch śniegiem pokrytych gór.

– Możesz wyjść na zewnątrz, jeśli chcesz – zachęciła go Aimeiz. – Potrzebujesz drzwi? – zażartowała i zachichotała na widok posiwiałego mężczyzny z bananem na twarzy wspinającego się po parapecie i plączącego w firanie nogi, próbując przerzucić je na drugą stronę.

Z gracją słonia Niham zeskoczył na trawę i natychmiast wyrżnął kozła, krzywo stawiając stopę na podstawionym w oczywisty sposób przez Aimeiz kamieniu. Przeklinając ten w ogóle nieśmieszny żart, legł na plecach i bez opamiętania zakochał się w widoku wiszących nad nim długich włosów dziewczyny. Spijając iskrzący z nich blask słonecznych promieni, wybaczył jej złośliwe poczucie humoru, biorąc swój pierwszy w nowym życiu oddech.

– I ta świeżość powietrza! Jak to możliwe? – zapytał, mrużąc oczy i oglądając ją z perspektywy robaka.

– Nazywacie to rekreacją.

– Ale my nigdy nie zdołaliśmy ożywić tego świata! Byliśmy w stanie stworzyć tylko statyczne obrazy, martwe, a tu trawa kołysze się na wietrze. Nawet ptaki stworzyłaś! – Niham doceniał włożony w krajobraz wysiłek, podążając palcem za dwójką roztańczonych w powietrzu wrończyków.

– One akurat są prawdziwe. Pożyczyłam je z zoo, bo tak w sumie było łatwiej – tłumaczyła swoją zuchwałą kradzież Aimeiz. – No i właściwie to nie są wrończyki – dodała z rumieńcami na twarzy.

Niham błyskawicznie wyrósł z trawy, by skarcić ją podejrzliwym spojrzeniem.

– Czytasz mi w myślach? – zapytał.

– Ups – wymsknęło się dziewczynie ze wstydliwie przygryzionych zębami warg. – Nie powinnam?

– Myślę, że skoro robisz to od trzydziestu lat, to nie ma sensu teraz tego zmieniać.

– To twoja decyzja. Uszanuję ją.

– W tej kwestii jestem skłonny oddać ci wszystko w całości – przyrzekł Niham rozkojarzony pragnieniem, by dotknąć wysnutej z perfekcji twarzy dziewczyny. Odgarnął jej brązowe włosy, dłonią spływając w dół białej szyi, i nagle uszczypnął ją w policzek, jak niegrzeczne dziecko na powitanie. – Tego nie przewidziałaś? – zapytał.

– Wiedziałam, że to zrobisz, zanim wyszliśmy z pokoju.

– No tak – mruknął Niham zawstydzony. – To co jeszcze potrafisz wykreować?

– Wszystko – Aimeiz odparła i otworzyła szeroko oczy.

– A gdybym chciał się wspiąć na te góry?

– To zamarzłbyś u samego ich podnóża.

Niham parsknął śmiechem, bo rozumiał już szorstkość płynącą z poczucia humoru Aimeiz. Była niczym dziecko niedoświadczona w ludzkich kontaktach, ale milion razy od niego inteligentniejsza.

– Jest coś, czego nie potrafisz? – zapytał, szczerze ciekaw odpowiedzi, ale nie uzyskał jej, bo uwagę obojga odwrócił krążący wokół pies. Zwierzę dokładnie obstukało ogonem ich kolana i pognało w dal, jak z procy wystrzelone. – Roto! – zawołał Niham, ale jak zwykle nic tym nie zdziałał. – Cholerne psisko, w ogóle się nie słucha – przeklinał, wstydliwą bezsilnością rozśmieszając dziewczynę.

Jednym palców pstryknięciem Aimeiz sprawiła, że pupil nagle wpadł pod ziemię i pojawił się tuż obok swego pana, tak samo jak on zaskoczony.

– Ta rekreacja zajmuje przestrzeń pokoju Mileny – powiedziała odrobinę speszona – a ona właśnie wraca z koncertu i widok gór za drzwiami może ją przerazić.

– Wracajmy więc – zaproponował Niham i spojrzał jeszcze za horyzont, ostatnim kadrem piękna nasycając duszę. Potem wdrapał się przez okno do swojego pokoju i uważnie spojrzał pod nogi, zanim zeskoczył z parapetu. – Czy inni już wiedzą? – zapytał.

– Nie – odpowiedziała Aimeiz, witając go już w środku.

– A dlaczego ujawniłaś się najpierw mnie?

– Ze wszystkich na pokładzie najczęściej mnie wzywałeś. Poza tym nie chciałam, żebyś spanikował.

– Spanikował?

– Boisz się, że mogłabym zdradzić twoje tajemnice mieszkańcom.

Niham pobladł, jakby cała jego krew odpłynęła w strachu. Nie pomyślał o takiej możliwości, ale w głębi serca czuł, że w obliczu ich spotkania wszystkie zbrodnie zostaną rozliczone. W głowie zbierał argumenty na swoją obronę, rozumiejąc, że żadnym z nich nie ukryje poczucia okropnej winy, której toń dziewczyna była w stanie na wylot prześwietlić. W obliczu nieuchronnej klęski, zdany w pełni na jej łaskę, napiął plecy, by z godnością przyjąć na pierś salwę konsekwencji.

– Przestań, nie mam zamiaru o nic cię oskarżać, a tym bardziej nikogo z niczego rozliczać – Aimeiz odpowiadała na jego rozpaczliwą próbę uformowania niemej linii obrony. – Po prostu wiem, że martwiłbyś się o swoje tajemnice. Zresztą nie tylko ty masz coś do ukrycia. Zdziwiłbyś się, jakie okropieństwa niektórzy w sobie noszą – wyznała i usiadła w jego drewnianym fotelu, jak ptak moszcząc sobie gniazdo. Uradowana wygodą, której nigdy wcześniej nie miała okazji doświadczyć, mówiła dalej, ignorując przemokniętą pokorą postać byłego lidera. – Chociaż, jakby inni odkryli, że jesteś w stałym kontakcie z Andersem... – na chwilę wstrzymała ciąg zdania, by rozważyć tryliony możliwych scenariuszy – jak sądzisz, co by zrobili? – zapytała.

– Ja... ja...

– Bez obaw, nic im nie powiem – obiecała Aimeiz i z obojętnością znudzonego dziecka tańczyła wyciągniętymi w powietrzu bosymi stopami, zbyt krótkimi, by dosięgnąć leżącego pod fotelem dywanu.

– Dziękuję – wymamrotał Niham i pokornie opuścił głowę w obliczu jej niewinnie wyglądającej sprawiedliwości. – Masz jednak rację. Jestem złym człowiekiem – dodał spienionym nienawiścią do siebie głosem.

– Nie mnie to osądzać, mój drogi Nihamie. Myślę jednak, że nie powinieneś się tak tym przejmować.

– Chcesz powiedzieć, że moje występki nie mają znaczenia?

– Oczywiście, że mają – stwierdziła dziewczyna, w mgnieniu oka poważniejąc. – Jesteś mordercą – rzekła tonem sądu ostatecznego, ścinając Nihama jego własną skruchą. Teraz on klęczał u jej boku, płacząc i składając głowę na poręczy fotela w ofierze, gotowy przyjąć każdy wymiar kary. – I nie mówię o ofiarach waszego niecnego planu – kontynuowała proces Aimeiz – ale o morderstwach, jakich się osobiście dopuściłeś.

– Jeśli wiesz wszystko, to wiesz też, dlaczego to zrobiłem! – szlochał Niham i podnosił co chwilę wzrok, lecz zaraz znów opuszczał głowę. Dziewczyna spojrzeniem prześwietlała najskrytsze jego myśli, wyłuskane z wszelkich interpretacji i na tacy pod osąd wyłożone. – Nie jestem z tego dumny, nie chciałem tego robić, ale to była chwila, nie mogłem pozwolić, żeby poznali prawdę – tłumaczył się przed uosobieniem sprawiedliwości.

Ona milczała wpatrzona w niebieską źrenicę Nihama, jak gdyby brąz drugiej nie był jej kolorem.

– Zmąciłeś błękit swego oka – z melancholią zagrzmiała. – Twoje czyny są twoim ciężarem, a rozliczyć mogą je tylko twoi rówieśnicy – orzekła wzniosłym głosem, niczym na czytaniu długo wyczekiwanego werdyktu. Potem poklepała go otwartą dłonią po czubku głowy, a gdy ten podniósł załzawione oczy, wyszczerzyła białe zęby i wzięła w szczypce palców jego policzki, słodko sobie rekompensując wcześniejszą złośliwość. – No już, nie płacz – kąśliwie dodała.

Wciąż dźwigając w sercu kaganiec grzechu, ale przynajmniej z odroczonym wyrokiem, Niham uśmiechnął się wdzięcznie, w myślach jej dziękując.

– Co zamierzasz z nami zrobić? – zmienił temat gotowy stanąć w obronie zebranej na pokładzie społeczności. – Gościsz już sto piętnaście tysięcy ludzi.

– A co chciałbyś, żebym z wami zrobiła?

– No nie wiem – odparł Niham zaskoczony pytaniem. – Bylibyśmy wdzięczni, gdybyś pozwoliła nam zostać – nieśmiało zaproponował.

– Hmmm – głośno rozmyślała Aimeiz. – Hmmmm... – przeciągała odpowiedź, niczym starożytny filozof głaszcząc się po brodzie. Pochylała na boki głowę, by przelewać płynną esencję argumentów od ucha do ucha i w ten sposób skrupulatnie wyważała wszystkie za i przeciw. – Jak dla mnie, to możecie tu zostać – nagle stwierdziła, obojętnie wzruszając ramionami. – Lubię was – dodała i rozwiała chmurę strachu wokół serca Nihama.

– Lubisz?

– Lubię.

– A za co?

– A tak, po prostu – stwierdziła dziewczyna. – Ja wszystkich lubię.

– Nie masz żadnych argumentów, mądrości, wskazówek? – zapytał ciut onieśmielony Niham. – Wiesz, nie żebym krytykował cię, ale sądziłem, że skoro dysponujesz o wiele większą od nas wiedzą i doświadczeniem, i...

– Pijcie więcej wody – z pełną powagą wtrąciła Aimeiz – a wszystko będzie dobrze.

– Co?

– Nico – powiedziała i jak motyl zerwała się z fotela, niesiona niewidzialnym zawirowaniem wiatru. Wiosennym, grawitacji nieposłusznym krokiem, podeszła do zniszczonego biurka i palcem delikatnie przesunęła po blacie wzdłuż jego pęknięcia. – To piękne, jak martwe przedmioty zapamiętują ludzką historię. Sesana zmusiła cię, żebyś wyrzucił poplamioną winem sofę, ale biurko zatrzymałeś. I ten biedny zmaltretowany kubek z nikomu nieznanym odniesieniem! – zawołała, biorąc go delikatnie w dłonie.

– A tam zaraz nikomu – protestował Niham. – Jakoś nie potrafię się ich pozbyć – tłumaczył, z trudem powstrzymując w ustach niesione zwyczajem kłamstwo, którym od lat odpowiadał na pytania związane z tą materią. Niestety ułatwiające życie właściwości zakrzywiających fakty uproszczeń nie miały przy Aimeiz większego sensu. – To pamiątka – dodał i wyprostował zmęczone klęczeniem kolana.

– Wciąż za nią tęsknisz – delikatnym głosem rzekła dziewczyna, dłońmi wyczytując nostalgię płynącą z poszczerbionego doświadczeniem przedmiotu. – Wiele dałbyś, by móc do niej wrócić, zmienić bieg historii i uniknąć błędów – mówiła, opuszkami palców badając naczynie, jakby to z niego płynęły jej prorocze słowa. – Ale plan był ważniejszy – dodała.

– Przestań – zażądał Niham i wyrwał dziewczynie kubek. Odstawił go na blat biurka poparzony ogniem związanych z nim wspomnień.

– Wiesz, że mogłabym ją dla ciebie odtworzyć?

– Nie!

– Ty wciąż myślisz, że zginęła przez ciebie?

– Wyjdź z mojej głowy! – zawył Niham i chwycił dziewczynę za barki, przypierając do biurka.

– Uważaj, bo znów zbijesz kubek – powiedziała Aimeiz tak spokojnie i naturalnie, jakby w ogóle jej tu nie było.

Ta zwykła uwaga zerwała nakręcającą się nić szału Nihama. Puścił ją zawstydzony agresją swoich rąk, które w powietrzu wibrowały niczym dwa rozżarzone narzędzia tortur. Wybudzony z koszmaru zaczął przepraszać i łkać, gotowy spłonąć w ogniu odrazy do siebie samego.

– To ja przepraszam – przyznała z równą mu skruchą Aimeiz. – Nie powinnam eksperymentować z twoimi uczuciami, zwłaszcza gdy jesteś tak niestabilny emocjonalnie. Chyba za krótko jestem człowiekiem – stwierdziła, uśmiechem kojąc nieporozumienie.

– No tak – mruknął Niham i ucichł, przyglądając się twarzy dziewczyny, która przecież była obcą istotą, maszyną, potężnym okrętem. – Faktycznie, nie jesteś człowiekiem – przyznał, jakby dopiero teraz to zrozumiał.

– Zawaliłam sprawę, co?

– Nie, nie, wręcz przeciwnie. Idzie ci lepiej niż mnie.

– Nie kłam, proszę.

– Przecież wiesz, co myślę – powiedział Niham i popukał w swoją skroń, zapraszając ją do środka.

– Dziękuję – powiedziała dziewczyna. – Uważasz, że mogłabym odrobinę spoważnieć. Niech tak będzie – dodała i na chwilę zastygła, zamykając oczy, by zaraz je otworzyć już w nowej odsłonie. Były odlane z płynnego brązu, ciepłe, szlachetne i jak jej włosy błyszczące. Wciąż młoda i przepiękna, nadal w kwiaty odziana, z uśmiechem na twarzy, lecz o dwa lata starsza, Aimeiz niepostrzeżenia z nastolatki stała się kobietą. – To dobrze, że odwiedziłam najpierw ciebie – stwierdziła głosem, który delikatnie drgał szarpnięciami strun wszechświata.

– Jesteś doskonała – oświadczył nieświadomie i bezwiednie Niham, jakby fakt ten wypływał nie ze zmysłowych spostrzeżeń, a z nieomylnej natury rzeczy. W jego oczach znów zaszkliły łzy. – To co teraz? – zapytał gotów skoczyć w ogień na jedno jej skinienie.

– Chciałabym, żeby moja obecność nie wpłynęła na obraną przez was drogę. Szczerze mówiąc, długo myślałam, czy w ogóle powinnam się wam objawić. Domyślam się, że to będzie dla was kłopotliwe.

– W ogóle.

– A jednak. To może dużo zmienić – przyznała ze skromnym uśmiechem. – Wiem, że to zabrzmi zabawnie, ale ja naprawdę chciałam zobaczyć, jak to jest być jedną z was. Myślisz, że mieszkańcy wybaczą mi tę słabość? – zapytała z nadzieją.

– Myślę, że nikt nie będzie miał nic przeciwko.

– Obiecuję, że nadal będę was bronić i leczyć – oznajmiła dziewczyna i podniosła dwa palce w górę na znak przysięgi, którą Niham mógł potraktować już zupełnie poważnie.

– A czy powiesz nam coś o Knossos?

– Tylko tyle, że wasz plan nie miał zbyt wielkich szans na powodzenie.

– Czyli wszystko na nic? Tyle osób zginęło i nie ma to żadnego znaczenia?

– Jeśli zrobiłeś to z miłości do ludzi i do niej, to nie powinieneś nosić w sobie winy – pocieszała go Aimeiz. Próbowała uchronić rozkołysany na wzburzonych wodach rozpaczy statek kruszącej się psychiki byłego lidera.

– Chciałem ich ocalić, chciałem, wiesz to przecież – powiedział Niham, łzami potwierdzając intencje – a Lumen kochałem. Była mi tą jedyną nieosiągalną miłością, czystą i wyidealizowaną. Może, jakbyśmy spędzili więcej lat ze sobą, pewnie stwierdziłbym, że to nic wielkiego. To śmieszne, ale wierzyłem, że prawdziwa miłość istnieje, a mimo to posłałem ją na śmierć, a potem jej córkę, a teraz cały świat – zakończył, łamiąc głos i serce w pół. Zacisnął zęby, jakby chciał nimi zmiażdżyć własną słabość. Całym ciałem drżał w potrzasku toczonej walki, w której upadek był mu pełnomocnym wyrokiem pisany, a gdy czuł już kres sił i przepaść pod sobą, dziewczyna otoczyła go nadziei obecnością. Mógł odpocząć, wtulony w białe jej ramię, i bliskością zgasić toczące umysł koszmary.

– Zdradzę ci, że ty i Anders nie byliście jedynymi ludźmi, którzy chcieli ocalić świat.

– Czy oni też zawiedli?

– Jeszcze tego nie wiem – odparła dziewczyna, pozwalając mu wsiąknąć w siebie, jak deszcz w suchą ziemię. – Dlaczego nie powiesz im o Tasajevie? – zapytała, urzekając go przyjemnym szumem swojego głosu.

– Myślisz, że powinienem?

– Myślę, że mieszkańcy powinni wiedzieć, że na Ziemi są wciąż ludzie, którzy potrzebują ich pomocy.

– A czy teoria Stavrosa ma szansę? Możemy odwrócić działanie artefaktu?

– Na to pytanie nie mogę ci odpowiedzieć – wyszeptała Aimeiz, ale on już nie słuchał. Wtopiony w suknię dziewczyny, podróżował w dół jej istnienia do esencji zjednoczenia, porzucając wszelkie zmartwienia, własną wolę i duszy odrębność, by na zawsze zaznać spokoju zrodzonego z zatracenia indywidualnej świadomości. Pokochał ją miłością niefizyczną, niezwiązaną z żadnymi żądzami, utopijną.

– Pachniesz jak ona – wyznał rozkoszą odurzony.

– Już czas – zdecydowała Aimeiz. – Gotowy? – okruchem głosu zapytała i z błogiego półsnu delikatnym dotykiem go ocuciła.

Spod ciepłej kołdry na mróz wyrzucony, znów samotny przeciw światu, Niham przetarł oczy i na chwilę schował w dłoniach twarz.

– Gotowy – powiedział i podniósł dumnie wzrok, by jak dżentelmen poprowadzić swoją panią do drzwi i dalej korytarzem w stronę głównej sali, gdzie trwały najważniejsze Panele.

– Myślisz, że mnie zaakceptują? – zapytała dziewczyna, eskortowana pod rękę przez byłego lidera.

– Bezwarunkowo.

– Chciałabym od razu poprosić ich o pracę, to dobry moment?

– Pracę?! – wykrzyczał Niham i stanął jak na minie, skupiając spojrzenia zdziwionych przechodniów. Gdy odzyskał przejrzystość zmysłów, parsknął śmiechem zdolnym skruszyć betonowe mury. – Pracę? Pracę? – powtarzał do łez rozbawiony.

– Przestań! – poprosiła Aimeiz oburzona i zawstydzona. – Chciałabym zostać nauczycielką i uczyć najmłodszych. To nie jest śmieszne! – Próbowała przebić się przez salwy jego deprecjonującego rechotu. – Co w tym takiego dziwnego? Jeśli mam żyć jak wy...

– Przepraszam, przepraszam! Ja po prostu... – chciał dokończyć zdanie Niham, ale niczym uporczywa czkawka śmiech powracał ze zdwojoną siłą. Był pijany nadmiarem emocji, których rozstrzelone skrajności zdążył kilka razy dziś już odwiedzić.

– Chodźmy – zarządziła Aimeiz i chwyciła go pod ramię.

– Może pojedziemy windą? – zaproponował Niham. – Jechałaś już samą sobą? – złośliwie zażartował, eksplodując świeżą salwą histerycznego śmiechu.

– I kto tu jest niedojrzały – skwitowała dziewczyna i mruknęła rozkosznie pod nosem. – Samą sobą, dobre.

Spotkanie

(historia nr 1.23 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Nikt nie wiedział, ile materiałów zużyto, by go stworzyć, nikt też nie posiadał kompletnych do niego planów. Budowany w sekcjach przez wiele lat z wykorzystaniem odmiennych, często pionierskich technologii stanowił pełną konfliktów i nieprzewidzianych problemów zagadkę dla kolektywu jego twórców, z których większość i tak już nie żyła. Prowizorycznie naprawiany, lecz wciąż wadliwy, naszpikowany sprzętem nigdy nietestowanym, mianowany pół roku temu okrętem flagowym, a do dziś modernizowany SS „Santlite 75” był strategiczną katastrofą, na jaką ludzkość nie mogła sobie pozwolić. Nadal nie nadawał się do służby, choć na pokładzie gościł już piętnaście tysięcy aktywnej załogi i dziesięć tysięcy znudzonych żołnierzy, a wkrótce miał też przyjąć centrum administracyjne Floty. Storen Werstain, dowódca jednostki, nie dostał jednak informacji o tym, ile osób musi zakwaterować, jaką część okrętu im wydzielić ani nawet kogo przybywający urzędnicy będą reprezentować.

Władza na Ziemi, choć skupiona na szczycie wciąż w rękach pojedynczej osoby, na niższych poziomach rozprysła się i rozdrobniła lokalnie do tego stopnia, że nie istniała już żadna oficjalna struktura. Jedyną, wyrastającą z chaosu walki o dominację, formą zrozumiałej hierarchii było dowództwo sił Floty, które zamknięte w wydzielonych, luksusowych okrętach lub nadal w swych willach na planecie, konsekwentnie ignorowało problemy techniczne „Santlite 75”, rosnące zagrożenie terroryzmem na statkach i upadek wojskowego morale. Do wyliczonego końca świata zostało nieco ponad sześć miesięcy, a nawet podstawowa strategia logistyczna, po śmierci nadzorczyni ds. dystrybucji zasobów ludzkich, wciąż leżała niedokończona.

Tego chaosu nikt już nie kontrolował, a ludzkość podzieliła się między skupionych na poszukiwaniu doraźnego szczęścia a oddanych apatii oczekiwania na koniec. Ani jedni, ani drudzy nie myśleli o przyszłości, a wszystkie obowiązki Floty, w tym zaopatrzenie, naprawy, logistyka, bezpieczeństwo, misje zwiadowcze, a nawet dystrybucja ograniczoną przestrzenią na statkach, spadły na głowę komandora Storena Werstaina, kapitana SS „Santlite 75”, dumy Zjednoczonych Narodów, ostrza i tarczy ludzkości, okrętu flagowego, który wybierał się na podbój kosmosu, nie mając nawet dobrze wyznaczonych map.

Werstain po raz trzeci przeczytał komunikat wyświetlony na panelu wirtualnym, który wodospadem światła spływał z sufitu do samej ziemi, rozświetlając pokój niebieską chłodną aurą. Złożony właśnie dzienny raport przepadł na zawsze, bo system odmawiał weryfikacji dokumentu. Z grymasem irytacji, prostym impulsem chęci, Werstain uruchomił tablicę zadań, gdzie w trzech kolumnach kolejno wisiały kwestie krytyczne, niezbędne i pozostałe. W myślach ubrał problem w słowa, które samoistnie zabłysły na ekranie, i wzrokiem przesunął odnotowane zdanie najpierw w drugą kolumnę problemów do załatwienia, a potem do trzeciej listy zagadnień, zapisanych i zapomnianych pośród setek innych. To nie była pilna sprawa. W końcu nigdy żaden admirał nie zapytał o te raporty i specjalnie nie kontaktował się z nim. W zasadzie nikt z dowództwa nie pokazywał swojej twarzy, pewnie ze strachu przed zamachami i agresją rozwścieczonych dowódców okrętów. Wszelkie rozkazy komandor otrzymywał krótkimi, pisemnymi wiadomościami, z reguły dotyczącymi rzeczy błahych i nieistotnych dla Floty. Werstain wykonał jeszcze serię komend, ruchem gałki ocznej i myślami przełączając w parę sekund kilkadziesiąt okien i aplikacji, migających tak szybko, że dla osoby postronnej musiały wyglądać jak stroboskopowa terapia wstrząsowa. Potem machnął ręką na wskroś świetlnego ekranu, wyłączając go.

Taką łatwość realizowania poleceń zawdzięczał mundurowi, który wpinał się w jego rdzeń kręgowy i cały układ nerwowy, odbierając proste polecenia płynące z mózgu i integrując je z systemem okrętu. Kombinezon miał wbudowaną technologię sterowania myślami, zaprojektowaną jeszcze przed całkowitym zakazem jej stosowania w 2137 roku, celowo ograniczoną jednak do podstawowych funkcji. Ten dwuczęściowy ubiór, noszony przez całą załogę, był równie nowatorski, jak sam statek, bo niwelował zmęczenie i minimalizował potrzebę snu, jedzenia i picia. Doskonale dopasowany i wpięty w ciało, zachowywał się wewnętrzną częścią niczym druga, naszpikowana elektronicznymi ulepszeniami, skóra. Zewnętrzną powłoką ochraniał człowieka, pozwalając mu przetrwać warunki normalnie zabójcze. W ciągu czterech milisekund mógł przykryć całą głowę przeźroczystym mikrofiltrem, który chronił przed działaniem próżni, promieniowaniem, mrozem, zmianą ciśnienia, jednocześnie umożliwiając oddychanie i nie krępując ani odrobinę ruchów. Mundury bez wątpienia były sukcesem naukowców pracujących w Chicago i w przeciwieństwie do budowanego tam okrętu flagowego nie budziły zastrzeżeń.

To pozwoliło załodze skupić uwagę na krytycznych wadach SS „Santlite 75”, takich jak za słaba główna kolumna kadłuba, którą dopiero tydzień temu wzmocniono na tyle, żeby uniknąć wstydliwego złożenia się statku wpół na oczach całej Floty. Tak poważne problemy wynikały z nagminnej rotacji głównych zarządców przedsięwzięcia. Budowę prowadziło pięć osób, a każda ginęła z rąk DARPA lub własnych średnio po czterech latach pracy. Nie sposób też było zliczyć masowo wymienianych specjalistów oskarżanych regularnie o terroryzm, szpiegostwo i działanie na szkodę Wielkiego Planu.

Do wieczornej odprawy zostało trzydzieści minut i Werstain zamierzał zmarnować cały ten czas, błogo leżąc w swoim bloku sypialnym na dużym, wygodnym łóżku. Zanim zamknął oczy, postanowił jeszcze raz powtórzyć przemowę na jutrzejsze oficjalne wprowadzenie okrętu do służby. Odchrząknął i wpatrzony w sufit, jak w halę pełną podwładnych, zaczął mówić.

– Wielki Plan dobiega końca. Zbudowaliśmy ponad osiem tysięcy okrętów, ale nie możemy zapomnieć o tych licznych, którzy poświęcili tak wiele, by zrealizować nasze marzenie o podboju gwiazd. Gdyby ktoś zapytał mnie dziś, dlaczego my, jako ludzkość, jesteśmy warci ocalenia, mimo że wciąż zabijamy z chciwości, nienawiści, zazdrości, to... – przerwał przerażony chwilą zwątpienia.

Miał czterdzieści lat, długą karierę w wojsku i od zawsze jeden cel: dowództwo najpotężniejszym okrętem we Flocie. Kosztem wielu siwych włosów osiągnął, co chciał, i w nagrodę otrzymał czarę gorzkiego sukcesu, z której spijał codziennie konsekwencje, dławiąc się podejrzeniami, że mógł popełnić wielki błąd. Doskonale jednak maskował wszelkie rozczarowanie pod naturalnymi zmarszczkami i odwracał uwagę od drobnych grymasów niezadowolenia błękitnymi oczami, błyszczącymi kontrastem do białych, niemal niewidocznych brwi i śniadej cery. Zawsze dokładnie ogolony, wyglądał niegroźnie i przyjaźnie. Odmawiał sobie wizerunku dowódcy i tylko długa, poprzeczna blizna na szyi, wystająca lekko nad kołnierz munduru, przełamywała ten łagodny obraz, dając wgląd we fragment tragicznej jego historii. Każdy, kto przyjrzał się jej bliżej, mógł odczytać nienawistne intencje niedoszłego mordercy.

W otoczeniu swoich oficerów Werstain miał opinię człowieka spokojnego, odważnego, wręcz nieczułego. Według nich sprawnie zarządzał okrętem, a do sukcesu brakowało mu tylko charyzmy, której niedostatek, jak oczy, wybijał się i niweczył wszelkie próby zjednania sobie podwładnych. Posłuszeństwo jednak nie stanowiło problemu na pokładzie, bo od kilku lat jedyną konsekwencją niesubordynacji była utrata miejsca we Flocie i powrót na Ziemię. Nawet porwanie przez tajną policję DARPA dla wielu oznaczało łagodniejszy los.

Leżąc na łóżku, znów wbrew woli przygnieciony masą myśli, Werstain pracował oddechem, jakby nadzorował funkcjonowanie zaworów klasycznego silnika. Podnosząc i opuszczając pierś, odliczał minuty do wieczornej odprawy, dawno pogodzony z tym, że nie zmruży nawet na chwilę oka. W połowie jednego wydechu, na szyi, gdzie wewnętrzny mundur szczelnie przykrywał większą część blizny, poczuł drganie. To był sygnał, że dostał nowy rozkaz. Długość i siła wibracji oznaczały wysoki priorytet, więc bez zastanowienia zerwał się na nogi, by ominąć nieprzyjemny moment wstawania. Wymasował nagłym skurczem zaatakowany kark i włożył, dopiero przed chwilą zrzuconą, wierzchnią część munduru.

Procedura wpinania brunatnego kombinezonu w jego wewnętrzną część zabierała trochę czasu i wymagała uwagi, bo jak na złość, mnóstwo elementów, które trzeba było ze sobą spiąć, nie dawało się łatwo dopasować. Ubrany i orzeźwiony zaaplikowaną przez strój mieszanką specyfików na powrót włączył światło panelu i odczytał tych kilka zwięzłych zdań rozkazu. Potem opuścił swoją kwaterę i ruszył prosto do ośrodka dowódczego, przez wszystkich nazywanego gniazdem ze względu na swój status „najbezpieczniejszego miejsca na okręcie” z własnym systemem podtrzymywania życia i tytanowymi ścianami grubymi na trzy metry. Nie musiał korzystać z wind magnetycznych, które z wielkim trudem udało się zaimplementować na pokładzie, bo jego pokój był tuż obok.

W centrum dowodzenia, jak zwykle, panował spory ruch. Technicy stadami migrowali po sali, omijając stojący w jej środku duży, owalny stół z interaktywnym blatem i zawieszonymi powyżej czterema, skierowanymi w każdą stronę, ekranami. To był punkt dowódczy komandora. Naprzeciw znajdowały się dwa półkręgi stanowisk oficerskich, z czego drugi usytuowano na platformie pod ścianami pomieszczenia. Każda pracująca w centrum osoba miała wirtualny ekran, podobny do tego w pokoju Werstaina, i klasyczny panel do pracy dłońmi. W sali nie zamontowano foteli, bo komfort stojącym operatorom zapewniała obniżona siła przyciągania płyt grawitacyjnych. Niektóre stanowiska były zajęte przez oficerów, inne wciąż leżały rozebrane na części. Ogółem w pomieszczeniu stworzono dwadzieścia dziewięć pozycji kontrolnych, siedem kardynalnych w pierwszym rzędzie, dwadzieścia jeden operacyjnych w drugim oraz stół dowódczy. Za nim, w kątach sali, znajdowały się dwa ogromne, czarne bloki głównych komputerów wraz z małym stanowiskiem ich administratorów.

Przy masywnych drzwiach z pancernego szkła, stanowiących jedyne wejście do centrum dowodzenia, stało czterech w pełni umundurowanych żołnierzy podążających wzrokiem za komandorem, który właśnie wszedł do środka. Gniazdo buzowało specjalistycznymi rozmowami inżynierów, pośpieszną krzątaniną techników, kłótniami operatorów o zakresy ich obowiązków i tylko pułkownik Poltan Weber, pierwszy oficer okrętu, zauważył drobny grymas na twarzy dowódcy.

– Pułkowniku, proszę wprowadzić gotowość bojową – zwrócił się Werstain do swojego długoletniego przyjaciela i zastępcy.

– To nie jest dobry moment na ćwiczenia – stwierdził Poltan. – Rozebraliśmy kilka silników manewrowych, bo okazało się, że mają źle zamontowane...

– To nie są ćwiczenia – przerwał mu komandor wpatrzony w blat stołu, gdzie w specjalnie wyznaczonym miejscu stał gorący kubek kawy. Spragniony łyka, poirytowany ciszą podwładnego, powtórzył głośniej rozkaz. – Gotowość bojowa!

– Rozumiem – potwierdził Poltan i ceremonialne odwrócił się w stronę najważniejszego stanowiska w pierwszym półkręgu. – Poruczniku Galien – zawołał do głównego oficera – proszę wprowadzić kod żółty – rozkazał i zamroził wzrok na mężczyźnie, który jeszcze przed chwilą prowadził rozmowę z technikiem i teraz, jak wyrwany ze snu, mamrotał coś pod nosem. – Wprowadź kod żółty! – krzyknął pierwszy oficer i przekleństwem dopełnił komendy.

Głośny, jednostajny sygnał rozległ się na wszystkich pokładach okrętu, a światło w centrum dowodzenia przybrało żółty, groźny odcień, rozświetlając także pasy sygnalizacyjne na mundurach całej załogi.

– Proszę oczyścić gniazdo – spokojnie polecił Werstain, nieadekwatną do sytuacji łagodnością tylko wzburzając przerażenie wśród załogi.

Technicy zebrali w pośpiechu sprzęt i uciekli z sali, w zamian do środka wbiegło kilku oficerów i zajęło najważniejsze stanowiska. Kilka minut później porucznik Galien zgłosił pełne obsadzenie centrum dowodzenia, które powoli było odcinane od reszty okrętu masywnymi, przeźroczystymi drzwiami. Jednocześnie blat owalnego stołu przed dowódcą wyświetlał gotowość poszczególnych segmentów statku, zapalając na żółto kolejne pola w kolumnie. Jako ostatni zabłysł pokład myśliwców.

– Dwanaście minut, komandorze – zgłosił Poltan, obserwując zegar zliczający czas od momentu wydania rozkazu do uzyskania pełnej gotowości bojowej.

– Dwanaście minut jest nie do zaakceptowania – stwierdził Werstain.

– Daleko nam do perfekcji, to racja. Jaki jest cel misji?

– Terroryści – odpowiedział komandor i zwrócił się w stronę stanowiska kontroli przestrzeni. – Pełny skan – rozkazał i już po chwili na panelu przed sobą miał mapę ze wszystkimi okrętami na orbicie, w tym obcymi i wrogimi. Osiem czerwonych sygnatur wyraźnie łamało szyk Floty. – Oznaczyć te statki jako cele – wydał komendę, po czym uruchomił wewnętrzną komunikację pozwalającą mu adresować wypowiedzi do załogi. Krótki, wysoki sygnał oznajmił im, że dowódca za chwilę przemówi.

– Tu komandor – powiedział, a mundur przechwytywał jego głos i odtwarzał na każdym pokładzie – przed chwilą otrzymałem informację, że osiem naszych jednostek z orbitalnej bazy Saturn zostało porwanych przez jedno z ugrupowań terrorystycznych. Ich tożsamość i cel nie są na razie znane, ale dowództwo podejrzewa najgorsze. Nie możemy pozwolić, by wykorzystali te okręty przeciwko nam, a zwłaszcza ludności na powierzchni planety, dlatego dostaliśmy rozkaz ich przejęcia lub zniszczenia. Zamierzam ten rozkaz wykonać. Więcej informacji wkrótce. Bądźcie czujni, pięć z tych jednostek zostało ciężko uzbrojonych.

Spojrzenia oficerów w gnieździe, jak promienie światła reflektorów, skupiły się na dowódcy. Jego rozkaz nie pozostawiał złudzeń. Czekała ich pierwsza w historii prawdziwa kosmiczna bitwa, na którą nikt nie był gotowy, bo choć rozpisano strategie, to zawsze brakowało czasu na ćwiczenia. Operatorzy przeszyci przywleczonym z Ziemi strachem wyczekiwali z wstrzymanymi oddechami kolejnych poleceń.

– Chcesz je przejąć abordażem? – zapytał Poltan, podkreślając zwątpienie w ostatnich słowach. Pochylony nad panelem obserwował dowódcę z drugiej strony stołu.

– Jeśli będziemy w stanie – odparł Werstain, rozumiejąc, jak trudne stawia sobie zadanie. Nawet jeśli terroryści okażą się zwykłymi pracownikami stacji kosmicznych, którzy postanowili szukać szczęścia samodzielnie, to abordaż w przestrzeni kosmicznej przy dużych prędkościach byłby absurdalnie niebezpieczny. – Panie Sellan – komandor uchwycił uwagę oficera technicznego. – Proszę rozpocząć procedurę uruchamiania głównych silników w trybie awaryjnym.

– Awaryjnym? – zapytał zdziwiony mężczyzna.

– Czyli jak najszybciej. Proszę pominąć zbędne punkty instrukcji – tłumaczył Werstain z sarkazmem, który pobrzmiewał bardziej szaleństwem niż specyficznym humorem.

– Tak jest – odpowiedział oficer i zabrał się do pracy. Przez dobrych kilka chwil próbował przekonać swoich techników w salach silnikowych, że rozkaz nie jest żartem. Po latach orbitowania z wykorzystaniem klasycznego napędu wspomagającego okręt mógł wreszcie uciec lokalnym siłom grawitacyjnym, wykorzystując czternaście wielkich jak wieżowce, rozłożonych wzdłuż kadłuba silników absorbowych. Ich start wywołał na pokładzie odczuwalne wstrząsy. – Rozruch zakończony. Wchodzimy w fazę testów – zgłosił mężczyzna zaskoczony pierwszym sukcesem.

– Proszę pominąć testy. Nie mamy na nie czasu – rozkazał komandor. – Okręt albo poleci, albo się rozleci. Mam dość testów, a terroryści uciekają.

– Rozumiem. Przełączam napęd w tryb aktywny.

– Wyprowadźcie nas z orbity!

– Komandorze – zgłosiła się Ellen będąca oficerem kontroli przestrzeni. – Okręty terrorystów kierują się w stronę księżyca i przełamały już II prędkość kosmiczną. Z obliczeń komputera wynika, że przy obecnej trajektorii po oblocie orbity nie dogonimy ich przed osiągnięciem prędkości Aspera.

– Dlatego przełamiemy orbitę – swobodnie oznajmił Werstain, przeglądając na stole przed sobą szczegółowe raporty ze stanu okrętu, jednocześnie słuchając szeptanych w tle głosów oburzenia.

– Ale, ale... jak to? – zapytał Alias Onstrom, który byłby odpowiedzialny za tak skrajnie niebezpieczny manewr. Stał przy drugim stanowisku pierwszego półkręgu, tuż obok głównego oficera. To on sterował SS „Santlite 75” i nie spodziewał się, że pierwszym jego poważnym zadaniem będzie zniszczenie okrętu. Nie musiał robić specjalnych obliczeń, żeby wiedzieć, że próba wyrwania statku w kontrze do obecnej trajektorii lotu po orbicie doprowadzi do jego rozerwania i katastrofy. Nawet jeśli to komputer wykonuje dziewięćdziesiąt dziewięć procent pracy i uwzględnia uszkodzenia, wady i wytrzymałość materiałów, to nie jest w stanie przewidzieć tych kilku niedbale zespawanych elementów, które nieodnotowane w systemie mogą doprowadzić do rozszczelnienia okrętu, a w konsekwencji do lawinowego rozpadu poszycia i bardzo efektownej zagłady jednostki flagowej.

– Proszę wyrwać nas z orbity – powiedział Werstain, kończąc własne obliczenia, które mógł przeprowadzić tylko dzięki wspomagającej mocy obliczeniowej munduru.

– Taki manewr rozerwie okręt na kawałki! – zaprotestował Alias, rozglądając się wokół w poszukiwaniu wsparcia dla swojej tezy. – To zbyt niebezpieczne! Nie mogę zaryzykować życia dziesiątków tysięcy ludzi i najważniejszego statku we Flocie.

– Odmawiasz wykonania rozkazu? – zapytał komandor, natychmiast ucinając szum niezadowolenia. Jego błękitne oczy, podkreślone wolno pulsującym żółtym światłem centrum, zawisły nad Aliasem jak widmo wyroku.

– Chcę tylko uniknąć tragedii. Okręt nie jest gotowy na takie...

– Misje? – dokończył za niego Werstain. – Chcesz powiedzieć, że budowany ponad dwadzieścia lat okręt nie jest gotowy na takie misje? – zapytał, rozkładając szeroko dłonie na blacie dowódczego panelu.

– Nie, komandorze – odpowiedział Alias i poczuł niekontrolowane drżenie, które wspinało się po jego nogach, przez biodra, barki, wprost do głowy, zdradzając wszystkim wokół zalewający go potem strach.

– Widzę, że nie rozumiesz. Jesteśmy na wojnie, ale nie z wrogiem, którego możemy łatwo pokonać. To nie jest wróg, który popełnia błędy i daje nam drugą szansę. Walczymy z czasem, a ten, jeśli nie zauważyłeś, nam ucieka! Zauważyłeś?!

– Tak jest, komandorze – potwierdzał Alias, jak słomiana tarcza rozsypując się pod naporem kolejnych ciosów. Nikt w sali nie chciał mu pomóc.

– Wątpię – bąknął z uśmiechem Werstain. – Jeśli ten okręt ma poprowadzić Flotę przez pustkowia kosmosu – mówił do wszystkich w gnieździe – jeśli ma ją chronić przed cholera wie czym, jeśli ma dać ludziom wiarę, że te pięćdziesiąt lat nie poszło na marne, to musi być niezniszczalny w głowach jego załogi i w strukturze! Jeśli teraz odpuścimy, bo ogarnął nas strach przed prostym manewrem, do którego okręt został zaprojektowany, to w ogóle możemy darować sobie lot, wrócić na Ziemię i czekać na śmierć. A jeśli zginiemy wykonując ten manewr, to co z tego? To będzie tylko znaczyło, że okręt nigdy nie był gotowy do działań, a cały włożony w niego wysiłek poszedł na marne. Innymi słowy i tak byliśmy martwi, tylko o tym nie wiedzieliśmy! Nie wiedzieliśmy! – powtórzył groźnie, zahaczając wzrokiem o Aliasa, w którym strach zdążył przerodzić się ciągiem w złość, rozczarowanie i na końcu obojętność.

– Co jest z wami?! – ryknął pierwszy oficer, maszerując przed pierwszym półkręgiem, jak na defiladzie zwycięstwa. – Jeśli ktoś nie ma ochoty wykonywać rozkazów, to może wrócić na Ziemię i stamtąd podziwiać to cudo techniki! Jacyś chętni?! – krzyknął na całe gardło prosto w twarz Aliasa.

– Nie, panie pułkowniku – chłodno odpowiedział oficer.

– Cieszy mnie to.

– Przełamać orbitę! – krzyknął Werstain i uderzył pięścią w blat panelu dowódczego.

– Tak jest – potwierdził Alias i zabrał się do pracy stłamszony i poddany, jakby ktoś wyrwał mu serce. Nie miał ochoty walczyć za innych, tak jak nie bardzo chciał wracać na Ziemię, gdzie nikt już na niego nie czekał, nawet siostra.

Poltan, pierwszy oficer, zawsze dumny i chętny, by nakrzyczeć na podwładnych, stanął obok komandora z dłońmi na plecach, jakby do raportu.

– Tylko czy główna kolumna kadłuba wytrzyma? – luźno werbalizował swoje myśli.

– Zaraz się przekonamy – odparł komandor.

Czternaście potężnych silników zawyło odczuwalnymi drganiami, przebijając grube tytanowe ściany gniazda i wlewając lęk w serca załogi. Dźwięki wykręcanego metalu wypełniły okręt, a komandor z kamienną twarzą obserwował kolejne czerwone alerty wyświetlane na owalnym stole. Naprężenia rozgrzewały walczącą z grawitacją masę, której jęki przypominały ryk rozszarpywanego kłami zwierza. Nawet najnowocześniejsze kompensatory grawitacyjne nie były w stanie całkowicie zniwelować ogromnych przeciążeń, jakie nagła zmiana kierunku lotu wywołała. Kurczowo trzymając się paneli, oficerowie zaciskali zęby, czując zgniatające ich wnętrzności siły. Trzy minuty później hałas ustał. „Santlite” opuścił grawitacyjną kołyskę Ziemi i uzyskał stabilną prędkość, podążając za okrętami terrorystów. Pierwszy prawdziwy test statek przeszedł pomyślnie, choć stół dowódczy wyświetlał kilka istotnych uszkodzeń, do których ruszyły już ekipy techniczne.

– Przy obecnym przyspieszeniu za dwie godziny dogonimy porwane okręty – zgłosiła oficer kontroli przestrzeni, jak inni zaskoczona tym, że wciąż żyje.

– Pułkowniku, zapraszam – zwrócił się do swojego pierwszego oficera Werstain i wskazał dłonią niewielkie drzwi między blokami komputerów. Pierwszy ruszył w stronę sali narad, z której dowódcy mogli korzystać, nie opuszczając gniazda. W środku czekał na nich wielki stół operacyjny, a na nim statystyki zaopatrzeniowe z popołudniowej narady. – Co myślisz? – zapytał komandor, gdy tylko drzwi za nimi kliknęły, zgłaszając pełne zamknięcie. Cenił opinię pierwszego oficera, uważał go za dobrego zastępcę, który doskonale wiedział, jak budować relacje z podwładnymi. W ich obecności Poltan był szorstki, agresywny, bezwzględny, choć w towarzystwie przyjaciół ujawniał naturę spokojnego rozsądnego myśliciela. Miał trzydzieści sześć lat, nie za wiele ambicji i strzelające głośno stawy.

– Myślę, że to w większości cywile, zwykli robotnicy, choć dobrze zorganizowani – ujawniał swoje podejrzenia pułkownik. – Na pewno mają lidera, więc jest szansa, by zakończyć sprawę pokojowo.

– Zniszczyć lub przejąć, taki jest rozkaz – stwierdził komandor i jednym spojrzeniem wyłączył porzucone na stole raporty.

– Przejąć będzie bardzo trudno. Nikt nigdy takiej operacji nie wykonywał, a my mamy ile, dwie godziny, żeby się przygotować? Zniszczenie może być jedyną opcją.

– Pewnie na to liczą.

– To by było ludobójstwo, tam musi być kilka tysięcy ludzi.

– Szukam wyjścia. Jeśli jakieś masz, będę wdzięczny – powiedział Werstain i uruchomił ekran na drugim końcu sali. – Połączenie z podpułkownikiem Donersanem – wydał komendę. Na ścianie wyświetliła się ikona oczekującej rozmowy, a po niej całą przestrzeń zajęła ogromna szorstka twarz mężczyzny o szyderczym spojrzeniu.

– Komandorze – powiedział żołnierz, już pierwszą sylabą zdradzając niechęć do Werstaina.

– Podpułkowniku, za mniej więcej dwie godziny dogonimy statki rebeliantów. Zamierzam przekonać ich do złożenia broni, ale domyślam się, że szanse na sukces są niewielkie.

– Zerowe – wtrącił Donersan, niemal wsadzając wielką głowę do sali.

– Wszystko zależy od tego, kto nimi dowodzi. Pułkownik Poltan zbierze dostępne informacje o nich, ale abordaż może okazać się niezbędny. Proszę przygotować się do misji, szczegóły zostawiam panu. W ciągu godziny oczekuję wyznaczonego oficera operacyjnego w centrum dowodzenia. To wszystko.

– Jesteśmy już prawie gotowi, a rozkazy mam z góry. Czekam na sygnał, gdy będziemy już blisko – odparł podpułkownik i natychmiast zerwał połączenie, tak jakby komandor marnował jego czas.

– Myślisz, że zależy im na masakrze? – zapytał przyjaciela Werstain.

– Chcą pokazać, co spotyka tych, którzy się przeciwstawiają. To prezentacja siły przed rozpoczęciem ewakuacji. Myślę, że nawet wolą masakrę niż odzyskanie okrętów – szczerze odpowiedział pierwszy oficer, próbując odczytać znaczenie kolejnego grymasu na twarzy dowódcy. Nie był pewien, czy Werstain mruży oczy pod zaciśniętymi brwiami, bo dręczy go nadmiar światła, czy też jest zżerany presją sytuacji. – Komandorze, zniszczenie tych okrętów może okazać się najlepszym rozwiązaniem. Od tego, czy zapanujemy nad tym chaosem, będzie zależało powodzenie całego Wielkiego Planu, więc specjalnie nie mamy wyboru – przekonywał, ale jego dowódca milczał, wpatrzony w drzwi jak w bramę ognia, przez którą przyjdzie mu za chwilę przejść.

– Jeśli chcemy uniknąć przelewu krwi – mówił powoli i cicho komandor – to musimy przekonać tego, kto organizuje rebeliantów. Dowiedz się, kim jest, a może ocalimy dziś parę istnień – rozkazał i nawet nie spoglądając na swojego pierwszego oficera, wyszedł z sali.

Poltan rozumiał dylemat dowódcy. Nie mógł wykonać rozkazu, nie mógł go też nie wykonać, a wszystkie drogi pośrednie byłyby zbyt ryzykowne, by admiralicja je zatwierdziła. Do końca świata pozostało kilka miesięcy i przyszłość układała się w coraz wyraźniejszą formę. Nikt nie chciał kończyć historii ludzkości lub zaczynać nowej ludobójstwem, a widmo takiej masakry wisiało właśnie nad całą załogą. Jednak za zbrodnie żołnierzy zawsze odpowiadał ich przełożony i Poltan miał tego świadomość, dlatego kilka razy zrezygnował z okazji, by wziąć w dowództwo własny okręt. Nie każdy potrafi dźwignąć ciężar odpowiedzialności za życie tysięcy ludzi.

Czas pędził, nieubłaganie, zbliżając załogę SS „Santlite 75” do pierwszej konfrontacji. Zamknięty w swej myśli, odcięty od świata Werstain wpatrywał się w symbole okrętów wolno sunące po wyświetlanej na panelu mapce. Tak pochylony, skupiony szukał rozwiązania tego problemu bez wyjścia, a jego koncentrację rozbił automatyczny komunikat okrętu, który kobiecym, ale chłodnym głosem oznajmił: – Uwaga, wykryto anomalię, zalecana ostrożność.

– Co to za ostrzeżenie? – zapytał wyrwany z wielowątkowych rozmyślań.

– Dostajemy taki komunikat od kilkunastu godzin – zgłosił główny oficer, Androt Galien. – Nie wiem dlaczego teraz system zaczął puszczać go na głos.

– Czego dotyczy? – poprosił o wyjaśnienie Werstain, zagłuszony kolejnym komunikatem okrętu.

– Uwaga, wykryto anomalię, zalecana ostrożność.

– Czy ktoś mi wyjaśni, dlaczego komputer ostrzega nas przed anomaliami? – zapytał głośniej.

– Informacja dotyczy wadliwych kamer na Księżycu – wytłumaczył Galien. – Jest jakiś błąd i komputer traktuje go jak anomalię.

– To mamy kamery na Księżycu?

– Tak, to projekt obserwacyjny zainstalowany, by monitorować ciemną stronę Księżyca, oficjalnie w celach badawczych – dodał oficer. – Nie wiemy, dlaczego system ciągle zgłasza z tym związane błędy. Administrator nad tym pracuje – wyjaśnił i spojrzał na młodego chłopaka przy stanowisku obok bloków komputera.

– Mamy sygnał z tych kamer? – zapytał komandor nauczony doświadczeniem, by nie ignorować takich ostrzeżeń.

– Tak.

– Wyświetl – polecił i pokazał palcem zawieszone nad głową cztery duże monitory.

– Sprawdzałem już pobieżnie sygnał z tych urządzeń – poinformował Galien, coraz bardziej zakłopotany – ale kamery nic nie pokazują. To musi być jakiś błąd systemu. Ich status jest aktywny, ale jak widać, nie działają. To pewnie dlatego komputer zgłasza anomalię – powiedział i ucichł. Z uwagą obserwował wędrującego wokół stołu i wpatrzonego w czarne ekrany komandora. Coś najwyraźniej nie dawało mu spokoju, ale nie potrafił uchwycić co.

– Dwanaście minut do wejścia terrorystów w strefę zasięgu ognia – zgłosiła oficer kontroli przestrzeni.

Wszystkie ważne stanowiska w gnieździe były już zajęte. W pierwszym półkręgu siedmiu operatorów, łącznie z ogniowym, operacyjnym i lotnictwa, przygotowywało się do misji, a za ich plecami rozkazu rozpoczęcia ostrzału wyczekiwało dziewięciu kontrolerów uzbrojenia. Teoretycznie „Santlite 75” umożliwiał dowódcy samodzielne sterowanie każdym aspektem okrętu i to za pomocą komend umysłowych, jednak tak niszczycielska siła nie mogła pozostawać bez nadzoru człowieka. Poza tym na polu bitwy sytuacja zmieniała się błyskawicznie i bez dystrybucji zadań między oficerów łatwo było o pomyłkę.

– Przyjąłem – potwierdził komandor i wciąż patrzył w czarny ekran nad swoją głową. – Mamy inne ujęcie? – zapytał.

– Tak jest, przełączam je, ale wszystkie są tak samo czarne – zgłosił Galien, równocześnie rozdzielając rozkazy między sekcje okrętu.

– Ich przywódcą jest Tasajev Krotsky – powiedział Poltan, wychodząc z sali narad, w której przez ostatnie dwie godziny zbierał informacje na temat porwanych statków. – Z tego, co wyczytałem, wynika, że jest antyrządowym fanatykiem i terrorystą z kilkoma poważnymi zamachami na koncie – relacjonował, zajmując miejsce obok komandora. – Prawdopodobnie na pokładzie ma setki swoich oddanych bojowników – kontynuował zaciekawiony włączonymi, ale czarnymi ekranami nad głową. – On jest niepoczytalny i bardzo niebezpieczny, do tego w bazie nie ma żadnych o nim zapisów przed 2124 rokiem, tak jakby zmienił tożsamość czy współpracował z jakąś agenturą. Na pewno jest zdolny do wszystkiego. Myślę, że otworzą ogień, jak tylko znajdą się w zasięgu.

– Chorąży Petson! – zawołał oficera operacyjnego komandor. – Jaki jest status przygotowań do abordażu?

– Podpułkownik Donersan zgłasza gotowość ośmiu grup taktycznych przydzielonych do każdego okrętu. Czekają na rozkaz i proszą o wsparcie ogniowe w celu ukrycia ich podejścia – raportował młody chłopak.

– Rozumiem – powiedział Werstain i skierował się w stronę głównego oficera. – Proszę wysłać terrorystom agresywne żądanie rozmowy z ostrzeżeniem, że brak odpowiedzi spotka się z użyciem siły – polecił. By rozluźnić swój sztywny kark przed rozmową, odchylił głowę do tyłu, jeszcze raz spoglądając na czarny obraz z kamer na Księżycu. – Nie ma gwiazd – stwierdził.

– Gwiazd? – zapytał Poltan, skoncentrowany na panelu dowódczym.

– Na tych ujęciach nie ma gwiazd, a powinny być.

– Powinny? – pierwszy oficer powtarzał usłyszane, ale w kontekst nie ubrane, słowa.

– Stop! – krzyknął Werstain, zatrzymując przeskakujące ujęcia. – Jedno wstecz – rozkazał.

Po chwili całe gniazdo było wpatrzone w zawieszone pod sufitem ekrany, na których większa część obrazu wciąż zawierała nic nieznaczącą czerń, odgrodzoną jednak wyraźną linią od stłumionych świateł milionów gwiazd.

– To musi być gigantyczne – mimowolnie stwierdził Poltan, otwierając szeroko usta.

– Możemy oddalić obraz? – zapytał głównego oficera komandor i obserwował, jak czerń nabiera znany mu kształt.

– To jakiś okręt? – próbował zgadywać pierwszy oficer. – Musi być zawieszony tuż nad powierzchnią, jakim cudem? – zapytał i wyświetlił ten sam widok na panelu dowódczym przed sobą. Pochylony nad stołem śledził linię między czarną otchłanią a rozświetlonym gwiazdami niebem.

– Majorze Olterian – Werstain zwrócił się do oficera lotnictwa, który zajmował miejsce w pierwszym rzędzie stanowisk. – Proszę wysłać zwiad w stronę tego obiektu. Misja tylko obserwacyjna.

– Tak jest.

– Komandorze, terroryści nas wywołują! – zgłosił główny oficer.

– Gotowy? – zapytał swojego zastępcę Werstain i nie widząc sprzeciwu, odebrał rozmowę. Na panelu dowódczym pojawiła się pomarszczona twarz mężczyzny, któremu wygląd nie robił najmniejszej różnicy. Zarośnięty, brudny, uśmiechał się pożółkłymi zębami, a szczególną uwagę przykuwał pobłyskującymi czerwienią oczami. Jego źrenice generowały delikatną, szkarłatną poświatę, odczłowieczając go i budując wokół aurę niepoczytalności i bezwzględności. Miał pięćdziesiąt pięć lat, poharatane policzki i biomechaniczny wzrok.

– Komandor Storen Werstain, SS „Santlite 75”. Czy rozmawiam z Tasajevem Krotskym?

– Zgadza się, komandorze. Wiedziałem, że nie wyślą za nami byle kogo. Rozumiem, że wasze rozkazy są proste. Zabić, zniszczyć, zatrzeć ślady? – zapytał mężczyzna z sarkastycznym, zgniłym uśmiechem.

– Zgadza się. Nie negocjujemy z terrorystami.

– Nie spróbujecie nawet zmusić nas do poddania?

– A poddacie się?

– Oczywiście, że nie.

– W walce nie macie żadnych szans, nie przetrwacie jednej salwy z „Santlite”, a ucieczka też nie jest możliwa. Dopadniemy was, zanim osiągnięcie prędkość Aspera – zagroził konsekwencjami Werstain.

– Gdybyś wiedział, komandorze, od czego uciekamy, nie próbowałbyś podważać naszej woli walki – przekonywał Tasajev urażony banalnym podejściem dowódcy ścigającej go jednostki. – Nie ma dla nas gorszego koszmaru niż ten, który zgotowaliście nam na Ziemi. Śmierć jest dla nas wybawieniem i przyjmiemy ją z godnością, jeśli tak zdecyduje los. Nie poddamy się jednak bez walki.

– Chcecie z nami walczyć?

– Komandorze, jeśli odrobił pan swoją lekcję, to wie pan, że moim celem nie jest walka.

– My też wolelibyśmy uniknąć konfrontacji – natychmiast przyznał Werstain, szukając wspólnego gruntu do rozmowy.

– Nie jesteśmy w sytuacji, by marnować okręty – stwierdził z nieludzkim, wręcz makabrycznym uśmiechem Tasajev. – Komandorze, widzę, że jest pan rozsądnym człowiekiem. Jak pan myśli, ile jeszcze kul armatnich musi zostać wystrzelonych, zanim zostaną na zawsze zakazane? – zagadkowo zapytał. – I czy zdążymy przed końcem świata? – dodał z sarkastycznym rechotem, traktując rozmowę jak okazję do żartów. – Komandorze, po co to wszystko. Nie zrezygnujemy i będziemy walczyć do końca.

– Rozumiem, niech więc tak będzie – powiedział Werstain i jednym dotykiem na panelu dowódczym zerwał połączenie. – Coś jest nie tak – zwrócił się do Poltana.

– Za dwie minuty będą w skutecznym zasięgu naszego rażenia – zgłosiła oficer kontroli przestrzeni.

– Komandorze! – zawołał oficer lotnictwa. – Straciłem kontakt z naszymi myśliwcami.

– Zniszczone?

– Nie wiem, zniknęły z radaru, nie mam sygnału.

– Więc zostały zniszczone – spokojnie stwierdził Werstain i spojrzał na ekran nad panelem dowódczym, gdzie wciąż wyświetlał się tajemniczy obiekt. Potem przyłożył dłoń do blatu i rozkazał: – Poruczniku Galien, kod czerwony.

Chwilę później głośny, metaliczny i jednostajny sygnał obwieścił zmianę statusu i wejście w strefę działań wojennych, a żółtą aurę gniazda zastąpiła czerwona, rozświetlając krwistym kolorem także mundury załogi.

– Wprowadzono kod czerwony – zgłaszał automatyczny system okrętu. – Uzbrojenie odblokowane.

Nikt na pokładzie SS „Santlite 75” nie miał doświadczenia w prawdziwej bitwie kosmicznej, bo nigdy wcześniej żadna nie miała miejsca. Oprócz kilku wypadków i stosunkowo niegroźnych konfrontacji z rosyjską flotą i jednej z nimi drobnej potyczce nie było okazji przećwiczyć procedur i strategii działań wojennych w warunkach otwartej przestrzeni. Z tego powodu w gnieździe strach dawał się odczuć w każdym wykonywanym rozkazie, a wszystkie spojrzenia oficerów w stronę ich dowódcy zawierały cichą, niezwerbalizowaną prośbę, by zachował maksymalną ostrożność, zwłaszcza że mieli do czynienia z obcą, tajemniczą technologią i grupą gotowych na śmierć terrorystów.

– Komandorze, wyślijmy sondy – zalecił Poltan.

– Dwie w stronę Księżyca, jedną na poszukiwanie naszych myśliwców – rozkazał Werstain. – Niech lecą na granicy wzajemnego pola obserwacji, byśmy mogli zobaczyć z drugiej sondy, jak zareagują na pierwszą.

– Pierwsza sonda w locie – zgłosiła oficer kontroli przestrzeni, coraz szybciej reagując na polecenia. – Na orbitę ciemnej strony Księżyca dotrze w dwanaście minut.

– Czy mamy jakiekolwiek odczyty tego obcego statku? – zapytał pierwszy oficer.

– Nie, według urządzeń nic tam nie ma. Komandorze, okręty terrorystów są już w zasięgu ognia.

– To znaczy, że my jesteśmy w ich zasięgu. Część z nich dysponuje rakietami PAN – ostrzegał Poltan.

– Starego typu. Jesteśmy w stanie je zestrzelić – kontrował komandor. – O ile system RAPID działa – dodał pod nosem. – Namierzyć wszystkie ich okręty! Dziesięć rakiet SCAN na każdą jednostkę!

– Okręty terrorystów się rozpraszają! – zgłaszała Ellen ze stanowiska kontroli przestrzeni.

– Szykują się do ataku – przewidywał Poltan. – Jeśli abordaż ma mieć sens, to muszą być w grupie – stwierdził i wygenerował trójwymiarową mapę przestrzeni nad panelem dowódczym.

– Raczej chcą uciec. – Komandor kiwnął przecząco głową. – Tasajev nie jest głupi. Wie, z kim walczy, i na pewno ma świadomość naszej przewagi. Poza tym kierują się w stronę Księżyca. Myślisz, że widzą ten okręt?

– Jeśli my nie mamy żadnych jego odczytów, to oni tym bardziej.

– Ale wciąż lecą w stronę Księżyca, tak jakby byli z nim umówieni – podejrzliwie stwierdził Werstain. Spoglądał raz na mapy przestrzeni, gdzie czerwone punkty gnały w stronę naturalnego satelity Ziemi, raz na podwieszony ekran, na którym obcy okręt nadal tkwił w bezruchu.

– Może chcą w ten sposób dodatkowo się rozpędzić – sugerował pierwszy oficer – w końcu zbliżamy się do granicy Aspera – dodał i wywołał na panelu długi ciąg obliczeń, by sprawdzić, na ile przyciąganie Księżyca może pomóc im uzyskać większą prędkość.

– Podpułkownik Donersan czeka na sygnał – przypominał chorąży Petson ze stanowiska oficera operacyjnego.

– Niech czeka!

– Komandorze! – zawołał główny oficer i zamilkł wpatrzony w swój ekran.

– Co się dzieje?

– Mamy sygnał rozmowy.

– Terroryści? – zapytał Werstain.

– Nie, sygnał dociera z Księżyca, z tego okrętu – powiedział oficer i wprawił wszystkich w osłupienie. – Jest tylko audio – dodał i zamilkł niepewny reakcji komandora.

– Używają znanych nam sygnałów – zauważył Poltan. – Może to jednak nasz okręt? Jeden z tajnych projektów Andersa? – zastanawiał się.

– Wiedzielibyśmy o tym – odparł komandor. – Zobaczmy, czy znają też nasz język!

– Co z terrorystami? – zapytał główny oficer.

– Mamy czas. Otwórzcie sygnał z obcego okrętu! – rozkazał Werstain, a gniazdo zaległo ciszą, której ciężar wgniótł oficerów w podłogę. Dopiero jej głos, jak suma wszystkich rozkoszy, rozniósł wśród nich odprężenie, częstując słodyczą brzmień każdego człowieka z osobna i całą załogę naraz, wciąż utrzymując nasycenie absolutną, nieopisaną błogością najmniejszej wibracji powietrza.

– Dzień dobry! – przywitała się tajemnicza postać, puchem niewidzialnego uśmiechu amortyzując skumulowane w pomieszczeniu napięcie. – Miło mi was poznać. Szkoda, że musimy rozmawiać w tak nieprzyjaznych okolicznościach, ale niestety nie ma na to rady – powiedziała ze smutkiem niezaspokojonej pokusy poznania ich wszystkich osobiście. – Wasza świadomość mojej obecności to problem, który chciałabym rozwiązać pokojowo. Jest na to szansa? – zapytała, ale nikt nie odpowiedział. – Halo? – szukała uwagi wśród zszokowanych oficerów.

– Kto mówi? – Werstain przełamał błogą niemoc sączącej się przez uszy przyjemności. – Przedstaw się, proszę – dodał, gubiąc swoją śmiałość.

– Niestety nie mogę tego zrobić – z przykrością stwierdziła kobieca postać – choć bardzo bym chciała. Cóż, taka okoliczność. Za to mogę was zapewnić, że przybywam w pokoju – dodała z kwitnącą radością, a potem eksplodowała przez głośniki chichotem rozbawiona faktem, że mogła wypowiedzieć tę klasyczną filmową kwestię. Jej głos tak aksamitny, dźwięczny, wręcz miodem płynący, jak woda ciepłego strumienia, nie mógł należeć do przeciętnej osoby ani istoty ludzkiej w ogóle. – Jesteście bezpieczni, tylko nie strzelajcie do okrętów Tasajeva, dobrze? Poznaliście go już? – zapytała ciekawa o nim opinii. – Ja miałam okazję. W gruncie rzeczy to dobry człowiek – zapewniała załogę, jakby prowadziła z nimi rozmowę przy kawie, w każdym słowie brzęcząc wiosenną zabawą roztańczonych motyli i pszczółek.

Werstain jęknął coś niezrozumiale, próbując zbudować rozsądne zdanie, ale szybko poddał się obezwładniony melodią jej głosu. Dziewczyna, jak syrena morska, odurzyła go i całą załogę, chwilą ciszy wpędzając ich w nieznośną tęsknotę za swoim uśmiechem, którego wyobrażenia pęczniały im w głowach, wypychając wszystkie inne myśli.

– Halo? – zapytała wyraźnie przejęta brakiem reakcji. – Jesteście tam?

– Czy to ty... wy... zniszczyliście nasze cztery myśliwce? – w końcu zapytał komandor z nieśmiałością zakochanego nastolatka.

– Nikt ich nie zniszczył, są całe i w pełni sprawne, tylko chwilowo wyłączone, tak jak wasze sondy.

Werstain spojrzał na oficer kontroli przestrzeni, która przerażonym spojrzeniem potwierdziła mu utratę sygnałów z wszystkich trzech maszyn. – Jaki jest wasz cel? – zapytał, usilnie budując głosem powagę sytuacji.

– Jeśli myślisz, że naszym celem jest atak na waszą planetę i eliminacja wszelkiego życia, to muszę cię rozczarować – odpowiedziała dziewczyna, ewidentnie strojąc sobie żarty. – Mam inne plany, które niestety wymagają tego, bym na chwilkę, ale tylko chwilkę, przejęła kontrolę nad waszym okrętem. Czy to nie problem? – z kurtuazją zapytała.

– Zerwać połączenie! – ryknął Poltan, wyrywając się z przyjemnego otępienia.

– Tryb autystyczny! – Werstain rozkazał głównemu oficerowi, który aż podskoczył z przerażenia i w pośpiechu wykonywał polecenia.

– Uwaga! Łączność zerwana. Tryb autystyczny włączony – oznajmił okrutnie sztuczny i szorstki głos okrętu, a wielki czerwony symbol zamkniętego koła wyrósł na panelu dowódczym, sygnalizując całkowite komunikacyjne odcięcie jednostki.

– Podnieść losowe zapory do poziomu zamrożenia! – dodał Poltan, przykładając dłoń do blatu stołu, by zablokować możliwość edycji plików i uruchamiania aplikacji.

– Przepraszam, ale to naprawdę zajmie tylko chwilkę – wstydliwie jęknęła dziewczyna.

Gdy ucichła, wszystkie ekrany w gnieździe wyświetliły komunikat o planowanym restarcie systemu w ciągu trzech sekund. Po ich odliczeniu na statku zapadł mrok. W ciemności, oderwani od ziemi, bo wyłączone zostały także płyty grawitacyjne, oficerowie dryfowali w powietrzu bezwładni, jak ich kubki z oswobodzoną kawą. Bezradni i ślepi pływali tak chwilę, a potem opadli na podłogę i z jękiem wstawali, znów otoczeni białym światłem. Na świeżo uruchomionych ekranach wyświetliły się alerty o nieautoryzowanym dostępie do systemu.

– Przełamują bariery! – krzyknął Galien, widząc na panelu pochłaniane czerwienią kolejne zabezpieczenia systemu. – Pięć sforsowanych, nie, już osiem... – zgłaszał kolejne ostrzeżenia. W końcu podniósł wzrok i mruknął: – Wszystkie.

W tle rozległ się okropny gwizd systemu alarmowego, a po nim załoga usłyszała serię komunikatów, jeden po drugim, jakby utrata kontroli następowała szybciej, niż komputer był w stanie o tym informować.

– Uwaga, wykryto nieautoryzowane wejście do podsieci systemu.

– Uwaga, wykryto nieautoryzowane wejście do rdzenia haseł dostępu.

– Uwaga, zagrożenie utraty kontroli. Uruchamiam awaryjny reset systemu.

Znów zgasło światło, a gdy system ponownie się uruchomił, był już pod pełną jej kontrolą.

– I po bólu – z westchnieniem rzekła dziewczyna zmęczona, ale zadowolona z dobrze wykonanej pracy.

– Przywrócić kod czerwony! – z desperacją zażądał komandor, przykładając do panelu dłoń.

Nic się jednak nie działo, a każdy oficer w gnieździe po kolei zgłaszał, że stracił wszelką kontrolę. Nawet administratorzy systemu, schowani w kącie za plecami dowódcy, kręcili przecząco głowami i wzruszali ramionami. Jeden z nich wbiegł bezpośrednio do bryły komputera, ale bardziej ze wstydu niż z wiary, że cokolwiek będzie w stanie zmienić.

– Chcecie przywrócić to brzydkie agresywne światło? – zapytała dziewczyna. – Mogę je włączyć, chociaż nie sądzę, żeby było wam specjalnie potrzebne – dodała zdziwiona absurdalnymi potrzebami ludzi. Wnętrze znów zalała czerwona poświata. – Komandorze – rzekła, wyraźnie tonując głosem zabawę. – Nie chcę was skrzywdzić, chcę tylko się upewnić, że okręty Tasajeva będą bezpieczne. Poza tym musiałam wyczyścić wszelkie rekordy z tego spotkania. Nic wam nie popsuję, obiecuję.

– To nie było pokojowe rozwiązanie problemu – stwierdził Poltan, wpatrzony w usilne starania komandora, by odzyskać panowanie nad okrętem. – Jesteśmy całkowicie bezbronni, masz tego świadomość? – zapytał dziewczynę. – Jeśli Tasajev o tym wie, to nie zawaha się nas zniszczyć!

– Nie pozwolę mu na to – dziewczyna obiecała z gwarancją w głosie wartą więcej niż cały nuklearny arsenał Floty. W jakiś wyjątkowy, wręcz magiczny sposób budowała do siebie zaufanie, dając poczucie bezpieczeństwa i spokoju, w które nikt nie mógł zwątpić. – Nadpisałam już przebieg waszej misji. Teraz pozostaje kwestia obietnicy.

– Dlaczego tak bardzo zależy ci na ukryciu swojej obecności? – zapytał Werstain, porzucając próby odzyskania kontroli nad okrętem.

– Robię to dla waszego bezpieczeństwa – rzekła dziewczyna i wszyscy bez wyjątku natychmiast jej uwierzyli. – Jesteście młodzi i wspaniali, choć przeżywacie trudny okres, ale wierzę, że jeszcze będziecie zdobywać gwiazdy. Teraz jednak muszę was prosić, byście zapomnieli o tym spotkaniu.

– To nie takie proste, mamy tu kilkadziesiąt osób – stwierdził Poltan i coraz śmielej wdawał się z zagadkową osobą w dyskusję. – Poza tym nie rozumiem, jak sama obietnica dochowania tajemnicy ma ci wystarczyć, jeśli to takie dla ciebie ważne.

– Nie traktuj mnie swoimi standardami, mój drogi Poltanie. Jeśli wyczuję w was dobrą wolę, będę mogła wam zaufać.

– A jeśli jej nie wyczujesz? – zaryzykował Werstain.

– Zginiecie – dziewczyna postawiła ultimatum, martwą tonacją głosu wżerając się w serca załogi. Po chwili ciszy, odłożonej w ich głowach niemal instynktownym ostrzeżeniem, kontynuowała na powrót przyjaznym i lekkim, jak liść na rzece, głosem. – Żeby pokazać wam moja dobrą wolę, zdradzę wam, że mieliście okropnego wirusa w swoich mundurach. Już go usunęłam i jesteście bezpieczni – powiedziała z matczyną troską, grubymi nićmi wszytą w słowa.

Słodka niemoc obezwładniała załogę obfitością, niczym do syta najedzenie, kojąc obawy, niwelując wolę walki, uciszając świadomość oficerów, że prawdopodobnie rozmawiają z wyjątkowo niebezpieczną i inteligentną istotą, która tak doskonale to maskowała, że w zasadzie nikt nie miał jej tego za złe.

– Rozumiem już – nagle stwierdził Werstain, dołączając do prowadzonej przez nią gry. – Nie mamy zbyt wiele do powiedzenia, a komunikacja z nami jest gestem uprzejmości z twojej strony. Dziękujemy za to i przyjmujemy twoje warunki. Myślę, że nikt w gnieździe nie będzie specjalnie się sprzeciwiał. To spotkanie może pozostać w tajemnicy. Mam jednak jeszcze jedną prośbę.

– Zamieniam się w słuch – odpowiedziała dziewczyna, niewinnie rozbawiona kontekstowym komizmem tego sformułowania.

– Czy możesz zmodyfikować rejestr wydarzeń naszego okrętu tak, by zawierał zweryfikowane świadectwo zniszczenia floty rebeliantów?

– Już dawno to zrobiłam. Zniszczyliście osiem skradzionych okrętów, w tym trzy jedną salwą. Gratuluję!

– A nasze myśliwce? – pytał Poltan.

– Stracone w walce – ze smutkiem stwierdziła dziewczyna – ale piloci w ostatniej chwili zdołali się katapultować – dodała. – Musicie ich tylko przechwycić. Dacie radę?

– Jak tylko oddasz nam kontrolę – odpowiedział komandor.

– Już – zaszumiał miły głos i ciepłym wiatru powiewem zdmuchnął wszelkie nałożone im ograniczenia.

– Status floty terrorystów? – Werstain zapytał oficer kontroli przestrzeni.

– Są już po ciemnej stronie Księżyca.

– W takim razie wyślijcie statek po naszych pilotów.

– A nie mówiłam, że nic nie zepsuję? – pochwaliła się dziewczyna i znów śmiechem serca oficerom wyścieliła.

– To miło z twojej strony – podziękował z równie wypolerowaną uprzejmością komandor. – Czy mogę jeszcze o coś zapytać?

– Słucham, komandorze.

– Co zamierzasz z nimi zrobić?

– Dziwne pytanie – stwierdziła dziewczyna, chwilę mrucząc w zamyśleniu. – Mogę cię zapewnić, że Tasajev i jego ludzie nie będą już wam sprawiać problemów. A czy ja mogę jeszcze o coś was prosić?

– Słuchamy.

– Chciałabym, żebyście zadbali o siebie i o innych, którzy pozostali na planecie. Spróbujecie? – prosiła, dźwigając w głosie monument kolektywnej nadziei, wykrawany przez rzemieślnika miar wszech ogółu, rachującego pigment zieleni w źdźbłach traw do kosztorysu symetrycznej progresji procesów.

Werstain nie pohamował uśmiechu, symbolicznie chyląc przed nią czoła.

– Zrobimy, co w naszej mocy – obiecał z nieskalaną szczerością intencji.

– W takim razie cieszę się i mam nadzieję, że wkrótce będę mogła poznać was bliżej. Do zobaczenia! – z radością następnego spotkania i żalem chwilowego rozstania dziewczyna powiedziała i spłynęła rzeką nieubłaganego czasu, pozostawiając już tylko powiew zassanej trzaśnięciem drzwi tęsknoty.

– Poruczniku Galien – próbował utrzymać formalność relacji komandor – proszę odwołać kod czerwony i zakończyć operację – polecił z topniejącym w głosie entuzjazmem. – Myślę, że nie muszę prosić was o dochowanie tajemnicy – zwrócił się do swoich podwładnych. – Uniknęliśmy ludobójstwa, które splamiłoby nasz honor w pierwszym dniu oficjalnej służby. To niewątpliwy sukces i chyba nikt nie twierdzi inaczej. Jeśli w waszych rejestrach pozostały jakieś ślady tego spotkania, proszę je usunąć. Jeśli ktoś uważa, że postąpiliśmy niesłusznie, to jako wasz zwierzchnik przyjmuję za to na siebie całą odpowiedzialność – oznajmił, synchronizując koniec przemowy z otwarciem wrót gniazda. Potem polecił całkowity skan systemu i wyszedł, oddając dowództwo swojemu zastępcy.

Werstain zjadł obfitą kolację, spróbował raz jeszcze przygotować raport, bez skutku, odświeżył się i wyciągnął z barku w swoim pokoju butelkę whisky, by przed snem ukoić nerwy ulubionym trunkiem. Przygotował i napełnił dwie szklanki, bo wiedział, że za chwilę odwiedzi go pierwszy oficer. Zmęczony siedział przy barokowym drewnianym biurku będącym pamiątką dawno upadłej cywilizacji. Takich historycznych przedmiotów posiadał całkiem sporo. Zdobił pomieszczenie renesansowymi obrazami, kamiennymi rzeźbami greckich bóstw, XVI-wiecznym stołem i masą antycznych przyrządów nawigacyjnych. Nie był jednak kolekcjonerem. Całość trzymał tylko dlatego, że został o to poproszony przez zarządzającego magazynami we Fresno przyjaciela, który ubłagał go, by w ten sposób ocalić choć część ludzkiej historii. Jego pokój wyglądał więc jak małe muzeum, do którego Poltan wszedł, niosąc ciekawe wieści.

– Komandorze – rzekł pierwszy oficer, jak zawsze dopełniając formalności już za progiem drzwi.

– Napij się, zasłużyłeś – zaproponował mu Werstain, podsuwając szklankę whisky, i sam wziął łyk.

– Jestem na służbie.

– Wciąż trzymasz się tych bzdurnych zasad? Twój mundur jest w stanie oczyścić cię z alkoholu w kilka sekund. Nie krępuj się.

– W takim razie chętnie – odpowiedział Poltan i sięgnął po szklankę. Nie usiadł jednak, bo wiedział, że za chwilę musi wracać do gniazda.

– I jak?

– Oglądałem filmy z naszej bitwy z terrorystami – opowiadał z szerokim uśmiechem na twarzy Poltan, częstując się przy tym alkoholem. – Czterdzieści cztery kamery, w tym szesnaście na pociskach, odnotowały naszą potyczkę. Gdybym nie wiedział lepiej, nie uwierzyłbym, że to fikcja. Poprosiłem technika o przeskanowanie nagrań i nic nie znalazł. Nie rozumiał, po co w ogóle zleciłem mu takie zadanie. Kamery na Księżycu też nic nie odnotowały, do tego rejestr naszych sond przechwycił silne fale magnetyczne, prawdopodobnie z wybuchu jakiegoś odległego magnetara. To idealnie tłumaczy wszelkie usterki systemu – relacjonował, traktując własną opowieść jak dobry żart. – O wszystkim pomyślała, nawet o pociskach, które wystrzeliła bez naszej wiedzy, a po włamaniu do rdzenia haseł też nie ma żadnego śladu.

– To przerażające – stwierdził Werstain, przepłukując usta whisky przed połknięciem złotego trunku. – Jej głos był tak delikatny, a słowa tak przyjazne, że trudno uwierzyć, że mieliśmy do czynienia z istotą pozaziemską.

– To fakt, trudno będzie o niej zapomnieć – przyznał Poltan i wlał w siebie wszystko, co miał w szklance, próbując zalać alkoholem pustkę po jej anielskim głosie.

Komandor ziewnął, nie kryjąc zmęczenia przed swoim oficerem. Tak jak on, łyknął pozostałe whisky i skrzywił się pod wpływem nadmiaru gorzkiego smaku.

– Dowództwo coś odpisało? – zapytał.

– Tak. Gratulują nam udanej misji.

– Myślisz, że dadzą nam medale? – żartobliwie zapytał Werstain, masując swój wciąż sztywny kark.

– Całe góry odznaczeń – jawnie szydził Poltan. – Myślisz, że ona wróci?

– Myślę, że wciąż tu jest – stwierdził komandor, ociężale wstał od biurka i zawrócił w stronę bloku sypialnego. – Myślę nawet, że jest ich więcej i obserwują nas od dawna – dodał, rozpinając swój wierzchni mundur.

– To bardzo możliwe – powiedział Poltan i otworzył drzwi, gotowy wrócić do pracy.

– Pułkowniku – zatrzymał go Werstain. – Sprawdź też nasze mundury. Jeśli mieliśmy jakiegoś wirusa, to chciałbym o tym wiedzieć. W końcu jeśli my go mieliśmy, to ma go cała Flota.

– Tak jest – odparł pierwszy oficer i wyszedł, ruszając do gniazda, gdzie trwała właśnie jego nocna wachta.

Proces

(historia nr 1.26 w serii książek Aimeiz, aimeiz.pl)

Dzieciaki wstrzymywały oddechy, wpatrzone w pokaz jak w kosz pełen słodyczy i tylko czekały, aż budowana z cienkich, metalowych pręcików wieża rozsypie się, oddając im rację i powód do śmiechów. Ta jednak uporczywie stała, nienaturalnie przechylona i trzymana w całości niewidzialną siłą, której młode oczy, nauczone rzeczy prostotą, nie dostrzegały. Kolejny błyszczący patyczek zawisł niemalże w powietrzu, wyginając konstrukcję w łuk, a usta dzieci w kształt litery „o”. Chłopcy, poruszeni tym oczywistym oszustwem, zaczęli protestować, a dziewczynki głośno chichotać. Wszyscy mieli po sześć lat i należeli do trzydziestej trzeciej grupy Fantamona. Fantamon był najprawdziwszym pawiem z długim, kolorowym ogonem, pochłaniającym uwagę jak woda piach, dlatego teraz siedział zamknięty w ptasim ogrodzie, by nie rozpraszać uczniów swym majestatycznym wachlarzem. I jeszcze jeden patyczek zawisł na wieży, wzbudzając krzyk i piski oburzonych tą tanią sztuczką dzieciaków.

– Rekreujesz! – zawołał jeden z chłopców.

– To oszukaństwo! – dodał jego kolega, podnosząc się na kolanach, by zyskanym wzrostem wzmocnić siłę argumentu.

– Nie, nie, nie, to nie rekreacja – zaprzeczała Aimeiz. – Widzisz, Kamin, to nieważne, jak krzywa może wydawać się konstrukcja. Jeśli środek masy jest zachowany, nie runie – wyjaśniła, okraszając wiedzę uroczym uśmiechem. Właśnie prowadziła zajęcia szkolne na polanie, niedaleko okrętowego jeziora. By lepiej zademonstrować prawa fizyki, wyrosła nad dzieci, stając na jednej nodze. Drugą wyciągnęła do tyłu i rozłożyła ręce, jak gdyby udawała samolot.

Dziś była krótko ścięta na chłopczycę i ubrana w stylu Audrey Hepburn w długą za kolana, pofałdowaną spódnicę w jasnoniebieskim kolorze z podkreślającym talię pasem. Miała też luźną białą koszulę z wciętym rękawem. Każdego ranka odtwarzała inny styl, wertując archiwum garderoby człowieka, od czarnych jak sadź, wiktoriańskich sukni, z których szybko zrezygnowała z uwagi na niewielką ich wygodę, po eksperymentalne trendy odzieży elektronicznej sprzed Kryzysu Słonecznego. Takie miała hobby i nie przejmowała się codzienną porcją rozbawienia na ustach mieszkańców. W tej zabawie nigdy nie zmieniała jednak swoich cech fizycznych, poza włosami, bo te rosły zbyt wolno, jak sama mówiła, by czekać miesiącami na nową fryzurę. Z tego powodu dziś miała urokliwą, krótką grzywkę, a jutro mogła uwodzić już długim warkoczem. Za tę nieprzewidywalność, lekkość bycia, nieugięty humor, a także wieczorne czytanie bajek była przez dzieci ubóstwiana, dlatego teraz, bez oporów i bez wyjątków, wszystkie ją naśladowały, próbując wyginać ciała w samoloty, śmiechem nagradzając tych, którzy rozbijali się na trawie.

Szczęśliwi i żądni wiedzy uczniowie nie rozumieli konfliktu, jaki od kilku dni pożerał społeczność i trawił przez lata budowany spokój. Po blisko trzech dekadach spędzonych na Ziemi Tasajev powrócił na okręt z wyhodowaną w sercu wiarą, że z pomocą Aimeiz zdoła zgładzić Andersa, siły DARPA i całe zło duszące planetę. Od realizacji tego planu dzielili go tylko protestujący mieszkańcy, w jego oczach dezerterzy i tchórze, niegodni luksusów obcej technologii. Kolejnym zarzewiem sporu była postać Nihama Santego, oskarżonego o zdradę i więzionego przez rebeliantów w zagarniętej przez nich siłą części statku. Uzbrojeni w klasyczną broń palną ze sporym zapasem nienawiści, liczeni w tysiącach, wspierani przez Amadystów na prostej drodze do odwetu, terroryzowali ludzi i nie mieli szacunku dla demokratycznej tradycji głosowań Panelu.

– Pora na karmienie zwierzaków! – ogłosiła Aimeiz i złożyła przed sobą dłonie, by ukłonić się z godnością, jak buddyjski mnich. – Tania już na was czeka przy ogrodzie. Bądźcie czujni i idźcie bezpiecznie – życzyła im szczęśliwej drogi, na co dzieci odpowiedziały odtworzonym z wielką precyzją i uwagą pokłonem, na chwilę ucinając zabawy, wrzaski i śmiechy. Potem wystrzeliły, każde jak z procy, otoczone chmurą pisków, krzyków i ogólnej wesołości. – Mieliście iść – cicho rzekła dziewczyna, z wyrozumiałością ustępując huraganowi młodzieńczej energii. Potem sfrunęła na trawę i siedząc po turecku, cierpliwie wyczekiwała lidera rebeliantów.

Tasajev Krotsky miał pięćdziesiąt pięć lat i wypisane na twarzy ostrzeżenie, by nie wchodzić mu w drogę. Splamiony krwią wroga, odznaczony w boju wieloma bliznami, dumny z poszarpanego zielonego munduru bez mrugnięcia mógł w każdej chwili oddać życie za sprawę. Z tej desperacji płynęło szaleństwo, z niego odwaga, a z niej dominacja podkreślona bujnym zarostem, gęstymi włosami i przegniłymi zębami. Czerwony błysk sztucznych oczu dopełniał obrazu obłąkanego terrorysty, zbrodniarza, przywódcy.

– Wzywałem cię – powiedział, siadając na trawie tuż przed dziewczyną. Jego ruchy były zmęczone, nieco ociężałe, jakby wszystko co robił, robił wbrew sobie.

– Miałam zajęcia z dziećmi.

– Tak wiem, uczysz ich magii i malowania zamiast prawdy i sztuk walki – stwierdził Tasajev i położył rękę na pistolecie przypiętym do pasa. Na Ziemi tylko taką, archaiczną bronią dysponował przeciwko cyborgom DARPA uzbrojonym w karabiny impulsowe zdolne w jednej chwili ugotować człowieka jak jajko. Mimo to wydobyty z muzeów arsenał pozwolił jemu i jego ludziom przetrwać, a na okręcie doskonale nadawał się do straszenia mieszkańców, którzy dawno już nie słyszeli huku wystrzału.

– Uczę ich zgodnie z programem edukacyjnym – oficjalnie rzekła Aimeiz, niewzruszona jego barbarzyńską prezencją.

– Wyglądasz komicznie – stwierdził Tasajev i zmierzył ją wzrokiem od skłębionej wokół pasa spódnicy po zapiętą pod szyję koszulę z kołnierzykiem. – I do tego niepoważnie. Co z ciebie za sztuczna inteligencja? – zapytał wzgardliwie.

Aimeiz rozpostarła skrzydła niewinnego uśmiechu, nietknięta komentarzem i nieprzejęta skanującym ją krwistym spojrzeniem mężczyzny, w którego głowie, jak lawa z morską wodą, spienione walczyły dwie tak ludzkie żądze.

– Mogłabym przywrócić ci normalny wzrok – zaproponowała gotowa spełnić jego marzenie.

Teraz on odsłonił poszczerbiony mur zębów i złośliwym milczeniem zignorował ofertę, a potem rozejrzał się wokół i pokiwał z podziwu głową.

– Gdybyśmy mieli takie gęste lasy na Ziemi – zaczął, spluwając przez ramię flegmą – moglibyśmy się w nich chować przed DARPA. Teraz Ziemia to pustynia i poza gruzami miast czeka tylko śmierć. Rozumiesz? – zapytał, nie oczekując odpowiedzi. – Byłaś w pobliżu naszej planety, na pewno widziałaś, jak wygląda. To jedna, wielka umierająca pustynia. Nie to, co tu. Spokój, cisza, lasy, jezioro – wymieniał, spoglądając za siebie w stronę zbiornika. – Istna sielanka, normalnie kurort wakacyjny. Wiesz, co to wakacje? – znów agresywnie zapytał, mając świadomość, że Aimeiz ma dostęp do całej wiedzy ludzkości, również tej zamkniętej w głowach ludzi. – Wakacje, kiedyś mieliśmy takie coś, mówię ci, piękna rzecz. Gdy byłem mały, jeździłem po różnych kurortach i plażach, było miło, ale potem zabili mi rodzinę i się skończyło – zgryźliwie smęcił, każdym słowem próbując szydzić z Aimeiz i z tego, co ludzie osiągnęli na jej pokładzie. – Cóż, tak zmienia człowieka pobyt na Ziemi. Parę lat w gnoju, okopach, gruzach, wśród konających przyjaciół i parszywych zdrajców i człowiek przestaje dostrzegać piękno natury – zaplatał zdania w cierniową dla siebie koronę, a ona słuchała uśmiechnięta, wyprostowana, siedząc po turecku, jak kwiat wchłaniając lekkość dnia. – Pewnie czytasz mi w myślach, co? – zapytał poirytowany ciszą i słodką potulnością dziewczyny, która w odpowiedzi tylko przytaknęła lekko głową, strzepując z równo przystrzyżonej grzywki niewinności urok. – To wiesz, jaki jest mój cel i jaki mam plan, a mimo to pozwalasz mi go realizować. Nie rozumiem, dlaczego mnie po prostu nie zabijesz? – zdziwił się Tasajev, zaciskając mocniej dłoń na uchwycie pistoletu.

– Nie muszę tego robić, bo wiem, że ci się nie powiedzie – zdradziła Aimeiz.

– Czyli mogę robić wszystko, co zechcę?

– Tak jak mówiłam, nie będę ingerować w wasze konflikty – po raz kolejny powtórzyła przyjęte stanowisko. – Obiecałam to mieszkańcom i zamierzam dotrzymać słowa.

– Nawet jeśli zechcę go rozstrzelać?

– Zrobisz to, co uznasz za stosowne.

– W takim razie zdrajcy winni ponieść karę – orzekł wyrokiem sądu Tasajev i dodał z obrzydzeniem: – Skurwiel wykorzystał mnie, ale dziś za to zapłaci.

– Zemsta – Aimeiz powiedziała tak, jakby sama zaprojektowała tę najbardziej ludzką z potrzeb. – Córka sprawiedliwości, bliźniacza siostra pożądania.

– Mam do niej pełne prawo. Czyli nie będziesz się wtrącać, wiedźmo?

– Czy muszę się znów powtarzać? – zapytała Aimeiz, marszcząc słodko brwi z zażenowania.

– A jak będę chciał rozszerzyć oskarżenie? Wziąć pod sąd innych mieszkańców? – Tasajev badał granicę jej neutralności. – Wielu z nich to dezerterzy, uciekinierzy z planety. Mam zamiar oczyścić ten okręt ze zdrajców, zwłaszcza tych, którzy przynależeli przed odlotem do grup rządzących.

– Znasz moją odpowiedź.

– Tylko, że ja nie uznaję kary innej niż śmierć. To nie problem? – zapytał już niemal dla zabawy Tasajev, lekceważąc jej mroźne spojrzenie. – Czyli mogę zabić kogo chcę? Za co chcę? A gdybym tak chciał zabijać dla rozrywki, żeby poćwiczyć celność? Pozwolisz mi? – prowokował, wyciągając z kabury pistolet.

Aimeiz nie zareagowała i nawet nie drgnęła, gdy obok zabłysła srebrna broń. Tylko patrzyła, wyrwana z obiegu czasu, jak oko kamery pochłaniając światło bez emocji i osądów.

– A jakbym ustrzelił tego psa? – postawił hipotetyczne pytanie Tasajev, z premedytacją celując w hasające za plecami dziewczyny zwierzę. – To co? – ze złowieszczym uśmiechem naciskał, prawie dotykając jej skroni metalem lufy. – Nie zareagujesz? – Muskał palcem spust.

Ona wciąż milczała, tkwiąc nieruchomo.

– Może nie lubisz psów? – poszukał w niej słabości Tasajev. – A dzieci lubisz? – zapytał i nagle zmienił cel. Zbliżył policzek do ramienia, wyprostował rękę, drugą dłonią podpierając uchwyt pistoletu, namierzył bawiącą się ze swoim pupilem uczennicę i na chwilę zamarł, spoglądając w oczy Aimeiz. Gdy nie dostrzegł w nich cienia sprzeciwu, wybuchnął tęgim śmiechem. – Nie zareagowałabyś i oboje wiemy, dlaczego – stwierdził i schował broń do kabury.

– Rozczarowałeś się – tknęła go słowem jak puchem Aimeiz, niewzruszona pokazem siły. – A wszystko zaczęło się od Błękitnej rewolucji. Wierzyłeś, że dla pięknej idei warto walczyć, nawet zabijać. Robiłeś to, a potem zrozumiałeś, że zostałeś wykorzystany, dlatego zmieniłeś o mnie zdanie i zająłeś się ewakuacją ludzi, znów wierząc, że znalazłeś dla siebie idealne miejsce – powiedziała, a on słuchał, niczym skała pewny, że żaden napór jej słów nim nie zachwieje. – Świat jednak z każdym dniem gnił – ciągnęła, w czerń odziewając głos i nasycając powietrze rozczarowaniem wyssanym prosto z jego serca. – Prawda nie wydawała się już tak przejrzysta. Ludzie ginęli, ale nic się nie zmieniało, upadek postępował, a wraz z nim narastała brutalność – wzburzonym tonem oskarżała winnych tego stanu rzeczy, rozpruwając od gniewu napęczniałą w nim duszę i przez chwilę kąpiąc się w żółci wypełzającego zła. – Coraz więcej mordów, bezsensownych egzekucji, coraz okrutniejsze metody terroryzmu, coraz okropniejsze represje władz, a ty wciąż, jak w przeklętym kręgu, im bardziej chciałeś się z tego wyrwać, tym mocniej grzęzłeś w zbrodniach – przemawiała, a tembr jej głosu pogrzmiewał pragnieniem sprawiedliwości. – W końcu spotkałeś Sesanę i jej brata. Twoja wiara, jak Feniks z popiołów, powstała wraz z ostatnim aktem dobroci, jakiego na Ziemi dokonałeś. Ocaliłeś ich, dałeś im własny okręt, wysłałeś tutaj, a za karę trafiłeś do niewoli – rzekła i zamilkła przepełniona współczuciem. – Uratowałeś ich i nawet nie wiesz, że znów zostałeś wykorzystany – dodała, wyciągając w jego stronę ubolewające dłonie.

– Co? – wykrztusił półprzytomnie Tasajev i odchylił się, unikając jej dotyku.

– Amerykanie cię oszukali, wykorzystali, zdradzili – mówiła Aimeiz, wciąż oferując mu ukojenie w swym namacalnym akcie dobroci. – Oni chcieli, by Sesana sprowadziła tu brata, bo odkryli obcą technologię pierwotnie stworzoną do kontaktu ze mną, z której bezmyślnie zrobili broń, myśląc, że ta zniszczy okręt. Nie mogli jednak zdradzić im swojego planu, więc wykorzystali ciebie.

– Chcesz powiedzieć, że...

– Tak – wyszeptała, palcami muskając jego rozdrażnioną twarz. – Złapali cię i skrzywdzili w sposób, którego sobie nie wyobrażałeś – wzbudziła w nim wspomnienia i podniosła się na kolanach, osłaniając go czułością, jak matka dziecko. Była gotowa wziąć na swoje barki cały miażdżący mu serce ciężar, spędzić za niego wieczność w katorgach, spłonąć białym płomieniem, by tylko zabłysnąć przed nim nadzieją.

– Przestań! – krzyknął Tasajev i stracił oddech, zduszony pożądaniem jej uleczającego samotność dotyku.

Jak korzenie drzewa, palce dziewczyny zapuszczały się w jego brodę i przenikały ciepłem słodkiego uzależnienia do krwiobiegu. Oślepiająca ekstaza pochłaniała mu zmysły, a umysł droczyła wizja nieskazitelnej miłości, idealnej, niczym wymarzona, nigdy niezrealizowana przez niego rewolucja. – To nie były zwykłe tortury, o nie – Aimeiz szeptała kolejne słowa przesiąknięte wyrwaną mu ze wspomnień rozpaczą. – O biciu byś już dziś nie pamiętał, drwiłbyś z tego. Oni zrobili coś dużo, dużo bardziej okropnego – kontynuowała, zbliżając czerwienią pulsujące usta do jego przerażonej twarzy. – Oni cię skrzywdzili, wykorzystali, zabrali to, czego nie mogłeś im dać.

– Przestań – ostatkiem wolnej woli wykrztusił Tasajev, sparaliżowany od szyi w dół i zatruty odkładającym się we krwi ołowianym lękiem. Lecz to nie strach więził go w miejscu, tylko falująca czerwień ust Aimeiz, tajemnicza perfekcja konturów oczu dziewczyny, obłędna miękkość słodkich jej piersi i scalająca w nim wszystkie zmysłów żądze wieczna tęsknota za wyzbytymi wyuzdania pieszczotami.

– Krzyczałeś, prosiłeś, wołałeś o pomoc – wciąż szeptała, czując jego płytki, rwany oddech na twarzy. Leniwie, bez pośpiechu, zatapiając w lodzie czas, zbliżyła usta do popękanych warg Tasajeva i musnęła je niewinnym, przelotnym pocałunkiem, mówiąc: – Ale twoje usta też wykorzystali. – Odsunęła się odrobinę, przyjaźnie uśmiechnęła i dodała już zwyczajnym głosem: – Gdyby wyszło na jaw, że zęby też masz sztuczne, ludzie mogliby zacząć zadawać pytania.

– Giń! – ryknął Tasajev, jak bestia rozpruwana szablą, i wypalił w jej brzuch z pistoletu, który od dłuższej chwili nieświadomie trzymał w miotanej drgawkami dłoni.

– Chciałbyś mnie zabić? Zemścić się na mnie? – pytała Aimeiz, wciąż trzymając jego twarz w uścisku.

– Zostaw mnie! – zawył Tasajev, wpatrzony wielkimi oczyma w pulsującą na brzuchu dziewczyny ranę i lejącą się z niej wodospadem krew, którą biała koszula łapczywie piła.

– Ona też tak krzyczała – gniewnie stwierdziła Aimeiz. – Puść mnie! Zostaw mnie! – naśladowała wołania niewinnej ofiary.

– Nie, nie! – błagał Tasajev zatrzaśnięty w uścisku jej dłoni, jak bawełna miękkich i jak beton sztywnych. Szarpał się, całym ciałem miotając na boki, nogami kopiąc ziemię, ale wciąż jego głowa tkwiła w miejscu, nawet o milimetr nie zmieniając położenia w przestrzeni.

– A może chciałbyś mnie zgwałcić? – zapytała z mroczną ekscytacją Aimeiz. – Jak tę młodą dziewczynę? Pamiętasz ją jeszcze, jej martwe ciało? – dociekała, oglądając z każdej strony twarz Tasajeva, jakby była zakonserwowanym w formalinie eksponatem. Wzrokiem, niczym kamiennym dłutem, skuwała kolejne płaty chroniącego go kłamstwa. – Co mówisz? – zapytała, przystawiając mu do ust ucho. – Kochałeś ją, tak? – odczytywała słowa z szemrania warg. – Przecież ty nie potrafisz kochać – syknęła szyderstwem, jak solą w ranę, i przechyliła jego głowę, by mógł dostrzec kałużę krwi, w której oboje tonęli. – To może ja urwę ci ten łeb – z wielkim uśmiechem na ustach zaproponowała i puściła go, gdy kolejne kule przeszyły jej brzuch.

Tasajev upadł na plecy i krzycząc, strzelał, wyładowując w nią cały magazynek. Gdy naboje się skończyły, nadal naciskał spust, aż w końcu przejrzał swoją niepoczytalność i jęknął na widok bladej twarzy dziewczyny.

Oczy miała załzawione, niedowierzające okrucieństwu, na jakie została skazana, a dłońmi próbowała uciskać liczne rany, z których krew lała się, jak przez sito przenikając bezbarwne roztrzęsione palce. Walczyła o życie, jednocześnie opłakując nadchodzącą śmierć. Kolejne łzy spływały po jej śnieżnych policzkach, skapując w kałużę krwi, gdzie bezsilnie opadła, siadając na własnych stopach. Z każdym, coraz cenniejszym tchnieniem na nowo wskrzeszała wolę, by odmówić chłodnej ziemi kuszącej propozycji wiecznego snu. Skulona, pochylając głowę do przesiąkniętych czerwienią ud, obejmowała ramionami brzuch, próbując zatrzymać potok ciepła wypływający z poszarpanego kulami ciała.

– Zabiłeś mnie... – łkała i trzęsła się z zimna. – Zabiłeś... – szeptała, a jej głos powoli mętniał mrokiem i marniał duszony całunem ciszy.

Tasajev wstał, sztywny w stawach, zagubiony w koordynacji swoich kończyn, a potem wypaczonym krokiem podszedł do niej, zlękniony i przerażony zawinioną zbrodnią. – Nic... – próbował mówić, zacinając zdanie parszywym skrzekiem. – Nic ci... nie jest? – zdołał zapytać, ze słowami wypluwając resztki odwagi. Ostrożnie klęknął przy skulonej w kłębek dziewczynie i koniuszkami palców podważył jej podbródek, sprawiając, że bezwiednie opadła na plecy, jak kamień z impetem lądując w kałuży własnej krwi, martwa. Niczym rybackie sieci, długie i rozłożyste włosy Aimeiz zanurzyły się w czerwonej toni, a mętna, lodowa tafla jej oczu zawracała bez życia światło.

Tasajev jęknął z przerażenia i zawiesił nad sztywnym ciałem dziewczyny spalone okrucieństwem ręce, ważąc w nich własną nikczemność. Na palcach poczuł pieczenie i zobaczył czarną na kciuku plamę, a gdy spojrzał w niebo, upadł na plecy i wydarł z gardła niemy krzyk.

Tam, gdzie niedawno płynęły błękitne chmury, teraz pęczniała mroczna maź, pożerając sufit, jak plaga szarańczy. Smolista ciecz spadała martwym deszczem na trawy i lasy, paląc je, topiąc i obracając w strumyki brei, które wzbierały, wzmagały, przybierały rzeką, oceanem, połykając wszystko, nawet światło. Okręt zawył w agonii, rozpruwany czernią, zapadając się w sobie i zostawiając Tasajeva otoczonego niewielką bańką konającego blasku, gdzie ciało dziewczyny, wciąż piękne i młode, jak we śnie leżało spokojem utulone, skąpane w jaskrawej czerwieni. Otchłań przeżarła ściany i odsłoniła oskarżające spojrzenia gwiazd, a potem zabrała mężczyźnie grunt pod stopami i wystawiła go na bezkres srogiej obojętności wszechświata.

– Aimeiz! – zawołała sześcioletnia Filiana, mijając sennymi drgawkami miotaną figurę Tasajeva. – Tania kazała spytać cię, czy możemy teraz pograć w grapki?

– Hmmm... – z palcem na ustach rozmyślała Aimeiz. Nie miała już śladu krwi na sobie i znów siedziała na trawie, cała, zdrowa, z krótkimi włosami i uradowana obecnością swojej uczennicy. – Myślę, że jak najbardziej zasłużyliście. Przekaż Tani, że tak wspaniałym dzieciakom należy się chwila zabawy – powiedziała, nigdy nie szczędząc im pochwał.

Dziewczynka aż podskoczyła z radości i pobiegła z powrotem w stronę ptasiego ogrodu zanieść pozostałym dobrą nowinę.

– Nic ci nie jest? – z chichotem zapytała Aimeiz, ale Tasajev nie odpowiadał, tylko siedział z twarzą w roztrzęsionych, czystych od czarnej mazi dłoniach. – Przesadziłam? – Przygryzła z zawstydzenia wargi. – Chyba przesadziłam – sama sobie odpowiedziała i przysunęła się bliżej, gotowa wyściskać go na przeprosiny.

– Zostaw mnie! – Tasajev ryknął, szarpiąc za pustą u pasa kaburę.

– Spokojnie, tylko droczyłam się z twoim umysłem. Przepraszam, jeśli przesadziłam.

– Droczyłaś się... – cedził słowa lider rebeliantów.

– Droczyłam!

– Rozumiem.

– Na pewno?

– Nie da się ciebie zabić. Teraz już wiem – wymamrotał, odzyskując stabilność emocji.

– Wszyscy to wiecie, ale nie przestajecie próbować – ze znudzeniem jęknęła Aimeiz, podnosząc i podając mu upuszczoną wcześniej broń.

– W każdym razie – mówił Tasajev, próbując stanąć na dwóch nóg sprężynach – odebrałem przesłanie i rozumiem już, że mam z tobą nie zadzierać.

– Nie, nie, nie – zaprzeczała dziewczyna – nie ze mną, z dziećmi – powiedziała, wyraźnie podkreślając ostrzeżenie.

– Rozumiem.

– To dobrze. Dzieci zostały przekazane mi pod opiekę i nie pozwolę ci ich skrzywdzić.

– Rozumiem – powtarzał Tasajev, jak uczeń przed tablicą w klasie. – Dzieci nas nie interesują, tylko zdrajcy – dodał, nieświadomie robiąc krok w tył, odpychany bacznym jej spojrzeniem.

– Cieszę się, że to rozumiesz – z uśmiechem stwierdziła Aimeiz, znów niewinna, słodka i niegroźna.

– Naprawdę jesteś czarownicą. Bawisz się życiem jak zabawkami.

– To nie ja chcę zabić Nihama.

– Możesz mi wierzyć, że nie zależy mi na zabijaniu. Sante będzie miał proces, w którym wysłuchamy jego wymówek i osądzimy, a wszystko będzie zgodnie z prawem.

– Czyim prawem? – zapytała.

– Prawem tych, którzy polegli na Ziemi. On zginie, bo jak nikt inny na to zasłużył, a jeśli ci się to nie podoba, możesz mnie zabić.

– Mówiłam ci, że tego nie zrobię.

– W takim razie pora na proces – stwierdził Tasajev i wyszczerzył pożółkłe zęby, w jednej chwili znów blednąc na widok czarnej kropli spływającej po jej policzku. Nie zgrywając odważnego, odwrócił się i uciekł, depcząc butami w gęstej trawie, w którą krew przecież powinna była wsiąknąć.

Niham zwiesił głowę, jakby losu ciężar zdołał w końcu złamać mu kark, i z tęsknotą wyczekiwał ostatniego ciosu, który zakończy ten żałosny żywot. Zgarbiony, z rękami na kolanach siedział pod ścianą niewielkiej sali w nowej sekcji mieszkalnej okrętu, zajętej przez rebeliantów bez niczyjej zgody. Był pilnowany przez dwóch, ubranych w brudne mundury, młodych mężczyzn gotowych samą nienawiścią w oczach rozszarpać go tu i teraz. W rękach z dumą dzierżyli archaiczną broń palną, zdobytą jeszcze na Ziemi. Traktowali ją jak atrybut swojej władzy i kawałek metalu oddzielający bohaterów od rzeszy tchórzy i zdrajców. Tasajev nazywał ich żołnierzami, ale z wojskiem nie mieli nic wspólnego, poza gotowością oddania życia za sprawę i umiejętnością stania na baczność.

W sali, gdzie nie było jeszcze żadnego wyposażenia, na zabranych z własnych okrętów krzesłach siedziało kilku starszych, zaprawionych w boju weteranów, będących widownią procesu Nihama, jego ławą oskarżycieli, sędziami, ofiarami i katami jednocześnie. Tak jak Tasajev, porastali zbędnym zarostem, cuchnęli odorem nienawiści i w milczeniu pozwalali żołądkom burczeć głodem zemsty. Wokół nich rosły góry śmieci, brudów, resztek jedzenia, w powietrzu wisiał smród stęchlizny i dawno uzgodnionego wspólnie werdyktu. W końcu sali stało jeszcze kilku uzbrojonych mężczyzn, a wszyscy w milczeniu chłostali Nihama pogardliwymi spojrzeniami.

Najpierw pojawił się Tasajev z dwoma ochroniarzami, a niedługo po nim weszły Sesana i Wilsta Rebenaum. Tylko one miały odwagę przyjść na tę prowizoryczną rozprawę, która podobno była otwarta dla wszystkich. Po ostatnich zajściach nikt jednak nie wierzył tym zapewnieniom i z daleka omijał zasiedloną przez terrorystów część okrętu. Poza tym postać Nihama nie wywoływała żadnych pozytywnych czy negatywnych skojarzeń w głowach mieszkańców i tak jak legendy o pierwszej zaginionej wyprawie ludzi na Aimeiz budziła jedynie nikłą ciekawość. Zapomniany i rzucony na pastwę rebeliantów, tylko w sercu Sesany miał jeszcze dla siebie mały, ciepły kąt.

– Co wyście mu zrobili?! – krzyknęła jedyna przyjaciółka Nihama na widok posiniaczonej jego twarzy. – Torturowaliście go? – zapytała, nie dowierzając własnym oczom. Rozsierdzona przywiezioną z Ziemi brutalnością klęknęła przy byłym liderze, syntetyczną dłonią dotykając jego policzka. – Jesteście potworami – oskarżyła zebranych w sali rebeliantów.

– Uspokój się – powiedział Tasajev. – Nic mu nie jest.

– Panie Krotsky – weszła mu w drogę Wilsta. – Rozumiem pana chęć ukarania go za czyny, które uważa pan za szkodliwe...

– Siadaj – lider ukrócił jej bohaterskie zapędy, dając do zrozumienia, że nie ma zamiaru wysłuchiwać żadnych uwag. Wskazał kobiecie miejsce w końcu sali i odprowadził ją sztucznym wzrokiem, gotowy zdławić każdy przejaw oporu.

– Idą – zgłosił jeden z żołnierzy przy drzwiach. – Ma czterech obstawy – dodał, odsuwając się, by Hadrian i jego ludzie mogli wejść do środka. Oni też byli uzbrojeni, ale w nowocześniejszą impulsową broń, do niedawna zamkniętą w zbrojowni okrętu. Stając tuż za progiem drzwi, wypełnili pomieszczenie aurą wyczekiwania na nieuniknioną konfrontację, której proroctwo wisiało w powietrzu niczym śmierdząca stęchlizną mgła unoszona okrzepłym powietrzem.

– Niech opuści broń – powiedział Hadrian, wskazując celującego w nich żołnierza w końcu sali.

– Obiecałem rozejm na czas procesu – oznajmił Tasajev, gestem dłoni nakazując swojemu człowiekowi, by ustąpił – słowa dotrzymam – dopowiedział i zaprosił zamaszystym, w oczywisty sposób obraźliwym, ukłonem lidera Aimeiz do środka.

– Twoje obietnice są nic niewarte, to już wiemy, dlatego postoimy przy wyjściu.

– Mówisz, że jestem kłamcą? – zapytał Tasajev, elektryzując atmosferę do granicy wybuchu.

– Mówię, że nie można ci ufać. Obiecywałeś nam różne rzeczy, w tym to, że nie będziesz nas atakował. Jednak wczoraj chyba o tym zapomniałeś – wspomniał Hadrian, niebezpiecznie balansując na granicy eksplozji.

Lider rebeliantów parsknął śmiechem, obracając ostatnie zajście, o którym mówił Hadrian, w żart.

– Przecież nikt nie zginął, to w czym problem? – zdziwił się, szukając poklasku wśród weteranów rozsadzonych tuż obok w rządku.

– Wystarczy mi wiedza, że do nas strzelaliście.

– Nie, nie, to wy strzelaliście do nas. Myśmy się bronili.

– Dobrze wiesz, że to nieprawda.

– I co mi zrobisz? – zapytał Tasajev, sycząc jadem, który zalewał podłogę i trzymał wszystkich na palcach.

Hadrian odpuścił, bo rozumiał, że napędzane przez rebeliantów wahadło oskarżeń mogło skończyć się tylko jednym: rozlewem krwi i w konsekwencji regularną wojną. Jako lider nie miał dużego doświadczenia z terroryzmem, ale był wystarczająco bystry, by umiejętnie odczytywać tendencje i intencje ukryte pod płaszczem wydarzeń.

– Przepraszam! – zawołała Aimeiz zza pleców blokujących wejście mężczyzn. – Chciałabym przejść – poprosiła i jak motyl, zwiewnie wleciała do środka, prześlizgując się między barkami o głowę wyższych ochroniarzy Hadriana. Przyniosła ze sobą trochę świeżego powietrza i kolorytu. Od razu ruszyła na koniec sali, gdzie usiadła na wolnym krześle obok Wilsty Rebenaum i grzecznie wyczekiwała procesu.

– Przyszłaś przeszkadzać? – zapytał Tasajev.

– Będę tylko obserwowała – zapewniła Aimeiz i pokazała palcem Hadriana, by zrzucić z siebie ciekawskie spojrzenia. – Lider chciałby coś powiedzieć – zauważyła, starając się wyglądać tak nieciekawie, jak to tylko możliwe.

– Proponuję, by transmisja z tych wydarzeń była publicznie dostępna – rzekł Hadrian, w głosie zawierając wolę całego okrętu. Spojrzeniem uruchomił ekran komend na ścianie i włączył przekaz. – Wiele osób chce wiedzieć, co się tu dzieje, a z wiadomych przyczyn boją się przyjść.

– Czemu nie – stwierdził i rozłożył ręce Tasajev. – Niech wiedzą, co zrobił ich były lider. Zaczynajmy więc – rzekł z radością długo wyczekiwanej chwili, groteskowo naśladując jakiegoś telewizyjnego gospodarza. – Sante! – krzyknął i stanął przed oskarżonym, którego wątła figura tkwiła zgięta na krześle w bezruchu. – Spójrz na mnie! – rozkazał, chwytając jego szyję i szarpiąc za koszulę. – Wiesz, o co jesteś oskarżony? – zapytał zamroczone, szare jak deszczowy, jesienny poranek, oczy starca.

– Przyznaję się – powiedział Niham, ledwo wydając z siebie ludzki dźwięk.

– Co?

– Przyznaję się. Jestem winny.

– O nie, nie, nie! – zaprzeczał Tasajev. Klęknął przed nim, by uchwycić więdnący jego wzrok. – Najpierw wszyscy dowiedzą się, kim jesteś, a dopiero potem przyznasz się do winy. Nie będzie skrótów! – krzyknął, szarpiąc go do góry. – Opowiedz nam, jaki mieliście plan z Andersem. Opowiedz nam o tym, jak chciałeś zniszczyć świat, by go ratować! Słuchamy!

– Po co, oni już wiedzą.

– Wiedzą o artefakcie, coś tam o Knossos, ale zapomniałeś im powiedzieć o tym, jakimi z Andersem jesteście dobrymi przyjaciółmi! Mów! – wydarł się Tasajev i wyrwał go z krzesła, jak szmacianą lalką rzucając o ścianę.

– Zostaw go! – krzyknęła Sesana, chwytając lidera rebelii za ramię. Jego czerwienią pulsujący wzrok trafił na jej sztuczną, białą rękę, a wyszczerzone kły ociekały wścieklizną. – To nie jesteś ty – powiedziała zlękniona, nagle odepchnięta charczącym oddechem.

– Siadaj – rozkazał Tasajev opętany kłębiącą mu umysł żądzą zemsty. – Albo on cię posadzi – dodał i spojrzał na jednego ze swoich popleczników pilnujących, by skazany nie opadł bez pozwolenia na ziemię.

– To nie możesz być ty – powtarzała Sesana, szukając w nim resztek wrażliwego młodzieńca sprzed lat.

– Sesana – mruknął Niham. – To prawda, współpracowałem z Andersem przez ten cały czas.

Tasajev aż zawył z radości.

– Nareszcie! – krzyknął i podniósł ręce w geście zwycięstwa.

– O czym ty mówisz? – zapytała Sesana, zaskoczona nagłym wyznaniem więźnia. Podeszła bliżej, wyciągając do niego dłoń, ale lider rebeliantów był szybszy. Przylgnął do oskarżonego, zamykając go w potrzasku między własną nienawiścią, filarami dwóch żołnierzy i ścianą okrętu. Sycząc z wrogością, powtarzał: – Mów, mów! Dawaj szczegóły, a może ci wybaczymy. Mów! – darł się jak opętany.

– To prawda! – Niham krzyknął w przypływie gniewu, który zaraz prysł w powietrzu. Chciał wyznać wszystko i wyrzucić z siebie ten cierń wiecznej tajemnicy, a okazja była doskonała. Aimeiz wspierała go cichym, acz pięknym uśmiechem, lśniąc jak diament banalną doskonałością pośród brudów przyziemnej podłości. Niczego więcej nie potrzebował.

– Co oni ci zrobili? – próbowała zrozumieć Sesana. – Coście mu zrobili?! – krzyczała do ludzi Tasajeva i niego samego, znów szarpiąc go za ramię. – Kazaliście mu to mówić! Jesteście potworami!

– Nie, to moje słowa, moja wina – przyznawał Niham. – Tasajev mówi prawdę, przez ten cały czas byłem w kontakcie z Andersem – wyjaśnił z dłonią wyciągniętą w stronę jedynej mu jeszcze bliskiej osoby.

– Przecież byłeś z nami na Aimeiz, nie rozumiem, jak?

– Tak, wiem, ale to prawda – jeszcze raz potwierdził Niham, próbując uśmiechem dać jej znać, że wszystko w porządku. – To długa historia, ale myślę, że mogę ją dziś opowiedzieć, bo więcej nie będzie okazji – stwierdził, kierując słowa do całej sali. Nie walczył już, nie chciał. Podjął decyzję, by dziś przyznać się do zbrodni, i choć jeszcze nie powiedział słowa, to pękające ściany kłamstwa dawały mu poczucie nadchodzącej sprawiedliwości, która wkrótce oczyści go, zmyje męczeński osad i nagim przywróci do świata żywych na tę krótką chwilę przed egzekucją. – Puść mnie – agresywnie zażądał od Tasajeva. – Proszę – grzecznie dodał i wreszcie odzyskał swobodę. Poprawił koszulę, wygładził włosy, najwyraźniej planując wielkie wystąpienie. Nie śpieszył się i wręcz celowo opóźniał start opowieści, czerpiąc przyjemność ze skupionej na nim uwagi i atmosfery wyczekiwania. Już od lat nikt go nie zauważał. Pomijany, zapomniany, jak duch ignorowany, gdy wędrował korytarzami, odwiedzał restauracje, zoo i las, teraz wstrzymywał oddech mieszkańców, znów czując charyzmę lidera, pioniera, genialnego naukowca. „Śmiało” – wyczytał z ruchu warg Aimeiz i podziękował jej niezauważalnym skinieniem.

– Tak, znałem Andersa od samego początku, w zasadzie od dziecka – zaczął opowiadać, wywołując uśmiech zwycięstwa na twarzy Tasajeva. Sesana, Hadrian i usadzeni w rządku milczący weterani z niecierpliwością słuchali historii, która wędrowała przez cały okręt, trafiając do każdego na pokładzie. – Większość z was, ci starsi na pewno, znają moją historię. Założyłem firmę Santlite, której technologiczne odkrycia zmieniły świat i przyniosły mi sławę, pieniądze, nieskończone możliwości. To było tak dawno – mówił, załamując głos.

– Do rzeczy – ponaglał Tasajev.

– Bez obaw, nie zajmę wam dużo czasu. Zresztą kiedyś byłem znany z tego, że potrafiłem dobrze opowiadać – stwierdził z błogim uśmiechem Niham, dławiąc się wodospadem wspomnień. – Prowadziła mnie wtedy ciekawość świata, mnie i Andersa, choć on zawsze wolał stać w cieniu, działać zza kurtyny. Nie dlatego, że się bał. On po prostu nie potrzebował rozgłosu, uważał, że na niego nie zasługuje. Oboje byliśmy idealistami, a dzięki nieskończonemu budżetowi mogliśmy spełniać wszelkie marzenia, które akurat oznaczały całą masę naukowych badań. Tacy byliśmy. Nie kobiety, nie gry czy samochody, a eksperymenty i wyprawy badawcze nas pociągały – opowiadał, wzdychając w przerwach zdań. – Wszystko zaczęło się, gdy pewnego dnia w nasze ręce trafiła tajemnicza przesyłka – powiedział i zawiesił na chwilę głos, wyczytując zainteresowanie w twarzach zebranych w sali osób. Wszyscy słuchali, jak za dawnych lat, więc snuł swą opowieść. – W 2072 roku na pustyni w Mongolii grupa archeologów odkryła obcą technologię, pewne tablice zrobione z nieznanego nam materiału – zdradzał fakty, jak na prelekcji naukowej. – To były fascynujące przedmioty o niezwykłych właściwościach. Działały trochę jak komputery, ale nie miały żadnych części. Ale nie sama technologia była ważna, lecz wiadomość, którą te tablice przekazywały. Nazwaliśmy ją wiadomością Irnasa, bo to było pierwsze słowo, jakie rozszyfrowaliśmy: imię autora. Musieliśmy zmierzyć się z kompletnie nieznanym nam językiem. Twórca tych tablic chciał jednak, byśmy odczytali jego przesłanie, bo zostawił sporo wskazówek, i w 2112 roku złamaliśmy wreszcie kod, tuż przed Kryzysem Słonecznym. – Niham zrobił przerwę, oddając honory poległym w tym czasie ludziom. – Wtedy dowiedzieliśmy się o Knossos, jakiejś obcej rasie, maszynach, które były tak zaawansowane, że nazywając je w ten sposób, obrażam ich, ale nawet Irnas nie potrafił powiedzieć, kim lub czym są. Zdradził nam natomiast, że Knossos kontrolują Ziemię, i to od wielu lat, realizując ewolucyjne cykle, jak to nazwał, i resetując je co jakiś czas. To oni zniszczyli Słońce, a wszystko po to, by nie pozwolić nam osiągnąć zbyt wysokiego poziomu rozwoju – mówił coraz pewniej, głośniej, napędzając się przeżywanymi na nowo odkryciami. – Nie byliśmy w stanie odczytać całej wiadomości, ale podejrzewaliśmy z Andersem, że Knossos resetowali ludzkość już co najmniej kilka razy, cofając nas do cywilizacyjnych podstaw zawsze na nowej planecie. Po co? – rzucił do ogółu sali, wiedząc, że nikt nie będzie potrafił mu odpowiedzieć. Wzmocniony chwilową wyższością kontynuował. – Ustaliliśmy z Andersem, choć to tylko domysły, że oni mają jeden cel: rozwój, a my jesteśmy dla nich źródłem pomysłów. W pewnym sensie ich zmechanizowana perfekcja jest wadą, ograniczeniem, bo blokuje to, co mają ludzie i natura. W naszym rozwoju, ewolucji i kreatywności szukają rozwiązań dla siebie. Słowem Ziemia to wielkie laboratorium, które co pewien czas Knossos muszą resetować, by zmieniać nam środowisko i uniemożliwić wyrwanie się spod ich kontroli – zdradził i po chwili dodał: – To było nasze odkrycie. – W ten sposób zamknął pierwszą część opowieści w rozsądnej klamrze.

– I wpadliście na świetny plan, by wszystko zniszczyć! – krzyknął Tasajev, rozsierdzony utraconym impetem procesu.

– Tak! – odpowiedział porównywalnym wybuchem emocji Niham. – Zniszczyć, zdeptać, zdławić wszelką kreatywność, wolność, wiarę! – wymieniał i niczym dyrygent akcentował każde słowo. Zaraz potem załamał głos i pobladł. – To była jedyna opcja – wykrztusił z desperacją, powracając myślami do dnia, gdy zapadła ta okrutna dla świata decyzja. – Nie widzieliśmy ich, nie mogliśmy ich namierzyć. To był wróg nietykalny, poza zasięgiem wszelkiej nam znanej broni – tłumaczył, wpatrzony z żalem w swoje dłonie, jak w narzędzia obrzydliwej zbrodni. – Nie mogliśmy nikomu ujawnić tej informacji, zresztą nic by to nie dało, i dlatego podjęliśmy wtedy decyzję, wspólnie – mówił, kierując się w stronę Sesany powalonej na kolana wyznaniem człowieka, którego uważała za przyjaciela, którego broniła, a który ją okłamał. – Ja i Anders wspólnie podjęliśmy decyzję – powtórzył głośniej, wbijając w jej pierś zdradą zatrutą włócznię – by zniszczyć wszystko to, na czym Knossos zależało.

– Czy wyście oszaleli? – wtrącił Hadrian, do tej pory tylko słuchając.

– Ziemia i tak zostałaby zniszczona! – przekonywał Niham, czując na skórze chłód bryzy nadchodzącej fali oskarżeń. – Taki był cel Knossos. Zniszczyć wszystko, by zacząć od nowa, więc to był idealny moment, by zrealizować nasz plan! Nie rozumiecie?! Słońce zdewastowało planetę, a Wielki Plan, który czy z Andersem, czy nie, musiał być zrealizowany, zgładził naukę, swobody, kreatywność, wszystko to, czego Knossos pożądali! – krzyczał w nadziei, że głośniej wypowiedziane słowa zabrzmią bardziej rozsądnie. – Jedyne, co musieliśmy zrobić, to zdobyć władzę absolutną. Tak głosiła wiadomość Irnasa. Gdyby Knossos zobaczyli zdziesiątkowaną i zdławioną ludzkość w sidłach władzy, która nie pozwala na żaden rozwój, zostawiliby nasze okręty w spokoju. Pozwoliliby nam odlecieć, a wtedy, a wtedy...

– A wtedy moglibyście robić z ludzkością, co chcecie – z obrzydzeniem dokończył Tasajev. – Czyli zrobiliście to dla władzy – rzucił oskarżeniem, gotowy ogłosić wyrok.

Niham szeroko otworzył usta, ale nie miał już słów na swoją obronę, więc tylko łzami skruchy próbował ukoić wzbierający gniew ławy oskarżycieli.

– Pomagałeś mu? – zapytała Sesana, wciąż siedząc na podłodze, zdruzgotana i zdradzona.

– Andersowi? Tak, nie, trochę – gubił wątek Niham. – To on zorganizował całość. Ja mu tylko przekazałem władzę w firmie, a potem, a potem... on sam, chociaż pomysł z mundurami i tym programem, ja nie chciałem, ale on...

– Wiesz, co przeżyłam na Ziemi? – wtrąciła Sesana aksamitnie subtelnym głosem, który jak odłamki szkła wbijał się w gołe ciało jej dawnego partnera. – Wiesz, jaki koszmar spotkał mnie i mojego brata? Wiesz, jaki głód, zbrodnie, łajdactwo... – próbowała wymieniać, ale nie potrafiła znaleźć odpowiednio nasyconych okrucieństwem słów. – Nie mogę uwierzyć, że ty to wszystko zaplanowałeś – dodała i opuściła wzrok, odmawiając Nihamowi wybaczenia.

– Pozwoliłeś mu zgładzić świat – stwierdził Tasajev głosem najwyższego wymiaru kary – i nie mówię o Wielkim Planie, a o masowych mordach pracowników! – krzyknął, wywołując nagłe poruszenie. – Mówiłeś im o tym? – szyderczo zapytał, podchodząc do wbitego w ścianę wyklętego złoczyńcy. – Nie wspomniałeś nic na temat obozów transferowych, w których likwidowaliście małe dzieci? Jak to?

– Nie! – krzyknął Niham, zalewając łzami twarz. – To nie ja! To nie ja! – zarzekał się, ale nikt mu już nie wierzył.

– Jakie dzieci? – zapytała Sesana, zaciskając w pięść białą protezę.

– Nie mówił ci, że eliminowali masowo pracowników hal? Zabijali ich milionami, a wszystko zgodnie z wytycznymi nadzorczyni! – krzyczał Tasajev, szaleństwem bestii miotany po całej sali, palcem jak z broni wytykając Nihama. – A nadzorczynią była córka Lumen Sereday! To wszystko było zaplanowane! – ciskał oskarżeniami, niczym kamieniami, prosto w twarz znienawidzonego mężczyzny.

– Lumen? Masowo zaplanowane? – Sesana próbowała zbudować sensowne zdanie, ale ciężar prawdy miażdżył jej płuca, nie pozwalając złapać oddechu. – Zabijałeś dla niej dzieci? – zapytała i wyrosła przed nim, zasłaniając mu cały świat. – Dzieci? Dla niej? – powtórzyła z niedowierzaniem. – A Lilę? – dodała, wtulona w niego morderczym spojrzeniem.

– Nie! Nie! Nie! – ryknął Niham i niemal nie udusił się własnym językiem, gdy biała, zaciśnięta pięść uderzyła w ścianę tuż obok jego głowy. Impet ciosu wprawił materiał statku w głośne drgania.

– Zabiłeś Lilę?

– Nie!

– Wszystko mogłabym ci wybaczyć – wyznała mu prosto w twarz Sesana – ale nie jej śmierci – stwierdziła z lodowatą pewnością i opuściła sztuczną dłoń. Odeszła, symbolicznie odwracając się do niego plecami.

– Nieprawda! Nieprawda! Nieprawda... – walczył Niham, ale jego słowa niknęły gdzieś w środku sali.

– Pozwoliłeś mu zniszczyć świat, zgładzić miliony ludzi – oskarżał Tasajev – a sam uciekłeś na Aimeiz. Do tego wysłałeś mnie na Ziemię, żebym szukał dla ciebie artefaktu, szpiegował Onstroma, a potem pozwoliłeś Andersowi, by zabijał nas jak bezpańskie psy.

– Nie! On miał was nie ruszać, miał pozwolić ci wysyłać okręty z Ziemi, dlatego przez tyle lat udawało się ratować największe umysły, bo taki był plan! – przekonywał ochrypłym już głosem Niham. – To była moja część planu. Zebrać najwybitniejsze postacie, odtworzyć ludzkość na pokładzie Aimeiz i zdobyć kontrolę, by powrócić i walczyć z nimi, z Knossos. Mieliśmy nadzieję, że dzięki Aimeiz ludzie będą w stanie się obronić!

– A kiedy okazało się, że nie masz władzy nad okrętem, po prostu o nas zapomniałeś.

– Nie, nie. Anders nie kontrolował już DARPA, nie był w stanie powstrzymać tej machiny. Nie mógł, nie miał jak, nie mogliśmy przecież zdradzić, że... – Niham przerwał, bo spowiło go wrażenie, że przekroczył granicę innego wymiaru. Wrota alternatywnej czasoprzestrzeni blokowały sygnały i jak lustro weneckie pozwalały mu obserwować, co się dzieje po drugiej stronie pokoju, ale już w to nie ingerować. – Chciałem, by ludzkość trwała i rosła, by zdobywała odległe światy – mówił, żebrząc spojrzeniem o odrobinę uwagi. – Chciałem, by ludzie mogli odkrywać tajemnice kosmosu, szukać odpowiedzi, znaczenia, kontrolować gwiazdy, przemierzać horyzont zdarzeń. Chciałem pozwolić ludzkości ewoluować – mówił coraz wolniej, mniej wyraźnie, mamrocząc i gubiąc słowa w ciszy niewypowiedzianego, ale zatwierdzonego już wyroku.

Tasajev, znudzony rozległą rozprawą, wbił spojrzenie w sufit. Sesana stała wpatrzona w kąt, drapiąc ścianę przeźroczystymi palcami protezy. Hadrian tkwił przy drzwiach, nie ukrywając pragnienia, by jak najszybciej zakończyć tę farsę, a reakcji mieszkańców okrętu Niham mógł się jedynie domyślać. W końcu sali, obok wciąż neutralnej Aimeiz, siedziała Wilsta Rebenaum, według czasu ziemskiego sześćdziesięcioczteroletnia polityk i humanista. Wyglądała jednak o dziesięć lat młodziej, jak wszyscy, którzy większą część życia spędzili na pokładzie okrętu. Teraz, kiedy nikt nie miał już nic do powiedzenia, poczuła, że pora dołączyć do oskarżeń. – Wiedziałeś o tym od samego początku, ale nam nie powiedziałeś – stwierdziła, jak zwykle chłodnym nauczycielskim głosem.

– Nie mogłem, nie wiedziałem, komu mogę ufać – odparł Niham, jak pies wniebowzięty otrzymaną uwagą. Jeszcze mógł się bronić, jeszcze była szansa, by zginąć z honorem.

– To nieważne – obojętnie stwierdziła kobieta. – To, co mnie przeraża, to rozmiar tego kłamstwa. Wszystkie nasze dyskusje o Ziemi, o naszej społeczności, cała praca naukowa nad artefaktem, zachowaniem Słońca i przede wszystkim decyzje, to było jedno wielkie kłamstwo.

– To prawda, ale... – zdążył wtrącić Niham, zanim znów utracił głos.

– To kłamstwo podważa całą naszą pracę! – powiedziała Wilsta, ujawniając stonowany, ale zabójczy gniew. – A co z tymi wszystkimi klęskami, wydarzeniami, problemami, które napotykaliśmy przez lata podróży? Ile z nich wywołałeś? Ilu mógłbyś zapobiec, gdybyś mówił prawdę? Wielki wybuch sprzed ośmiu lat, co miałeś z nim wspólnego? Te ataki maszyn, masowe zniknięcia, te dziwaczne potwory, które spotykaliśmy! Ile osób przez ciebie zginęło?! – uderzała oskarżeniami jak młotem, miażdżąc ostatnie łupiny woli Nihama do walki.

– Właśnie – powiedział Tasajev, dołączając do tortur. – Ilu ludzi zabiłeś, ty i twój plan? – zapytał, stając nad skulonym, wysuszonym, zwiędłym ciałem oskarżonego. – Nie wiesz? Pomogę ci, tylko w masowych mordach na robotnikach od 2146 roku zginęło trzydzieści, może czterdzieści milionów osób. Nie próżnowaliście przez te parę lat, a wiesz, skąd mam te liczby? – zapytał, szukając jego wzroku. – W nasze ręce trafiły dokumenty Sereday.

– Nie wiedziałem o tym... Anders mi nie powiedział... ja tego nie akceptowałem – łkał słowami Niham, próbując wyprosić przebaczenie.

– Oczywiście, że nie, a wiesz, ilu moich ludzi, tylko moich, DARPA zabiła przez te wszystkie lata? Z tysiąc będzie. A ilu torturowała?

– Oni działali samodzielnie, wbrew rozkazom Andersa. Mówiłem już, że plan był taki, by cię nie ruszać.

– Oczywiście, a myślisz, że przez kogo zabiła się Lumen? – Tasajev wbijał głębiej ostrze w miękkie podbrzusze swojej ofiary. – A jak skończyła jej córka, wiesz? Ja tylko słyszałem plotki – mówił, ziejąc mu w twarz stęchlizną od lat niemytych zębów.

Niham już tylko płakał bezgłośnie, roniąc krwawe łzy wstydu, rozpaczy i żalu, z utęsknieniem wyczekując werdyktu, kary i końca. Marzył o spokoju, tym wiecznym, bez strachu kolejnego poranka, w ciszy nieustającej harmonii.

– Gorad! – zawołała Sesana, gotowa zadać mu ostatni cios. – Zabiłeś Gorada. Zabiłeś go, bo znał prawdę o tobie i Andersie! Okłamałeś mnie! – krzyknęła i chwyciła go za dłonie, którymi próbował zakryć rozprutą emocjami twarz.

– Tak! Tak! – Niham przyznawał się całej sali, chcąc ich przekonać do okrutnej swej zbrodni. – To ja go zabiłem, bo poznał prawdę. Bałem się, że ją zdradzi wszystkim! Ja go zabiłem własnymi rękami! – mówił pokazując dłonie, jakby wciąż była na nich krew. – Tymi rękami! – przyznawał, szaleństwem opętany i gotowy sam sobie wymierzyć sprawiedliwość i wypruć żyły zębami.

Sesana spojrzała na niego wzrokiem kata, a usta ułożyła w zdanie, którego nikt nie usłyszał. Potem podniosła otwartą dłoń, uderzyła go w twarz i wyszła z sali, nie patrząc za siebie.

– Wystarczy! – krzyknął Tasajev, zadowolony z przebiegu procesu. – Sante! Za współudział w masowym mordzie i spiskowanie przeciwko ludzkości skazuję cię na śmierć przez rozstrzelanie! – z satysfakcją oznajmił i rozkazał gestem zabrać mu go z oczu. Dwójka niecierpliwych żołnierzy chwyciła Nihama pod ramiona, unosząc jego lekkie jak wydmuszka ciało w powietrze.

– Stop! – krzyknął Hadrian. – To zbrodniarz, udowodniłeś to, ale na Aimeiz nie uznajemy kary śmierci.

– To dziś zaczniecie – krótko odparował Tasajev i wyciągnął z kabury pistolet.

– Chcesz, byśmy się pozabijali? – zapytał lider Aimeiz, podnosząc w obronnym geście dłonie, jakby miał nadzieję zatrzymać nimi kule. Sam nie posiadał broni, bo nawet nie potrafił jej obsługiwać.

– Zamierzam zrobić tu porządek.

– Mordując ludzi? Kto będzie następny?

– Może ty? – zapytał Tasajev, pokazując pożółkłe kły. – Jest nas więcej, a na zewnątrz aż roi się od moich ludzi. Poddasz się albo stąd nie wyjdziesz.

– Tak bardzo zależy ci na władzy?

– Nie chcę władzy, chcę sprawiedliwości. Wyrok Nihama to pierwszy krok w tym kierunku. Drugim będzie osądzenie wszystkich, którzy uciekli z Ziemi.

– I kto będzie sędzią?!

– Ja.

– Oszalałeś! – krzyknął Hadrian i zwrócił się do Aimeiz, która cicho siedziała w końcu sali, zgodnie z obietnicą tylko obserwując. – Nie możesz mu na to pozwolić! – zawołał, oczekując od dziewczyny jakiejkolwiek reakcji.

– Przepraszam – powiedziała Aimeiz. – Obiecałam wam, że nie będę ingerować w życie społeczności.

– Ale on chce nas wszystkich pozabijać!

– To moja wina – stwierdziła dziewczyna, wciąż niewzruszona. – Przeze mnie staliście się słabi, rozpieszczeni, bezbronni – wymieniała, a jej delikatny głos utonął w zwierzęcym śmiechu Tasajeva.

– Dziewczyna nareszcie gada do rzeczy! – rzekł lider rebeliantów i nagle zmienił ton. – Każ im rzucić broń – zażądał, szczerząc groźnie kły.

Hadrian rozejrzał się po sali pełnej skierowanych ku niemu karabinów i zatrzymał oczy na pistolecie Tasajeva, który mierzył mu prosto w pierś. – Nie – powiedział, czując palący żar niepołkniętej dumy w gardle.

– My też przylecieliśmy z Ziemi – dodał jeden z jego ludzi – i wcale z niej nie uciekliśmy, więc pierdol się.

– Co wy robicie?! – zapiszczała Wilsta i wstała z krzesła. – Rzućcie broń! – poprosiła.

– Nie? – z radością przyjął decyzję Tasajev i bez ostrzeżenia nacisnął spust, rozpoczynając kanonadę wystrzałów.

Chwilę później sześć martwych ciał leżało na ziemi, w tym czterech ochroniarzy i dwóch rebeliantów, zaś Hadrian wciąż stał osłonięty wiszącą w powietrzu białą, rycerską tarczą z herbem różowego misia. To od niej odbiły się wszystkie wymierzone w niego kule.

– Aimeiz! – ryknął z wściekłością Tasajev.

– To nie ja – stwierdziła dziewczyna, spoglądając na ciała martwych mężczyzn, których krew zalewała podłogę okrętu. – To Miriam – dodała, wstała i wyszła, zostawiając w czerwieni ślady swoich bosych stóp.

– Kto?

– Miriam, moja córka – rzekł Hadrian i podniósł ręce do góry. – Poddaję się – powiedział i chwilę musiał poczekać na zszokowanych doświadczoną anomalią ludzi Tasajeva, zanim powalili go na ziemię, zanurzając twarzą w krwi zabitych przyjaciół.

– Zamknijcie go – rozkazał Tasajev – i ją też – dodał, spoglądając na schowaną za przejrzystym krzesłem Wilstę. Potem wskazał palcem Nihama i szczerząc zęby powiedział: – A jego bierzemy do lasu.

Przed bramą hali lasu na rebeliantów czekało kilkadziesiąt osób, głównie starszych, urodzonych na Ziemi, uzbrojonych we własne zdanie na temat zapowiedzianej egzekucji i uwięzienia ich lidera. W okolicy, tam gdzie rozgałęziały się korytarze, tkwili postronni obserwatorzy, ciekawi nadchodzącej konfrontacji.

– Idą! – zawołała jakaś dziewczyna i wskoczyła do magazynu ogrodniczego, znikając z oczu rytmicznie maszerującym żołnierzom. Między nimi plątał stopy Niham, szarpany na wszystkie strony i poniewierany dla zabawy przez rozbawionych mężczyzn. Prowadzili go do bramy lasu, gdzie kolumna stanęła przed zbitą masą mieszkańców.

Tasajev podziwiał ich odwagę, by bez broni, przygotowania i planu walczyć z doświadczonymi w boju rebeliantami.

– I to mi się podoba! – zawołał, wychodząc im naprzeciw. – Wreszcie urosły wam jaja, żeby się postawić! Szkoda tylko, że na Ziemi tego nie zrobiliście.

– Uwolnij Hadriana – zażądał Nilson Olganic, reprezentując zebranych za nim ludzi. Miał trzydzieści osiem lat i pamiętał Tasajeva, jak jeszcze był niegroźnym filozofem nieba, którego kochała Sesana. Kiedyś mu zazdrościł, teraz go nienawidził.

– Bo co? – zapytał lider rebeliantów, rozbawiony żądaniami grupki nieuzbrojonych cywilów.

– On jest naszym liderem, wybranym i uznanym. Nie masz prawa go więzić.

– Wy nie mieliście prawa uciekać z Ziemi.

– Wypuść go.

– Nilson, dobrze pamiętam? – zapytał Tasajev, odkurzając w pamięci postać nastolatka, który dawno temu irytował go do niemożności. – Kathrina Olganic była twoją matką, tak? Dawno temu czytałem jej książki. Nawet mnie fascynowały, przez chwilę, jak byłem młody i głupi, ale potem dowiedziałem się, kim tak naprawdę była. Wiesz, kim była?

– Chcesz mieszać do tego moją matkę?

– Powiem ci, kim była, zdrajczynią – powiedział Tasajev i stanął przed nim na odległość dłoni. – Podobno zginęła w jakimś zamachu – przypomniał sobie, grzebiąc palcem w zębach. – I taki właśnie los powinien spotykać zdrajców.

– Ty skurwielu – zaklął Nilson, a potem upadł powalony ciosem metalowej rękojeści w głowę.

– Ktoś jeszcze chce blokować mi przejście? – zapytał lider z pistoletem wycelowanym w tłum stojących pod bramą ludzi. Jak woda wszyscy rozlali się po ścianach i podłodze, próbując zejść z linii strzału. – Tak myślałem – dodał i wprowadził kolumnę do lasu. – Tam! – zawołał, wskazując zieloną polanę, gdzie z reguły dzieci miały swoje zajęcia. Na rozkaz żołnierze chwycili Nihama pod pachy i zaciągnęli go we wskazane miejsce, najpierw rzucając na ziemię jak worek, a potem podnosząc na kolana i przytrzymując, by nie upadł.

– Tu zginiesz – zdecydował Tasajev, poklepał skazanego po ramieniu z uśmiechem udawanego współczucia i wymierzył kilkanaście kroków w prostej linii, by określić miejsce dla plutonu egzekucyjnego. Tam ustawił pięciu swoich najlepszych strzelców, każdemu spojrzał w oczy, by mieć pewność, że nikt go nie zawiedzie, i stanął z boku. – Ostatnie słowa? – zawołał do Nihama, ale ten milczał. – W takim razie kończymy to przedstawienie – stwierdził i podniósł rękę do góry.

Przy ścianie hali całe zamieszanie obserwowała grupka przypadkowych gapiów, a wśród nich było wielu młodych mieszkańców, którzy nigdy nie widzieli egzekucji. Teraz tak jak na kolejnych szkolnych zajęciach, z uwagą śledzili wydarzenia, próbując nauczyć się czegoś nowego. Śmierć miała dla nich mgliste znaczenie, niewiele jej doświadczyli, bo przychodziła głównie po najstarszych i to we śnie, sprawiając, że ci po prostu znikali. Dziś, dla odmiany, mogli zobaczyć w jednej chwili gaszone życie, rozlane krwią i rozproszone odgłosem wystrzałów broni, której nigdy wcześniej nie widzieli.

Dłoń Tasajeva zawisła w powietrzu, a on sam miał ochotę coś jeszcze powiedzieć, rzucić w twarz Nihama oskarżeniami, wydusić z niego zeznania, upokorzyć, ale było już za późno. Trochę zawiedziony tak banalnym zakończeniem, z niedosytem i rozczarowaniem opuścił rękę. Żołnierze wypalili niemalże jednocześnie, ale iskry wystrzałów nie rozprysły się jak zazwyczaj, tylko zatrzymały w miejscu, przyspawane do luf karabinów, a wyrzucone bronią pociski zawisły w powietrzu trzymane niewidzialną siłą. Narastający grymas zadowolenia na twarzy Tasajeva zastygł na wieczność, jak w woskowej figurze. Światło zgasło, otulając wszystko czernią.

Jedynie Niham, otoczony niewielką blasku kopułą, niczym namiotem na spowitej nocą pustyni, drżał na myśl o zbliżającym się końcu świata. Przed nim stała Aimeiz, wpatrzona w ten niegodny widok ze zmartwieniem w oczach.

– Oj Nihamie, Nihamie – wzdychała nad klęczącą skorupą człowieka.

Przygnieciony niepostrzegalnym ciężarem, zarośnięty, brudny, z wysepką błyszczącej skóry na głowie, były lider okrętu nie miał już w sobie nic z wielkiego odkrywcy, naukowca, przywódcy. Jego oczy dawno zgubiły kolor. Szare i mgliste, obie źrenice identyczne, blednącą monochromią odliczały mu ostatnie chwile życia. Posiniaczony, wychudzony, z twarzą bezdomnego starca spojrzał na bose, zatopione w trawie, białe stopy dziewczyny i podniósł wzrok.

– Aimeiz! – zawołał, śmiejąc się i płacząc, cierpiąc katusze pragnienia jej piękna i swobody.

– Zmąciłeś błękit swego oka – powiedziała pani wiecznej wiosny, ubrana w suknię białą jak światło gwiazd i jak marmur prostą.

– Czy umarłem? – zapytał drżącym głosem Niham, klęcząc przed nią niczym na ołtarzu.

– A skąd – ze śmiechem odparła Aimeiz. – Żyjesz, choć decyzja już zapadła.

– Jak to zrobiłaś? Gdzie jesteśmy? To jakiś inny wymiar?

– To tylko prosta sztuczka. Zabrałam otoczeniu trochę energii.

– Masz takie możliwości? Potrafisz zatrzymać czas?! – Niham zadawał pytania jedno po drugim, ciekawy jak dziecko nowej sytuacji. Palcami trzymając się soczystej trawy, spoglądał na otaczającą go otchłań i szukał w archiwum rozsądku wytłumaczenia dla tej czarnej nad sobą kopuły.

– Czas nie istnieje, przecież wiesz – tłumaczyła dziewczyna, odtwarzając swoją ulubioną rolę nauczycielki.

– Tak, tak, wiem – przyznał Niham, ciężko wzdychając smutkiem. – Oni będą tego świadomi? – zapytał i na nowo się w niej zakochał, gdy z bezgrzeszną radością pokręciła przecząco głową. – Jesteś niesamowita, wspaniała! Milion razy od nas mądrzejsza.

– Ciut więcej.

– A masz tak przyziemne poczucie humoru.

– Dziękuję! – zawołała Aimeiz, dumna z otrzymanej pochwały. Na uprzejmość odpowiedziała ukłonem księżniczki.

– Wcale nie jesteś komputerem, prawda? – zapytał Niham, klęcząc u stóp swego bóstwa.

Dziewczyna jeszcze raz pokręciła przecząco głową i pochyliła się nad skazańcem, dając mu ukojenie w cieniu swoich znów długich włosów.

– Powiem ci w sekrecie – dla zabawy szeptała – ten sześcian w sali komputerowej to był taki mały żart.

– Jak lecznicze właściwości artefaktu?

– Nie, nie. Z tego to sami zrobiliście niezły skecz.

– Skecz! – powtórzył Niham i parsknął śmiechem, mieszając łzy szczęścia i smutku. Znów westchnął, a potem zmazał z twarzy rozklejenie, zostawiając odrobinę żalu.

– Chciałbyś, żebym ci pomogła? – zapytała Aimeiz.

– A zrobiłabyś to?

– Mogłabym zapisać cię w okręcie, tak jak Elię.

– Elia – Niham powtórzył imię tej wspaniałej dziewczyny, roniąc dwie szklane krople łez. – Nie musisz mnie ratować. Nie chcę już żyć. Jestem zmęczony tym wszystkim. Pozwól mi odejść – poprosił, krztusząc się pragnieniem, by powrócić do łona nicości.

Aimeiz opadła zwiewnie na kolana, a jej suknia, jak liść na wietrze, sfrunęła za nią i zawisła na źdźbłach trawy. Teraz mogła mu spojrzeć wprost w zalane smutkiem oczy.

– W takim razie to pożegnanie – powiedziała z jasnym uśmiechem na twarzy.

– Mam prośbę – rzekł Niham, wsiąknięty w dwa bursztyny źrenic dziewczyny. – Czy mogłabyś sprawić, że będę ostatnią ofiarą tego konfliktu? To wszystko przeze mnie! To moja wina, po mnie już nikt nie musi zginąć!

– Przecież wiesz, że nie mogę ingerować w wasz rozwój.

– Ale ten jeden raz, ja oddam za to życie!

– Myślisz, że to okropne – sączyła ze smutkiem słowa Aimeiz. – Nie możesz pojąć, dlaczego, choć mam taką ogromną władzę, nie chcę wam pomóc. Nienawidzisz mnie, bo pozwoliłam im dziś zabić sześć osób, a przecież mogłabym ich wszystkich ocalić jednym skinieniem. Jesteś na mnie zły? – zapytała, chwytając dłońmi jego szorstkie zarostem policzki.

– Tak – dziecinnie wymamrotał Niham z płaczem w głosie i gniewem w oczach, a potem uciekł spojrzeniem, by ukryć zawstydzenie.

– Masz rację, jestem okrutna – przyznała dziewczyna, czytając jego myśli. – Spójrz na mnie – poprosiła.

– Oni cię potrzebują – błagał Niham, rozpływając się w cieple jej litościwych dłoni.

– Właśnie dlatego, że mnie potrzebują, nie mogę nic zrobić. Uzależnili się ode mnie i od dobrobytu, który daje im okręt. Pamiętasz pierwsze lata, kiedy zmagaliście się codziennie z innymi problemami? Trud, praca i niepewność budziły was do życia. Każdy dzień był walką, po której zasypialiście z uśmiechami na zmęczonych twarzach. To było piękne, to w was podziwiałam! – śpiewnie opowiadała Aimeiz. – A teraz? – dodała, nagle markotniejąc i opuszczając dłonie. – Jedyne problemy to spory o edukację czy te z Amadystami, a wszystkie rozstrzygane w Panelu. Wasza iskra zanikła, straciliście ogień, i choć tego nie widzicie, powoli się starzejecie. Jesteście jak las, który przerośnięty zaczyna umierać od gruntu – cytowała dobrze znane mu słowa.

– Potrzebujemy pożaru, który spali stare drzewa i pozwoli powstać nowym – dokończył myśl Niham, przypominając sobie dawno temu czytanego bloga, z którego przytoczona przez nią alegoria wyjątkowo mu się spodobała. – Masz rację, tak – dodał, jak dawniej rozgrzany do dyskusji. – To prawda, ale Tasajev jest nieprzewidywalny, one może zabijać niewinnych!

– Może robić, co zechce, i będzie to robił, dopóki ktoś go nie powstrzyma.

– Ale kto?! – krzyknął Niham. – Hadrian będzie następny klęczał na tej trawie, a po nim każdy, kto piśnie złe słowo. Tasajev nie spocznie, dopóki nie zaspokoi swojej zemsty! – zaprotestował i rwał się do walki, zapominając, że klęczy pod lufami karabinów na ułamek sekundy przed własną śmiercią.

– Nie doceniasz woli walki mieszkańców – przekonywała Aimeiz, jak on, uradowana żywą rozmową. – Tli się w nich ogień, który wcześniej czy później zapłonie na nowo. Wiem, że boisz się o społeczność, którą tyle lat budowałeś, ale po tym kryzysie będą silniejsi i zjednani. Hadrian to wspaniały lider, wciąż młody i niedoświadczony, ale inteligentny. Nie wie jeszcze, jak ogromny potencjał kryje się w młodym pokoleniu, ale gdy tylko zrozumie, że nie jest sam, będzie miał w rękach najpotężniejszą z broni.

– Jeśli wcześniej nie zginie. Dziś mało brakowało.

– Tak, popełnił poważny błąd i doprowadził do zbrojnej konfrontacji, w której kilka osób straciło życie. Każdy, kto bierze do ręki broń, musi być gotowy od niej zginąć.

– Tylko ci, którzy gotowi są w każdej chwili oddać życie, mogą zabijać – odpowiedział cytatem Niham. Rozumiał już, że Aimeiz posługuje się słowami wyciągniętymi z otchłani jego własnych wspomnień. – Miriam nic nie grozi? Po tym, co dziś zrobiła, Tasajev może chcieć ją skrzywdzić.

– Bez obaw, dzieci są bezpieczne. W końcu powierzyliście mi je w opiekę – z uśmiechem odparła Aimeiz. – Mam to w swoim kontrakcie o pracę – dodała oczywistym żartem.

– Jestem idiotą – stwierdził Niham, masując zmęczone skronie. – Rozmawiasz ze mną jak z partnerem, a przecież ja przy tobie to jak pies przy człowieku.

– Raczej jak pantofelek przy człowieku – z czystym szyderstwem poprawiła go Aimeiz i oboje się roześmiali niczym starzy, dobrzy przyjaciele.

– Zaopiekujesz się Roto? Nie wiem, co z nim zrobili.

– Jest zdrowy i szczęśliwy – zapewniła dziewczyna. – Hasa sobie właśnie po ogrodach.

– Dziękuję – rzekł Niham, z całego serca jej za wszystko wdzięczny, i poczuł, jak do oczu znów napływają mu łzy, kolejne łzy, ostatnie łzy, ale żywe, ludzkie, świadczące o wciąż gdzieś na dnie rozczarowania lśniącej i czystej duszy. Świadomy swego końca, wytężał wzrok, by nasycić umysł pięknem dziewczyny skupiającej esencję wspaniałości wszechświata. Chlipał coraz głośniej, przeplatając z płaczem udręczony śmiech. – Powiedz mi, proszę, czy te wizje, które kiedyś miałem, czy te obrazy zniszczonych miast, które śniły mi się po nocach, to przyszłość ludzkości? Czy ja za to odpowiadam? Czy to moja wina?! Błagam powiedz mi! – krzyczał, pragnąc prawdy bardziej niż powietrza.

– To nie twoja wina. Te wizje to nie przyszłość – Aimeiz zdradzała, oferując mu spokój swego płynnego oddechu. – To przeszłość.

– Ale...

– Ale czy to teraz ważne?

– Rozumiem, tak, znów masz rację – przyznał Niham, a jego policzki spłynęły wodą. – A Lila? Czy ja ją zabiłem? Czy Sesana miała rację? Czy...

– Nie, nie zrobiłeś jej żadnej krzywdy.

– Dziękuję – jęknął Niham i opadł z sił. W milczeniu z łapczywością przełykał gorzkie ukojenie, jak skrawek chleba litościwie mu pod nogi rzucony, a gdy skończył swą ucztę, zapytał: – Myślisz, że moja śmierć wystarczy, by Lumen mi wybaczyła?

– Myślę, że ona nigdy nie miała ci nic za złe.

– Ale ja odebrałem jej córkę, zniszczyłem jej życie.

– Ona też miała swoje grzechy na sumieniu – zdradziła Aimeiz.

– Nie chcę wiedzieć! Nie mów mi! – krzyknął Niham i zatrząsł się zlękniony, powoli tracąc panowanie nad własnym ciałem. – Nie mów mi, proszę – powtórzył. – Ona była idealna, ja ją kochałem.

– Tak, wiem.

– To już za chwilę, prawda? – zapytał Niham, oddychając coraz płycej i szybciej. – Powiedz mi, czy śmierć zabierze te okropne, dręczące mnie uczucia? Zabierze je wszystkie, tak? Powiedz mi proszę, nie zostawiaj mnie w mroku.

– Tak. Śmierć zabiera wszystko, a w zamian daje absolutny spokój.

– To dlaczego tak bardzo się boję? – próbował zrozumieć Niham, rozsypując się przed dziewczyną, niczym nabrzeżna skała, która przez dekady podmywana falami strachu, w końcu skruszona pada w morskie objęcia, by utonąć w zapomnieniu. Miał wrażenie, jakby ktoś wywrócił jego skórę na drugą stronę, odsłaniając wszystkie nerwy na mróz najokrutniejszej z zim.

– Strach to takie piękne uczucie – powiedziała Aimeiz, chwytając jego roztrzęsione w powietrzu dłonie. – Oddychaj – poprosiła i razem z nim nabrała powietrza.

– Czy będzie bolało? – zaskomlił Niham, próbując naśladować jej długie i spokojne oddechy, poniewierany paraliżującymi zmysły skurczami mięśni. Wpatrzony w dziewczynę, jak w matkę świata, przewodnika w ciemności i przyjaciela w samotności, wyczekiwał olśnienia, pragnął ukojenia, mądrości, dotyku, miłości, wszystkiego naraz w śmiertelnych dawkach.

– Nie – odparła Aimeiz i znów złożyła mu na policzkach dłonie. – Nie bój się, będę cały czas przy tobie do samego końca – obiecała i z namiętnością kochanki pocałowała Nihama, tak jak ona drapieżnie. Tym samym spełniła ostatnie marzenie skazańca. – Gotowy? – zapytała, rozplątując ich wargi, i uśmiechnęła się, widząc błogie w nim rozkojarzenie. Dłonią delikatnie przesunęła mu jeszcze odrobinę skroń, jak gdyby ustawiała go do ostatniego zdjęcia. – Teraz jest idealnie – powiedziała, a światło na powrót wypełniło las, pozwalając spłoszonym ptakom zerwać się do lotu, a srebrnej kuli przeszyć czaszkę Nihama i rozpylić jego miękki mózg na zielonej soczystej trawie.